Iran Newspaper

آورده اند كه مسلمانان به سرپرستي پيامبر(ص) در يكي از جنگها، حق ستيزان را شكست دادند و غنايم و اسيران بسيار گرفتند. اينان همه شب در بند، عاجزانه به حال خويش مي ناليدند و تأسف مي خوردند و نااميدانه منتظر بودند كه هر دم دستور كشتنشان صادر شود. در يكي از ديدارها، پيامبر به آنان نظر كرد و خنديد. اسيران با يكديگر گفتند ديديد كه در او هم همان حالات معمولي انساني هست و اكنون بي ترديد در پي انتقام گرفتن و خونريزي است و آنچه دعوي مي كرد كه در من «ضعف بشري» نيست برخلاف حقيقت است. اينك در ما نظر مي كند و چون ما را در غل و بند، اسير خود مي بيند شاد است. همچنان كه خودپرستان چون بر دشمن خود پيروز مي شوند و آنها را مقهور خويش مي بينند، شادمان مي گردند و در طرب مي آيند. او هم «مثل » ديگران است.
پيامبر (ص) سّر ضمير ايشان را دريافت و گفت: هرگز چنين نيست كه من از اينكه دشمنانم را مقهور خود مي بينم يا اينك شما را بر زيان و دربند مي بينم شادمان باشم. من از آن رو شادمانم و خنده ام مي گيرد كه به چشم دل مي بينم كه گروهي را از دوزخ نجات دادم و آنان را با غل به سوي بهشت و گلستان ابدي مي كشانم و ايشان در ناله و فغان كه چرا ما را از اين مهلكه به آن گلشن و گلستان پرامن ابدي مي بري؟! اما شما نمي توانيد اين حقيقت را دريابيد. پيامبر انتقام نگرفت، بخشيد اما نه بخششي از سر خودپرستي بلكه بخششي براي رستگاري دشمنانش. آيا اين معجزه نيست كه در قلب جنگ بتوان بخشيد و مهر ورزيد؟ و در اوج فتح و پيروزي دشمنان قدرتمند گذشته را كه پيوسته درصدد آزار و شكنجه و حتي قتل بودند، بخشيد؟ از اينجاست كه خداوند پيامبر را «رحمة للعالمين» مي خواند. گوشه اي از شخصيت پرمهر پيامبر را در ماجراي شهادت حضرت حمزه و جنايت «وحشي» مي توان ديد. وحشي را زني كه اربابش بود وعده اي از بزرگان عرب وعده آزادي و پاداشهايي گرانبها دادند تا حمزه را بكشد. وحشي هم فريفته شد و پذيرفت. جنگ احد بود. حمزه دليرانه مي جنگيد وهنگامي كه سخت درگير نبرد بودوحشي فرصتي يافت و نيزه مخصوصش را بر كمر حمزه پرتاب كرد. نيروي جانگداز نيزه چنان بود كه حمزه با تمام قدرت و توان كم نظيرش تاب نياورد. به هر زحمتي بود نيزه را از بدنش بيرون كشيد. از بدنش خون بسيار رفته بود. مي خواست كه در پي وحشي برود اما ديگر رمقي از او نمانده بود. درآخرين لحظات زندگي اين دنيا گفت: خداوند را سپاس مي گويم. دنيا و دينار شما را بخشيد و دين و ديدار ما را. ما بدين قسمت شادمانيم. حمزه به شهادت رسيد. پيامبر چون از ماجراي شهادت و كشته شدن حمزه باخبر شد، جراحتي كه خود در آن نبرد برداشته بود فراموش كرد و سر حمزه را در آغوش گرفت و با آستين جامه اش رويش را پاك مي كرد . پيامبر هيچگاه انتقام نگرفت، با آنكه عزيزترين عزيزانش را اينچنين از دست مي داد . مرگ حمزه ضربه اي بزرگ بر جان پيامبر بود. پيامبر پيوسته درماتم مرگ يار و عموي عزيزش نوحه مي خواند و مي گريست و دست تقدير چه بازيها دارد: وحشي نادم شد اما سخت نااميد بود كه گناهش با آب هفت دريا هم شسته نمي شود و توبه اش پذيرفته نخواهد شد. بعد از آن، آيه رحمت آمد كه «ان الله لايغفر ان يشرك به و يغفر مادون ذلك لمن يشاء:» خداوند كساني را كه شرك ورزند نمي بخشد و هر گناهي غير از شرك را بر هركسي كه بخواهد مي بخشد. وحشي با خود مي گفت: خداوندا تو مي فرمايي كه هرگناهي كه كرده باشد بيامرزم «آن را كه خواهم». مي دانم كه وحشي را «نخواهي» بخشيد. اين را گفت و خون از چشم و دلش روان شد. باز درياي رحمت و بخشش الهي به جنبش و جوشش درآمد. به پيامبر(ص) وحي شد كه «قل يا عبادي الذين اسرفوا علي انفسهم لاتقنطوا من رحمة الله ان الله يغفر الذنوب جميعاً انه هوالغفور الرحيم:» بگو اي بندگان من كه بر زيان خويش اسراف كرده ايد، از رحمت خدا مأيوس مشويد زيرا خدا همه گناهان را مي آمرزد، اوست آمرزنده ومهربان. درآن آيه گفته بود كه غيرشرك همه گناهان را بيامرزم «آن را كه خواهم». آن «اگر» جگر وحشي را مي خراشيد و در ترديدي جانگداز نگاه مي داشت. اما در اين آيه ديگر سخن از «اگر» نبود. وحشي چون نداي آمرزش الهي را شنيد مشتاق و خاكسارانه به نزد پيامبر رفت. پيامبر كه او را بخشيده بود كلمه شهادت را بر وي عرضه كرد و وحشي هم از ژرفاي جان تك تك كلمات شهادت را بر دل و زبان راند و... از شقاوت ابدي رهايي يافت.
آري پيامبر بخشنده بود، بخشش به هر دو معني: بخشش عطايا و بخشيدن كژيها و ناراستي هاي ديگران درحق خودش. بخشش او به بخشش عطايا منحصرنمي شد. به تعبير جبران خليل جبران بخشش حقيقي آن است كه از وجود خود به ديگران هديه كني و پيامبر چنين مي كرد و چه بخششي بالاتر از آن بخششي كه مقدمه و زمينه ساز رستگاري و نيكبختي ابدي گردد.
پيامبر به ما آموخت كه زندگي را دوست بداريم، مهر بورزيم و ببخشيم و در طلب رستگاري ابدي باشيم.