* لي لي لي لي حوضك/ م. آزاد، تصويرسازي، مرتضي زاهدي.ـ تهران: ماه ريز، ،۱۳۸۰ ۶۵۰تومان.
لي لي لي لي حوضك؛ جوجو اومد آب بخوره؛ افتاد تو حوضك؛ آب صدا كرد؛ مرغه نيگا كرد؛ جوجه نوك طلا؛ برق بلا؛ رفت زير آب؛ اومد بالا؛ جيك جيك جيك؛ مردم از سرما؛ تيك تيك تيك؛ كجايي مامان؛ كجايي بابا؛
* داستاني از اولين روزهاي زمين/ اميرحسين خورشيدفر؛ محمد علي بني اسدي.ـ تهران: ماه ريز، ،۱۳۸۰ ۳۰۰تومان.
شاعر در بيشه اي سرسبز براي خودش ننويي درست كرده بود، از صبح تا شب روي آن دراز مي كشيد و درباره درختان و گلها و آسمان شعر مي گفت: شعرهايش را روي پوست آهوهايي كه جنگجو گوشتشان را خورده بود مي نوشت.
* روزي كه آسمان شكست/ اميرحسين خورشيدفر؛ تصويرگر وحيد نصريان.ـ تهران: ماه ريز، ،۱۳۸۰ ۶۰۰تومان.
بالاخره جنگ و دعوا شروع شد. اولش هيچ كدام از سنگها به هدف نمي خورد. تقريباً مثل بازي بود. سه دسته مي خنديدند و شاد بودند. تا اينكه سنگ يكي از كوتاه ها به سر يكي از چاقها خورد وعصباني شد و به اطراف نگاه كرد و...
* باران/ اميرحسين خورشيدفر؛ تصويرگر: نگار فرجياني.ـ تهران: ماه ريز، ،۱۳۸۰ ۶۰۰تومان.
يك روز پسري از بلندترين نردبان زمين پايين آمد. آن روز، روز اول بهار بود و مردم زمين طبق معمول مشغول جشن و سرور بودند. پسر تكه ابرهايي راكه به لباسش چسبيده بود تكاند. موهايش رانشانه كرد و به شهر ساكنان زمين رفت. آن روزها بين مردم زمين قانوني بودكه هر كس روز عيد شادماني نكند بايد از شهر برود و تا وقتي خوشحال نشد به شهر برنگردد...
* پسري كه هيچ ستاره اي نداشت/ اميرحسين خورشيدفر؛ تصويرگر: علي عامه كن.ـ تهران: ماه ريز، ،۱۳۸۰ ۶۰۰تومان.
... يك شب پسر ستاره ها را شمرد، همان شب دختر هم ستاره ها را شمرد. پسر آنقدر ستاره شمرد و شمرد كه روز شد و دختر همان اولين بار كه ستاره ها را شمرد گريه اش گرفت و خوابش برد. فردا صبح هر دو فهميدند كه ستاره هاي دنيا تمام شد و ديگر ستاره اي براي آنها باقي نمانده است و...
* سبزيهاي شاد/ مايومي اورا؛ سيروس طاهباز؛ تصوير: محمد خداشناس.ـ تهران: ماه ريز، ،۱۳۸۰ ۵۰۰تومان.
ترب و هويج خوشگل؛ بيرون مي آيند از گل/ بوي خوش سبزيها؛ مي پيچد در همه جا؛ لوبيا روي ساقه ها، رويش را كرده پيش ما/ آفتاب گرم مرداد، گوجه فرنگي پرباد.
* روشهاي نوين در تدريس زبان انگليسي و زبانهاي ديگر/ مصطفي عليزاده.ـ تهران: هيرمند، ،۱۳۷۹ ۵۰۰تومان.
مكالمه خوب از ۳ تا ۱۰جمله تشكيل مي شود، به اندازه اي بلند است كه مكالمه طبيعي جلوه كند و به اندازه اي كوتاه است كه ميانگين دانش آموزان براحتي آن راحفظ نمايند، جمله ها به اندازه اي بلند است كه دانش آموز با دوبار تكرار معلم مي تواند آن را بيان كند، لغات و يا نكات جديد گرامري را بخوبي به تصوير مي كشاند، موقعيتهاي حقيقي را به نمايش مي گذارد به گونه اي كه افراد بومي زبان با آن روبرو مي شوند و...
