شيراز ـ زينب كارگر: معلولان از جمله اقشار در معرض آسيب جامعه هستند و با وجود برخورداري از قابليتهاي ارزنده براي دستيابي به موفقيت در عرصه هاي مختلف با موانع متعددي رو برو مي باشند كه مناسب نبودن فضاهاي شهري از ادارات، دانشگاه ها و مدارس گرفته تا فروشگاه ، خيابان و پياده روها براي استفاده اين افراد از جمله موانع موجود به شمار مي آيد.
عدم خودباوري كافي در برخي از معلولان ، ايمان نداشتن اطرافيان و اجتماع به توانمندي هاي آنان و وجود برخي از تبعيض هاي نابجا بين افراد سالم و معلول از ديگر مشكلات فرا روي اين افراد است. فعاليت معلولان تاكنون در برخي از عرصه هاي اجتماعي كمتر امكانپذير بوده و اين امر باعث گرايش اين افراد به زمينه هاي خاص و محدود شده كه يكي از بارزترين آنها ورزش است.
در سالهاي اخير معلولان ايراني با روي آوردن به فعاليتهاي ورزشي علاوه بر تقويت روحيه خود، گوشه اي از توانايي و قابليت هايشان را نشان داده ودر سطوح مختلف بين المللي افتخارات زيادي براي ميهن خود كسب نموده اند اما برخي از اين افراد از كمبود امكانات و كم توجهي به اين بخش از ورزش اظهار نارضايتي كرده و اين مشكلات را عامل ركود ورزش جانبازان و معلولان مي دانند.
امرالله دهقاني عضو تيم ملي وزنه برداري جانبازان و معلولان كه دارنده مقام اول در مسابقات جهاني ۹۵ انگلستان، ۹۷ بلژيك و پارالمپيك ۲۰۰۰ سيدني، مقام دوم مسابقات جهاني در امارات متحده و ۹۹ مجارستان و مقام سوم در مسابقات جهاني ۹۴ سوئد و پارالمپيك ۹۶ آتلانتا است، تبعيض بين ورزشكاران معلول و سايرين را موجب دلشكستگي و از بين رفتن انگيزه در معلولان دانست.
وي اظهار داشت: سازمان تربيت بدني و كميته ملي المپيك، تفاوتهاي آشكاري بين قهرمانان سالم و معلول قائل مي شوند به طوري كه كميته ملي المپيك براي افتخار آفرينان المپيك ماهيانه و براي هميشه مبلغ ۲۰۰ هزار تومان حقوق در نظر مي گيرد اما به قهرمانان جانباز و معلول المپيك، از طرف اين كميته حتي يك ريال پرداخت نمي شود.
دهقاني افزود: ورزشكاران سالم كه در اردو به سر مي برند در صورت متأهل بودن مبلغ ۲۰۰ هزار تومان و در صورت مجرد بودن مبلغ ۱۵۰ هزار تومان و افراد ذخيره نيز مبلغ ۱۰۰ هزار تومان حقوق دريافت مي كنند و اين در حالي است كه از حدود دو سال پيش حقوق ما را پرداخت نكرده اند و اگر هم اين حقوق پرداخت شود مبلغ ۵۰ هزار تومان آن هم به افراد اعزامي به مسابقات تعلق خواهد گرفت و معلولاني كه چهارماه يا بيشتر در اردوي آمادگي و دور از خانواده خود مشغول تمرين هستند چنانچه به دليل ضرب ديدگي يا ساير دلايل به مسابقات اعزام نشوند هيچ حقوقي دريافت نمي كنند.
وي اعطاي نشان افتخار به قهرمانان ورزشكار سالم و ندادن اين نشان به افتخارآفرينان جامعه ورزشي معلولين رااز ديگر مصاديق آشكار تبعيض هاي موجود خواند.
اين ورزشكار ۳۹ ساله با ۱۵ سال سابقه فعاليت ورزشي به ثبت رساندن ركورد جهاني وزنه برداري معلولين به نام ايران را بالاترين افتخار خود برشمرد و افزود: قبل از مسابقات پارالمپيك ۲۰۰۰ سيدني از ناحيه دست دچار آسيب ديدگي جدي شدم اما با توكل به نيروي خداوند در رقابتي فشرده با قهرمانان ۱۸ كشور جهان موفق شدم ركورد دنيا را به نام ايران به ثبت برسانم و در حال حاضر نيز درگير معالجه دستم مي باشم اما در طول اين مدت مسؤولان ورزشي حتي براي يك بار حال مرا جويا نشده اند و با اين اوصاف با ۷۵ درصد معلوليت جسمي و داشتن ۳ فرزند براي گذران زندگي بايد با پيكان شخصي مسافركشي كنم و از مسؤولان ورزش بايد پرسيد كه آيا زندگي ديگر افتخار آفرينان جامعه ورزشي كشور نيز اينچنين سپري مي شود.