اگرچه رشد اسلام در ايالت متحده از تمامي اديان ديگر بيشتر است با اين وجود، مسلمانان در آمريكا اقليت محسوب مي شوند. براساس تخمين هاي غيررسمي حدود چهارميليون مسلمان در آمريكا كار و زندگي مي كنند.
از اين ميان اكثراً كساني هستند كه از اديان ديگر به اسلام گرويده اند و بسياري از اين مسلمانان مهاجران يا كودكان مهاجران هستند كه از كشورهاي مسلمان به ايالات متحده كوچ كرده اند. تقريباً براي همه اين مهاجران يك چيز روشن شده است كه آنها ديگر در كشوري زندگي نمي كنند كه اكثريت با مسلمانان است. بويژه در طول ماه مقدس رمضان مسلمانان بيشتر از هر وقتي حس مي كنند كه در اقليتند. اين ماه كه براي مسلمانان مبارك است، ماهي است كه بيشتر مسلمانان اوقات خود را به عبادت، تفكر وانفاق و فديه مي گذرانند. بزرگسالان سالم موظفند كه در طول روز از خوردن پرهيز كنند وحتي نبايد آب بنوشند اما همين كه خورشيد غروب مي كند موظف مي شوند روزه خود را افطار كنند. در واقع به محض آنكه غروب فرامي رسد در حال هر كاري كه باشند دست ازآن كار مي كشند و به روزه خود پايان مي دهند. اما در ايالات متحده به اين سادگي ها نيست. سومارا راجوآ مهندس نرم افزاري كه در واشنگتن دي سي زندگي مي كند در مورد اين پيچيدگي ها مي گويد: «من مجبورم از مترو استفاده كنم تا به محل كار برسم معمولاً كسي در مترو چيزي نمي خورد يانمي آشامد. اما گاهي اوقات زماني كه در قطار زيرزميني نشسته ام موقع اذان و افطار مي رسد و من در كمال تعجب ديگران با دعايي كه زير لب زمزمه مي كنم خرمايي در دهان مي گذارم در حالي كه در نگاه ديگران تعجب و كنجكاوي موج مي زند. براي همين سعي مي كنم براي آنها توضيح بدهم كه روزه دار بوده ام. وقتي صحبت از ماه رمضان به ميان مي آورم كنجكاوتر مي شوند تا بدانند اين ماه رمضان چيست؟ گرچه بسياري از مردم هم اهميتي نمي دهند و نمي پرسند.
نه تنها افطار كردن موجب جلب توجه مي شود و گاهي باعث مي شود فرد روزه دار معذب شود. روزه داري هم به اندازه افطار كردن گاهي اوقات چندان آسان نيست. كساني كه در كشوري زندگي مي كنند كه اكثريت با مسلمانهاست، شاهد آن هستند كه مردم از ساعات كار روزانه خود كم مي كنند تا بتوانند به عبادت و استراحت بيشتري برسند و در واقع از خصوصيات اين ماه اين است كه در كشورهاي مسلمان نشين فضايي ايجاد مي شود كه حركت زندگي كندتر و آرامش بيشتر حاكم مي شود. اما چنين اتفاقي در كشورهايي مثل ايالات متحده نمي افتد. چون مسلمانان در آمريكا فقط دودرصد جمعيت را تشكيل مي دهند چرخ زندگي تحرك انسانها به خاطر ماه رمضان كند نمي شود. لايق احمد يكي از پزشكان جراح در واشنگتن در مورد اين موضوع اينگونه توضيح مي دهد كه روزه گرفتن در آمريكا دشوارتر و پيچيده تر است از طرف بيمارستان برنامه هاي جراحي براي وي تنظيم مي شود و چون آمريكا يك كشور مسلمان نيست كه برنامه هاي خود را براساس ماه رمضان تنظيم كند ممكن است هنگام نماز يا افطار برنامه جراحي براي اين پزشك چيده شده باشد؛ برنامه بيمارستان به اين توجه ندارد كه ممكن است اين پزشك از سحرگاه تا غروب افطار لب به غذا و آب نزده است. دكتر لايق احمد مي گويد: «يكي از دشواريها كه با آن مواجه هستيم خواندن نماز است خوشبختانه دين اسلام اين آزادي را به انسان داده است كه در هر كجا و در هر شرايطي امكان نمازگزاردن وجود دارد و لزومي ندارد كه حتماً در مسجد باشد. جاي مخصوصي هم نمي خواهد. اكثريت مردم آمريكا بسيار باملاحظه اند اما تعداد كمي هم پيدا مي شوند كه هنگامي كه نماز مي خوانيد به شما زل مي زنند گويي كه با يك پديده عجيب روبرو شده اند اما به هر حال اين هم جزئي از زندگي است.»
