پرويز مسعودي در سال۱۳۲۵ در شهر رشت به دنيا آمد. بعداز اتمام دوره متوسطه در تهران در سال۱۳۵۱ به ايتاليا رفت و سپس براي ادامه تحصيل رهسپار آلمان شد.
بعد از اتمام دوره مهندسي چاپ در دانشگاه اشتوتگارت، در سال۱۳۵۸ به ايران بازگشت و ليتوگرافي فام را تأسيس كرد. در سال۱۳۷۰ به اتفاق خانواده اش مجدداً به آلمان عزيمت كرد و بعد از اقامت در شهر مورنا به تأسيس چاپخانه اي در مونيخ همت گماشت.
او از نوجواني به هنر بطور اعم و نقاشي به صورت ويژه وخاص علاقه فراوان داشت به همين دليل از همان اوان نوجواني بيشتر اوقاتش را صرف اين هنر كرد و از محضر اساتيدي چند بهره گرفته و رموز اين هنر را فرا گرفت.
علاقه شديدش به هنر نمايشي باعث شد كه وقتي براي ادامه تحصيل به آلمان رفت، رشته اي را برگزيند كه به گونه اي به اين هنر ارتباط داشت باشد يعني صنعت چاپ.
او در تمام طول زندگيش چه در ايران و چه در آلمان پيوسته و همواره به فراگيري و تمرين و كار مداوم در اين زمينه مشغول بود. بعد از مراجعت دوباره به آلمان كارها و آثارش در شهر مورنا، مورد استقبال و توجه خاص مردم هنردوست و شهردار اين شهر قرار گرفت.
در سال۱۳۷۳ باتأسيس انجمن هنرمندان شهر مورنا به عنوان مؤسس و رئيس هيأت مديره اين انجمن شناخته شد و از آن پس مسؤوليت برگزاري اكثر نمايشگاههاي شهر مورنا را به عهده داشت و بدين ترتيب باعث گشوده شدن فصل جديدي در تاريخ هنر شهر مورنا شد. بايد يادآور شد شهر مورنا شهري با سوابق هنري درخشان است كه هنرمنداني جهاني همچون گابريل مونتو، وازيلي كاندينسكي و ياولسنكي را در خود پرورش داده كه كارهاي باارزش ايشان در موزه هاي دنيا موجود است.
كار شبانه روزي با نقاشان وهنرمندان اين منطقه براي نقاش، خود، يك دانشگاه بود كه به تجارب هنري او غناي بسيار بخشيد و هم اكنون نيز، كارها و آثار هنري او در شهرهاي مونيخ و مورنا ادامه دارد.
پرويز مسعودي در آثارش از آبرنگ و رنگ روغن استفاده مي كند. براي بهتر به داوري نشستن آثارش، بايد دانست كه ازنظر او تكنيك فراتر از نشان دادن يك كار هنري صرف است.
در عمق كارهايش احساس و نمايي از سرزمين شرق رامي توان ديد كه با ظرافتي خاص بر روي كاغذ يا بوم به نگارش درمي آيد جديدترين آثارش مطلقاً آبستره است كه مختصري از فرم و رنگ در آن ديده مي شود و شگفت آن كه با همان مختصر فرم و رنگ دنيايي از حركت و زيبائي و احساس را مي توان در آنها مشاهده كرد.
او تاكنون در نمايشگاههاي متعددي منجمله نمايشگاه مونيخ، مورنا، گارميش و همچنين نمايشگاه جهاني زوريخ برگزار كرده است. نمايشگاه اخيرش در تهران (فرهنگسراي نياوران) مجموعه اي از آثار آبرنگ و رنگ روغن است كه مي شود در اين نمايشگاه روند تكاملي سبك او را از هنر كلاسيك و سنتي تا به آبستره براحتي مشاهده كرد. نقاشيهاي ابتدايي نقاش، در زمينه آبرنگ اغلب از مناظر طبيعي است كه بسيار زيبا به هم آميخته شده اند. اين نقاشي ها قابل شست وشو مي باشند زيرا در هر مرحله كار، شسته شده اند در نتيجه رنگ جزئي از كاغذ گشته است. در كارهاي بعدي او طرح هايي از گبه وگليم مشاهده مي شود همانطور كه خود او در اين باره مي گويد:
«بعد از سفري كه به يزد وكرمان و اصفهان داشتم توانستم احساس و زيبايي ايراني را باتكنيك و ؟ غرب مخلوط سازم و اثر جديدي خلق كنم.»
در كارهاي آبرنگ او اشكال، صرفاً براي تكميل انسجام رنگ (كمپوزيسيون) است و نقش ديگري ايفا نمي كنند. در نقاشي هاي آبرنگ مسعود پرويزي رنگ و فرم به هم آميخته مي شوند و دركنار هم حضور دارند اما در بومهاي رنگ روغن او فقط رنگ، بدون حضور فرم به چشم مي خورد.
خود او در اين زمينه مي گويد: براي من آبستره آب رنگ تمريني براي آبستره رنگ روغن بود. او توانسته با الهام از هنر خطاطي ردپايي از هنر خطاطان را در نقاشي هاي رنگ روغن خود داشته باشد كه البته باحضور اين خط ها كمپوزيسيون نقاشي اش كامل مي شود. خود او معتقد است «من هنوز به جايي نرسيده ام كه بتوانم كمپوزيسيون نقاشي هايم را بدون اين خط ها كامل كنم.»
طراحي اين تابلوها در سه مرحله صورت مي گيرد: مرحله اول «آستر» كه بايد به طور كامل خشك شود اما رنگ سوم بر روي رنگ هم كه هنوز خيس است كشيده مي شود، به همين دليل اين دورنگ با هم تركيب مي شوند و تلفيقي زيبا مي آفرينند. در اين تابلوها حاشيه بسيار مهم است. زيرا سه مرحله بودن كار را نشان مي دهد. نامهاي هر يك از تابلوها جملگي برگرفته از احساسات اوست مانند گرمي، كوير، افق، جزيره و غيره. اين نقاشي ها باوجود اينكه آبستره محض است اما كاملاً با اسم هايشان همخواني دارند. در حقيقت او قبل از كشيدن طرح هايش، بر آنها نام مي نهد.
پرويز مسعودي به هيچ وجه معتقد نيست كه سبك آبستره تكنيك نقاشي را به ابتذال مي كشد بلكه «از نظر او حتي مي تواند نقطه عطفي بر ابزار احساسات مدرن باشد». همچنين همواره بر اين اصل تكيه مي كند كه آبستره بدون تسلط كامل بر تكنيك طراحي شكل نمي گيرد و نقاشي كه كلاسيك كار نكرده باشد نمي تواند آبستره بكشد. همچنين خود او بعد از طي مراحل كلاسيك، امپرسيونيست، سوررئاليست به سمت آبستره كشيده شده است. از نظر او آبستره اوج هنر نقاشي است.
اما با تمام اين اوصاف او معتقد است سليقه ايراني در برخورد با آبستره هنوز درجايگاهي خاص و شايسته خود قرار نگرفته در حالي كه نگاه مردم در اروپا به آبستره اين چنين نيست. در آنجا اين سبك با استقبال شاياني روبرو مي شود.»
پرويز مسعودي همچنين به صورت غيرحرفه اي به هنر مجسمه سازي نيز علاقه مند است و توانسته چندين اثر ازخود در اين زمينه به يادگار بگذارد.
نمايشگاه بعدي او در شهر مونيخ آلمان به زودي با همين نقاشي ها برگزار مي شود.
شادي اويار حسيني
