سحرگاه بيست و پنجم ژوئن ۱۹۵۰ واقعه يي روي داد كه جهان را به لبه پرتگاه يك جنگ اتمي سوق داد. ساعت چهارصبح ناگهان نيروهاي كره شمالي از مدار ۳۸درجه كه خط مرزي كره شمالي و كره جنوبي بعد از جنگ دوم بود، عبور كرده و بسرعت به طرف سئول پايتخت و شهرهاي مهم ديگر كره جنوبي پيشروي كردند.

تفنگداران دريايي امريكا با نردبان از سواحل بندر «اينچون» بالا مي روند

مدار ۳۸ در واقع پس از جنگ دوم جهاني خط مرزي نفوذ شوروي و امريكا بود. خبر جنگ در كره روابط جهان كمونيستي و سرمايه داري را بيش از پيش وخيم كرد. روز هشتم ژوئن جرايد كره شمالي عنوان اول خود را به اين خبر اختصاص دادند كه قرار است ۱۵ اوت ۱۹۵۰ به مناسبت سالروز تسليم ژاپن يك مجلس ملي درسئول پايتخت كره جنوبي تشكيل شود و وحدت دوكره را اعلام كند. هيچكس اين خبر را جدي نگرفت و جنگ و گريزهاي كوچك در مرز دو كره قابل توجه نبود. در ۲۵ ژوئن خبر تجاوز دهها هزار سرباز كره شمالي به كره جنوبي جهان را بشدت نگران كرد. كره جنوبي ۹۴۸۰۸ سرباز و تجهيزات نظامي سبك در اختيار داشت. كره شمالي دويست هزار سرباز مجهز كرده بود كه با تانكهاي ت ـ ۳۴ روسي بسيج شده بودند.تانكهايي كه مؤثربودن خود را در جنگ دوم در پيكار با ارتش آلمان نشان داده بودند.
سقوط « سئول»
درنخستين روزهاي جنگ لشگرهاي كامل ارتش كره جنوبي فرار كردند و ارتش كره شمالي بسرعت به طرف «سئول» پيشروي كرد. شهري كه با مدار ۳۸ درجه فاصله كمي دارد. چند روز بعد نيروهاي كره شمالي پايتخت كره جنوبي را تسخير كردند . فرمانده نيروهاي كره جنوبي تصميمات شتابزده يي گرفت و پل بزرگي را كه بر روي رودخانه «هان» بود (Han) منفجر كرد، درحالي كه چهل هزارتن از سربازان كره جنوبي هنوز درساحل شمالي رودخانه بوده و فرصت عبور از روي پل را پيدا نكرده بودند، همه آنها زنداني شدند. رهبران امريكا كه از حمله كره شمالي سخت متعجب شده بودند فوراً شوراي امنيت سازمان ملل متحد را دعوت كردند. در شوراي امنيت شوروي عضو بود كه از حق وتو بهره مند بود ولي شوروي به علت اشغال كرسي چين توسط نماينده چيان كايچك جلسات شوراي امنيت را تحريم كرده بود و «ژاكوب ماليك» نماينده آن كشور در شوراي امنيت صندلي خود را خالي گذاشته بود.
شوراي امنيت به اتفاق آرا قطعنامه يي را تصويب كرد كه به موجب آن نيروهاي كره شمالي مي بايستي فوراً خاك كره جنوبي را ترك مي كردند واگر اين قطعنامه را رد مي كرد سازمان ملل متحد مسلحانه از قطعنامه مزبور حمايت مي كرد.

