|
حماسه هويزه
خاطرات محمد رضا باستي يكي از بازماندگان واقعه ۱۶ دي ماه ۱۳۵۹ (بخش اول)
هويزه؛ حماسه مقاومت دانشجويان پيرو خط امام
صبح روز ۱۶ دي ماه روز دوم حمله بود، همين كه آفتاب زد، آماده رفتن شديم ... همان افرادديروز به اتفاق علي حاتمي... تانك هاي عراقي را به خوبي مي توانستيم ببينيم، با دوربين نفرات آنها هم ديده مي شدند. عراق شبانه تانك هايش را آورده و در مقابل ارتش ايران آرايش داده بود... ساعت ۸/۳۰ بود كه اولين گلوله توپ از طرف دشمن شليك شد. متقابلاً آتش ما هم آغاز شد.
در آن لحظه من و محسن غديريان و علي حاتمي و تني چند از بچه ها پشت تانك (خودي) پنهان شده بوديم. بعد از لحظه اي، گودالي ديديم و درون آن رفتيم، حدود نيمساعت در گودال بوديم، در حالي كه توپخانه هاي دشمن از هر طرف روي منطقه آتش مي ريختند... ( بعد از نيم ساعت) از گودال برخاستيم و با سايرين جلو رفتيم. حدود يك كيلومتر جلو رفته بوديم، ديگر جرأت نمي كرديم جلوتر برويم، چون هيچ گونه جان پناهي نبود.
همان جا نشسته بوديم كه ديديم حسين علم الهدي و انصاري به اتفاق چند نفر ديگر از راه رسيدند و به سرعت جلو رفتند، ما هم برخاستيم و دنبال آنها به طرف جبهه عراق پيش رفتيم... مرتباً به سمت ما گلوله هاي كاليبر۵۰ مي زدند. گويا ما را ديده بودند.
در پناه جاده و خاكريزي كه به موازات جاده بود، براي استراحت نشستيم. بعد علم الهدي به اتفاق انصاري گفتند: ما مي رويم بي سيم و قطب نما بياوريم تا ديده باني كنيم. حدود يك ساعت گذشت ولي علم الهدي نيامد، هر لحظه امكان داشت كه گلوله توپي به محل ما بيفتد. در آن لحظات جلوتر از همه بچه ها من بودم و محسن غديريان، حدود يك ربع الي نيم ساعت ديگر گذشت بعد حسين علم الهدي و مسعود انصاري و عده اي ديگر آمدند، آنها بي سيم نياورده بودند، ولي علم الهدي يك آر.پي.جي آورده بود. با آمدن آنها مقدار زياد ديگري جلو رفتيم. تا رسيديم پشت يك تپه خاك كه تقريباً هفتاد الي هشتاد سانتي متر از زمين بلند بود. از آن جا به بعد ديگر هيچ جان پناهي وجود نداشت.
پشت آن تپه شاهد آتش هر دو طرف بوديم. با چشم به خوبي آمبولانس عراقي ها را مي ديديم كه در رفت و آمد بود.
حدود ساعت چهاربعدازظهر، يكي از بچه ها متوجه تانك هاي دشمن شد كه به طرف ما پيش مي آمدند. حسين علم الهدي و محسن غديريان به ما گفتند: شما چون آر.پي.جي نداريد، بر گرديد عقب وخودشان همانجا ماندند.
من به اتفاق بقيه دولا دولا به طرف جبهه خودمان دويديم.
يكي از تانك هاي عراق جلوتر از همه تانك ها پيش مي آمد.
ما حدود صدمتر بيشتر نرفته بوديم كه برگشتيم پشت سر بچه ها را ببينيم، ديديم، حسين علم الهدي يك گلوله آر.پي.جي به طرف تانك شليك كرد كه حدود يك متر از بالاي تانك رد شد. يك دقيقه بعد دوباره نگاه كرديم ، ديديم بچه ها تانك جلويي را زده اند وآتش از آن بلند است بقيه تانكها هم سرجايشان مانده اند . حدود سيصدمتري به عقب برگشته بوديم. درآنجا ديده بان ارتش را ديديم كه براي يكي از واحدهاي توپخانه ديده باني مي كرد. ما هم پهلوي ديده بان ارتش نشستيم. ديده بان در بي سيم مي گفت: دودزا بيندازيد، وآنها گفتند نداريم . دوباره يك چيز ديگري گفت، آنها دوباره گفتند ؛نداريم. درآنجا بوديم كه علي حاتمي كه قبلاً از ما جدا شده بود، آمد. به ما يك قوطي كنسرو داد و گفت، مي روم جلو. براي بچه ها غذا ببرم. من گفتم تانك هاي عراقي داشتند مي آمدند، آنها به ما گفتند، شما برويد وخودشان الآن مي آيند. تو نمي خواهد بروي، ولي اوگفت: بچه ها گرسنه هستند من مي روم وبا آنها برمي گردم، برخاست ورفت.
صداي حركت تانك هاي عراقي كاملاً به گوش مي رسيد. ما پشت جاده همچنان نشسته بوديم، يك مرتبه ديديم تانك هاي عراقي با زاويه ۴۵درجه نسبت به جاده جوفير از طرف راست جاده (سمت هويزه) به سوي ارتش ما مي آيند. فاصله ما باتانكها كمتر از يك كيلومتر بود. يكديگر را خبر كرديم گلوله هاي توپ و شليك مستقيم تانك بود كه همين طور در هوا در رفت و آمد بود. هم چنين، گلوله هاي سلاح هاي سبك ونيمه سنگين ازجمله كاليبر۵۰ وكاليبر۷۵پي درپي در اطراف ما سوت مي كشيد ورد وبدل مي شد. مشخص نبود كه از كدام سمت گلوله مي زنند. از همه سمت گلوله در رفت وآمد بود. يك مرتبه احساس كردم كتفم تكان خورد و درد گرفت. فهميدم كه تير خوردم.با خود گفتم خودم را برسانم به نيروهاي ارتش تا با يك وسيله اي مرا ببرند بيمارستان. حدود دويست متر مانده بود كه به نيروهاي ارتش برسم. دود وآتش فضاي منطقه راتار كرده بود.
اولين سري تانك هاي دشمن پيدا بود. حدود ۱۰۰ الي ۱۵۰ متر جلوتر، ديدم بچه هايي كه زودتر از من رسيده اند، سينه جاده دراز كشيده و دارند به تانكها تيراندازي مي كنند. يك مرتبه بچه ها سر من داد كشيدند كه بخواب اينها عراقي اند. من هم فوري دراز كشيدم ، ديدم سه تانك عراقي آن طرف جاده ايستاده اند كه اولين تانك آنها، حدود سي متر از ما فاصله داشت، ما هم در جاده روبروي آن دراز كشيده بوديم. رگبار قطع نمي شد بطوري كه ما سرمان رانمي توانستيم بلند كنيم.
ما محاصره شده بوديم، هيچ راه فراري نداشتيم وهيچ كاري نمي توانستيم بكنيم. يكي از بچه ها آر.پي.جي داشت ولي گلوله آن را نداشت بچه ها با ژـ۳ و كلاش به تانكها تيراندازي مي كردند ومانع از آن مي شدند كه كسي سرش را از تانك در بياورد. همگي نااميد بوديم. حتي يك درصد هم امكان نجات براي خودمان نمي ديديم.
|