آنچه كه بخشي ديگر از اين زندگي است اين است كه مسلمانان آمريكا از حال و هواي ماه رمضان برخوردار نمي شوند، حال و هوايي كه در اين ماه كشورهاي مسلمان را فرامي گيرد. در كشورهاي مسلمان اقليت ها و كساني كه از گرفتن روزه معذورند بايد هنگام خوردن يا آشاميدن رعايت حال روزه داران را بكنند. در حالي كه مردم آمريكا آشكارا مي خورند و مي آشامند. امام شمشاد ناصر مدير هيأت احمدي ها در حومه واشنگتن دي سي در توضيح اين موقعيت مي گويد كه اين جنبه هاي روزه داري در آمريكا فرصتي به مسلمانان اين كشور مي دهد تا به خدا نزديكتر شوند. وي در توضيح مي گويد: «هنگامي كه شخص روزه دار است اگر شخصي در مقابلش در حال خوردن باشد به نوعي در فرد روزه دار احساس ناخوشايندي ايجاد مي كند اما اين نكته از زيبايي هاي دين اسلام است. چون فرد در چنين شرايطي امتحان خود را بهتر پس مي دهد در حالي كه ديگران در حال خوردن هستند فرد روزه دار حس مي كند كه خود را براي خاطر خدا كنترل كرده است. در واقع در كشوري كه همه روزه دارند و اكثر مردم رعايت حال روزه دار را مي كنند روزه داري آسان است اما در شرايطي كه حتي مردم هيچ ايده اي درباره آن ندارند. روزه داري شجاعت است چون بايد دست به كارهايي بزنيد كه براي اكثريت مردم چندان شناخته شده نيست. در شرايط اقليت مسلمانان آمريكا به درك بهتري از اسلام مي رسند. در طول رمضان مسلمانان مجبور مي شوند در مورد آداب و مناسكي كه رعايت مي كنند براي غيرمسلمانان توضيح دهند بخصوص در محيط كار و در محل زندگي دوستان و همكارانشان با ديدن نماز يا امتناع از خوردن غذا دليل آن را مي پرسند.
امجد چدري مي گويد: حتي زماني كه عذر دارد و نمي تواند روزه بگيرد بيش از زماني كه در پاكستان به سر مي برد و روزه دار بود هويت اسلامي خودرا حس مي كند او معتقد است كه در آمريكا خيلي بهتر و شديدتر به دركي از هويت اسلامي خود رسيده است. وي در توضيح اين جمله مي گويد: «چون آمريكا جامعه اي باز است وهر كس هر طور كه بخواهد زندگي مي كند. اين طور نيست كه همه ملت يكپارچه در حال انجام مناسك يا آيين باشند و از سويي ديگر در جامعه اي بسته مي تواني پا را از محدوديت هايي كه داري فراتر بگذاري اما در جامعه اي كه باز است هيچ كس به انجام هيچ كاري مجبور نيست. هيچ فشاري وجود ندارد و هيچ چيز انسان را وادار نمي كند كه برخلاف ميلش و براي حفظ عرف كاري را انجام دهد. در چنين شرايطي انسان با خودش حلاجي مي كند و با خود مي گويد بايد از خودم مراقبت كنم. براي همين به درك بهتري از هويت اسلامي خود دست پيدا مي كند» در واقع روزه داري در جهت حفظ موقعيت، از روي ريا و در جهت حفظ عرف صورت نمي گيرد. چون روزه دار بايد در موقعيت هاي خاصي قرار بگيرد كه گاهي تعجب ديگران را برمي انگيزد، نگرفتن روزه بسيار آسانتر از گرفتن آن است انسان بايد خيلي خودساخته باشد كه در چنين شرايطي اعتقادات خود را حفظ كند.
