نيروهاي طالبان مستقر در شهر محاصره شده قندوز، تصميم گرفتند كه خود را تسليم كنند.
به گزارش سي.ان.ان فرماندهان طالبان در قندوز كه تخمين زده مي شود نيروهاي نظامي تحت امر آنها بالغ بر ۱۰ هزارنفر است، در مذاكره با رهبران ائتلاف شمال در مزارشريف، موافقت خود را براي تسليم ابراز كرده اند.
ملافيضل فرمانده طالبان در قندوز درحالي كه وارد اتاق مذاكره مي شد به خبرنگاران گفت كه تمام نيروهايش، افغان ها و خارجيان تسليم مي شوند.
عبدالرشيد دوستم فرمانده ائتلاف شمال نيز به خبرنگاران گفت: مسأله قندوز بدون جنگ حل شد و نبرد براي آزادي شهر قندوز پايان يافت.
لازم به يادآوري است كه ائتلاف شمال سه روز پيش، يك مهلت سه روزه براي تسليم شهر به طالبان داده بود.

• ۹۷ درصد از نيروهاي طالبان در قندوز آماده تسليم هستند
يك فرمانده جبهه متحد بامداد پنجشنبه اعلام كرد: تقريباً همه نيروهاي طالبان كه بيش از يك هفته است در شهر قندوز در شمال افغانستان به محاصره درآمدند، موافقت كرده اند تسليم شوند.
به گزارش خبرگزاري فرانسه از خان آباد در افغانستان، وي گفت: اين گروه شبه نظامي كه با ضرب الاجل صبح پنجشنبه براي تسليم كردن خود يا مورد حمله قرارگرفتن مواجه شده است در طول شب گذشته به يك توافق در مورد ترك آخرين سنگرگاه خود در شمال افغانستان دست يافته است.
فرمانده محمود صفدر گفت: «حدود ۹۷ درصد از نيروهاي طالبان قرار است تسليم شوند و ما قصد داريم با كساني كه از زمين گذاشتن سلاحهايشان خودداري مي كنند، بجنگيم.»
صفدر معاون ژنرال نظير محمد كه در حال هدايت عمليات جبهه متحد در اين جبهه است گفت: «به هر حال چه از اين راه يا راه ديگر، ما امروز قصد ورود به قندوز را داريم.»
با از دست رفتن قندوز، تنها سنگرگاه طالبان كه زماني ۹۰ درصد از خاك افغانستان را كنترل مي كرد شهر جنوبي قندهار خواهد بود.
مذاكراتي نيز براي تحويل شهر به فرماندهان محلي در جريان است.
صفدر نتوانست جزييات توافق مربوط به قندوز بين ملاحمد فاضل رهبر اصلي نيروهاي محاصره شده طالبان و ژنرال عبدالرشيد دوستم از جبهه متحد را ارائه دهد.
هواپيماهاي جنگنده آمريكا در حال كوبيدن منطقه قندوز بودند كه به گفته منابع محلي در آن بين سه تا نه هزار رزمنده از جمله عرب، چچن و پاكستاني عضو شبكه القاعده بن لادن مظنون اصلي حملات تروريستي، گرفتار شده اند.
جبهه متحد گفته است كه تا۲۰هزارنفر در قندوز تحت محاصره قرار دارند ولي منابع محلي گفتند اين آمار مي تواند جامعه قابل ملاحظه غيرنظامي پشتون تبارهاي قندوز را دربرگيرد.

