صنعت جهانگردي در جهان در سال گذشته، به رشد بي سابقه اي دست يافت. شبكه تلويزيوني «سي بي اس » روز چهارشنبه به نقل از سازمان جهانگردي جهاني گزارش داد كه عليرغم ترس مردم جهان از حملات تروريستي، در سال گذشته براي اولين بار شمار افرادي كه به مسافرتهاي بين المللي دست زدند، به ۷۱۵ ميليون نفر رسيد.اين رقم نمايانگر ۳‎/۱ درصد رشد نسبت به سال ۲۰۰۱ است.
برطبق گزارش اين سازمان، فرانسه هنوز درصدر ليست كشورهايي قرار دارد كه بيشترين گردشگران بين المللي را به خود جلب مي كنند.
اين كشور در سال گذشته، پذيراي حدود ۷۶‎/۷ ميليون مسافر بين المللي بود. بعد از اروپا ، منطقه آسيا و پاسيفيك بيشترين مسافر خارجي را به خود جلب كردند.
در جدول سال۲۰۰۰ اين سازمان، به جاي آسيا و پاسيفيك، منطقه آمريكا در رديف دوم قرار داشت.

امروز در گالري آتبين شاهدافتتاح نمايشگاه نقاشي آثار خانم «سيماحياتي » خواهيم بود. «سيما حياتي» كه متولد ۱۳۳۳ تهران است تابه حال نمايشگاههاي گروهي بسياري داشته است. او كه فارغ التحصيل دوره كارشناسي ارشد از دانشگاه آزاد در رشته نقاشي است امروز اولين نمايشگاه انفرادي خود را افتتاح مي كند. موضوع اصلي كار ايشان پنجره و تكنيك او رنگ و روغن روي بوم است.
نخستين جرقه هاي ذهنيم در اين دوره از كارها از پنجره آغاز شد كه براي من مفهوم خاصي پيدا كرده بود.
پنجره روزنه اي براي ديدن وسعت دنياي بيرون؟ و يا تعالي بخشيدن دنياي محدود بيرون با وسعت ذهن؟
گشوده شدن اين روزنه در ذهنم و نياز دروني ام كه نشأت گرفته از تداخل فضا و زمان، مرگ و زندگي، نور وتاريكي، غم و شادي ذهن وعين بود ساختاري تازه يافت.
نگريستن در پي واكنشي ژرف تر وعميق تر به طبيعت و بيان ذهنيت امكانات ويژه خود را مي طلبد ـ تركيب و به كارگيري رنگهاي آبي به همراه خطوط سيال و مواج منحني ـ از مهمترين عناصر اين ساختار هستند تا واكنشهاي برگرفته از طبيعت و ذهنيت را به عينيت تبديل كنند.

نسيم گلستاني
هميشه دنبال بهانه مي گرديم تا به كساني كه دوستشان داريم هديه بدهيم در اين ميان تولد بهانه خوبي براي اين منظور است.
تا همين چندسال پيش بزرگان ادب وهنر و... ايران بي آنكه بزرگداشتي در خور برايشان برگزار شوند پير مي شدند. نخستين بزرگداشت همايشي بودكه براي مرحوم «علامه محمدتقي جعفري» برگزار شد. ولي فوت ايشان بعد از چندماه به علت سرطان مشخص كرد كه صرافت مسؤولان براي برگزاري اين مراسم به چه دليل بوده است. «صدا وسيما» دوساليست از بودجه خود مراسمي باشكوه را براي بزرگان و تقدير از يك عمر فعاليتشان برگزار مي كند. سه شنبه اول بهمن مراسم بزرگداشتي به مناسبت هفتاد و پنجمين سالگرد تولد «دكتر حسن احمدي گيوي» استاد برجسته ادبيات فارسي در تالار بعثت باشگاه دانشگاه تهران برگزار شد. اين اتفاق فرخنده كه توسط دوتن از برجسته ترين اديبان ايران «دكتر شفيعي كدكني» و «دكتر حسن انوري» ترتيب داده شد جزو معدود بزرگداشت هايي بود كه توسط همكاران يك استاد برگزار مي شد. در شرايطي كه در بسياري از رشته ها بزرگان آن چشم ديدن يكديگر را ندارند، اديبات فارسي مي تواند بخاطر اين برتري ذهني به آنها فخر بفروشد.
