تجربه ۱۰۰ساله اخير ثابت كرده كه نمي توان جلوي ورود فناوري و حتي عوارض منفي آن را گرفت. همانگونه كه نمي توان بر سر راه انديشه، ايده و تبادل فكر ميان جوامع ديوار كشيد.اكنون بحث ماهواره سالهاست كه در ايران به يك كلاف سردرگم تبديل شده و عوارض منفي را به همراه داشته است.يك هيأت فرهنگي جمهوري اسلامي ايران اوايل خردادماه امسال به كشورهاي مالزي، سنگاپور، اندونزي، تايلند وامارات متحده عربي سفر كرد، تا درجريان كندوكاوي پيرامون چگونگي بهره برداري از فناوري ماهواره و استفاده عمومي از شبكه هاي بين المللي، به راهكارهايي براي استفاده از اين ابزار دركشورمان دست يابد.حسن صفرخاني مديركل حوزه رياست سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي كه به همراه چهارتن از نمايندگان مجلس شوراي اسلامي، معاون پارلماني وزارت ارشاد، معاون وزير پست و تلگراف و تلفن و معاون صدا و سيما عازم اين سفر شد، در گفت وگويي نتايج حاصله از اين سفر را براي ما تشريح كرد:
** آقاي صفرخاني درباره سفري كه اخيراً به چند كشور داشتيد و اهداف آن بگوييد:
* چند سال پيش قانون ممنوعيت ماهواره در ايران تصويب شده بود، و اخيراً هم در مجلس مطرح شد. اين بحث از دو جنبه حايز اهميت بود، يكي اينكه چگونه مي توانيم از اين فناوري استفاده مطلوب كنيم و هم از آثار منفي آن در امان باشيم. به همين منظور اين سفر را مي توان يك سفر مطالعاتي با هدف بررسي «تجربه ديگران» تلقي كرد. جنبه ديگر سفر هم مسأله توسعه مناسبات فرهنگي با اين كشورها بود. به عنوان نمونه در امارات دو بازديد از شهرك اينترنتي و «شهرك اعلام» يا همان تبليغات اين شيخ نشين داشتيم. شهرك اينترنتي، محلي است كه امكانات ارتباطات الكترونيكي و تجهيزات رايانه اي را تأمين مي كند و شهرك اعلام نيز محل تمركز شبكه هاي خبري بين المللي جهت پوشش خليج فارس و خاورميانه است. (بي.بي.سي، سي.ان.ان) و شبكه هاي معتبر در اين مركز نمايندگي دارند.
** اين مراكز با چه هدفي ايجاد شده اند؟
* ببينيد در امارات شركت هاي اينترنتي و شبكه هاي ماهواره اي فعال هستند اما جملگي تحت انحصار دولت قرار دارند. اكنون در امارات، تمامي شركت هاي توليد، فروش و نصب تجهيزات ماهواره اي و اينترنتي موظف به رله يكسري كدهامربوط به برنامه هاي ضداخلاقي هستند. درواقع آن كدها، برنامه هاي ضداخلاقي را از روي رسيورهاي (گيرنده ها) پاك مي كنند و متخلفان نيز مجازات مي شوند.
** حتي استفاده كنندگان شبكه ها وكاربران؟
* خير، در اين كشور با استفاده كننده هاي عام برخورد نمي شود بلكه با فروشندگان و نصب كنندگان برخورد مي شود كه موظف به رعايت قانون شده اند.
** به مالزي هم سفري داشتيد. تجربه آنجا چطور بود؟
* در مالزي باوزير اطلاعات اين كشورملاقاتي داشتيم و بحث هاي مفصلي به ويژه در برخورد با مسأله ماهواره كرديم. البته آنها اعتقاد دارند، به رغم آثار منفي، فناوري ماهواره امر ناپسندي نيست. مقامات مالزيايي مي گفتند، ما از اين ابزار بطور كنترل شده استفاده مي كنيم و مردم هم خيلي راضي هستند.
** اين چگونه سيستمي است؟
* در مالزي شركتي را به نام آستور (ASTOR) تأسيس كرده اند كه ۳۸ شبكه معتبر جهاني ويژه خبر، ورزش، سرگرمي و علمي را تحت پوشش گرفته و با آنان قراردادهايي امضا كرده است. شركت آستور در اين قراردادها يكسري شاخص ها ومعيارهاي فرهنگي خود را جهت سانسور به طرف هاي قراردادش ارائه داده و آنان با يك فاصله زماني معقول برنامه هاي خود را تحويل شركت مالزيايي مي دهند و آنگاه شركت آستور با دريافت حق نصب و حق اشتراك ضمن نصب آنتن هاي ويژه خود، برنامه هاي ماهواره ي را در اختيار مشتركان قرار مي دهد.
** مدت اين تأخير چه ميزان است؟
* مي تواند بين مثلاً ۵ دقيقه تا حتي۲۴ ساعت هم باشد كه اين بستگي به نوع برنامه دارد.
** حتماً اين سانسورها با هدف خاصي انجام مي گيرد كه ناشي از حساسيت هاي اجتماعي، سياسي و فرهنگي است. آيا چنين است؟
* آنها شاخص ها و استدلال هايي براي اين كنترل دارند. اكنون مسائلي مانندامنيت ملي، پيوندهاي قومي، مذهبي و حساسيت هاي اخلاقي براي اين كشور مهم است كه با عنايت به آن، اين سيستم كنترلي در مالزي اعمال مي شود.