• طالبان در قندهار زير آتش
يك مقام جبهه متحد ضدطالبان روز پنجشنبه گفت: نيروهاي طالبان در مأمن اصلي خود در «قندهار» در جنوب افغانستان، زير آتش شديد حملات هوايي آمريكا و حملات غافلگيرانه مردم قبايل محلي قراردارند.
به گزارش خبرگزاري رويتر از «كويته» پاكستان حميد كرزاي، از حاميان محمدظاهر، شاه سابق افغانستان در گفت وگو با اين خبرگزاري اظهار داشت: نيروهاي طالبان طي چند روز اخير از بمباران هاي آمريكا و نيز حملات غافلگيرانه مردم محلي آسيب فراواني ديده اند.
وي طي تماس تلفني از استان «اوروزگان» در مركز افغانستان گفت: آنها در همه جا مورد حمله غافلگيرانه قرارمي گيرند.
با اين حال منابع مستقل هنوز اين گزارشها را تأييد نكرده است.
قندهار، شهر جنوبي افغانستان كه گروه طالبان در پايان سال ۱۹۹۴ از آنجا شروع به تصرف اكثر نقاط اين كشور كرد، پس از آنكه نيروهاي طالبان شروع به مذاكره براي تسليم شهر شمالي قندوز كرده اند، به منزله سنگرنهايي اين گروه تلقي مي شود.
ظرف كمتر از دو هفته، طالبان توسط نيروهاي جبهه متحد و در پي قيام مردم قبايل از اكثر شهرهاي عمده افغانستان از جمله كابل پايتخت اين كشور، بيرون رانده شدند.
پيشروي آرام جبهه متحد در پي چندين هفته حملات هوايي آمريكا برضد طالبان صورت گرفت كه به تلافي پناه دادن به اسامه بن لادن، مظنون اصلي حملات تاريخ ۲۰ شهريور به نيويورك و واشنگتن، انجام مي شود.
گفته مي شود ملامحمدعمر، رهبر گروه طالبان، درقندهار است و مقامات آمريكا مي گويند بن لادن نيز در همان حوالي است.
فرماندهان محلي جبهه متحد مي گويند بن لادن به احتمال زياد در كوههاي بياباني استان «هيلمند» در جنوب غربي «قندهار» مخفي شده است.

«مرجان» شير نر يك چشم باغ وحش كابل يكي از خوشبخت ترين زندانيان اين باغ وحش جنگزده است كه روزگاري به داشتن حدود يكصدگونه جانور از سراسر جهان مباهات مي كرد.
در سالهاي جنگ داخلي افغانستان، بسياري از اين حيوانات براثر گرسنگي جان باخته اند و بسياري از بازماندگان در بحبوحه اين نبرد خانمانسوز خوراك افغانهاي گرسنه شدند.
گراز باغ وحش به دليل حرام بودن گوشت خوك در دين اسلام جان سالم به در برد ولي «هاتي» زنده نماند. يكي از راكتهايي كه در خلال جنگ داخلي توسط يكي از جناحهاي رقيب شليك شد، در اين باغ وحش فرود آمد و اين ماده فيل ۲۵ ساله را كشت.
طالبان كه دريورش سال ۱۹۹۶ خود كابل را اشغال نمود، در مورد انطباق ماهيت باغ وحش با ايدئولوژي بنيادگرايانه اش ترديد داشت. اما پس از اندكي تتبع، گروه الهيات دانشگاه كابل تأييد كرد كه پيامبر اسلام (ص) حيوانات خانگي نگه مي داشت و حيوانات مي توانند براي ارتقاي آموزش مردم مؤثر باشند.

• پاتوق سربازان كسل
مديرباغ وحش به نام شيرآقا عمر كه ۴ ماه حقوق نگرفته، اميدوار است توجه بين المللي به افغانستان، سرنوشت فلاكت بار معدود حيوان تحت مراقبتش را تغيير دهد. او براي «مرجان» ۴۵ ساله كه هنوز از شوك رواني عبور مرگ از كنار گوشش خارج نشده، پاياني آبرومند مي خواهد. در اوايل دهه ،۱۹۹۰ يك چريك افغاني ظاهراً به قصد خودنمايي پيش همرزمانش به داخل قفس «مرجان» پريد و اين شير بي درنگ دست آن مبارز را قطع نمود و وي چند روز بعد در بيمارستان مرد.
دوست متوفي با نيت انتقام گيري به باغ وحش برگشت و نارنجكي به طرف «مرجان» انداخت كه دست و پايش را مجروح ساخت و بخشي از پوزه اش را كند. شير بيچاره همچنين از ناحيه چشم چپ كور شد.
شيرآقا مي گويد: او تقريباً به اندازه من عمر دارد، ولي حيوان بيچاره هيچ جفتي نداشته و دارد به سرعت پير مي شود.
براي درمان زخم باز و سوزان خرس افغاني باغ وحش كابل نه پولي وجود دارد و نه تبحري. اين باغ وحش تا پيش از آزادي كابل پاتوق سربازان خسته و كسل طالبان بود كه از خط مقدم به مرخصي مي آمدند. شيرآقا مي گويد كه زورش نمي رسيد مانع از كتك زدن آنها به خرس نگون بخت و ساير حيوانات با چوب و گلوله برف و سنگ شود.
وي ترديد دارد كه ائتلاف شمال علاقه يا پولي براي تأمين هزينه هاي اين حيوانات داشته باشد. فعلاً قصاب محل از سر دلسوزي خوراك روزانه «مرجان» را تقبل مي كند و مدرسان و دانشجويان دانشگاه كابل نيازهاي اوليه دامپزشكي باغ وحش را رفع مي نمايند.
از زمان فرار طالبان، ساكنان كابل به حيوانات باغ وحش شهرشان علاقه بيشتري نشان مي دهند. شيرآقا در پايان مي گويد: مردم براي آمدن به باغ وحش ديگر هراس ندارند. اكنون حتي زنان براي آن كه حيوانات را بهتر ببينند، برقع شان را كنار مي زنند.
رضا اسدي

