تيموتي فيندلي نويسنده مجرب كانادايي كه اخيراً در ۷۲ سالگي در بيمارستاني در فرانسه درگذشت يكي از سرمايه هاي ارزشمند كشورش و ادبيات جهان به شمار مي رفت. او را همطراز نويسندگان بزرگي چون مارگارت اتوود و مايكل اونداتي، يكي از قطب هاي نويسندگي و از بهترين رمان نويسان كانادا در سالهاي اخير مي شناختند و از محبوبيت زيادي هم در ميان خوانندگان برخوردار بود.
شركت انتشاراتي هارپر كالينز كه دوماه پس از مرگ وي دست به انتشار سري تازه از كتابهاي او و عرضه ي مجدد آن به بازار زده است، در اطلاعيه اي در اين خصوص آورده است: تيموتي فيندلي قصه گويي برجسته بود كه شخصيت هاي فراموش ناشدني خلق كرد. او كشش عجيبي به مردم بي پناه، تنها و غريب داشت و هنرمندانه زندگي پرشور اين مردم را تصوير مي كرد.
***
فيندلي در درجه اول به خاطر رمان هاي جذابش مشهور بوده و هست. رمان هايي مثل «در سفر، به آن احتياجي نيست»، «شكارچي سر»، «آخرين ديوانه ها» و «دختر نوازنده ي پيانو» اما فيندلي نمايشنامه و سناريو براي فيلم هاي تلويزيوني و نمايش هاي راديويي نيز مي نوشت. او همچنين براي اعتلاي اتحاديه نويسندگان كانادا و كمك به نسل جوان و بخشيدن اطلاعات و امكانات به آنها تلاش مي كرد و همواره به حمايت از هنرمندان جوان مي پرداخت.
كمتر كسي مي توانست غناي برخي داستانها و شخصيت پردازي هاي جالب و اشراف او را بر جمله سازي و هنر ادبيات انگليسي انكار كند. حتي ژان كرتي ين نخست وزير كانادا در بيانيه اي آورده است :«فيندلي تأثيري عميق بر هنر و ادبيات باقي نهاد. او استعدادي بزرگ بود؛ همه از مرگ او متأثر شدند.»
***
تيموتي فيندلي در ۳۰ اكتبر ۱۹۳۰ در شهر تورنتوي كانادا به دنيا آمد. او پسر يك تاجر موفق بازار ارز و بورس بود اما زندگي او در منطقه اي اعيان نشين «ردزيل» اين شهر با دردسرهايي همراه بود زيرا همين پدر مرفه با رفتار تندي كه برخاسته از تأثير مشروبات الكلي بود گاه روزگار او را نيز تيره مي ساخت.
فيندلي زندگي هنري اش را در هيأت يك هنرپيشه شروع كرد. در سال ۱۹۵۳ به فستيوال هنري «استرات فورد» پيوست و در آن جا با الك گينس بازيگر مشهور بريتانيايي ديدار كرد. گينس (كه در سال ۲۰۰۰ درگذشت) فيندلي را تشويق كرد كه حتماً به فراگيري هنرهاي دراماتيك و بازيگري در بريتانيا بپردازد . حتي هزينه تحصيلات وي را نيز تقبل كرد.