** آيا درخصوص كاركرد اين شركت ها با مسؤولان آنها هم گفت وگو كرديد؟
* با مدير شركت ASTOR كه اتفاقاً يك ايراني به نام آقاي «عبادي» است ديدار كرديم. با آقاي متقي رئيس شبكه منطقه اي گسترش راديو تلويزيون منطقه و آقاي بيگ زاده رئيس دپارتمان هوش مصنوعي دانشگاه مولتي مديا اندونزي نيز ملاقات هاي جالبي داشتيم و بحث و تبادل نظرهايي صورت گرفت.
** نتيجه اين بحث ها چه بود؟
* بحث ماهواره امروزه دغدغه خيلي ازكشورهاست، حتي اغلب كشورهاي غربي، اما مهم اين است كه بايد قوه ابتكار را فعال كنيم و براي پديده هاي مختلف راهكارهايي متناسب با شأن فرهنگي جامعه خودمان ارائه كنيم.
** گفتيد به كشورهاي اندونزي، سنگاپور و تايلند هم رفته بوديد. تجربه آنان در اين خصوص چگونه بود؟ بويژه آنكه اين كشورها قاعدتاً مي بايست دغدغه كمتري داشته باشند؟
* درست است شايد آنها مشكلات جدي تر ديگري داشته باشند كه مسأله ماهواره را از اولويت خارج مي كند اما در همين اندونزي وقتي با رهبران دو گروه عمده اسلامي اين كشور يعني «هيأت علماي محمديه» و «نهضت العلما» گفت وگو مي كرديم، آنان نشان دادند كه به رغم بي توجهي دولت، بي كار نبوده اند. همين دو نهضت با تشكيل هسته هايي متشكل از افراد تحصيلكرده و با بكارگيري شيوه هاي مختلف آموزشي و تربيتي اقدام به خنثي كردن مضرات ماهواره كرده اند. حتي شورايي از تحصيلكردگان، معتمدان و رؤساي اقوام ومذاهب تشكيل داده اند و در خصوص پخش فيلم ها و سريال ها از شبكه هاي تلويزيوني نظر مي دهند. در كشور تايلند هم به رغم آزادي استفاده از ماهواره، شركت هاي نيمه دولتي شبيه ASTOR در مالزي، ايجاد كرده اند كه برنامه هاي ماهواره را با زيرنويس «تايي» گزينش كرده و در اختيار مشتركان خود قرار مي دهند.
** آيا اين شبكه هاي واسطه براي مردم جاذبه دارند؟
* اتفاقاً به خاطر عدم تسلط تايلندي ها به زبان هاي خارجي از جمله انگليسي، برنامه هاي اين شركت ها متقاضي بيشتري دارد. جالب اينكه مسؤولان فرهنگي تايلند هم نگران تبعات اجتماعي ماهواره هستند و حتي درصدد تجديدنظر در قوانين مربوطه هستند.
** از اين همه بحث ها و ديدارها به كجا رسيديد؟
* آشنايي خوبي بود با روش هاي مختلف مقابله با ماهواره و اينكه مي توان از اين ابزار استفاده بهينه هم كرد. مثلاً از تجربه ممنوعيت مطلق درمالزي و ايجاد شركت ويژه دريافت و پخش برنامه هاي ماهواره تا تجربه حضور «NGO»ها جهت فعاليتهاي آموزشي، همه و همه تجربه اي بود كه مي توانيم باكمي ابتكار و بومي كردن آن روش ها در كشورمان بكار گيريم.
** به هرحال هرچقدر هم طرح هاي مقابله كننده ارائه شود، بازهم درصدي از قانون گريزي وجود خواهد داشت، يعني مضرات ماهواره همچنان پابرجا خواهد ماند، همانطور كه قوانين سخت مجلس هم نتوانست نتيجه مطلوب بدهد؟
* مسأله «قانون» و چگونگي اجراي آن دو مسأله متفاوت است كه بايد به آن توجه كرد. من فكر مي كنم ابتدا بايد قانوني بنويسيم كه ابزار اجرايي آن را داشته باشيم، يعني عملي باشد و دوم اينكه همان را با تمام قدرت و اقتدار عملي كنيم. مثلاً اگر مي گوييم در مالزي «قانون گريزي» خيلي كم است، دليل دارد، چون در اين كشور برخورد بسيار جدي و شديد است. مجازات حتمي است. ۲۵ هزار دلار براي استفاده كننده غيرقانوني ماهواره، مجازات كمي نيست. اما در عين حال در مالزي و سنگاپور، در كنار اين مجازات هاي سنگين، آن شركت ها را هم تأسيس كرده اند كه جايگزين استفاده غيرقانوني شود و فعاليتهاي تبليغي، تربيتي و آموزشي هم جريان دارد. به همين دليل است كه حتي در كشور سنگاپور آمريكايي زده هم با مسأله «ماهواره» بحث «استفاده غيرمجاز» ندارند.
** اين تجربيات كجا و چگونه مورد استفاده قرار مي گيرد؟
* قرار است اين تجربيات قابل بهره برداري، در كميسيون فرهنگي مجلس شوراي اسلامي مطرح شود و قاعدتاً نمايندگان بايد در اين خصوص طرحي ارائه كنند.

