شايد كسي باور نمي كرد كه مرگ به سراغ «هربرت لاك» هم مي تواند بيايد. او هفتاد و سه سال كاريكاتور كشيد، رؤساي جمهور مختلفي را تشييع كرد و انگار مرگ را طلسم كرده بود! برنده سه جايزه پوليتزر، بيش از پنجاه سال براي روزنامه «واشنگتن پست» قلم زد و در اين سالها بيش از همه ريچارد نيكسون را آزار داد. از همان روزي كه نيكسون جوان وارد عرصه سياست شد، گيردهنده اصلي به او، هربرت بود. او كه با نام «هربلاك» شهرت داشت، مانند سايه در تعقيب نيكسون بود. همان روزي كه نيكسون به عنوان معاون «آيزنهاور» وارد كاخ سفيد شد، كارهاي هربرت رنگ و بوي خشن تري به خود گرفت.
هربرت لاك يا هربلاك، در سالهايي كه سناتور «جوزف مك كارتي» مرد قدرتمند سنا بود و بلواي حركت ضدكمونيستي را آغاز كرد، در طرحي اين حركت را «مك كارتيسم» ناميد. اين نام از آن زمان وارد فرهنگ علوم سياسي شد. نيكسون و مك كارتي هر دو جمهوري خواه بودند.
هربلاك هميشه بامداد كارمي كرد و هيچگاه اسير قلم فلزي و مركب نشد. براي خيلي ها باورنكردني بود كه او چطور مي تواند به همان خوبي دوران جواني اش كار كند.
هربلاك را برترين كاريكاتوريست مطبوعاتي دهه هاي چهل و پنجاه و اوايل دهه شصت ناميده اند.
او درست همين روزها، نود و دوساله مي شد.
هربلاك از مزاحمان هميشگي ادگارهوور، رئيس اف ـ بي ـ آي هم بود. هربلاك در دوران جنگ سرد بارها و بارها به سياستهاي اتمي ابرقدرتها حمله كرد و انتقادهاي او از دولت آمريكا براي خيلي از طرفداران توليد سلاح خوشايند نبود.
در واقعه «واترگيت» دو نفر از همكاران هربلاك در روزنامه «واشنگتن پست» پيگير دخالتهاي نيكسون در تقلبهاي انتخاباتي بودند. هربرت هم كه علاقه ويژه اي به نيكسون داشت! تا آنجا كه توانست براو تاخت...
نيكسون، شايد ناراحت ترين كسي باشد كه از مرگ هربلاك به ستوه آمده است! در آن دنيا هم از دست هربلاك در امان نخواهد بود!
