اكنون اين سؤال مطرح مي شود كه عليرغم تمامي اين زمينه هاي مساعد و شرايط و مقتضيات ويژه حال حاضر، چرا ايران و مصر در تجديد روابط سياسي خود ناتوان نشان مي دهند؟ آيا دليل آن داخلي است و بايد در عدم وجود اراده سياسي در مقامات مسؤول طرفين يا يكي ازدو طرف، جست وجو كرد و يا خارجي است و بايد دليل آن را به شرايط و فشارهاي تحميلي از خارج، پيوند زد؟! كساني كه دليل ناكامي در تجديد روابط را داخلي مي دانند، پيشنهاد مي دهند درحال حاضر و به عنوان گام نخست، از اصرار برعادي سازي روابط سياسي، خودداري شود و درمقابل به برقراري روابط پارلماني ايجاد گروههاي دوستي، تبادل هيأتهاي علمي، فرهنگي و ديني، گسترش تبادل تجاري و تقويت روابط اقتصادي و ساير اقدامات مشابه، عنايت شود تا به تدريج و در پرتو استحكام روابط دو كشور درابعاد مختلف، روابط سياسي نيز به طور طبيعي، به حالت عادي برگردد. هرچند در اهميت توسعه روابط با مصر در هر زمينه و هر موضوع ممكن، مناقشه اي نيست ولي به نظر مي رسد عادي سازي روابط سياسي نيازمند اراده سياسي در مقامات مسؤول طرفين رابطه است، چيزي كه در طرف مصري مشاهده نمي شود. اين را مي توان از موضع چندي پيش «احمد ماهر» وزير خارجه مصر دريافت كه اظهار داشت: در شرايط كنوني، مصر براي تجديد رابطه با ايران عجله اي ندارد. بهانه تراشي مصريها براي توجيه عدم تجديد رابطه با ايران نيز به گونه ديگري نشان از عدم وجود اراده سياسي در نزد آنها دارد. نگراني از دخالت ايران در امور داخلي مصر و مشخصاً حمايت ايران از اسلام گرايان مصر، برنامه ايران براي گسترش تشيع در مصر، عدم جديت ايران براي برقراري رابطه با مصر و اصولاً طرح اختلاف نظر مسؤولان ايراني دراين مورد ازجمله دلايل كاهش انگيزه مصريها در تجديد رابطه با ايران عنوان مي شوند و آثار آن را در عدم صدور ويزا براي گردشگران ايراني، جلوگيري از مشاركت ناشران ايراني در نمايشگاه بين المللي كتاب قاهره، عدم موافقت با درخواست اساتيد ايراني براي گذراندن فرصت مطالعاتي خود در مصر و سرانجام بستن راه برروي فعاليتهاي فرهنگي و هنري ايران در مصر مي توان مشاهده كرد. حال اينكه طرف ايراني تمايل خود را به گسترش اينگونه فعاليتهاي بين طرفين به شكلهاي مختلف نشان داده است. صدور ويزا براي مصريهاي مايل به ديدار از ايران، دعوت به مشاركت ناشران مصري در نمايشگاه بين المللي كتاب تهران و فيلمهاي مصري در جشنواره فيلم فجر و فراهم سازي زمينه سفر اساتيد دانشگاههاي مصر به ايران و دهها اقدام ديگر از اين نوع كه به باور «سيدهادي خسروشاهي» رئيس دفتر حفاظت منافع ايران در قاهره نشان از تمايل طرف ايراني به گسترش روابط بين دو كشور دارد.
بنابر اين به نظر مي رسد كليد اين قفل پيچيده در دستان مسؤولان مصر است كه راحت تر از آنچه تصور مي رود، مي توانند اين قفل را بگشايند. تجربه تجديد رابطه ايران و الجزاير پيش روي آنان است. جريان قطع رابطه ايران و الجزاير شباهت زيادي به موضوع ايران و مصر دارد. در آنجا نيز ايران متهم به دخالت در امور داخلي الجزاير و حمايت از اسلام گرايان معارض شده بود، ولي روند تحولات اثبات كرد اين اتهامات توهمي بيش نيست. «عبدالعزيز بوتفليقه» رئيس جمهوري كاردان و سياستمدار برجسته الجزاير به درستي دريافت خلق منشأ خارجي براي حوادث داخلي، سياست موفقي براي حل مشكلات داخلي نيست بلكه مسؤولان را دريافتن علل و اسباب واقعي تحولات داخلي، به بيراهه مي برد، لذا با قاطعيت و صراحت براي تجديد رابطه ايران و الجزاير گام پيش گذاشت. براي او و بسياري از ناظران سياسي روشن گرديده كه اصولاً ايران با اسلام گرايان معارض در كشورهاي عربي، سنخيتي ندارد. اين گروههاي متعصب و مسلح عمدتاً از مكتب فكري وهابي و سلفي برخاسته اند و در تندترين جريان باور به تكفير ساير مسلمانان دارند. درحالي كه انقلاب اسلامي، انقلاب مردمي، مسالمت جو و به دور ازخشونت و خونريزي بود. موضع ايران نسبت به اخوان المسلمين سوريه كه به توسل به ترور بمب گذاري و تخريب ابزار دست بيگانگان و دشمنان سوريه، شده بود بهترين مثال دراين زمينه است. ايران هيچگاه خط مشي و شيوه مبارزه اين گروه را تأييد نكرد و حتي در اصلاح نقطه نظرات آنان تلاش به عمل آورد.