«فيلم»۲۸۷ منتشر شد
دويست و هشتاد و هفتمين شماره ماهنامه سينمايي «فيلم» روي پيشخوان دكه ها قرارگرفت. درشماره جديد مجله فيلم كه ويژه تيرماه منتشر شده است گزارش هاي جشنواره كن و گفت وگوي رضا كيانيان بابهرام دهقاني تحت عنوان سلسله بحثهايي با فيلمبرداران و تدوينگران سينماي ايران مهمترين مطالب را به خود اختصاص داده اند.
همچنين در اين شماره مطالب ديگري با عناوين؛ از كيارستمي استالين نسازيم، نگاهي به حضور فوتبال در فيلمهاي مستند وسينماي ايران به مناسبت جام جهاني ،۲۰۰۲ دومين بخش از زندگينامه كلينت ايستوود، حكايت آشغال هاي سينمايي، گزارش اكران، رويدادها، سينماي جهان، نقد فيلمهاي روي پرده در ايران و جهان و يادداشتهاي سينمايي را مي توان ديد.
ماهنامه فيلم بيستمين سال انتشار خود را دنبال مي كند.

* موسيقيدانان ايراني / پژمان اكبر زاده / انتشارات نويد شيراز / /۱۳۸۰ ۳۰۰۰ نسخه / ۱۵۰۰۰ ريال.
در سال ۱۲۹۷ خورشيدي شعبه موزيك مدرسه دارالفنون به وزارت معارف پيوست و مدرسه موزيك نام گرفت تا سال ۱۳۲۵ در سالهايي كه علينقي وزيري رياست هنرستان را به عهده داشت، موسيقي ايراني نيز در آن تدريس مي شد ولي در زمان تصدي ديگران، برنامه هنرستان ويژه موسيقي كلاسيك جهاني بود. از سال ۱۳۲۵ تا پايان فعاليت هنرستان عالي موسيقي (بهمن ۱۳۵۷) برنامه كار اين مركز هنري، كلاً به آموزش موسيقي جهاني اختصاص داشت. نگارنده اين كتاب به دليل پراكندگي موسيقيدانان ايراني [مدرسان و محصلان هنرستان موسيقي] تحقيقي دشوار را به سرانجام رسانده است؛ از جمله مصاديق اين پراكندگي جغرافيايي هنرمندان ايراني مي توان به حضور پرويز محمود، روبيك گريگوريان، فرهاد مشكات و گلنوش خالقي در آمريكا، امين الله حسين و هوشنگ استوار در فرانسه، علي رهبري و فرشاد سنجري در اتريش، ثمين باغچه بان در تركيه، لوريس چكنواريان در ارمنستان، منوچهر صهبايي در سويس و… اشاره كرد.

* تولد نوزاد جديد / در مطب دكتر / در دندانپزشكي / در بيمارستان / روز اثاث كشي / اولين روز مدرسه / آن سي واردي / حسين فتاحي / ۱۳۸۱ / ۵۰۰۰ نسخه / هر جلد: ۲۵۰۰ ريال.
اين مجموعه شش جلدي براي مخاطبان پيش دبستاني نوشته و منتشر شده است. مترجم نيز از نويسندگان مشهور ايراني است كه سالها در همين زمينه [ادبيات كودك و نوجوان] قلم زده است. تلفيق نگاه طنزآميز و نظرگاه كودكانه از اين سري، كتابهايي جذاب ساخته كه در كنار نقاشي هايي خاص مخاطبان خردسال جذاب تر مي نمايد. مؤلفه هاي آموزشي از مؤلفه هاي اصلي و ساختاري اين مجموعه به شمار مي رود كه در تقاطع با امر «پرورش» بدل به رويدادي جذاب در متني ادبي ـ كودكانه شده است.