دكتر «حسن احمدي گيوي» متولد اول بهمن۱۳۰۶ در گيوي خلخال است كه مؤلف بيش از پنجاه جلد كتاب در زمينه ادبيات فارسي است. وي در سال۱۳۴۲ به پيشنهاد «دكتر محمدمعين» تأليف كتاب «دستور تاريخي فعل» را آغاز كرد. او امسال توانست اين كتاب را كه يك مرجع تمام عيار و جاودانه براي دانشجويان ادبيات فارسي و ادب پژوهان است به بازار عرضه كند. اين كتاب در دو جلد و با خلاصه نويسي فراوان (كه آن را از ۵جلد به دوجلد رسانيد) توسط انتشارات قطره به بازار آمد. «دكتر احمدي گيوي» در حال حاضر مشغول آماده سازي اولين مرجع فارسي «دستور زبان تركي» است. اين كتاب كه دستور تطبيقي زبان تركي با فارسي است قابليت هاي فراوان زبان تركي را به بهترين وجه عرضه مي كند. «دستور تطبيقي زبان تركي» طيف گسترده اي از فارسي زبانان و ترك زبانان ايراني را نشانه رفته كه دوست دارند درباره اين زبان يك مرجع كامل داشته باشند. جا دارد كه مسؤولين ذيربط بيشتر به فكر قدرداني از اساتيدي باشند كه در رشته هاي مختلف به ايران و مردمش خدمت كرده اند.

نمايش «مكبث» اثر «ويليام شكسپير» به كارگرداني «سهيل پارسا» طي دو روز چهار اجرا در تالار مولوي داشت. پارسا كه سال گذشته نمايش «آرش» نوشته بهرام بيضايي را با بازيگران كانادايي در جشنواره روي صحنه برده بود، اين بار نيز با نمايشي كه به نوعي به فرهنگ ايراني ربط دارد، در جشنواره حاضر شده است. اين كارگردان جوان مقيم كانادا اين بار با ترفندهاي هوشمندانه دراماتيك، «مكبث» را به تعزيه نزديك كرده بود. قبلاً نيز «پري صابري» با استفاده از نمايشنامه جاودان «آنتيگون» اثر «سوفوكل» دست به چنين تجربه اي زده بود ولي نتيجه كار او فرسنگ ها با اثر شاخص «سهيل پارسا» فاصله دارد. «پارسا» در اين نمايش تا جايي كه امكانات اجازه مي داده، با استفاده از اشكال نور پردازي و وسايل صحنه اثري شكسپيري روي صحنه برده است. لباس بازيگران يكدست است و هويت شخصيتها با استفاده از يك پارچه عوض مي شود و اين يك نشانه از تعزيه است. درواقع پارسا تاجايي كه توانسته از قراردادها و ويژگيهاي تعزيه استفاده كرده است.
«پارسا» از نزديك كردن اثر بر تعزيه بهره اي دوگانه برده اول اينكه موفق به خلق نمايشي مدرن شده كه روي صحنه بردنش جرأت فراواني مي خواهد (منظور تلفيق تراژدي و تعزيه است) دوم اينكه با عوض كردن فضاي نمايشنامه اي كلاسيك كسل كنندگي آن را تا حد بسياري گرفته است. البته زمان طولاني نمايش (حدود سه ساعت) باعث شد تماشاگران قدري خسته شوند.
پارسا توانسته با اين امكانات، استفاده خوبي از متن «مكبث» داشته باشد. موسيقي كار بسيار به موسيقي شرق نزديك است و رگه هاي موسيقي كردي در آن آشكار. هرچند موسيقي اثر مشخصاً ايراني يا شرقي نبود. بهره گيري هاي پارسا از افكت هاي صوتي باعث شده بود نوعي توازن در كار برقرار شود. بزرگترين حسن كار پارسا توجه به جزئيات دراماتيك است كه بسيار به بافت تئاتر شرقي نزديك است. «مكبث» مشخصاً يك تعزيه نيست بلكه كنكاش دوباره در اثر جاويد الكشف شكسپير است. جست وجو براي يافتن راهي جديد براي سرودن داستانهاي قديمي كه در ماهيت خود هيچ كهنگي را به خود نمي بيند.