شايد توهم حمايت ايران از اسلام گرايان كشورهاي اسلامي، ناشي ازموج فراگير آثار فرامرزي انقلاب اسلامي ايران به خصوص در كشورهاي منطقه باشد. بي شك، انقلاب اسلامي، عزت، خودباوري و اعتماد به نفس را به مسلمانان بازگرداند و موجي از بازگشت به خود در جوامع اسلامي برانگيخت كه در هر كشور متناسب با شرايط سياسي، اجتماعي و فرهنگي، شكلي به خود گرفت. در واقع، پيدايش اسلام گرايان معارض در مصر كه با توسل به خشونت و مبارزه مسلحانه عليه حكومت قيام كردند، دستاورد شرايط داخلي آن كشور است و منشأ خارجي ندارد. شرايط كنوني سياسي و امنيتي بين المللي كه به گونه خاصي، منطقه خاورميانه را نشانه رفته، سودجويي بي رقيب رژيم صهيونيستي از تحولات جهاني و اوضاع كشورهاي منطقه و در كنار آن، سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران كه برپايه تنش زدايي، اعتمادسازي و ائتلاف براي صلح استوار شده و سياست فعال و دنياپسند گفت وگوي تمدنها برمسؤولان سياست خارجي مصر فرض مي سازد كه با درك صحيح و واقع گرايانه از شرايط كنوني و مقاومت در برابر فشارهاي احتمالي طرفهاي مداخله گر خارجي، روند بهبود و تجديد رابطه با جمهوري اسلامي ايران را فعال كنند.

پيونگ يانگ از بازرسان آژانس بين المللي انرژي اتمي خواست تا هرچه سريعتر مركز هسته اي «يونگ بيون» را ترك كنند. «دي جوسونگ» مسؤول انرژي و تأسيسات اتمي كره شمالي، طي يادداشتي به «محمدالبرادعي» رئيس آژانس بين المللي انرژي اتمي، خواستارخروج فوري اين بازرسان از كره شمالي شد.
مركز هسته اي «يونگ بيون» واقع در ۹۰كيلومتري پيونگ يانگ درهشت سال پيش طبق موافقتنامه اكتبر ۱۹۹۴ميلادي، با حضور كارشناسان سازمان بين المللي انرژي اتمي بسته و عملاً تعطيل شد. براساس توافقنامه اكتبر۱۹۹۴ كه در ژنو ميان آمريكا و كره شمالي امضاشده بود، آمريكا متعهدشد سالانه ۵۰۰هزارتن سوخت به همراه غذا را دراختياركره شمالي قراردهد. ژاپن و كره جنوبي نيز به عنوان متحدان آمريكا درشرق آسيا نيز پذيرفتند مبلغ چهارميليارددلار بابت هزينه جايگزين راكتورهاي باسوخت گرافيت را دراختياركره شمالي قراردهند. درمقابل، كره شمالي خود را ملزم به رعايت قرارداد ۱۹۹۴ دانست و متعهدشد تمام فعاليت هاي هسته اي را متوقف كند، اما طي هشت سال گذشته، دولت آمريكا باتوجه به فرادست بودن و تقويت تفكر امپرياليستي، نه تنها به قرارداد ۱۹۹۴ عمل نكرد بلكه سعي داشت با دفع الوقت كردن، امتيازاتي از كره شمالي بگيرد. درنقطه مقابل، كره شمالي نيز اعلام كرد براي جبران قطع سوخت، انرژي و غذا چاره اي جز راه اندازي مجدد مركز هسته اي خود در «يونگ بيون» ندارد و به همين دليل هم دستور اخراج بازرسان آژانس بين المللي انرژي اتمي از كره شمالي را صادركرد.
قطع نظر از آنكه اين دستور پيونگ يانگ بيانگر هژموني و اقتدار حزب كمونيست كره شمالي است، درعين حال، نشاندهنده آن است كه دولت پيونگ يانگ حاضرنيست تحت هيچ شرايطي به دولت آمريكا باج دهد. فعاليت اتمي جديد پيونگ يانگ كه برخي محافل مطبوعاتي و سياسي از آن به عنوان هديه كره شمالي براي آمريكا درايام كريسمس نام مي برند، درحالي ازسرگرفته مي شود كه آمريكا خود را آماده جنگ با عراق كرده است. دولت واشنگتن قصددارد توان نظامي خود را در دوجبهه عراق و كره شمالي به رخ جهانيان بكشاند. باوجود آنكه داشتن چنين توانايي نظامي براي آمريكا ترديدبرانگيز است، اما «دونالدرامسفلد» وزيردفاع آمريكا كه به دنبال احياي تفكر دوران جنگ سرداست، گفت: واشنگتن بخوبي ازپس دولت هاي شرير عراق و كره شمالي برمي آيد. درمورد اينكه قدرت نظامي آمريكا ابزار و راهي براي نابودي مقطعي تأسيسات اتمي كره شمالي است، بحثي نيست.
اما بايد درنظرداشت با توجه به موضعگيري اخير پيونگ يانگ، درعزم مقامات كره شمالي مبني بر ازسرگيري فعاليت هاي اتمي خدشه اي واردنخواهدشد. نكته مهم تر اينكه، سياست جورج بوش رئيس جمهوري آمريكا مبني برحمله به تأسيسات كره شمالي ازهم اكنون باعث ايجادشكاف درديد و حاكميت آمريكا شده است. درمقابل تفكرات نظامي گرايانه «دونالدرامسفلد» وزيردفاع و «جوزف بايدن» رئيس كنوني كميته روابط خارجي سناي آمريكا، «ريچارد لوگار» سناتور جمهوريخواه آمريكا قراردارد. اين سناتور كه درماه ژانويه رياست كميته روابط خارجي سناي آمريكا را برعهده خواهدگرفت، گفت: بوش بايد از حمله به تأسيسات اتمي كره شمالي خودداري كند، زيرا پيونگ يانگ اين اقدام آمريكا را با حمله به متحدان اين كشور يعني ژاپن و كره جنوبي تلافي خواهدكرد.