يك نويسنده ي تمام وقت
اما فيندلي در همان ايامي كه به توصيه ي گينس به بازي در نمايش The Match maker كاري از تورنتون وايلدر مشغول بود، براي نخستين بار نويسندگي را نيز تجربه كرد و جالب اينكه وايلدر نيز او را در اين مسير تشويق كرد. به اين ترتيب فيندلي اوايل دهه ۱۹۶۰ بازيگري را كنار گذاشت و به طور تمام وقت به نويسندگي پرداخت.
در سال ۱۹۹۷ فيندلي با انتشار رماني به نام «جنگ ها» مشهور شد. اين رمان مهمترين جايزه ادبي كانادا موسوم به «گاورنور جنرال» در شاخه ي كارهاي فيكشن (خيالي) را دريافت كرد. فيندلي در اين رمان، مصائب و هراس هاي جنگ جهاني اول را شرح مي داد؛ ماجراهايي كه درواقع از تجربيات شخصي خانواده ي فيندلي در اوايل قرن بيستم نشأت مي گرفت. فيندلي در سال ۲۰۰۰ براي دومين بار و اين مرتبه به خاطر ارائه ي نمايش «اليز ابت ركس» جايزه فوق را به دست آورد. اين نمايش در فستيوال «استرات فورد» و نيز اخيراً در بريتانيا به روي صحنه رفته است. فيندلي همچنين در سال ۱۹۸۹ جايزه ي ديگري را در آمريكا به خاطر نوشتن رمان «دروغگويي» تصاحب كرد؛ در سال ۱۹۹۶ نيز كشور «فرانسه» جايزه معتبر لژيون دونور را به وي ارزاني داشت. همه ي اينها حاكي از آن است كه فيندلي بايد كشوه و غناي زيستن را همواره و با تمام وجودش احساس كرده باشد اما خود او در سال ۱۹۹۷ و پس از انتشار مجموعه داستانهاي كوتاهش به نام «غبار به غبار» در مصاحبه اي اعتراف كرد كه آن قدرها هم خوشبخت نبوده است؛ بارها دچار افسردگي بوده و حتي پركاري اش در زمينه نوشتن و فعاليتهاي هنري نيز پيش از هر چيز براي رهايي از همين اندوه و افسردگي دائمي بوده است.
ادغام حقيقت و خيال
او كه در سالهاي اخير مدتي از سال را در اونتاريوي كانادا و بخشي ديگر را در جنوب فرانسه مي گذراند، اين توانايي را داشت كه آدم هاي معاصر و ويژگي هاي زندگي امروز را با قصه ها و تخيلات خود بياميزد. با اين كه اكثر شخصيت هاي ساخته شده توسط وي، ظاهراً حقيقي نيستند، اما ريشه در حقايق پيرامون و آدم هايي دارند كه نمونه ها و نظايرشان را به وضوح مي توان در دنياي امروز ديد.
فيندلي با قلم روان خود خوب مي توانست روابط ناپايدار آدميان در عصر مدرن و استيلاي ماشين بر انسان معاصر را به تصوير بكشد. او مي خواست نشان دهد كه آدم ها حتي در دورافتاده ترين گوشه هاي اين دهكده ي جهاني و يا در پشت پيشرفته ترين كامپيوترهاي روز، در درجه اول انسانند و به همين اعتبار روباط انساني اميد و عشق را مي جويند؛ او مي خواست بگويد كه هرگاه اين كشش و علاقه براي جست وجوي عشق كاهش مي يابد، جنگها به راه مي افتند و مهرباني و عواطف انساني رنگ مي بازند.
تنها اندوه فيندلي ( كه ساير انسان هاي امروز نيز آن را حس مي كنند) و متأسفانه هرگز جهان امروز را رها نكرده است همين كمبود روابط انساني در عصر ماشينيسم است كه همواره سايه شوم جنگ هاي عظيم و جديد را برفراز اين كره خاكي تداوم مي بخشد.

اولين شماره ماهنامه تحليلي، پژوهشي و آموزشي «صنعت سينما» منتشر شد.
اين ماهنامه كه شهريور امسال به دنياي مطبوعات پا نهاده است با صاحب امتيازي، مديرمسؤولي و سردبيري «شهرام جعفري نژاد» منتقد پركار سينما در دهه هاي گذشته منتشر مي شود.
يكي از ويژگي هاي اين مجله سينمايي همكاري تعداد زيادي از نويسندگان و منتقدان با بخشهاي مختلف آن است. در «صنعت سينما» سرفصل هايي همچون پيشگامان، اقتصاد، فيلمنامه، كارگرداني، بازيگري، فيلمبرداري، طراحي صحنه و لباس، چهره پردازي، جلوه هاي ويژه، تدوين، صدا، موسيقي، مواد تبليغي، سالن هاي سينما، تحليل فيلم، سينما و رايانه، تلويزيون، فن آوران، فناوري، فرهنگ نامه و … ديده مي شود كه نويسندگاني همچون عباس بهارلو، كامران ملكي، حميرا مجد، سعيد كاشفي، روبرت صافاريان، خسرو دهقان، مجيد صدقي، احمد طالبي نژاد، جمال اميد، امير بديع و … با آن همكاري مي كنند.
صنعت سينما به صورت سياه و سفيد و با قيمت ۶۰۰ تومان عرضه شده است. تولد اين نشريه سينمايي را به همكارانمان تبريك مي گوييم.