«معماري» هنري است كه با داشتن شرايط ويژه، همواره موقعيت عمومي متفاوتي داشته است. از جمله اينكه از جايگاه ويژه اي براي تحليل و نقد جدي برخوردار نيست و يا حداقل ـ حتي بين هنرمندان ديگر رشته ها ـ هم حضور پررنگي پيدا نكرده است و آنچنان كه بين اهالي شاخه هاي مختلف هنر، وابستگي و پيوستگي وجود دارد، بطور مثال، به قدر موسيقي و... به معماري پرداخته نمي شود. هنوز نمي توان به عكس سينما و... از توقعات و نيازهاي مردمي در عالم نقد معماري صحبت كرد. هنوز هم نمي توان حقوق خاصي براي خالقين آثار معماري برشمرد.
معماري هنوز هم هنر بي امضا است
پوشيده نيست كه هنر «معماري» بيش از هنرهاي ديگر در تداوم حيات مادي و معنوي انسانها مؤثر بوده است، گرچه بسياري مواقع با پوششي از ساختمان سازي صرف و غير هنري پنهان مانده باشد. با اين حال، اين هنر بي بديل همواره از حقوق معنوي خود محروم مانده است. در كنار وجود موارد متعدد از ذكر نام كساني كه باني سياسي ـ اقتصادي تاريخ معماري اين سرزمين بوده اند و در كتيبه هاي به جا مانده، به ندرت به نام معماران بزرگ مي خوريم. البته اين امر تنها با توجيهي شبيه آنچه با تعبير فروتني معماران و... بيان شده، مقرون به واقعيت نيست. حقيقت اين است كه بنا به سنتي ديرين هرگز شأن واقعي اين هنرمندان به رسميت شناخته نشده و همچنان از حقوق تملك معنوي ايشان حمايت نمي شود. اگر كسي فقط يك بيت و يا كلمه اي حتي، به آخر غزلي بيفزايد. اعتراضات شديداللحني را بايد تحمل كند، درحالي كه كمتر اتفاق افتاده است، در مورد الحاقات نازيباي بنايي ـ حتي يك بناي ملي ـ صحبتي جدي به ميان آمده باشد. كپي برداري و مشابه سازي ساختمانها ـ كه اهانتي بزرگ و تصرفي عمدي شمرده مي شود ـ به عادتي پذيرفته شده تبديل شده است. هيچ معماري تصوري از اينكه حق دارد از خلوص آنچه آفريده است، حمايت كند، ندارد. اگرچه اين حقي است بديهي كه از قرنها پيش نقاشان از آن استفاده مي كنند و سالهاست آهنگسازها زير چتر حمايتي آن به سر مي برند. متأسفانه همچنان كه در طول تاريخ، سلاطين مي توانستند با صله و سكه، طبع ادبي شعرا را در اختيار بگيرند و مينياتوريستها را به خلق آنچه ميلشان بود وادار كنند، امروزه نيز تمام توانايي هاي معماران همچون گذشته از آن سرمايه گذاران مي شود. كسي كه پشتوانه هاي مالي و يا حكومتي يك اثر معماري را تدارك مي بيند ـ بي هيچ گونه استدلال هنري ـ خود را براي اعمال تغييرات جزيي و كلي در طرح هنرمند معمار (حتي بدون جلب رضايت صاحب معنوي اثر يعني معمار طراح) محق مي داند. بدين ترتيب امروزه ديوارهاي شهر پر از دخل و تصرفاتي است كه در نهايت بي تناسبي و زشتي، چشم شهروندان را مي آزارد و درحالي كه قانون كپي رايت در مورد كوچكترين و كم اهميت ترين آثار كاربرد دارد، هنوز براي رعايت حريم معمار و معماري تلاش چشمگيري صورت نگرفته است.
«معماري» بيش از ديگر شاخه هاي هنر، هنري سفارشي است، چرا كه به عكس مثلاً خطاطي ـ كه در گوشه هاي دنج خطاط نيز اتفاق مي افتد ـ هر اثر معماري احتياج به فضايي عمومي و هزينه هاي گزاف دارد. تقاضا در عرصه معماري از بسترهاي فرهنگي نيز خارج شده و پا به محاسبات و صلاحديدهاي اقتصادي و سياسي و... مي گذارد. از طرفي، گاه آنقدر دسترسي و ديدار آن ساده است كه به چشم نمي آيد. حال آنكه معمولاً اگر براي شنيدن كنسرتي از هنرمندي معروف مجبور به پرداخت مبلغ قابل توجهي باشيم، با دقت و نگاه انتقادي بيشتر و دقيق تري با موضوع برخورد مي كنيم. كتابخانه هاي بسياري سرشار از عناوين نقد و تفسير رمانهاي بزرگ و تابلوهاي نقاشان بنام و... هستند.
نوشته هايي كه گاهي حتي با زباني درخور فهم عوام نگاشته شده اند، اما در اين ميان به سختي مي توان مطلبي هرچند مختصر در مورد شرح و نقد يك المان معماري روز پيدا كرد. شايد بتوان گفت عملاً ـ به استثناي جلسات تصحيح (Correction) دروس دانشگاهي ـ كمتر نگاهي منتقدانه به بناهاي احداثي ديده مي شود و گويي ـ به دليل غير قابل حل بودن و برگشت ناپذيري پروسه ساخت ـ هيچ بحث علمي و زيبايي شناسي در نمي گيرد و آنچه به زبانها مي آيد، فراتر از پچ پچ هاي گنگ و فراموش شدني نيست. دوري از عيار و آزمون هاي نقد و ادبيات انتقادي اين حوزه خود دليل ديگري است كه هنر معماري را ـ متفاوت و مجزاي از هنرهاي ديگر ـ از حقوق تملك معنوي باز مي دارد.
همانطور كه تنديس هاي كوچك و سفالينه هاي هنري را مي توان در يك گالري گرد آورد، شهر را هم به نوعي مي توان موزه بزرگ معماري شمرد. به راستي هر يك از ما چند بار شهرمان را اينگونه ديده ايم و به پالايش اين موزه از اجناس ناهمگون و تدارك عرصه اي مناسب براي آثار ارزشمند آن انديشيده ايم؟ از اين نمايشگاه رايگان چگونه استفاده كرده ايم؟ و انديشه طراحان آن را چگونه پاس داشته ايم؟
كارشناس ارشد مرمت و احياي بناها و بافتهاي تاريخي