در اكثر نمايشهايي كه در سالنهاي اصلي اجرا مي شد، سالن بيش از ظرفيت پر مي شد و بسياري از كساني كه بليت داشتند، پشت درهاي بسته ماندند. اين پشت درماندن يك بار روز دوشنبه در جريان اجراي «رقص روي ليوانها» در تالار سنگلج در هم شكست و سالن سيصد و پنجاه نفري سنگلج چيزي در حدود ۶۰۰ نفر تماشاگر را به خود ديد. البته علت اصلي اين مسأله بليتهاي مجاني بود كه از جانب كساني كه دست اندركارند، به دوستان! داده مي شود، شنيده ها حاكي از اين است كه حراست جشنواره به صورت غير رسمي مسؤولين روابط عمومي جشنواره را توبيخ كرد. امير رضا كوهستاني كارگردان اين نمايش در گفت و گويي با ايسنا گفت: اين نمايش در مورد دو انسان صحبت مي كند كه مي خواهند با هم ارتباط داشته باشند، ولي هيچ ارتباطي بين آنها برقرار نمي شود.
وي اجراي جشنواره اي را به خاطر مشكلات كمبود وقت، مشكل و طاقت فرسا خواند و از اجراي خود راضي نبود، هرچند از ديدن آن همه تماشاگر شوكه شده بود.

نويسنده و كارگردان: ژان لوك گدار. مديران فيلمبرداري: ژولين هوش، كريستف پولاك. تدوين: رافائل اورتين. موسيقي: كيتل بيورنستاد، ديويد دارلينگ، كارل آمادئوس هارتمن، موريس شوبرت، ژرژون پريس، بازيگران: پرونوپوتزولد (ادگار) سيسيل كمپ (برتا)، ژان داوي (پدربزرگ) فرانسواز ورني (مادربزرگ)، ادري كلبانر (اگلانتين)، محصول ۲۰۰۱ سوئيس، فرانسه۹۸دقيقه، سياه و سفيد، رنگي.
فيلم در پاريس امروز مي گذرد و بحث درباره پروژه اي به نام «در ستايش عشق» است كه به چهار لحظه كليدي عشق مي پردازد: آشنايي، دلبستگي، جدايي و آشتي و اين لحظه ها را از طريق سه زوج جوان، بزرگسال و پير به نمايش مي گذارد. طراح پروژه، ادگار، به دنبال بازيگر نقش اول زن مي گردد و زني به نام برتا را انتخاب مي كند، ولي به ياد نمي آورد كه چندسال قبل طي سفري به دبيرستاني براي مصاحبه با مورخي در مورد جنبش مقاومت، اين زن را ديده است. ادگار با برتا تماس مي گيرد تا بگويد او انتخاب شده، ولي مي شنود كه برتا خودكشي كرده است. روايتي غيرخطي آغاز مي شود و گدار از دوشيوه تصويري متفاوت كمك مي گيرد. يكي تصاوير سياه و سفيد بي زمان و ديگري تصاوير ويدئويي ديجيتال با رنگهاي غليظ. فيلم با ساختار و مضمون هاي پيچيده به همه چيز ـ از جايگاه انسان درتاريخ گرفته تا ماهيت چپاولگرانه هاليوود ـ مي پردازد.

دوستداران گدار همه به ياد ندارندتاكنون فيلمي از اين فيلمساز پيشرو در سينماهاي ايران تاكنون اكران شده باشد. هر چند مي توان هر از چندگاهي شاهد نمايش فيلمهاي «ژان لوك گدار» در سينما تك ها يا فيلمخانه ملي بود ولي اكران عمومي؟ نخستين بار است كه فيلمي از ژان لوك گدار كارگردان موج نوي سينماي فرانسه در ايران به نمايش درمي آيد. هر چند اين نمايش محدود به يك سينما، يك سانس و چندروز محدود باشد. اين اتفاق فرخنده ما را بر آن داشت كه نگاهي به فيلم «در ستايش عشق» فيلم ماقبل آخر اين فيلمساز كه در بخش مسابقه جشنواره كن در سال۲۰۰۱ نيز حضور داشت بيندازيم.