گروه طالبان از روز پنجشنبه فعاليت نمايندگي (سفارت) خود در اسلام آباد پايتخت پاكستان را متوقف كرد.
يك ديپلمات طالبان به خبرنگار ايرنا گفت: «ما خودمان تصميم گرفتيم از امروز فعاليتهاي سفارت را متوقف كنيم.»
وي كه خواست نامش فاش نشود، افزود: دولت پاكستان تاكنون در مورد عدم فعاليت سفارت طالبان در اسلام آباد مطلبي را به ما اعلام نكرده است.
اين ديپلمات طالبان اظهار داشت: سفير و ساير مسؤولان سفارت نيز از صبح امروز بر سر كار خود حاضر نشده اند و عملاً سفارت طالبان در اسلام آباد تعطيل شده است.
مطبوعات پاكستان امروز نوشتند كه دولت آمريكا از پاكستان خواسته است تا روابط خود را با طالبان كاملاً قطع كند.
پاكستان حدود دوهفته پيش كنسولگري طالبان در شهر كراچي و دو روز پيش نيز كنسولگري طالبان در شهرهاي كويته و پيشاور را تعطيل كرد.

وقتي سعي مي كردم با زبان انگليسي دست و پا شكسته توضيح دهم كه برخي نيروهاي مجاهد با پشتيباني نيروهاي پاكستاني… ماه اكتبر سال ۱۹۹۰ را به ياد مي آورم كه من و خانواده ام وارد كشور كانادا شديم وكانال تلويزيوني CBC درباره نبرد مجاهدين افغان باما مصاحبه كرد و در مورد شكوه «جنگ مقدس» آنها در برابر كمونيست ها در افغانستان گفت وگو كرديم.
امروز به عنوان يك افغاني ـ كانادايي اصطلاحاتي مثل رسانه هاي جمعي و سياستمداران غربي برايم مسخره مي آيند. پس از يك دهه ناديده گرفتن افغانستان، هم اكنون غربيان سعي مي كنند كه خود را به عنوان ناجيان افغانستان جا بزنند. آنچه بيشتر مضحك است اين است كه غربيان انتظار دارند افغان ها هواپيماهاي جنگي غربي را همواركننده آزادي و دموكراسي بپندارند و مي خواهند دست كم شش ميليون نفر انسان نيازمند را با ده هزار بسته مواد غذايي كه به همراه بمب ها از آسمان به زمين مي آيند سير كنند و افغانها هم بايد بخاطر اين ژست متمدنانه از آنها ممنون باشند. به همراه اين بمب ها و نانها كتابچه هاي كوچكي هم فرستاده مي شود تا اين اقدامات بشردوستانه را البته به سبك غربي توجيه كند.
بطور طعنه آميزي همين كارشناسان غربي در دهه ۱۹۸۰ دنيا را متقاعد كردند كه اربابان جنگ كه درمقابل روسها در افغانستان مي جنگند جنگجويان راه آزادي هستند.
آنها بطور طولاني درمورد افغانهاي قهرمان كه با «ابليس سرخ» مي جنگند به سخن پردازي مشغول شدند، اما درمورد ماهيت خود قهرمانان خيلي كم صحبت كردند. بعداز همه اين ماجراها، غرب و متحدانش ـ پاكستان، عربستان سعودي و مصر ـ جنگجوياني را پديد آوردند و حمايت كردند كه هم اكنون تروريست ناميده مي شوند.
سپس در پايان جنگ سرد، افغانستان به فراموشي سپرده شد. وقتي گفتم كه كانادا را دوست دارم چون درست در نقطه مقابل كشورم كه در جنگ است، صلح آميز است و همكلاسانم در دانشگاه كارلتون تعجب كردند. به نظر مي رسيد كه مفاهيم جنگ و صلح براي آنها بغرنج ونامفهوم است. مع الوصف، اين مسأله براي من هم ملموس بود و هم واقعي.
در سال ۱۹۸۸ كه از پيشاور برگشتم هزاران زن بيوه كابلي را ديدم كه در بازار گدايي مي كردند، كودكان افغاني كه هيچ آينده اي درانتظار آنها نبود و مردمي هم كه يا چهره هاي معيوب داشتند و يا بدون پا درگوشه خيابانهاافتاده بودند. اما مردم مغرب زمين ديگر اشتياقي به شنيدن اين قصه ها نداشتند. اقدامات طالبان اغلب و از روي سهو و اغماض «قسمتي از فرهنگشان» تلقي مي شد.