گروه فرهنگي : عضو كميسيون فرهنگي مجلس شوراي اسلامي در انتقاد از وضعيتي كه اخيراً در حوزه نشركتاب به وجودآمده است، ازمقام معظم رهبري به عنوان يك اهل قلم درخواست كرد كه اجازه ندهند چنين اموري تداوم يابد. دكتر فاطمه راكعي نماينده مردم تهران درمجلس شوراي اسلامي درباره اتفاقات اخير در حوزه نشركتاب، به ايسنا گفت: برخوردكنندگان با حوزه نشر كتاب، بايد فكركنند كه آيا مقام معظم رهبري و رئيس جمهوري هم مانند آنها فكرمي كنند؟ وي با تأكيد بر اينكه اين غائله بايد با دخالت مستقيم مسؤولان بالاتر حل شود، گفت: چنين اتفاقاتي براي كشوري كه رهبر و رئيس جمهوري فرهنگي دارد، اهانت باراست. اين افراد (برخوردكنندگان با اهل قلم) چه كساني هستند كه به خود اجازه مي دهند، هروقت هركاري دلشان مي خواهد، دركشور انجام دهند؟ وي افزود: آقاياني كه مؤلف، پدرومادر مؤلف و حتي استاد راهنماي مؤلف را به دادگاه مي كشانندو به آنها اهانت مي كنند، با اين كار باعث مي شوند كه نويسندگان و اهل قلم، ديگر رغبتي به چاپ كتاب هايشان نداشته باشند يا ارزياب ها را به انفعال مي كشانند. راكعي خطاب به برخوردكنندگان با اهل قلم با تصريح اين مطلب كه «دغدغه هاي ما نيز كمتر ازشمانيست» افزود: اگر شما هيأت نظارت را قبول نداريد، پس چه كسي را قبول داريد؟

«فرانسوا پوريه» بازيگر پركار و تحسين شده فرانسوي كه حضور وي در صحنه تئاتر و سينما به بيش از سه دهه مي رسيد روز شنبه در سن ۸۲سالگي درگذشت.
به گزارش آسوشيتدپرس، پوريه كه به داشتن رابطه نزديك و درازمدت با ژان پل سارتر شهرت دارد از ۶۰سال كارنامه حرفه اي درخشان برخوردار است. اگرچه فرانسوا پوريه بخاطر ايفاي نقشهاي مكمل هيچگاه به عنوان يك ستاره سينمايي در اينگونه محافل هنري مطرح نبود اما بخاطر بازي در ۱۰۸فيلم و ۳۰نمايش مختلف تئاتر حضوري قوي در صنعت سينما و تئاتر فرانسه داشت. برپايه اين گزارش «پوريه» كه از ژان پل سارتر همواره به عنوان استاد و الگوي خود يادمي كرد در نمايشنامه «دستهاي آلوده» اين متفكر در سال ۱۹۴۸ بازي كرد و اين تجربه را نقطه عطف حرفه اي خود توصيف كرد. بنابرهمين گزارش از پوريه براي بازي در فيلمهاي معروفي از كارگردانان مطرح همچون فيلم «Hotel du Nord» ازمارسل كارنه، «ارفه» به كارگرداني ژان كوكتو و همچنين براي فيلم «Take care of your right» از ژان لوك گدار دعوت به عمل آمد. «خاطرات يك آدم نادان» به كارگرداني پاتريك آئوريگناك آخرين فيلمي بود كه پوريه در سال ۱۹۹۵ در آن به ايفاي نقش پرداخت. گفتني است رئيس جمهوري فرانسه «ژاك شيراك» در پيام تسليتي به مناسبت مرگ اين هنرپيشه محبوب از وي به عنوان يكي از هنرپيشگان مستعد نسل خود يادكرد و از صفات برجسته وجودي او همچون ظرافت حرفه اي و بلندنظري او تحسين به عمل آورد.










جايزه ويژه براي «آرزوهاي زمين» در جشنواره مسكو







شركت كداك، فيلم ايراني «آرزوهاي زمين» يكي از فيلمهاي شركت كننده در بخش مسابقه بيست و چهارمين جشنواره بين المللي فيلم مسكو را به عنوان بهترين فيلم انتخاب و جايزه ويژه اي به آن اهدا كرد.
در مراسمي كه شب گذشته با حضور ۱۵۰ تن از شركت كنندگان جشنواره و دست اندركاران سينماي روسيه برگزار شد، «نيكيتا ميخالكف» دبير جشنواره مسكو، اين جايزه را به «وحيد موساييان» كارگردان فيلم «آرزوهاي زمين» اهدا كرد. اين جايزه شامل ۱۰ هزار متر نگاتيو ۳۵ ميليمتري براي ساخت دومين فيلم بلند سينمايي اين كارگردان ايراني است. در بخشي از بيانيه شركت كداك آمده است: به دليل نگاه صادقانه و شاعرانه فيلم «آرزوهاي زمين» به زندگي، اين جايزه به آن اهدا شده است.
دو فيلم ايراني «رأي مخفي» و «يك روز بيشتر» نيز كه در حاشيه بيست و چهارمين جشنواره بين المللي فيلم مسكو به نمايش درآمد با استقبال گرم تماشاچيان روس روبرو شد.
هنگام نمايش اين دو فيلم كه در دو روز گذشته صورت گرفت سالن سينما پر از جمعيت دوستدار سينماي ايران بود. در جلساتي كه در پايان نمايش هر فيلم برگزارشد، كارگردان ها به سؤالات مختلف تماشاچيان پاسخ مي دادند.
بابك پيامي، كارگردان فيلم «رأي مخفي» در گفت وگو با ايرنا جشنواره فيلم مسكو را باتوجه به سابقه تاريخي اين كشور در زمينه ادبيات، موسيقي و سينما جشنواره اي با ارزش و دوستداران سينما در روسيه را مردمي عميق و با فرهنگ خواند. فيلم ايراني «آرزوهاي زمين» كار وحيد موساييان نيز در بخش مسابقه اين جشنواره كه رخشان بني اعتماد يكي از اعضاي هيأت داوران آن را تشكيل مي دهد، شركت دارد.