شماره ۲۹۰ ماهنامه سينمايي «فيلم» ويژه بيست سالگي منتشر شد.
اين شماره ويژه كه با حجم حدود ۳۰۰ صفحه به چاپ رسيده است حاوي مطالب، مقالات و يادداشتهاي بيش از ۲۵۰ تن از نويسندگان و منتقدان اين مجله، سينماگران و هنرمندان، دولتمردان و صاحبنظران سياسي وخوانندگان «فيلم» است.
يادداشت هاي ارائه شده در شماره بيست سالگي مجله فيلم در قالب عناويني همچون «گزارش اقليت» ويژه نظرات مسؤولان مجله، «همخانه ها» ويژه نويسندگان و منتقدان مجله، «سفيران» ويژه همكاران مجله كه سينماگر شده اند، «از اقصاي دور» ويژه نويسندگان خارج از كشور مجله، «آوازه گران» ويژه همكاران سازمان آگهي هاي مجله، «همسايه ها» ويژه نظرات نويسندگان ، روزنامه نگاران، صاحبنظران سياسي و …، «آيينه داران» ويژه يادداشتهاي سينماگران، «همراهان» ويژه خوانندگان و … آمده است.
از بخشهاي قابل توجه اين شماره مي توان به عكس هاي قديمي از نويسندگان و سينماگران همچنين يادداشت هايي از عبدالرسول وصال، احمد پورنجاتي، كريم ارغنده پور، احمدرضا احمدي، كيومرث پوراحمد، غلامحسين لطفي، سيدمحمد بهشتي، محمدحسن پزشك، ابراهيم حاتمي كيا، سيف الله داد، محمدرضا شريفي نيا، محمدعلي زم، عادل فردوسي پور، مسعود كيميايي، عباس كيارستمي، رخشان بني اعتماد، رسول ملاقلي پور، مهران مديري، داريوش مهرجويي و… اشاره كرد.
مجله فيلم شماره ۲۹۰ با بهاي ۸۰۰ تومان عرضه شده است.







