Iran Newspaper

* The Guilty
كارگردان : آنتوني والر ـ نويسنده فيلمنامه : ويليام ديويس براساس اثري ازسيمون بروك ، موسيقي : دبي وايزمن ، تدوين : آليسون گريس ، مدير فيلمبرداري : توبياس شليسلر، بازيگران : بيل پولمن ، دوان ساوا، گابريل آنوار، آنجلا فيتر ستون، دارسي بلشر ، محصول ۲۰۰۱ .
خلاصه داستان :
يك وكيل موفق كه با همسرش زندگي آرامي دارد، يك شب منشي تازه به شركت آمده اش با نام «سوفي» را به شام دعوت مي كند. اين دعوت به رابطه اي منجر مي شود . وكيل از ترس اين كه مبادا سوفي كار دستش دهد، اخراجش مي كند. سوفي يكي دوبار سرراه وكيل سبز مي شود واو را بخاطر اخراج كردنش تهديد مي كند. از سويي پسري به نام «ناتان» كه تازه از زندان آزاد شده ـ كه بعد معلوم مي شود پسر همان وكيل است ، بي آن كه وكيل بداند ـ به دنبال پدرش است واز طرفي بطور اتفاقي وارد خانه سوفي و هم اتاقي او مي شود. پس از برخورد ناتان با پدرش ، وكيل بي آن كه بداند ناتان پسرش است ، از او مي خواهد دختري را كه از او حق السكوت خواسته به قتل برساند و درعوض سي هزاردلار (پنج هزاردلار پيش و ۲۵هزاردلار پس از انجام قتل ) بگيرد. ناتان كه دودل است ، پاكت دربسته عكس دختر و پنج هزاردلار را دور مي اندازد، اما يكي از دوستانش با نام «لئو» پاكت را برمي دارد و به سراغ دختر مي رود. ناتان قضيه را مي فهمد اما موفق نمي شود دختر را نجات دهد. ناتان سراغ وكيل مي رود واز او اعتراف مي گيرد وروي نوار ضبط مي كند. اما وكيل با زرنگي نوار را پس مي گيرد وهمه چيز را مهيا مي كند تا لئو به قتل برسد. وكيل را كه حالا قاضي شده، درحال داوري درمورد يك تجاوز مي بينيم ، اما از سويي او يك جاي كار اشتباه كرده: نوار اعترافاتش را حين ترك همسر خيانتكارش جا گذاشته است.
|||
سينماي هاليوود ـ برخلاف تصور رايج وبه عكس سينماي اروپا ـ معمولاً سينماي اخلاق گرايي بوده وحافظ حريم خانواده. درغالب فيلم هاي هاليوودي ، هرزمان كسي پا را از حيطه خانواده فراتر مي گذارد، قطعاً به سزاي عملش مي رسد. نمونه اين نوع فيلم، «جاذبه مرگبار» ساخته «ادرين لاين» است كه درآن مردي متأهل براثر هوسبازي ، دچار مشكلات عديده اي مي شود، «گناهكار» از آخرين ساخته هاي هاليوود است كه كماكان همه چيز را از آنجا مي آغازد كه مردي به همسرش خيانت مي كند. فيلم البته سعي دارد لااقل درقصه ـ و نه در تكنيك ـ ساده نباشد، درنتيجه سرشار است از پيچ و تاب هاي بسيار و حواشي اي كه گاه از حد معمول فراتر مي روند و گاه زائد هم به نظر مي رسند. درست است كه درظاهر با يك قصه ساده طرف هستيم، اما فيلمنامه نويس ، بي محابا قصه را پرماجراتر از حد معمول مي كند و درنتيجه گاه اتفاق ها و حوادث ماجرا ( واصلاً اين كه همه چيز برحسب اتفاق رخ مي دهد: مثلاً جايي كه پسر درست به موقع مي رسد وپدرش را نجات مي دهد يا اين كه همان پسر بطور اتفاقي با دختراصلي ماجرا آشنا مي شود) غيرقابل باور به نظر مي رسند. درنتيجه پيگيري قصه پرپيچ وتاب فيلم، هرچند براي تماشاگر آسان است ، اما هضم و باور آن گاه مشكل به نظر مي رسد، به شكلي كه مثلاً همه ماجراي اين كه ناتان، پسر همان وكيل است، كاملاً بي فايده به نظر مي رسد وهيچ كاركردي ندارد جز نوعي پند و موعظه اخلاقي زائد(تمام صحنه اي هم كه وكيل قاضي شده يك متجاوز را نصيحت مي كند كاملاً زيادي است).