دكتر مهاجراني در ديدار با وزير فرهنگ عراق:
اگر همديگر را مي شناختيم، نمي جنگيديم





دكتر سيدعطاءالله مهاجراني مشاور رئيس جمهوري و رئيس مركز بين المللي گفت وگوي تمدنها در ديدار با وزير فرهنگ عراق ضمن اشاره به تأكيد جرج بوش رئيس جمهوري آمريكا مبني بر تغيير نقشه خاورميانه و خاور دور و تصميم گيري براساس سياست منطقه اي تعيين شده ازسوي آن كشور، حادثه ۱۱سپتامبر را يك حادثه آمريكايي دانست كه محصول آن فشار برفلسطين و منطقه شبه قاره هند بويژه افغانستان و پاكستان است. دكتر مهاجراني پيشنهاد كرد براي ايجاد تفاهم بيشتر ميان ايران و عراق به اين ضرورت توجه شود كه هيچ مسأله اي ميان دو كشور باقي نماند.
وي تأكيد كرد كه مديران و مسؤولان فرهنگي دو كشور مي توانند فضاي مناسبي را براي شناخت و تفاهم بيشتر فراهم كنند.
رئيس مركز بين المللي گفت وگوي تمدنها همچنين برگزاري سمينارهايي براي شناخت بهتر دو كشور از يكديگر و دعوت از متفكران دوكشور را به عنوان پيشنهادات ديگري در راستاي اين همكاري ها مطرح كرد.
دكتر مهاجراني با بيان اين مطلب كه اگر ما از يكديگر شناخت كافي داشتيم، هيچگاه جنگ اتفاق نمي افتاد، ابراز اميدواري كرد كه سفر وزير فرهنگ عراق به تهران، گامهاي عملي و مثبتي در راه توسعه روابط دو كشور را محقق سازد.

بخشهاي مختلف نخستين جشنواره موضوعي «زن و سينما» در شهركرد معرفي شدند.
به گزارش رسيده از بنيادسينمايي فارابي؛ بخش مسابقه سينماي ايران، سينماي بين الملل، نكوداشت و مسابقه فيلم هاي مستند در نخستين جشنواره موضوعي «زن و سينما» گنجانده شده اند.
بنابراين گزارش دربخش مسابقه فيلمهايي كه ازسال ۱۳۷۹ به بعد توليدشده، حضوردارند و برترين هاي رشته هاي مختلف همچون بهترين فيلم، كارگردان، فيلمنامه، بازيگري مرد، بازيگري زن و انتخاب ويژه، انتخاب خواهندشد. دربخش نكوداشت، آثار يكي از هنرمندان زن سينماي ايران قرار دارد و دربخش سينماي بين الملل كه به صورت غيررقابتي برگزارخواهدشد آثار همسو با اهداف جشنواره نمايش داده مي شود. دربخش مسابقه فيلمهاي مستند نيز آثار توليدشده در سالهاي پس از ۱۳۷۸ شركت دارند. گفتني است؛ نخستين جشنواره موضوعي زن و سينما از ۲۸ تا ۳۰ تيرماه در شهركرد برگزارخواهدشد.

