يك فيلمبردار «سي.ان.ان» از تلاش امدادگران فيلمبرداري كرده است. اگرچه مردم آمريكا قسمت هاي بشدت سانسور شده از بمباران را در تلويزيون ديدند، خبرنگاري از «كلمبيا جورناليسم ريويو» فيلم سانسور نشده را ديد و اطلاعات زير را داد:
«من فيلم سانسور نشده بمباران پناهگاه بغداد را ديدم ... صحنه هايي از قتل عام باورنكردني. تقريباً همه اجساد مثل زغال سياه شده بودند. بر اثر شدت حرارت، بعضي از اعضاي بدن قربانيان به كلي سوخته بود. در ميان اجساد، جسد حداقل شش نوزاد و ده كودك وجود داشت كه تشخيص جنسيت آنان بر اثر شدت سوختگي مقدور نبود. شدت فاجعه به حدي بود كه امدادگران از هوش مي رفتند و اجساد را مي انداختند و بعضي از آنان از بوي اجسادي كه هنوز در حال سوختن بودند، دچار تهوع مي شدند.» تصاوير تلويزيوني نابودكننده بود. تظاهرات و آشوبهايي در اكناف جهان برپا شد. سفارتخانه هاي آمريكا را در اردن و مصر محاصره و به طرف آنها سنگ انداخته شد، به روزنامه نگاران غربي حمله شد. واكنش پنتاگون خود گوياي واقعيت است ژنرال «ريچارد نيل» با خونسردي و به آرامي در يك مصاحبه مطبوعاتي در عربستان گفت: «ازنظر نظامي، هيچ اشتباه يا كار غلطي انجام نشد و مطابق برنامه به هدف شليك شد.» تا آنجا كه به پنتاگون مربوط مي شد، اشتباهي رخ نداده بود! آنها يك پناهگاه پر از زنان و كودكان خوابيده را منفجر كردند. اين كار موجه بود و هرگز از كسي عذرخواهي نشد! به نوشته تايم، «تدارك ارتش آمريكا براي حمله به پناهگاه فوق از ماهها قبل آغاز شده بود.» در اين مقاله آمده است كه «ماهواره هاي جاسوسي آمريكا مداركي، از جمله پيامهاي راديويي كه نشان مي داد پناهگاه اماريه يك مركز ارتباطي نظامي است، به دست آورده بودند؛ و هيچ عكسي كه غيرنظاميان را هنگام ورود به آن نشان دهد، وجود نداشت.»
اما هنگامي كه خبرنگاران خواستار ديدن مدارك مورد ادعا شدند، ارتش آمريكا از ارائه هر مدركي خودداري كرد. به نظر شخص من، بعيد است كه حتي يك نفر بتواند ادعاهاي پنتاگون را باوركند. مقامات اطلاعاتي آمريكا اعتراف كردند از ماهها قبل (حتي قبل از دستيابي به مدارك مورد ادعاي ارتش آمريكا داير بر اينكه اين پناهگاه يك مركز مخابراتي بود) براي حمله به آن برنامه ريزي كرده بودند.