يك واحد تفنگداران دريايي امريكا

• سازمان ملل متحد
روز ۲۶ ژوئن به علت پيشروي سريع نيروهاي كره شمالي درخاك كره جنوبي سازمان ملل متحد اعلام كرد كه همه امكانات خود را در اختيار كره جنوبي قرار مي دهد كه با تجاوز كره شمالي مقابله كند. همان روز هانري ترومن رييس جمهوري امريكا ژنرال مك آرتور را كه فرمانده نيروهاي امريكا در ژاپن بود به فرماندهي كل نيروهاي امريكا دركره منصوب كرد.
نقش ژنرال مك آرتور
ژنرال مك آرتور ابتدا از نيروي هوايي براي حفظ نيروهاي كره جنوبي كه درحال عقب نشيني بودند استفاده كرد. سپس همه سواحل كره جنوبي درمحاصره نيروهاي امريكا قرار گرفت تا در برابر حمله كره شمالي محافظت شوند. درپايتخت دول غربي مردم از شروع يك جنگ جديد سخت نگران شدند، فقط پنج سال از پايان جنگ دوم جهاني مي گذشت و بسياري از محافل سياسي درهراس جنگ جهاني ديگري فرو رفتند.
غربي ها تصور مي كردند شروع جنگ كره سرآغاز تهاجم دامنه دار جهان كمونيسم عليه جهان سرمايه داري است. درامريكا مردم و دولت با شتاب به ساختن پناهگاههاي زيرزميني پرداختند. طي سه هفته بهاي مواد غذايي سه درصد افزايش يافت. موج اضطراب اروپاي غربي بويژه آلمان را فرا گرفت. مردم اروپا شروع به انباركردن بنزين و ساير موادغذايي كردند و بهاي قايقها براي فرار از طريق دريا بشدت افزايش يافت. دهها هزارنفر براي مهاجرت به سفارتخانه هاي كشورهاي امريكاي جنوبي جهت اخذ ويزا مراجعه كردند.
نيروهاي امريكا
دربرابر پيشروي برق آساي نيروهاي كره شمالي دركره جنوبي دول غربي اعلام كردند حاضرند نيرو به كره بفرستند ولي نيروهاي پياده نظام امريكا نخستين واحدهاي نظامي بودند كه خود را به كره رساندند.
سازمان ملل متحد فرماندهي نيروهاي اين سازمان را به ژنرال مك آرتور سپرد ولي شكست نيروهاي امريكايي همچنان ادامه داشت.
فقط يك بندر
سرزميني كه درتصرف نيروهاي امريكايي وكره جنوبي بود روز به روز كوچكتر مي شد ، بيست وششم ژوييه نيروهاي كره شمالي به سواحل كره جنوبي رسيدند ، درپايان ماه ژوييه فقط بندر «پزنان » كه پايتخت موقت كره جنوبي شده بود در دست دولت كره جنوبي قرار داشت.
ترومن يك اعتبار ده ميليارد دلاري به جنگ كره اختصاص داد و ماليات را در امريكا افزايش داد. جنگ سرد بين شرق و غرب شدت گرفت.
شوروي كره جنوبي را متجاوز اعلام كرد و امريكا را متهم كرد كه درامور داخلي يك دولت خارجي مداخله كرده است. مردم امريكا جنگ كره را آزمايشي مي دانستند دربرابر حمله جهاني كمونيسم. هانري ترومن زرادخانه اتمي امريكا را تقويت كرد و ناوهاي هواپيمابر امريكا به سوي آبهاي كره حركت كردند بويژه ناوگان هفتم امريكا كه مجهز به سلاحهاي نوين بود.
حملات هوايي
پانزده سپتامبر اوضاع نظامي درجبهه چندان حركتي نداشت ونيروهاي سازمان ملل متحد درسرپل بندر «پزنان» متوقف شده بود. نيروهاي امريكايي به كمك نيروي هوايي و واحدهاي نظامي كه مرتب به ياري آنها در كره پياده مي شدند ، سعي مي كردند يك «دونكرك آسيايي » تكرار نشود.
(در ژوئن ۱۹۴۰ ارتش مجهز آلمان سعي كرد ۳۵۰هزارنفر از واحد نظامي فرانسه وانگلستان را كه به كمك آنها شتافته بودندبه درياي شمال بريزند ولي چرچيل نخست وزير وقت انگلستان با تلاش بيسابقه يي به كمك هزاران قايق، تخته پاره و كشتي آنها را از بندر دونكرك سالم به سوي انگلستان رساند).
هجوم شديد كره شمالي در اول سپتامبر موجب شد آن كشور موفقيتهاي ابتدايي به دست آورد ولي بعد شكست خورد. ظواهر امر نشان مي داد كه طرفين در مواضع خود درجا مي زنند و هرطرف سعي مي كند موقعيت خود را حفظ كند. غربيها نگران آن بودند كه با طولاني شدن جنگ كره، شوروي افكار عمومي جهان را آماده حركت نيروهاي چين به كره كند. در اين راستا نيروهاي متفقين سعي كردند جنگ را به نقاط ديگر كره بكشانند. ابتدا طرح پياده شدن نيروهاي عظيم غرب دركره رد شد به اين عنوان كه سواحل كره شمالي غيرقابل نفوذ است ولي ژنرال د وگلاس مك آرتور پافشاري كرد.

