چشم به قضا و قدر داشتن، بخت و اقبال را به ياري طلبيدن و دل در گرو درخشش تك ستاره ها داشتن، زيبنده ورزش ما نيست، آن هم در شرايطي كه در تمامي دنيا براي ورزش قهرماني هدفگذاري و سرمايه گذاري مي شود. در واقع كشورهاي مختلف با حايز اهميت برشمردن بحث ورزش قهرماني سعي كرده اند طبق برنامه يي منظم، منسجم و حساب شده پله هاي ترقي را براي دستيابي به قله هاي قهرماني طي كنند، كاري كه اكنون از سوي كشورهاي گمنامي چون مالديو و گوام نيز دنبال مي شود.
• وزنه برداري بارزترين نمونه برنامه ريزي
در واقع، امروزه اصل برنامه ريزي در ورزش و حركت بر اساس اصول و قواعد شناخته شده ضرورتي انكارناپذير محسوب مي شود كه به عنوان يك موضوع جدي در دستور كار آماده سازي تيمهاي ورزشي مختلف شان قرار دارد. بهتر بگوييم سالها است كشورها براي پيشبرد اهداف شان در بعد قهرماني ورزش مبادرت به سرمايه گذاري و برنامه ريزي لازم مي كنند. كاري كه كمتر در كشور ما به چشم مي آيد و از منطق و تفكر جهاني حاكم بر ورزش قهرماني به دور مانده است. شايد بارزترين نمونه برنامه ريزي در ورزش ما به فدراسيون وزنه برداري بازگردد، حركتي تكاملي كه حاصل آن كسب دو مدال طلاي المپيك در رقابت با غولهاي جهاني و كسب مدالهاي مختلف از رقابتهاي جهاني و آسيايي بود.
• عاقبت «هيأتي كار كردن»
بدون ترديد، ما در شرايطي كه در وزنه برداري به دستاوردهاي بزرگي دست يافتيم كه اين فدراسيون اهداف كوتاه مدت و بلندمدت خود را در چارچوب يك برنامه مدون و همگام با پشتوانه سازي گنجاند. آنچه مسلم است، اگر اين فدراسيون هم مثل فدراسيون كشتي، «هيأتي» كار مي كرد، آن وقت بايد به درخشش يكباره وزنه برداران مان چشم مي دوختيم. اين موضوع (هيأتي كار كردن) مورد توجه مرد كاركشته ورزش و كميته ملي المپيك (بهرام افشارزاده) هم واقع شده و وي به روشني متوجه حساسيت قضايا هست. هرچند به گفته دبير كل كميته ملي المپيك، اين تشكيلات نسبت به برنامه ريزي براي اعزام تيمهاي ورزشي به چهاردهمين دوره بازيهاي آسيايي «پوسان» كره جنوبي اقدام كرده و در اين مسير از هيچ كوششي براي آماده سازي تيمهاي ورزشي مان دريغ نمي كند، اما يك نكته را نبايد ناديده گرفت و آن ضرورت عزم ملي براي تصاحب سكوهاي قهرماني است كه خود مستلزم مشاركتي همه گير است. چه مردمي كه به تشويق ملي پوشان مي پردازند، چه مسؤولاني كه بايد به وظايف شان درست عمل كنند و...
• استفاده از ناظران و تكنولوژي
كميته ملي المپيك به عنوان مسؤول اعزام تيمهاي كشورمان به رقابتهاي مختلف، وظيفه سنگيني را بر دوش دارد و به نظر مي رسد با تلاشهاي افشارزاده و درخواست وي مبني بر نظارت رسانه هاي ارتباط جمعي بر كار اين تيمها، انجام اين وظيفه بيش از پيش جدي گرفته شده است. در اصل وي براي اطلاع از چگونگي وضعيت تيمها و روند پيشرفت كاري آنان، مطبوعات را به ياري طلبيده كه اين اقدام در نوع خود مي تواند بي سابقه تلقي شود، چرا كه برخي از فدراسيونهاي ورزشي ترجيح مي دهند به دور از چشم خبرنگاران، آنچه مي خواهند انجام دهند و مورد عتاب و خطاب قرار نگيرند. به واقع در قبال استخدام مربي خارجي، ايجاد دستگاههاي آمادگي جسماني، اردوي خوب، تغذيه خوب، امكانات مناسب و برنامه ارايه شده از سوي كميته ملي المپيك (براي كل تيمها بودجه يي در حدود يك ميليارد و پانصد ميليون تومان در نظر گرفته شده است) فدراسيونها بايد پاسخگو باشند. وقتي تكنولوژي لازم در خدمت مربيان قرار مي گيرد و براي فدراسيونها ناظر تعيين مي شود، بايد روند اجراي امور و ارتقاي سطح تيمها ارزشيابي شود.
• المپيك و بازيهاي آسيايي جاي كسب تجربه نيست
خوشبختانه ديدگاه دبير كل كميته ملي المپيك نسبت به حضور ورزشكاران در بازيهاي آسيايي و المپيك اين امكان را فراهم مي آورد كه به جاي اعزام ورزشكاراني كه مشخص است هيچ مقامي كسب نمي كنند، بودجه در نظر گرفته شده براي آنان به ديگر ورزشكاران اختصاص يابد، چرا كه بازيهاي المپيك و آسيايي جاي تجربه اندوزي نيست و انتظارات مردم از حضور ورزشكاران در اين رقابتها صرفاً افتخار آفريني و كسب عناوين قهرماني است. مردم هم كاملاً حق دارند كه از ورزشكاران خود انتظار داشته باشند، چرا كه براي آنان سرمايه گذاري مي شود و آنها سرمايه هاي ملي هستند كه بايد به كار آيند. پس اين واقعيت مسلم را نمي توان ناديده گرفت كه بودجه تخصيص يافته براي آماده سازي و اعزام تيمهاي ورزشي به بازيهاي آسيايي ۲۰۰۲ «پوسان» (۴۶۵ روز تا شروع اين بازيها باقي است) به جاي آنكه صرف ۳۷ فدراسيون شود، بايد با اولويت بندي در رشته هاي مدال آور توزيع شود.
• ورزشكاران بايد احساس مسؤوليت كنند
به هر روي ما زماني مي توانيم شاهد موفقيت هاي پياپي و تثبيت شده ورزشكاران مان باشيم كه همه و بالاخص مسؤولان رشته هاي ورزشي قدر سرمايه ها را بدانيم و براي رسيدن به هدف، دلسوزانه به فعاليت در چارچوب برنامه هاي انجام شده بپردازيم. ورزشكاران هم بايد در قبال سرمايه گذاريهاي صورت گرفته، احساس مسؤوليت كرده و به دور از مسائل حاشيه يي، هدف را نشانه بروند.
اگر يك مربي ناتوان است و يا متوليان يك رشته ورزشي خود به مانعي در برابر پيشرفت آن رشته تبديل مي شوند، ورزشكاران نبايد با وارد شدن به مسائلي كه مي توان از طرق مختلف آن را پيگيري كرد، خود را از مسير قهرماني به دور دارند.
سعيد پورزند