آنان به «كوهي» از مدارك براي اثبات ادعاي خود اشاره كردند و با اين حال، عليرغم تمام اين ادعاها، و عليرغم اين حقيقت كه پناهگاه فوق ۲۴ساعته تحت نظر آمريكا قرارداشت، متوجه اين واقعيت آشكار نشدند كه در طول بمبارانهاي آمريكا صدها زن و كودك هرشب وارد آنجا مي شدند و صبح روز بعد بيرون مي آمدند. سه روز پس از ديدار نخست گروهها از پناهگاه، گروه كوچكي از ما به اماريه برگشتيم تا اطلاعات بيشتري به دست آوريم. اين بار همه جا را به دقت بازرسي كرديم و از قسمت زيرزمين پناهگاه عكسبرداري كرديم و هيچ چيز نيافتيم كه نشانه استفاده نظامي احتمالي از آنجا باشد. در آنجا، اتاقي براي پزشكان و پرستاران، اتاقي براي ژنراتور برق، چند توالت و دستشويي، وجود داشت، اما هيچ چيز ديگر، مطلقاً هيچ چيز ديگر، وجود نداشت. من نمي دانم چه نوع مركز مخابراتي مي توانست در اينجا وجود داشته باشد. اولاً كه هيچ اتاق ديگري براي چنين مركزي وجود نداشت. ثانياً چه نوع مركز مخابراتي مي توانست در اينجا باشد: يك افسر با يك راديوي ترانزيستوري؟ چه نوع اطلاعاتي مي توانست از اين زيرزمين مخابره شود؟ در هيچ يك از عكس هايي كه تاكنون ديده ام، نشاني از يك آنتن يا فرستنده راديويي در نزديكي اين ساختمان هم نبوده است، و به فرض كه يك مركز مخابراتي در زيرزمين بود، مي بايست دست نخورده باقي مانده باشد، زيرا انفجار هيچ تأثيري روي زيرزمين نگذاشته بود، با اين حال، پنتاگون ادعا كرد كه «هدف مطابق برنامه نابود شده است.» ارتش آمريكا به سادگي و راحتي همه زنان و كودكان طبقه بالا را كشت و بعد ادعا كرد كه عملياتش موفقيت آميز بوده و هرگز برنگشت كه آنجا را دوباره بمباران كند. طراحان جاسوسي و اطلاعاتي آمريكا، عكس ها و نقشه هاي داخلي تمام پناهگاه از جمله زيرزمين آن را داشتند (هركسي مي تواند اين عكسها و نقشه ها را از اينترنت بگيرد) و با اين حال، هيچ تلاشي براي نابود كردن زيرزمين آن به عمل نيامد. اگرچه پنتاگون ادعا مي كرد «مركز فرماندهي» در زيرزمين است.
تنها كساني كه واقعاً مي دانند دقيقاً چه شد و انگيزه اين كار چه بود، طراحان نظامي هستند كه اين حمله را طراحي كردند. اما در روايت رسمي پنتاگون از اين ماجرا، نقص هايي آشكار و خيره كننده وجود دارد. درنهايت، مسؤوليت اثبات اين قضيه با پنتاگون است، زيرا مقامات آن مسؤول انجام اين بمباران وحشتناك هستند. اين موضوع را مي توان روزي روشن كرد، اما اطلاعات لازم هنوز محرمانه است.
پناهگاه اماريه در ميان چيزهايي كه در سفرم در عراق ديدم، از همه ناراحت كننده تر بود. وقتي به اين موضوع فكر مي كنم كه آن همه انسانهاي جوان به چنان شيوه بي معني و غيرموجه اي كشته شدند، متأثر مي شوم. به آرزوهايي فكر مي كنم كه بيهوده بر باد رفتند، به خانواده ها و به محله اي كه نابود شدند. وقتي به اين موضوع فكر مي كنم كه عاملان اين جنايت نفرت انگيز هرگز محاكمه نخواهندشد، سرشار از خشم مي شوم. پس از بازرسي پناهگاه كه به اتوبوس برمي گشتم گروهي كودك را ديدم كه كنار خيابان بازي مي كردند. چند بزرگسال هم بودند و بچه ها با يك توپ قرمز بازي مي كردند. درحالي كه نگاهشان مي كردم، باخود گفتم آينده چه چيزي براي آنان دارد. نمي دانستم آيا اقوام آنان هم در اين پناهگاه كشته شده اند. نمي دانم كه آيا آنان بارديگر مجبور خواهندشد كابوس بمباران آمريكا و آنچه را كه ۱۰سال پيش در اينجا رخ داد، تجربه كنند؟ از جهتي، خود را در برابر آنان مسؤول احساس كردم. چند دقيقه نگاهشان كردم و آرزو كردم كه اي كاش دوربيني آورده بودم. سپس به همراهانم پيوستم و سوار اتوبوس شدم.