از همان ابتداي فيلمسازي گدار سينمادوستان فهميدند كه با اعجوبه اي روبرو هستند. نابغه اي كه سينما را بانوشتن در «كايه دوسينما» شروع كرد ولي نخستين فيلمش را چندسال بعد در ۱۹۵۱ با اداي احترام به سينماي كلاسيك آمريكا ساخت. «از نفس افتاده» اكنون ديگر يك فيلم كلاسيك است هر چند در زمان خود بسيار پيشرو بود.تماشاگران حرفه اي سينما نوآوري گدار را نه با اين فيلم، بلكه از طريق نوشته هايش شناختند. زماني كه او با «هانري ژرژ كلوزو» سينماگر كلاسيك فرانسوي در «كايه دوسينما» مصاحبه كرد آنقدر كلوزو را به ستوه آورد كه بالاخره او از گدار جوان پرسيد: «آقاي گدار حداقل شما به اين اعتقاد داريد كه فيلم گره افكني، اوج گره گشايي دارد» در پاسخ گدار تير خلاص را شليك مي كند؛ بله موسيو كلوز ويك فيلم بايد اين چيزها را داشته باشد ولي نه به ترتيبي كه شما مي گوييد!» حالا گدار در هفتاد ودوسالگي همچنان جوانتر از هم نسلانش در موج نو مي نمايد. «ژاك ريوت» و «اريك رومر» عليرغم زيبايي فيلمهايشان همچنان به سبك گذشته كار مي كنند. درصورتي كه نوآوري روزافزون جزيي از سبك فيلمسازي گدار است . گدار در «در ستايش عشق» بيانيه اي سياسي انساني درمورد انسان مي سرايد: اين فيلم شاعرانه (كه شعر گدارگونه دارد) همچون پازلي است كه فقط با بارها چيده شدن كامل مي شود. تغزلي ترين جمله فيلم را از دهان ادگار شخصيت اول فيلم (اگر بتوان او را به اين لقب ناميد) مي شنويم: «تمام زيبايي هايي كه بشر در طول زندگي مي بيند كه او را به وجد مي آورد در واقع يادآور لحظه هاي زيبايي است كه او در زندگي داشته است » اين جمله زماني برزبان قهرمان داستان مي آيدكه گدار در احساساتي ترين صحنه فيلمش تصويري از ادگار را روي درياي به معناي واقعي نيلگون ارائه مي دهد. «درستايش عشق» رجعت گدار به گذشته است. او ديگر ۷۱ساله است واين سن براي سرسخت ترين آدم مي تواند اجباري شيرين براي به يادآوردن گذشته وحسرت زمان از دست رفته راايجادكند. گدار در فيلمش به دوشيوه اين كار را مي كند. در متن فيلم مستقيماً سراغ آدمهايي رفته كه خاطرات ماندگاري از بخشي از تاريخ فرانسه دارند. بخش قابل فروش . گدار زرنگتر از آن است كه اين فرصت دراماتيك را از دست بدهد. او برخلاف كساني كه معتقدند در فيلمهايش اثري از اسلوب دراماتيك سازي داستان نمي توان يافت، اين شيوه را به كار مي گيرد. او هوشمندانه دستمايه هاي دراماتيك را به پشت قصه منتقل مي كند. شيوه دومي كه گدار از آن براي رجعت به گذشته استفاده مي كند گفتار روي تصاوير است كه از زبان ادگار قهرمان داستان روي متن مي شنويم. ادگار يك كارگردان است . او خود گدار است . با فرصت ها وموقعيت هايي كه گدار خود را در آنهاتصور مي كرده ولي هرگز برايش اتفاق نيفتاده است. باوجودي كه گدار در فيلمش از اشاره به هيچ نكته اي فروگذار نمي كند كارش بي نظم نيست او سبك خود را دارد وشيوه روايتش قالبي كاملاً مناسب براي تمامي گريزهاي روايتي است.