صنعت پخش و نشر كتاب در فضايي از بلاتكليفي كامل غوطه وراست. اين بار اما نه صرفاً به دلايل اقتصادي بلكه چالشهاي تازه قضايي است كه وضعيت كتاب را به تعطيلاتي غيرمنتظره فرستاده است. چالشهايي كه خوشبينانه مي توان آرزوكرد ازهرگونه شائبه سياسي به دورباشد.
بسياري از ناشران بي هيچ ترديدي وضعيت پيش آمده را بسي بيش از ظرفيت و تحمل شانه هاي نحيف حوزه كتاب در ايران ارزيابي مي كنند.
دلايل اين نگراني نيز به روشني قابل درك است؛ چرا كه روند سكون و توقيفهاي اخير ازدومنظر جديد و نسبتاً كم سابقه قابل تأمل است؛ نخست اينكه اين روند ـ كه شتابنده هم مي نمايد ـ نه از چارچوب وزارتخانه متولي بلكه ازسوي نيروهايي خارج از اراده وزارت ارشاد (كه براساس مصوبه شوراي عالي انقلاب فرهنگي تنها مرجع صاحب صلاحيت براي بررسي آثار مكتوب شناخته شده) هدايت و جهت دهي مي شود؛
و از ديگر سو و مهمتر اينكه اين روند فزاينده، نه آثار پيش از چاپ بلكه كتابها و مكتوباتي را به محاق تعطيل و توقيف مي فرستد كه پيش از آن كليه مراحل قانوني مصرح در امر توليد و بازبيني و نشر و پخش را ازسرگذرانده اند.
اين نكته از اين بابت مهمتر مي نمايد كه تداوم و اصرار برآن، به فقدان هرگونه احساس امنيت براي اهالي نشر و قلم در ايران خواهدانجاميد؛ فقدان «حاشيه امنيت حياتي»اي كه نه تنها بخش مردمي و خصوصي اين حوزه را مي تواند بيش از اين دربربگيرد بلكه اين روزها در ساختمان قديمي ميدان بهارستان نيز بخوبي قابل مشاهده است؛ به تعويق افتادن و تعطيلي كامل جريان روزمره ي صدور مجوز نشر در اين وزارتخانه، شايد كمترين نشانه ي اين حس ناخوشايند جمعي است.
اگرچه حضور چندباره ي معاونت فرهنگي وزارت ارشاد و مسؤولان اين حوزه در راهروهاي مجلس جهت پاره اي رايزني ها با اعضاي كميسيون فرهنگي، بيانگر تلاش اين مجموعه براي رفع شرايط به هم ريخته ي فعلي است؛ اما هراس از دامنه دارشدن اين وضعيت، به گونه اي است كه اعضاي كميسيون نيز نگراني هاي خود را از عميق ترشدن بحران پنهان نمي كنند.
هشدار رئيس كميسيون فرهنگي مجلس مبني بر «مخدوش شدن وظايف دستگاه مسؤول و به مخاطره افتادن حوزه فرهنگ درصورت ادامه اين ماجرا» تنها بخشي از اين دلمشغولي ها را آشكارمي كند. او برخوردهاي اخير را «موردي و بي توجه به تبعات ناگوارآن» ارزيابي مي كند. از اين تعبير مي توان «شتابزدگي، انتظار كاركردهاي مقطعي و آينده نانگري تفكر هدايت كننده ي اين روند» را استنباط كرد. استنباطي كه به هيچوجه بي راه نمي نمايد.
كتاب اگرچه نهال نوپايي در سرزمين ما نيست اما همواره و ازديرباز بر لبه اي از تيغ گام نهاده است. اقتصادلرزان، مكانيسمهاي كهنه و نسبتاً ناكارآمد توليد و عرضه، خودسانسوري هاي گاه بي مورد، دوره هاي كوتاه و بلند تلقي كتاب و ادبيات به مثابه پايگاهي براي اپوزيسيون حاكميت ها و درنتيجه مقابله هاي امنيتي با اين مقوله و دهها معضل درون ساختي و برون ساختي، از اين حوزه ي بسيارمهم در مسير فرهنگ و توسعه ملي، عرصه اي شكننده و آسيب پذير رقم زده است.
هنوز از خاطر نبرده ايم كه تنها پس از دوم خرداد ۱۳۷۶ بود كه رونقي نسبي و امنيتي محدود توانست خوش بيني اهل قلم و نشر را تاحدي بهبود بخشد. شايد سياست و شعار «تبديل معاند به منتقد و منتقد به دوست» دولت دوم خرداد، در كمتر حوزه اي آنگونه كه در قلمرو وزارت ارشاد روي داد، تعينات عيني و البته نسبي خود را بروز داده باشد.
تجربه هاي تاريخي، فراروي ملت ماست. برمبناي اين تجارب هرگز واكنشهاي عصبي، شتابزده و برق آسا در مقوله فرهنگ، ميوه اي جز دوري و دلسردي و سكوت گورستاني به بار نياورده است.
درسراسر جهان معاصر، حاكميتها و نظامهاي سياسي، بيشترين هزينه را براي كسب همدلي اهل قلم و فرهنگ متقبل مي شوند؛ چرا كه به فراست دريافته اند، دوام و پايداري يك ملت، تمدن و يا گونه اي ازتفكر، شكل نمي بندد مگر در سايه ي حضور فرهنگ مداران آن سرزمين در و نه بركنار از سياست مرداني كه مي خواهند از منافع ملي خويش دفاع كنند.
درشرايط ويژه ي ايران، اهميت اين موضوع بيش از پيش خود را برمي كشد.
به وضوح بايد گفت: بحراني كه اين روزها بر عرصه ي قلم و نشر كشور سايه افكنده است، درصورتي كه به فوريت و به درايت پاپس نكشد، تأثيراتي بس پردامنه و جبران ناپذير به جاي خواهدنهاد.
سياستگذاري هاي موازي، سرعت بخشي به حركت ويرانگر ماشين سانسور و مميزي، بي اعتباردانستن آراي هيأت نظارت و بازبيني كتاب، جمع آوري و بازگرداندن آثار داراي مجوزقانوني از ويترين كتابفروشي ها به انبارهاي بايگاني و نسيان و چشم بستن بر هزار نكته ي باريكتر زمو كاينجاست، به ابرهاي هراس و بدگماني و سوءتفاهم و دشمني، عرصه ي حضور خواهدداد و بس؛ و نه حتي كوچكترين نتيجه اي كه احياناً دشمنان آگاه و دوستان ناآگاه منافع ملي و فرهنگي از آن اميد ظهوردارند و لذا بر طبل بي ثمر آن مي كوبند.
مهرداد قاسمفر

رئيس انجمن سينماداران گفت: سينماهاي شهرهاي ايذه، بهبهان، شوش، گچساران و آبادان به علت مشكلات اقتصادي و عدم استقبال مردم تعطيل شد. «ناصرمجدبيگدلي» محدوديت در نمايش فيلم، هزينه هاي گزاف نگهداري سالن و بي توجهي به مشكلات صاحبان سينما را از عوامل تعطيلي اين سالنها عنوان كرد.
وي گفت: اگر مسؤولان درجهت رونق سالنها به صاحبان سينما كمك نكنند، شاهد تعطيلي سالنهاي بيشتري خواهيم بود.رئيس انجمن سينماداران تأكيدكرد: حال كه بنياد سينمايي فارابي توانايي رونق بازارنمايش فيلم را ندارد، مناسب است ورود فيلمهاي خارجي به كشور آزادشود.