ادامه از صفحه ۱۱
دستاوردها وچالش هاي پيش روي اصلاحات





تا آنچه نظر اكثريت واقليت را در آن مدخليتي نيست سخن خدا وكلام معصومين واصول و مسلمات دين است وگرنه تشخيص اينكه امروز بايد با تمام وجود از فلسطين حمايت كرد و به قيمت هدررفتن منابع عظيم وفرصت هاي گران اين ملت و كشور، برسر افغانستان قمار كرد. تشخيص موضوع است نه حكم و چه بسا فقها و بزرگان ديگري درهمين موضوع نظر ديگري داشته باشند همچنانكه برخي از مراجع عظام درست درمقابل نظر امام به حركت وقيام در برابر حكومت پهلوي هيچ اعتقادي نداشتند. آنچه به نظر امام منزلت و اعتبار بخشيدپيروي اكثريت مردم بود وگرنه نظر امام هم يك رأي بود مانند آراي ديگر فقها درعين حال هيچكس ديگر مراجع را كه عمري را درخدمت به اسلام ومسلمين صرف كرده بودند و برمبناي برداشت فقهي خود عمل مي كردند متهم به خروج از دين وهمراهي با يزيد و كفار مشركين نكرد.
بگذريم به هرحال يك عده دراين مملكت معتقدنداسلام فقط يك پرده دارد و آن هم پرده عاشورا و كربلا و شهادت است و پيوسته بر اين فراز از تاريخ اسلام پاي فشاري مي كنند. پافشاري آنها هم ممكن است از سر صدق و ارادت و اعتقاد به اسلام و ارزش ها باشد.
عده ديگري هم هستند كه معتقدند اسلام فقط يك پرده ندارد وتاريخ اسلام هم فقط يك فراز ندارد. بايد از قابليت هاي اسلام و فرهنگ غني اسلام براي زندگي ، حيات، نشاط، رفاه، معيشت، آباداني و توسعه هم بهره گرفت واينها درسايه صلح، امنيت، آرامش ميسر است. آنها مي گويند بايد از هرمظلومي درهرگوشه دنيا حمايت كرد بايد از حق پايمال شده ملتهاي دربند باتمام وجود به قيمت هرچه وهركه حمايت كرد. اين وظيفه ذاتي هرمسلماني است . هرچند بخاطر آن دنيا عليه ما برآشوبد و غرب و آمريكا به توطئه ودشمني عليه ما وادار شود. بايد از حق و مظلوم حمايت كرد ودشمني ها را هم به جان خريد ومي گويند آرامش و امنيت وصلحي كه شمابه دنبال آن هستيد جز در پناه كوتاه آمدن از اصول ومسلمات انقلاب و دين و جز در مقابل واگذاشتن فلسطيني ها وترك مظلومين عالم حاصل نخواهد شد وما ايستاده ايم ولو بلغ مابلغ. اصلاح طلب هامي گويند اگر قرار است به عنوان پشتوانه اي محكم، براي مظلومين وذيحقان عالم هم ايفاي نقش كنيم اول بايد خودمان جايگاه و پايگاه محكمي داشته باشيم. ماامروز ازاين جايگاه و پايگاه برخوردار نيستيم ومي گويند صلح حديبيه را به ياد آوريد كه پيامبر حتي متعهد شد فراريان مكه را به طرف معاهده تحويل دهد و چقدر اين كار براي پيامبر و مسلمين توانفرسا وتلخ بود. اما براي جان گرفتن پايگاه اسلام ومدينةالنبي وفاداري به صلح حديبيه يك ضرورت بود بايد ازاين باب هم كه شده قدري كوتاه بياييد و مي گويند حتي اگر حق هم اين باشد كه ايستادگي كنيم اين ملت بايد آمادگي براي پايداري واستقامت را تا آخرين لحظه داشته باشد.
بياييد ازاين ملت بپرسيد اگر آمادگي داشت همه ماخواهيم ايستاد چه بهتر ازاين كه براي يك موضع حق همه ما متفق وپايدار باشيم. اما اگر اين ملت به هردليل آمادگي لازم را براي همراهي با اين سياست حق نداشت بپذيريم كه بدون آمادگي وهمراهي اين ملت اين سياست شكست خواهد خورد، هم در درون ما را به فروپاشي و هزار و يك عوارض فلسفي ديگر دچار خواهد كرد وهم در بيرون راه به جايي نخواهد برد. بپذيريم كه بايد اين آمادگي را در مردم ايجادكرد امام اول آمادگي ايثار و فداكاري را در مردم ايجاد كرد وبعد همه كار كرد اما همان امام هم ناچار به پذيرش قطعنامه شد. چرا؟
نمي توان سياست شهادت را برمردم تحميل كرد. شهادت انتخابي است، اجباري نيست . اصلاح طلبان مي گويند فقط جمعيت نماز جمعه راملاك افكارعمومي ندانيد اينها طيفي از جامعه هستند. بخشي از جامعه هستند. اي كاش همه مردم ما اين گونه بودند اما واقعيت اين است كه همه چنين نيستند. اگر به چند انتخابات بزرگ كه دركشور برگزار شده است واين ملت با رأي خودحرف هاي زيادي زده اند ايمان نداريد وآن را فريب و نيرنگ وتقلب مي دانيد، بياييد از طريق رفراندوم چندسؤال اساسي را از مردم بپرسيد آنگاه مناسب با اين پاسخ ها سياست هاي كلان را ترسيم و تدوين كنيد.

