صداي خيلي از سينماگران درآمده؛ اما:
دبير جشنواره معتقد است، بعد از جشنواره همه اين مسائل طبيعي است.
رئيس كانون كارگردانان گفته است هشدارهاي لازم راداده است.
حبيب الله كاسه ساز متعجب است.
سيروس الوند شاكي است.
بابك بيات پشيمان وكيومرث پوراحمد آب پاكي رامي ريزد ومي گويدهمين كه هست.
... و بيانيه هيأت داوران اعلام مي كندهفت تن ديگر، رأي ديگر خواهند داشت وما اينگونه تصميم گرفته ايم.
و درنهايت ناصر تقوايي جايزه اش را نمي خواهد و با حواله اتومبيلش به دفتر جشنواره پس مي فرستد و دبير جشنواره آن را به خود نمي گيرد، چون مستقيماً اين مسائل به جشنواره مربوط نيست.
هيأت داوران راگذاشته اند تا هر سال ناراضيان و راضيان جشنواره را به جان بخرند و اين دوستان و دشمنان آش خاله خودشان است و دفتر جشنواره خاله ديگري است كه خاله ي هيچ كس نمي شود.
از برجسته ترين نكات جشنواره بيستم تفاوت و فاصله ي زياد رأي هيأت داوران و آراي تماشاگران مردمي بود. كساني كه در مراسم اختتاميه جشنواره امسال حضور داشتند بعد از اعلام نتايج بهت و سكوتي را كه حاضران در تالار وحدت و مردم داخل منازل وحتي تماشاگران شيرازي را كه امسال براي نخستين بار همراه جشنواره بودند فرا گرفته بود، به خاطر خواهد داشت.
همچنين عمل تشريفاتي هيأت داوران را كه به قول يكي از سينماگران «براي احترام به استاد بود» را در تاريخ جشنواره فيلم به ياد خواهيم داشت و دركنار آن عكس العمل استاد فيلمساز كه هيچ جايزه اي از بخش هاي مختلف جشنواره را دريافت نكرده و تنها براي شخصيت خود سيمرغ گرفته و آن را به علت توهين به خود پس داد فراموش نخواهيم كرد.
البته هارون يشايائي يكي از اعضاي هيأت داوران فيلمهاي ايراني در پاسخ به تقوايي در نامه اي آورده است:
«تقوايي در نهايت بي انصافي هيأت داورن را به «قتل عام فيلمها» واينكه «عقيده ديگران از زبان داوران جشنواره بيان شده» و داوران جرأت بيان اداي حق را نداشتند، متهم مي كنند. با توجه به اينكه همه اعضاي هيأت داوران نمايندگان صنوف سينمايي هستند، ارزش و اعتبار دست اندركاران سينما را ناديده مي گيرند و پنجه بر چهره دوستان مي كشند.»
وي در پايان نامه ي خود ضمن شهادت به اينكه هفت تن از هيأت داوران از سوي هيچ نهادي سفارش نپذيرفته اند، آورده است: بهتر بود، تقوايي به رأي داوران احترام مي گذاشت و سيمرغ را در گوشه اي از خانه كوچك خود جاي مي داد، هر چند موافق آن نباشند، اما در روزنامه ها خوانديم كه تقوايي دلخوري خود را چنين واگويه كرده بود: هيأت داوران جشنواره سليقه هاي خاص خود را دارند، منتهي من طفل از راه رسيده نيستم كه جايزه تشويقي يا بليت پيكان به من بدهند.
تقوايي همچنين گفته است: اعتبارم نه در سايه رابطه بلكه به دليل فيلم هايم بوده است.
مهدي عسگرپور، دبيرجشنواره بيستم فيلم فجر نيز در گفت وگويي با ايسنا، علت اين عمل تقوايي را از منظر خود چنين بيان كرد: تقوايي احتمالاً استنباط كرده است كه «كاغذبي خط » در بخش هاي مختلف جايزه نگرفته و جايزه ويژه هيأت داوران به شخص وي بوده است.
اما دبير جشنواره در بخش ديگري از گفت وگويش بر نقاط ضعف جشنواره ي امسال همچون سالهاي گذشته اعتراف مي كند و مي گويد: بايد با برخي دوستان براي تصحيح قالب جشنواره سال آينده مشورت كنم.
البته حبيب الله كاسه ساز درباره داوري و برگزاري جشنواره بيستم معتقد است: فقط نقاط ضعف وجود ندارد بلكه برخي موارد از سوي مسؤولان و داوران نديده گرفته شده و نسبت به آن بي توجه بوده اند.