تأسيس كاخ جشنواره براي سينماي ايران مي تواند تأثيرزيادي در توسعه اقتصاد اين هنر و تبادلات بين المللي سينماداشته باشد.
ابوالحسن داوودي رئيس هيأت مديره خانه سينما كه درخصوص تأسيس و راه اندازي كاخ جشنواره با خبرنگار ما سخن مي گفت، ضمن بيان اين مطلب افزود: ازآنجا كه سينما يكي از مهمترين جايگاههاي فرهنگي را در كشور ما دارد راه اندازي كاخ جشنواره مي تواند بهترين مركزيت براي فعاليت هاي سينمايي باشد و در ارتباط با مسائل فرهنگي مؤثر واقع شود.داوودي درباره كاركردهاي اين گونه اماكن اظهارداشت: كاخ جشنواره همان نقشي را در توسعه فعاليتهاي سينمايي و فرهنگي ايفامي كند كه مركز توسعه صادرات در عرصه اقتصاد و صنعت برعهده دارد.
وي افزود: اتفاقاً يكي از مسائلي كه باعث ايجاد اماكني مثل كاخ جشنواره مي شود، مديريت NGO و نهادهاي غيردولتي است كه مسؤوليت هاي فرهنگي برعهده دارند، درواقع كاخ جشنواره ازجمله مواردي است كه نبايد دولتي باشد بلكه بايستي موردحمايت دولت قرارگيرد و با حمايت آن فعاليت كند.
رئيس هيأت مديره خانه سينما كه در جلسه رسمي بين اعضاي هيأت مديره اين خانه و اعضاي كميسيون فرهنگي شوراي شهر تهران حضورداشت درباره ويژگيهاي اين برنامه به ما گفت: كاخ جشنواره براي برگزاري جشنواره هاي سينمايي مثل جشنواره فيلم فجر و جشن خانه سينما راه اندازي مي شود و بنابه نظر كميسيون فرهنگي شوراي شهر مديريت آن بايد به عهده نهادي مثل خانه سينما قرارگيرد. گفتني است، پيش از اين منوچهر محمدي مديرعامل خانه سينما اعلام كرده بود كاخ جشنواره در اطراف برج ميلاد ساخته مي شود.

• تالار وحدت ـ «كمپيرك جادو» به كارگرداني تاجبخش فناييان، ساعت ،۱۸ خيابان استاد شهريار، تلفن: ۷ ـ ۶۷۰۵۱۰۱

• تالار مولوي ـ «مخزن» به كارگرداني جلال تهراني، ساعت ،۱۸‎/۳۰ خيابان ۱۶ آذر، تلفن: ۶۱۱۲۸۳۴

• مركز تئاتر كانون ـ «مبارك و صندوقچه استاد محمد» به كارگرداني كيومرث حقيقي، ساعت ۱۸‎/۳۰ (ويژه عموم) ساعت ۱۰ ويژه مهد كودكها و مدارس، پارك لاله، تلفن: ۸۹۶۶۱۱۹

• تالار هنر ـ «شاپرك خورشيد» به كارگرداني ولي الله ثقفي، ساعت ،۱۸ ضلع جنوبي استاديوم شهيد شيرودي، تلفن: ۸۸۱۳۴۴۰

در دو تالار وحدت و رودكي تاپايان مردادماه ۵ برنامه موسيقي اجرا خواهد شد. به گزارش خبرنگار ما فرهاد فخرالديني رهبر اركستر ملي ايران با همراهي گروه كر در روزهاي ۲۰ تا ۲۲ تيرماه در تالار وحدت به اجراي برنامه مي پردازند وگروه فرهنگ شريف نيز ۲۷ تيرماه در تالار وحدت به اجراي كنسرت سنتي مي پردازد.
طي روزهاي آينده شهداد روحاني كه رهبري ميهمان اركستر سمفونيك تهران را بر عهده دارد نيز طي ۳ شب (۱۳ تا ۱۵ تيرماه) قطعاتي از لئونارد برنشتين، ادوارد گريك، موريس راول وايگوراستراوينسكي را اجرا مي كند و يك صبح نيز براي دانشجويان به روي صحنه خواهد رفت.
تالار رودكي در روزهاي ۱۳ و ۱۴ تيرماه شاهد اجراي كنسرت گروه سايه با سرپرستي هاشميان اجرا خواهد داشت و رسيتال پيانوي تهمينه ميلاني و نسرين ناصحي نيز در روزهاي ۲۷ و ۲۸ تيرماه در اين تالار اجرا مي شود.