سانسور فيلم در ايران غيرقابل پيش بيني است و گاهي فيلمي كه به نظر بسياري مطلقاً شانسي براي نمايش ندارد، موفق به كسب اجازه نمايش مي شود و در عوض فيلمي كه به اعتقاد بسياري بدون مشكل است، توقيف مي شود.
به گزارش ايرنا، عباس كيارستمي با بيان اين مطلب در كارگاه انتقادي ـ هنري جشنواره «زنان، قلب سينماي ايران» افزود: وضعيت سينماي ايران از جهات مختلف نامناسب است و تعطيلي تدريجي سالنهاي سينما و نبود امكانات و كيفيت نمايشي مناسب در مراكز هنري، موقعيت اداري و اقتصادي سينماي ايران را در وضعي بحراني قرارداده است.
وي در ادامه درخصوص فيلمهاي خود گفت: من تنها براي دل خودم و براساس ديدگاههاي شخصي ام فيلم مي سازم و اساساً تعيين طيف مخاطب و تنظيم قرارداد فيلم براساس سليقه هاي بينندگان خاص امري مشكل و خارج از توان من است.
وي افزود: مهمترين موهبتي كه سينما با ظهور سيستم تصويربرداري ديجيتالي به دست آورده، رهايي كارگردان از قيود فيلمبرداري سنتي و امكان ساخت فيلم ارزان و نهايتاً رهايي از پيروي از ديدگاههاي تهيه كننده و سرمايه گذار فيلم است.كيارستمي همچنين در اين كارگاه اين مسأله را كه وي براي جشنواره هاي خارجي و بنا به سليقه آنان كار مي كند رد كرد.اين كارگاه انتقادي ـ هنري با حضور «عباس كيارستمي» كارگردان ايراني و «مانيا اكبري» بازيگر سينما، شب دوشنبه در لندن برگزارشد.
اين نشست را «مؤسسه هنرهاي معاصر» (آي.سي.اي) در چارچوب جشنواره اي با عنوان «زنان، قلب سينماي ايران» برگزاركرد.

كشورهاي غربي و دبيركل يونسكو با ذكر واژه «دين» و نقش آن در حفظ ميراث فرهنگي مخالفت كردند و اين واژه از بيانيه نهايي اجلاس بين المللي كشورهاي عضو يونسكو حذف شد.
به گزارش خبرنگار «ايران» ، حجت الاسلام محمود محمدي عراقي رئيس سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي روز گذشته در جمع خبرنگاران با بيان اين مطلب به خبرنگار ما گفت: ما در اين اجلاس نقش دين در حفظ ميراث فرهنگي كشورها را از سوي ايران پيشنهاد كرديم كه در ابتدا دبيركل يونسكو به شرط تغيير آن به واژه «ايمان» نسبت به درج آن در بيانيه موافقت كرد، اما پس از مخالفت كشورهاي غربي، دبيركل يونسكو نيز پيشنهاد خود را پس گرفت و در نتيجه واژه و محور «دين» از اين بيانيه حذف شد.
محمدي عراقي پايبندي اين كشورها به سكولاريسم را علت اصلي مخالفت آنها با واژه دين اعلام كرد.
محمدي عراقي در خصوص ساير محورهاي اين بيانيه گفت: برقراري رابطه مطلوب ميان توسعه پايدار با حفظ ميراث فرهنگي اصلي ترين و مهمترين دستاورد اين اجلاس بود، چرا كه توسعه پايدار در هيچ كشوري بدون حفظ ميراث فرهنگي ممكن نيست.
وي احساس خطر از موضوع جهاني شدن را احساس مشترك تمامي كشورهاي شركت كننده در اين اجلاس اعلام كرد و گفت: در اين بيانيه اقداماتي ملي و بين المللي براي حفاظت و حراست از ميراث فرهنگي كشورها و مقابله با عوامل تهديد كننده اين ميراث بررسي و تدوين شده است.گفتني است در اعلاميه جهاني يونسكو كه توسط ۱۰۹ كشور شركت كننده و همچنين ايران امضا شده است، اين كشورها متعهد شده اند تا در محافظت و انتقال ميراث فرهنگي خود، مشاركت فعال همه طرفهاي ذي نفع را فراهم آورند.
گفتني است سومين اجلاس بين المللي وزيران فرهنگ كشورهاي عضو سازمان فرهنگي، آموزشي و علمي سازمان ملل متحد «يونسكو» كه طي روزهاي ۲۵ و ۲۶ شهريورماه گذشته با شركت وزيران فرهنگ و نمايندگان بيش از ۱۰۹ كشور جهان در استانبول گشايش يافته بود، با صدور بيانيه مذكور به كار خود پايان داد.