حالا، روزنامه ها و تلويزيون ها از تصوير كودكان و زنان آواره و سرگردان در پوششي از تزوير بهره برداري مي كنند تا يكي از غيرمنصفانه ترين و غيرضروري ترين جنگ هاي زمان ما را توجيه كنند. غيرمنصفانه چون به اسم قربانيان بي گناه ۱۱ سپتامبر اين حمله را آغاز كردند، قربانياني كه شايد نمي خواستند كه مرگ مردم كشور ديگري را تحت لواي آنان شاهد باشند و غيرضروري چون هدفي كه از طريق برپايي اين جنگ به دست مي آيد از طريق اقدامات غيرنظامي هم ميسر بود.
براي خلاصي افغانستان از دست طالبان احتياجي به جنگ نبود. اگر پاكستان و عربستان سعودي حمايت هاي مالي و نظامي خود را از طالبان دريغ مي كردند، طالبان نابود مي شد. پاكستان حكم شاهرگ طالبان را دارد چرا كه طالباني ها با دنياي خارج ارتباط ديگري ندارند. براي نابود كردن طالبان تنها كافي بود كه منبع حياتي آنها را قطع كنيم.
در سطح رهبري، طالبان از نظر سياسي به حمايت پاكستان متكي است. در سطوح پايين، طالباني ها آوارگان افغاني گرسنه بودند كه همان نيروهاي مجاهد افغاني را تشكيل مي دادند، افغاني هاي مستأصلي كه از ايدئولوژي وهابي گري سعودي كه فرقه اي افراطي از اسلامي است تغذيه مي شوند و به غير از آسيب شناسي جنگ كه بمدت بيست سال تجربه كرده بودند چيز ديگري بلد نبودند.
آنچه بشدت رنج آور است اين است كه به جاي بحث جدي در مورد خلع سلاح كردن مردم گرسنه و زخمي، صحبت از مسلح كردن قوم يا ائتلاف ديگري عليه ديگري است. در حالي كه دنيا روي جنگ و توجيه آن به هر وسيله ممكن تمركز كرده است، من، همچون اكثر افغاني هايي كه در غرب زندگي مي كنند نگران آينده كشوري هستم كه در ۲۰ سال گذشته ميدان نمايش تسليحاتي بين المللي بوده است.
من شبهاي وحشتناكي را كه دركابل سپري كرديم به ياد دارم. در آن زمان پانزده ساله بودم. وقتي راكتها از بالاي سرمان رد مي شدند، من و خانواده ام كنار ديوار زانو به بغل مي نشستيم و هنوز به ياد مي آورم صداي هريك از انفجارها را واينكه نمي دانستيم حداقل خانه بمانيم بهتر است يا ازخانه فرار كنيم. مردم افغانستان در مورد اين بمب هاي جديد و آن ده ميليون مين كه هنوز منفجر نشده اند چه احساسي دارند؟ همان مين هايي كه عمويم را كشتند ـ مردي كه پدر هفت فرزند جوان بود.
در افغانستان هرپنج دقيقه يك نفر مي ميرد و در هر دقيقه يك نفر آواره مي شود و در هر روز ده نفر در اثر مين هاي زميني زخمي مي شوند. آينده آنها با جنگ ديگري روبه بهبود نخواهد رفت. من خشونت را تجربه كرده ام و مي دانم كه اين راه حل مسأله نيست. خشونت بربريت است و اين جنگ هم مستثني نيست.
مترجم: شروين معظمي گودرزي

سفير عربستان سعودي در آمريكا خبر يك روزنامه آمريكايي مبني بر سوءقصد به «ملك فهد» پادشاه اين كشور را تكذيب كرد. روزنامه الرياض چاپ عربستان روز پنجشنبه به نقل از سفير عربستان نوشت: آنچه كه روزنامه واشنگتن تايمز در مورد سوءقصد به جان پادشاه عربستان نوشته نادرست است. واشنگتن تايمز در خبر روز پيش به نقل از مقامات اطلاعاتي آمريكا فاش كرده بود كه فهد پادشاه عربستان سعودي در روز ۱۹ آبان مورد يك سوء قصد قرار گرفته است.