از آنجايي كه تقويم اسلامي قمري است هر سال شروع و پايانش با سال ديگر تقاوت دارد. گاهي اوقات اين ماه مبارك [holiday] مصادف اوت است گاهي دسامبر، امسال ماه رمضان با جشن شكرگزاري (چهارمين پنجشنبه نوامبرThanksgiving) مصادف شده است. در واقع در جشن شكرگزاري برخلاف سنت روزه داري كه همه از خوردن غذا امساك مي كنند مردم آمريكا با خانواده و دوستان و همسايگان گرد هم مي آيند و دور هم بهترين چيزهايي كه مي توانند تهيه مي كنند و مي خورند. در واقع در روزه شكرگزاري همه به هم خوردني تعارف مي كنند و براساس سنت ديرينه آمريكايي ها تمامي مهاجران ـ حتي مسلمانان ـ با گشاده رويي و اشتياق از اين شيوه استقبال كرده اند.
جالب اينجاست كه مسلمانان آمريكايي اين ماه رمضان را هم روزه مي گيرند و هم خود را براي اجراي مراسم روز شكرگزاري آماده مي كنند و از آنجايي كه در طول روز، روزه هستند غذاهايي كه تهيه مي كنند به كودكان خودمي چشانند تا مطمئن شوند جاافتاده است و شور يا بي نمك نشده است. چون كودكان مجبور نيستند روزه بگيرند. از مهمترين دلايل اجراي مراسم روز شكرگزاري برداشت محصول است اما براي آمريكايي ها داستان چيز ديگري است، در سال۱۹۰۶ كه عده اي اروپايي تحت نام pilgrims (زائران) انگليس را به خاطر تفتيش عقايد و تعقيب قانوني ترك گفته بودند و بعد از مهاجرت به هلند تصميم گرفتند به سمت بهشت موعود (New World) مهاجرت كنند در ۶سپتامبر۱۹۲۰ سوار بركشتي Mayflower بندر Plymouth را ترك گفتند اما در دريا دچار تلاطم و طوفان شدند
|
|
|
و از اينكه پا روي خشكي بگذارند قطع اميد كرده بودند بعد از ۶۵روز تشنگي و گرسنگي بر روي كشتي چوبي و تحمل سرماي طاقت فرسا قدم روي خشكي گذاشتند جايي كه كاپيتان جان اسميت در سال۱۶۱۴ بر آن نام Plymouth گذاشته بود. اولين زمستان در سرزمين غريب آمريكا توأم با سرما، قحطي و حمله بوميان آن سرزمين بود. اولين سالي كه زائران موفق شدند بر مشكلات فائق آيند. در ماه برداشت محصول [نوامبر] به عنوان سپاسگزاري از آنچه خود تهيه كرده اند به ديگران هم انفاق كردند. از سال۱۸۱۷ نيويورك اين سنت را به عنوان يك رسم سالانه برگزار كرده است. در سال۱۶۹۳ آبراهام لينكلن رئيس جمهور محبوب آمريكايي ها اين روز را رسماً به عنوان روز شكرگزاري نامگذاري نمود. پنجشنبه آينده براي آمريكايي ها مراسم روز شكرگزاري است.
بر گرفته از سايت هاي اينترنتي آسوشيتدپرس و رويتر