توپ ۱۰۵ ميليمتري كه با يك كاميون كشيده مي شود

250 كشتي جنگي
غرب تصميم گرفت كه به بندر «اينچون» (INCHON) نزديك «سئول» حمله كند كه از ژوئيه در اشغال كره شمالي بود.
در شب شانزدهم سپتامبر ۲۵۰ كشتي جنگي غرب به بندر «اينچون» نزديك شدند بدون آنكه ديده شوند. سربازان هنگ اول نيروي دريايي امريكا كه فرمانده آنها ژنرال «ادوارد كرايگ» (CRAIG) بود، نردبانهاي بلند كه براي اين حمله تدارك ديده شده بود از ساحل صخره يي «اينچون» بالا رفتند و فوراً يك سري پل محكم به وجود آوردند. بسياري از سربازان كره شمالي براي حمله متقابل جان خود را از دست دادند بدين ترتيب سئول در دسترس نيروهاي امريكايي قرار گرفت و حمله مك آرتور با موفقيت توأم شد.
نخستين شكست
فرداي تسخير بندر «اينچون» نيروهاي امريكايي وارد حومه «سئول» شدند. نيروهاي كره شمالي كه يكي از افسران بلندپايه خود به نام كيم چيك (CHAIK) را از دست دادند روحيه خود را باختند. بسياري از مهمات نظامي آنها به تصرف نيروهاي امريكا درآمد و هفتادهزار سرباز كره شمالي در برابر ۱۴۰ هزار سرباز امريكايي به رهبري ژنرال «والتون والكر» نتوانستند مقاومت كنند.
بدين ترتيب سه ماه پس از شروع جنگ، جنوب شرقي كره آزاد شد و «سيكمان ره» رييس جمهوري كره جنوبي در پايتخت مستقر شد.
نيروهاي سازمان ملل متحد موفق شدند مركز كره جنوبي را گرفته و نيروهاي كره شمالي را كه در جنوب قرار گرفته بودند از نيروهاي شمال جدا كنند.
نيروهاي امريكايي به سوي شمال حركت كرده و به مرزهاي كره شمالي نزديك شدند و نيروهاي «پيونگ يانگ» (پايتخت كره شمالي) حالت دفاعي گرفتند.
• مذاكرات محرمانه
روز ۱۵ اكتبر هانري ترومن رييس جمهوري امريكا كه نگران طرح مك آرتور براي حمله به چين بود، او را براي مذاكرات محرمانه فراخواند.
«مك آرتور» براي مذاكره با ترومن وارد جزيره «وايك» شد تا آن لحظه هرگز ديداري بين ترومن و مك آرتور روي نداده بود.
مك آرتور از اينكه دولت دموكرات امريكا نسبت به كمونيسم با ملايمت رفتار مي كرد سخت ناخشنود بود. اصولاً مك آرتور كسي نبود كه از دستورهاي مافوق خود اطاعت كند و شهرت خود را به اين دليل مي دانست. در اين ديدار ترومن سعي كرد «مك آرتور» را به زير فرمان خود درآورد ولي چندان موفق نشد.
تسخير پايتخت كره شمالي
چندي بعد نيروهاي كره جنوبي از مدار ۳۸ درجه گذشته و وارد خاك كره شمالي شدند و حمله آنها با مقاومت زيادي روبرو نشد. روز ۱۹ اكتبر «پيونگ يانگ» به تسخير نيروهاي سازمان ملل متحد درآمد.