وزيرارشاد از توليد نمايش مشترك ايران و اتريش در جشنواره بين المللي تئاترفجر خبرداد.
به گزارش رسيده از وزارت ارشاد احمدمسجدجامعي درمراسم اختتاميه نهمين جشنواره بين المللي تئاترعروسكي تهران با اعلام اين خبر گفت: بزودي شاهد اجراي نخستين توليد مشترك نمايش ايران و اتريش خواهيم بود.
وي درخصوص نقش نمايش هاي عروسكي در خانواده ها گفت: اگر واحدفعاليت هاي فرهنگي را خانواده درنظربگيريم، نمايش عروسكي به لحاظ طيف وسيعي كه درميان خانواده ها مي تواند داشته باشد، از اولويت و جايگاه ويژه اي برخورداراست.
وزيرفرهنگ و ارشاداسلامي درپايان يادآورشد: بايد بتوانيم با برگزاري كارگاههاي آموزشي به تقويت مهارت ها كمك كرده و پايگاههاي نمايش عروسكي را حفظ كنيم و شاهد حضور بيشتر نمايش عروسكي درصحنه هاي عمومي باشيم.

فيلم «قطعه زمستاني »ساخته فرهاد مهرانفر براي رقابت در جشنواره بين المللي سينما، در شهر سن سباستين اسپانيا به نمايش درآمد.
خبرگزاري رسمي اسپانيا «افه» از اين كارگردان ايراني به عنوان يك چهره شناخته شده در جشنواره سن سباستين نام برده است، چرا كه وي پيش از اين نيز دو فيلم «هواپيماهاي كاغذي» و «درخت زندگي» را در اين جشنواره به نمايش گذاشته بود.
درگزارش اين خبرگزاري اشاره شده است كه فيلم «قطعه زمستاني» با برخورداري از يك سناريوي ساده به تمجيد از طبيعت پرداخته است.اين فيلم از زندگي يك معلم زن حكايت مي كند كه با هدف تعليم كودكان يك زن، عازم دهكده اي دورافتاده در كوهستان شده و يك زمستان طولاني را در آنجا سپري مي كند.

تاپايان مهرماه سال جاري بيش از ۱۵كنسرت موسيقي در بيش از ۳۶نوبت درتالارهاي مختلف تهران به اجرا درمي آيد.
به گزارش خبرنگار«ايران» تاپايان ماه اول پاييز ۳گروه در تالار رودكي و ۶گروه درتالاروحدت به اجراي كنسرت خواهندپرداخت.
مجيدباقي مديرروابط عمومي مركز موسيقي درهمين باره به خبرنگار «ايران» گفت: گروه كر مركز موسيقي درروزهاي ۴و۵ مهرماه، گروه «آذركيميا» به سرپرستي رضامهدوي درروزهاي ۱۲ و ۱۳ مهرماه و گروه كر شايگان به سرپرستي هراتي در روزهاي ۱۷ ، ۱۸ و ۱۹ مهرماه در تالار رودكي كنسرت خواهندداشت.
وي افزود: در تالار وحدت نيز گروه موسيقي كلاسيك فرانسه در روزهاي ۱۲ و ۱۳ مهرماه و كوئينتت سازهاي مسي رم ايتاليا در روزهاي ۵ ۶، و ۷ مهرماه به اجراي كنسرت مي پردازند، همچنين به مناسبت روزمولانا گروه «همايون» با آواز رضارضايي و همخواني حوروش خليلي درروز ۸مهرماه به اجراي كنسرت سنتي پرداخته و به مناسبت روزجهاني كودك نيز اركستر جوانان پارس به رهبري ناصرنظر در روزهاي ۱۶ و ۱۷مهرماه به اجراي برنامه خواهندپرداخت.
باقي در ادامه تصريح كرد: كنسرت سنتي همايون خرم نيز درروزهاي ۲۵ و ۲۶ مهرماه در همين تالار اجرامي شود و احتمالاً يك اركستر ايتاليايي نيز درهمين ايام در تالاروحدت برنامه اجراخواهدكرد.
به گزارش خبرنگارما، جداي از اين كنسرت ها ازامروز تا ۵مهرماه گروه موسيقي آذربايجاني به سرپرستي اكتاي حاجي يف از جمهوري آذربايجان با همكاري روزنامه ايران سپيد در تالاروحدت برنامه اجرامي كند.
بنابراين گزارش در روزهاي ۴و۵ مهرماه كنسرت موسيقي محلي ديگري با سرپرستي حميد وجدانپاك در تالار تماشاگه پول برگزارمي شود.
گروه موسيقي «سكوت شرق» نيز به سرپرستي پيام اسلامي به مدت ۷شب در تالار فارابي دانشگاه هنر به اجراي كنسرت موسيقي مي پردازد.
همچنين در فرهنگسراي نياوران گروه شمشال با سرپرستي حسين حميدي درروزهاي ۱۸ تا ۲۰مهرماه به بازآفريني موسيقي محلي خراسان خواهدپرداخت و مجيدكياني درروزهاي ۲۵ و ۲۶مهرماه تكنوازي سنتور دارد و درنهايت آثار دكتر شريفيان درروزهاي ۲۹ و ۳۰ مهرماه در همين فرهنگسرا به رهبري محمدسعيدشريفيان اجراخواهدشد.