سليماني، يكي از مسؤولان برگزاري جشنواره فيلم فجر در شيراز نيز درباره نتايج داوري معتقد است: امسال هم انتظارات منتقدان و مردم در داوري برآورده نشد.
غلامرضا موسوي نيز در گفت وگويي با ايسنا اظهار كرده است: بايد به آراي هيأت داوران فارغ از موافق يا مخالف بودن، احترام گذاشت و اميدوار بود كه داوري درباره سينماي ايران با نگاه ملي انجام شده باشد. اما عليرضا رئيسيان، رئيس كانون كارگردانان خانه سينما معتقد است: جشنواره بيستم پراشتباه ترين جشنواره دوره هاي گذشته بوده است.وي همچنين مي گويد: جشنواره فيلم فجر برنامه و آرايش درستي براي انتخاب هيأت انتخاب و هيأت داوران خود ندارد. رئيسيان در بخش ديگري از گفت وگوي خود دريغ خود را از اين كه سال ديگر و جشنواره فيلم ديگر با نابساماني به پايان رسيد. اعلام مي كند.
سيروس الوند هم متوقع است كه بايد داوري امسال بهتر بود و مي گويد: داوري امسال نسبت به تمام داوري هاي سالهاي گذشته، مسأله دارتر بوده و از همان اعلام كانديداها پرسش برانگيز بوده است.
كارگردان فيلم «مزاحم» داوري جشنوار ه بيستم را رفيق بازي مي داند تا كار كارشناسي و مي گويد: خيلي ها متفق القول بودند بازي بازيگران فيلم من شانس كانديداشدن دارند.
اما آنچه در جشنواره امسال ناراضي و راضي بر آن تأكيد داشتند و مخالفتي درباره آن نكردند، مطرح شدن فيلم «من، ترانه، پانزده سال دارم» بود كه حتي دربيانيه روزنامه نگاران مسلمان به عنوان الگويي از ساخت فيلم با حجب و حيا براي ساير فيلمسازان مطرح شد.

اما نكته حاشيه اي، ولي جالب ديگر آن بود كه در اين گير و دار انجمن منتقدان و نويسندگان سينمايي از اعطاي دومين زرشك زرين خود به بدترين فيلم سال خودداري كرد.
اين اقدام كه در صورت وقوع، نوعي داوري محسوب مي شد، سال گذشته اعتراض اصناف سينمايي را برانگيخت و همانند اين روزها عده زيادي به قضاوت درباره آن پرداختند. اما شايد مهمترين نكته بيانيه انجمن منتقدان ذكر دلايل خودداري از اعطاي زرشك زرين بود: اين انجمن باتوجه به شرايط كنوني كه سينماي ايران درمعرض بحرانهاي جدي در زمينه هاي مختلف صنعت، اقتصاد، مديريت و امنيت شغلي قراردارد و دست اندركاران و هنرمندان آن در تنگناهاي عجيب و غيرمعمول قرارگرفته اند و به منظور جلوگيري از سوءاستفاده هاي احتمالي سايرين در جهت تضعيف سينماي ايران از اعطاي نشان نمادين «زرشك زرين» به بدترين فيلم اكران شده در سال ۱۳۸۰ خودداري مي كند.
حفظ موضع اپوزيسيون در برابر سينما علاوه بر جملات بالا در ادامه بيانيه انجمن منتقدان هم ديده مي شود:
انجمن منتقدان همچنان بر هدف اصلي و نهايي انتخاب بدترين فيلم سال كه تقابل با جلوه هاي ابتذال در محصولات سهل انگارانه داخلي ياتوليدات مخرب و منحصر به بازتاب خارجي است، تأكيد مي ورزد و وقفه فعلي در اعلام برنده عنوان زرشك زرين را به معناي توقف رسالت فرهنگي خود در كشف و معرفي مناديان جريانهاي منحط و مبتذل نمي داند، اما در اوضاع فعلي انجمن به شدت نگران است كه اعلام يك فيلم به عنوان بدترين، معنا و كاركرد موردنظر اين انجمن را نيابد. به عبارت ديگر، اين احتمال وجود دارد كه برخي با نوع نگاه و موضع خود، از حركت ما در مقابله با ابتذال عملاً در مسير تقويت ابتذال و تضعيف بخشهاي وزين و متين و فرهنگي سينماي ايران بهره برداري كنند.
در هر صورت همگي مي دانيم كه گذشت زمان به سرعت بازار اين اظهارنظرهاي مقطعي درباره داوري جشنواره و وضعيت سينماي ايران را از رونق مي اندازد. براي آينده چه انديشيده ايم؟
ب. معزي