پياده شدن جسورانه «مك آرتور» در كره

• ورود داوطلبان
روز ۱۹ اكتبر پيشتازان نيروهاي سازمان ملل متحد به مرز چين رسيدند ولي به آنها دستور داده شد هيچگونه تحريكي عليه نيروهاي چين انجام ندهند، ولي ژنرال مك آرتور تصميم داشت به خاك چين حمله كند. «مائوتسه تونگ» درباره ورود نيروهاي سازمان ملل متحد به خاك چين به آن سازمان اخطار جدي كرد. نيروهاي چين وارد تبت شدند و ضمناً دويست هزار داوطلب چيني درمرز كره شمالي مستقر شدند و پيكار با نيروهاي سازمان ملل متحد شروع شد.
روز ششم نوامبر ناگهان با ورود وسيع داوطلبان چيني به كره وضع جبهه جنگ تغيير كرد. چيني ها چون مور و ملخ به كره سرازير شدند.
ابتدا نيروهاي كره شمالي به كمك تجهيزات جنگي چين نيروهاي سازمان ملل متحد را از خاك چين شمالي عقب راندند. پس از يك هفته نيروهاي امريكايي دريافتند كه با خصم تازه يي روبه رو هستند. با نزديك شدن زمستان ناگهان دويست هزار چيني كه تجارب زيادي در جبهه هاي جنگ داشتند ابتدا پيشروي برق آسايي كردند. روز ۲۴ نوامبر جبهه نيروهاي متفقين بطور فاجعه آميزي شكاف برداشت. سربازان سازمان ملل متحد و همزمان رجل سياسي غرب بشدت نگران شدند.
سلاح اتمي
هانري ترومن چين را تهديد كرد.
روز سي ام نوامبر رييس جمهوري امريكا امكان به كاربردن سلاح اتمي را دركره مطرح كرد. ژنرال مك آرتور نخست پافشاري كرد كه بايد جنگ را به خاك چين كشاند. روز شانزدهم دسامبر سال ۱۹۵۰ هيچ نيرويي نتوانست در برابر حمله داوطلبان چيني و نيروهاي كره شمالي مقاومت كند و سربازان امريكايي اجباراً «پيونگ يانگ» پايتخت كره شمالي را تخليه كردند.
روز هفتم دسامبر نيروهاي چيني به مدار ۳۸ درجه رسيده بودند و به نيروهاي سازمان ملل متحد تلفات زيادي وارد آوردند. هانري ترومن باتوجه به اوضاع نظامي در كره در امريكا حالت فوق العاده اعلام كرد.
رييس جمهوري امريكا ايجاد يك دفتر ويژه جنگي به وجود آورد و ۱۸ميليارد دلار ديگر اعتبار براي جنگ كره از كنگره امريكا گرفت.
در آن زمان نيروهاي امريكايي ۳‎/۵ميليون نفر بودند. در اين زمان اكثر شهرهاي كره شمالي به علت بمبارانهاي شديد هوايي مبدل به ويرانه يي شدند.
نيروهاي كره جنوبي هزاران تن از سربازان كره شمالي و چيني را اعدام كردند.
سازمان ملل متحد سخت كوشيد كه از اعدام زندانيان دركره جنوبي جلوگيري كند.
چنين بود وضع جبهه جنگ در سال ۱۹۵۰ در كره.
دكتر منصور تاراجي