| دختر شيريني فروش (كارگردان: ايرج طهماسب) عصر جديد،۱ سروش، شهرتماشا،۱ شهرقشنگ، پيروزي، مراد، ماندانا، گلريز،۱ پيوند، بهمن،۱ قيام، حافظ، رودكي، كارون، دهكده، المپيك، ستاره، جي،۱ شاهد، توسكا و فردوسي

| سام و نرگس (كارگردان: ايرج قادري) آفريقا، بهمن،۱ ايران،۱ بلوار، سعدي، تهران،۱ جي،۲ سايه، گلريز،۲ ملت، عصرجديد،۳ اروپا و المپيا.

| اثيري (كارگردان: محمدعلي سجادي) استقلال، آستارا ، ايران،۳ مركزي،۱ آسيا، شيرين، سپيده، جي،۳ كانون.

| بانوي كوچك (كارگردان: مهدي صباغ زاده) قدس، صحرا، جوان، پارس،۱ جمهوري، شقايق و ناهيد.

مصطفي ملكيان متولد ،۱۳۳۵ فلسفه را تا مقطع كارشناسي ارشد به پايان برد و هم اكنون در دانشگاه تهران به تدريس مي پردازد.
«ويتگنشتاين» نوشته هاتسون و «گابريل مارسل» نوشته سمكين ترجمه او پيش از اين منتشرشده و «تاريخ فلسفه غرب» در چهارجلد، و «اخلاق باور» و «نقد آراي اخلاقي ـ سياسي مكينتائر» از آثار تأليفي اوست، ازملكيان دوعنوان كتاب، «سيري در سپهرجان» و «راهي به رهايي» ماه گذشته توسط انتشارات نگاه معاصر چاپ و منتشرشد.

* آقاي ملكيان شما در كتاب «سيري در سپهرجان» سه مقاله از آلدوس هاكسلي ترجمه كرده ايد. درحالي كه هاكسلي در ايران با رمان «ريشه ها» به عنوان نويسنده شناخته مي شد.
\ همينطوراست؛ هاكسلي، ابتدا به عنوان رمان نويس، نمايشنامه نويس و شاعر معروف شد. اما از اواسط عمر به سنت گرايي گرايش پيداكرد و يك كتاب نيز دراين زمينه نوشت به نام «فلسفه جاودانه» كه اثر مهمي هم است؛ اين مقالات ازهمين كتاب ترجمه شدند؛ بعد از آن هم آثاري كه در حوزه ادبيات نوشت، اتفاقاً همه آنها صبغه سنت گرايانه دارند.