يكي از موضوعاتي كه گدار بيش از همه آن را در فيلم فرياد مي زند، جايگاه چپاولگرانه هاليوود وآمريكاست. اوبرخلاف دول مخالف آمريكا كه دولت اين كشور را فاسد ولي مردمش را بي گناه مي دانند از حمله به مردم عامي آمريكا نيز ابايي ندارد. گدار براي تحقير مردم آمريكا از ساده ترين شيوه ها استفاده مي كند. ديالوگ كمدي واري كه بين نوه زوج پير داستان ونماينده استوديوي «اسپيلبرگ» رد وبدل مي شود آنقدر ساده است كه حتي يك بچه ده ساله هم مي تواندتحقير آمريكا را باتمام وجود حس كند. زن از مرد آمريكايي مي پرسد: شما اهل كجاييد. او جواب مي دهد: آمريكا. زن مي گويد برزيل وآرژانتين همه آمريكا هستند منظور شما كدام آمريكاست؟
مرد جواب مي دهد ايالات متحده آمريكا .
زن باز مي گويد: برزيل ومكزيك هم ايالات متحده هستند وهمين طور آمريكايي، منظور شما ايالات متحده آمريكايي در كجاي قاره آمريكاست؟ مرد متحير و عصباني جواب مي دهد: ايالات متحده آمريكايي كه درشمال قاره است . زن مي گويد: كانادا هم ايالات متحده آمريكايي است كه درشمال قاره واقع شده است . ديديد كه وطنتان حتي ا سم درستي هم ندارد. مرد كه ديگر مستأصل شده مي گويد: O.K حق با شماست.
زن مي پرسد : مي داني عبارتي كه آمريكايي است وتوبه زبان مي آوري چه ريشه اي دارد. به زمان جنگهاي داخلي باز مي گردد ديدي حتي هويت هم نداريد. تاريخ و هويتتان را از بقيه مي خريد.
وقتي از گدار پرسيدند كه استيون اسپيلبرگ را مي شناسد يا نه جواب داد: «شخصاً نمي شناسمش گمان نمي كنم فيلمهايش چندان جالب باشند.»
بي ترديد «اسپيلبرگ» بهترين نماد براي سينماي روز هاليوود است. گدار هم چهار نقطه را نشانه مي رود. اسپيلبرگ، هاليوود، مردم آمريكا و دولت آن. يك ساعت اول فيلم در پاريس مي گذرد و تست هاي ادگار براي انتخاب زوج بازيگر فيلمش با نماهاي خارق العاده سياه سفيد به نمايش درمي آيند. فيلم به تناوب به يك جور بيانيه فلسفي بدل مي شود كه امضاهاي گدار، شامل كات هاي طولاني بر پرده سياه و ميان نويس همه جا به چشم مي خورد، همانقدر زيبا هستند كه گيج كننده. تلفيق موسيقي و تصوير به قدري تغزلي است كه بيشتر شبيه نقاشي هاي مدرن است. آدم ها سايه وارند درحالي كه صدايي مي گويد: «عجيب است كه مردگان زنده دنيا از جهان گذشته الگو گرفته اند.» اين جان مايه «در ستايش عشق» است. كنتراست تصاوير بسيار متناوب است و موسيقي گاهي آزاردهنده. از يك ساعت پس از شروع فيلم تصاوير رنگي جايگزين مي شود. جاده آبي، آسمان سفيد و رنگهاي بشدت اشباع كه بيشتر به نقاشي هاي آبرنگ شبيه است. ساختار فيلم واقعاً غيرقابل پيش بيني است و حتي از فيلم هاي مشابه هم جلو مي زند. شايد بتوان نمونه شيوه روايت فيلم را در ادبيات و رمان «خشم و هياهو» اثر ويليام فاكنر پيدا كرد كه تا چندين صفحه با وجود فارسي بودن كسي متوجه اصل قضيه نمي شود. در ستايش عشق را بايد تا آخر ديد. چندين بار هم ديد كه متوجه ساختار معمايي آن شد. نماهاي رنگي فيلم گويي در گذشته مي گذرند و از نظر بصري بي شباهت به فضاي نقاشي گونه «كوايران» اثر «ماساكي كوباياشي» نيستند. در ادامه محكوم كردن آمريكا وقتي يكي از تهيه كنندگان از ماشين آخرين مدلش پياده مي شود، ادگار از او مي پرسد آيا داستان ساخته شدن ماشينش را مي داند؟ زن توجهي نمي كند و ادگار پشت سرش مي گويد: «عجيب نيست كه به داستانهاي ديگران احتياج دارند. در يادداشتهاي تهيه كننده فيلم آمده است: «سؤال اصلي اين است كه آيا ابرتوليدكننده هاي آمريكايي حق دارند بزرگترين آرزوهاي پاياني جنگ جهاني دوم را به نمايش درآورند؟» در جشنواره كن گدار به خبرنگاران گفت: « فكر مي كنم كه سينما براي اين به وجود آمده كه هر چيزي را در مقياس وسيع و به شكلي اصيل نمايش دهد.