از زمان به قتل رسيدن دختر هم، فيلم كاملاً افت مي كند و بيشتر و بيشتركش پيدا كرده و به كندي پيش مي رود. به راحتي مي توان دقايق زيادي از نيمه دوم فيلم را حذف كرد. اين ميان البته پيچ هاي كناري و برخي حواشي فيلمنامه ، به كار آن مي آيند: مثلاً قضيه خيانت همسروكيل ، ابتدا زائد به نظر مي رسد، اما رفته رفته بهانه مناسبي مي شود براي جدايي وكيل از همسرش وبعد ترفند به جا ماندن نوار روي ميز وپيش زمينه اين ارتباط ناهنجار ، پايان اثر را شكل مي دهد. اين ميان هرچند كارگرداني اثر ويژگي خاصي ندارد ، اما حداقل ـ وهراز گاه ـ نشان كوچكي از توانايي هاي فيلمساز را مي توانيم شاهد باشيم. مثلاً درصحنه اي كه نوار روي ميز جا مي ماند ، به رغم اين كه ما نمايي درشت از جاماندن نوار روي ميز مي بينيم، بعد به مدد درست پيش رفتن قصه و حرف هاي مهمي كه درآن صحنه بين زن وشوهر رد وبدل مي شود و نوع زواياي دقيق دوربين وتدوين حساب شده، ما هم مثل شخصيت اصلي به راحتي نوار روي ميز را فراموش مي كنيم. يا درابتداي فيلم ، صحنه بيرون آمدن از زندان، فاصله زياد دوربين از سوژه، ما را درحس رهايي او شريك مي كند وهمان جا، وقتي كه سرخوشانه به يك دزدي دست مي زنند، دوربين روان و سيال (وگويي بي خيال و رها) بي قيدي شخصيت ها را به راحتي برايمان تصوير مي كند؛ بي قيدي اي كه بعد درماجراي فيلم به كار ما مي آيد. اما اين ميزان دقت متأسفانه فقط در برخي قسمت هاي فيلم ديده مي شود ، درنتيجه «گناهكار » از حد يك فيلم متوسط ومعمولي فراتر نمي رود. آشكارا سعي شده همه چيز فقط استاندارد باشد ومطابق الگوهاي معمول اين ژانر: يك وكيل موفق (كه حتي بعد قاضي مي شود)، هوسبازي او ، يك مشكل جدي ، پاگذاشتن روي انسانيت ( كه اغراق آميز مي شود و درنتيجه گاه غيرقابل باور) ، تقاص درزندگي شخصي (خيانت همسر) وبعد تقاص كلي (از دست دادن همه چيز ). از سويي شخصيت دخترهم كاملاً كليشه اي است : يك دختر معمولي كه هيچ كاري از دستش برنمي آيد جزاين كه به تقدير محتومش تن دهد و آرام زندگي اش را ببازد. هم اتاقي او هم دست كمي از سوفي ندارد و به راحتي كسي را كه دوست دارد از دست مي دهد ودم برنمي آورد. اين نوع نگاه به زن، چند دهه از زمان ساخت فيلم عقب تر به نظر مي رسد!

جز اين شيوه روايت و تكنيك هاي ساختاري و بطوركلي فرم فيلم ، فقط قرار است كه ساده و طبيعي و به دور از نوآوري باشد ـ كه هست. درنتيجه با يك فيلم قابل ديدن روبرو هستيم كه لااقل آزارنده نيست و شايد براي يك فيلم امتيازي نباشد، اما اگر به صورت پيگير فيلم هاي روز جهان را دنبال كنيد، خواهيد ديد كه همين هم امتياز بس كميابي است!