* شما ازكدام منظر به ديدگاه سنت گرايانه هاكسلي توجه نشان داديد؟
\ اقبالم به آثار هاكسلي به اين خاطربود كه توجه عميقي به معنويت دارد.
من چون مباحث عقلانيت و معنويت را دنبال مي كنم، هميشه كساني كه بينش عميق معنوي دارند، فارغ از اين كه دين ومذهب نهادينه اي داشته يا نداشته باشند، سعي مي كنم آثارشان را هم در تدريس و هم در ترجمه هايم و تأليفاتم معرفي كنم.

* آقاي ملكيان، وضعيت دين پژوهي را در جامعه طي اين سال ها چگونه ارزيابي مي كنيد؟
\ آثاري كه دين پژوهان جديد منتشرمي كنند را اگر مقايسه كنيم با آثاري كه در حوزه هاي علميه منتشرمي شده، به نظرمي رسد پيشرفت قابل ملاحظه اي صورت گرفته است؛ اما اگر جنبه مقايسه اي را كناربگذاريم و آن چيزي كه «بايدباشد» مدنظرقرارگيرد، بايد بگويم كه خيلي از آن چشم انداز فاصله داريم.

* كتاب «راهي به رهايي» داراي متن سنگيني است. بويژه دربخش گفت وگوها، اين كتاب را براي كدام اقشار تدارك ديديد؟
\ «راهي به رهايي» درواقع «درسنامه» نيست، بلكه «دستنامه» است، و طبعاً در «دستنامه» نويسنده آخرين آرا و نظرات شخصي خود را مي آوردفارغ از اينكه، جنبه تعليمي و آموزشي درآن رعايت شده است يا نه؟ شايد به همين دليل احساس كنيد اين متن تاحدي سنگين است. يقيناً اگر مي خواستم درسنامه اي بنويسم، بايد حتماً روانشناسي آموزشي و تدريجي را كه اقتضاي آن وجوددارد، رعايت مي كردم كه البته نكردم.

* دراين كتاب بحث مدارا را مطرح مي كنيد و نوعي تقسيم بندي از مدارا به دست مي دهيد و درفصل ديگر گفت وگوي تمدن ها را يك ضرورت فرهنگي ارزيابي مي كنيد. تقسيم بندي در بحث مدارا، با ديالوگ و گفت وگو بدون پيش شرط چگونه قابل جمع است؟
\ اولاً من در بحث مدارا هم شرط و شروط نگذاشتم. درمدارا اگر عقايدي وجودداشته باشند كه به تعبيرمن «عقايد عيني يا آفاقي» باشند، فقط دراين مورد مدارانمي كنيم. منتها تأكيدكردم، اكثر عقايدي كه ما داريم، عقايد عيني و بالفعل نيستند و بنابراين بايد درمورد همه آنها مدارا كنيم. نكته ديگر تفاوت مدارا با گفت وگو دراين است كه، گفت وگو يك غايت نظري دارد، مدارا يك امرعملي است. ما درمقام نظر هيچگونه محدوديتي را نمي توانيم بپذيريم اما درمقام عمل آنچه را كه طرف مقابل پذيرفته است، انتظارداريم كه رعايت كند.

* شما در همين كتاب، مهمترين مسأله كلامي روزگار ما را ربط و نسبت تدين با تعقل اعلام كرده ايد، چرا؟
\ تدين به نظربعضي از روانشناسان دين و فيلسوفان دين درهمه انسانها و به نظر برخي ديگر دراكثر قريب به اتفاق انسان ها مبتني بر نوعي تعبد است ولي درعين حال تعبد با تعقل سازگاري ندارد. براي ما كه مي خواهيم هم متدين باشيم و هم درعين حال متعقل باشيم، جمع بين استدلال گرايي كه لازمه تعقل است و تعبدگرايي كه لازمه تدين است، جمع بسياردشواري است. به اين لحاظ گفتم همه مساعي كه فيلسوفان دين و الهي دانان در دنيا انجام مي دهند را مي شود دراين مشكل خلاصه كرد كه مي خواهند ببينند چگونه مي شود درعين اين كه سيراستدلالي را فرونمي گذارند و به جميع لوازم عقلانيت ملتزمند، درعين حال سخن كس يا كساني را تعبداً بپذيرند.