ولي خيلي زود زيرسلطه كاليفرنيا رفت و تبديل به يك كالا شد. ديدگاه ضدآمريكايي گدار چيز جديدي نيست. وقتي او «زيردرختان زيتون» را لايق اسكار مي دانست و آمريكايي ها را به خاطر اسكار ندادن به آن تقبيح كرد و سپس براي «سميرا مخملباف» يك روسري به عنوان هديه فرستاد تا نشان دهد از سينمايي حمايت مي كند كه درست در جهت عكس سينماي آمريكاست. شايد استفاده از پوستر فيلم ايراني «سيب» نيز نوعي دهن كجي به آمريكا باشد. شايد اين فيلم رمانتيك ترين فيلم گدار نيز باشد ولي باز به شيوه نماد فيلمسازي موج نو «ژان لوك گدار».
***
ديدن اين فيلم در سينما فرهنگ واقعاً صبر ايوب مي خواهد. كيفيت پخش عاليست ولي بسياري از تماشاگران كه فريفته نام فيلم شدند از نيمه ساعت اول فيلم به بعد كاري جز سروصدا نداشتند. ولي با اين حال تماشاي مشقت بار «در ستايش عشق» نيز بسيار لذتبخش بود.

فيدل كاسترو رهبر كوبا برنامه هاي جنگ افروزي دولت آمريكا را به شدت محكوم كرد و خواستار مقابله مردم جهان به ويژه انديشمندان با آن شد. به گزارش خبرگزاري كوبايي پرنسا لاتينا، كاسترو در جمع گروهي از روشنفكران آمريكاي لاتين در هاوانا گفت كه اصرار تازه جورج بوش رئيس جمهوري آمريكا بر حمله به عراق ثابت مي كند كه هدف اصلي وي سلطه بر ذخاير عظيم نفت اين كشور است. رهبر ۷۵ساله كوبا هشدار داد كه واشنگتن تلاش دارد تا جهان را زير سلطه نظامي غيرعقلاني، نابرابر و ناپايدار قرار دهد. كاسترو از مردم كشور آمريكا خواست تا جلو برنامه هاي جنون آميز بوش و سياستمداران كاخ سفيد براي نابودي بشريت را بگيرند. وي گفت كه حمله آمريكا به عراق شرايط و پيامدهاي بسيار سخت و پيچيده اي براي جهان ايجاد مي كند و بحراني اقتصادي را به همراه خواهد آورد كه بسياري از ملل دنيا از تحمل آن ناتوانند. رهبر كوبا تأكيد كرد كه آمريكا به بهانه مبارزه با تروريسم حق ندارد با اجازه يا بدون اجازه سازمان ملل به هر نقطه دنيا كه مي خواهد يورش برد. وي اضافه كرد: هيچ كس نمي تواند براي رويارويي با اقدامات تروريستي ، متوسل به تروريسم وحشيانه دولتي شود و ملتها را نابود سازد. د

روزنامه هنگ كنگي «ساوت چاينا  مورنينگ پست » در شماره ديروز خود نوشت: تيمهاي ملي فوتبال ايران و دانمارك براي حضور در رقابتهاي فوتبال «جام كارلزبرگ » با يك پرواز از تايلند راهي فرودگاه هنگ كنگ شدند.به نوشته اين روزنامه، تيم ملي فوتبال ايران كه به علت شرايط نامناسب جوي تهران را با تأخير به مقصد امارات ترك كرده است، پيش از ديدار روز شنبه هفته آتي با تيم دانمارك، در هواپيما نيز با بازيكنان اين تيم ديدار كرد.

مسؤول كميته اجرايي مراسم ستاد دهه فجر، ديروز در جمع خبرنگاران برنامه هاي ايام مبارك دهه فجر را اعلام كرد.
محسن صباغ گفت: در روز يازدهم بهمن برنامه گل آرايي حرم و مرقد مطهر حضرت امام خميني(ره) توسط گروههايي از مردم، سازمان پاركهاي شهرداري تهران واتحاديه گل فروشان تهران صورت مي گيرد.
گفتني است، اقشار مختلف مردم، تشكلهاي مردمي، انجمنهاي اسلامي، احزاب، دانش آموزان، اصناف، دانشجويان، كارگران، روحانيون، بسيجيان، ورزشكاران و نيروهاي مسلح براي حضور در مراسم يوم الله ۱۲بهمن در حرم مطهر امام(ره)، اعلام آمادگي كرده اند و تسهيلات لازم براي حضور و اياب و ذهاب آنان از ميادين اصلي و بزرگ تهران توسط شركت واحد اتوبوسراني فراهم شده است.
حركت اتوبوسها از ساعت ۷‎/۳۰ آماده انتقال مردم به حرم و بازگشت آنها پس از مراسم است.ميادين تهران پارس، امام حسين، خراسان، شهرري، بازار دوم نازي آباد، شوش، انقلاب، فلكه دوم صادقيه، شمشيري، ترمينال آزادي و خاوران، مكانهاي تعيين شده براي انتقال مردم به حرم امام خميني(ره) است.
صباغ گفت: همزمان با برگزاري مراسم در حرم مطهر امام خميني(ره) در ساعت ۹‎/۳۳ (لحظه ورود تاريخي امام به ايران) برنامه هاي ويژه اي توسط اقشار مختلف مردم، سازمانها، ارگانها، مدارس، مساجد و سازمانهاي غيردولتي پيش بيني شده است كه در سراسر كشور برگزار مي شود.
برنامه ويژه اي نيز در فرودگاه مهرآباد تدارك ديده شده كه از ساعت ۸‎/۳۰ تا زمان ورود تاريخي امام (ساعت ۹‎/۳۳ صبح ۱۲بهمن سال۵۷) برگزار مي شود.
به گفته صباغ،به صدا درآوردن ناقوس كليساهاو كنيسه ها، سوت كشتي ها و قطارها و زنگ مدارس به عنوان گلبانگ انقلاب در مدارس، حركت سمبليك نيروهاي انتظامي در سطح شهر و روشن كردن چراغهاي گردون خودروهاي آنها، رژه موتورسواران بسيجي، نيروهاي مردمي و مسلح كه با آرايش خاصي از مسير فرودگاه مهرآباد تا حرم مطهر صورت خواهد گرفت و رژه سواركاران ارتش با اسب در همين مسير، از برنامه هاي روز ۱۲بهمن است.عمليات چتربازي و سقوط آزاد توسط نيروهاي چترباز سپاه، ارتش، انجمن هوايي و انجمن ورزشهاي هوايي، پرواز بالن در جوار حرم مطهر، نورافشاني از پنج نقطه شهر تهران در شب دوازدهم بهمن، داير كردن ايستگاههاي فرهنگي تغذيه اي صلواتي در اطراف حرم حضرت امام(ره) و در سطح شهر توسط ادارات سازمانهاي دولتي و در مقابل مساجد و ميدانهاي تهران از ديگر برنامه هاي ويژه تدارك ديده شده براي روز ۱۲بهمن است.
مسؤول كميته اجرايي ستاد دهه فجر گفت:  در يوم الله ۲۲بهمن راهپيمايي ميليوني و عظيم مردم شريف ايران در سراسر كشور را شاهد خواهيم بود. مردم با حضور گسترده خود در اين راهپيمايي نشان مي دهند كه هيچگاه از آرمانهاي انقلاب دست نخواهند كشيد.صباغ گفت:  در شب ۲۲بهمن مردم سراسر كشور به ياد و خاطره ايام انقلاب رأس ساعت ۲۱ بانگ تكبير سرمي دهند و سالگرد پيروزي انقلاب را گرامي خواهند داشت. در اين شب برنامه نورافشاني در ۲۰نقطه تهران انجام خواهد شد.وي، همچنين سخنراني «سيدمحمد خاتمي» رئيس جمهوري، در روز ۲۲بهمن و به پرواز درآمدن ۱۳۵۷ كبوتر سفيد و برنامه هاي متنوع ديگر را از برنامه هاي دهه مبارك فجر اعلام كرد.