آب و آباداني و پل رديف و قافيه شهرهايي هستند كه در كناره رود شكل گرفته اند. كارون كه هست گويا دل اهواز آبي است واز بالاي اين آبي راهي بايد جست كه دوطرف شهر به هم پيوند بيابند.
اهواز صاحب يكي از قديمي ترين پلهاي فلزي جهان است. پل كارون همان پلي كه روي آن خاطره هاي فراواني شكل گرفته اكنون يك بناي تاريخي است … پلهاي ديگر اهواز بتوني و فلزي هستند… اما آنچه به چشم مي آيد يك كمبود پل است ! اهواز پل كم دارد!
اهواز به عنوان يك كلان شهر اكنون از ۸پل موردنياز داراي ۵پل است . كمتر از پنجاه سال از افتتاح پل بروكلين اولين پل فلزي جهان مي گذشت كه درشهر اهواز پايه هاي اولين پل فلزي معلق بنا گذاشته شد.
درتاريخ ۱۷ خرداد ۱۳۱۳ قراردادي در دوازده ماده بين ميرزاعلي خان منصور وزير طرق و شوارع ايران واسكارليندان نماينده شركت سوئدي «سونسكانتر پرناداكتي پولاكت» منعقد وطبق قرارداد مسؤوليت ساختمان پل كارون اهواز و بررسي هاي زمين شناسي وتهيه نقشه هاي اصلي به شركت مذكور واگذار شد. كل هزينه عمليات ساختمان پل كارون كه بايستي به موجب قرارداد پرداخت مي شد مجموعاً پنج ميليون وهفتصدوهشت هزار ريال برآورد شده بود.
در اوايل مهرماه ۱۳۱۳ موقعيت خط وسط برروي رود كارون تعيين، در دوم شهريور ۱۳۱۳ به منظور استحكام زمين براي شالوده ريزي پايه هاي پل از شركت نفت درخواست وسايل حفاري شده و در اوايل مهرماه همان سال موقعيت خط وسط رودخانه كارون تعيين شد.
در ۲۸مهرماه ۱۳۱۴ اولين پي كني پل انجام شد وتا ۲۰بهمن ماه همان سال پنج پايه از هفت پايه اصلي پل براساس طرح، پي كني وبتون ريزي شد. در ماههاي ارديبهشت وتيرماه ۱۳۱۴ دوپايه باقي مانده پل تكميل شد. قطعات فلزي پل، به هم متصل گرديد وسپس در روز ۱۸مرداد ۱۳۱۴ اولين قطعه آهن پل فلزي اهواز بالا كشيده شد.
در دوازده مرداد ۱۳۱۵ بتون ريزي سرتاسري پل به پايان رسيد ودر ۱۵مرداد آسفالت سطح اتومبيل روي پل آغاز شد وبالاخره در ۱۵ آبان ماه ۱۳۱۵ بهره برداري از پل معلق آغاز شد.
شهر اهواز به گونه اي در كناره هاي شرقي وغربي كارون گسترده مي شود كه احداث چندين پل براي انجام نيازهاي روزمره شهروندان لازم به نظر مي رسد.
رودخانه كارون با جاذبه هاي طبيعي واقتصادي بسيار در گذر سالها ودرجريان رشدوتوسعه شهراهواز به عنصري تعيين كننده تبديل شده است . نيمه هاي شرقي وغربي شهر در دوسوي اين رود از بافت اقتصادي ـ اجتماعي وحتي فرهنگي يكسان وهمگوني برخوردار نيستند، چنان كه افراد مرفه، امكانات ومراكز دولتي درنيمه غربي ومردم فقير، مراكز تجاري ومحله هاي پرجمعيت درنيمه شرقي استقرار يافته اند. هرروز از روي پل هاي ارتباطي برروي كارون حجم زيادي از ترددهاي درون شهري انجام مي گيرد. اين پلها عبارتند از: پل سوم كيان پارس، پل چهارم يا سلمان فارسي ، پل پنجم ، پل هفتم و پل سفيد . سنگيني ترافيك برروي سوم وچهارم به حدي است كه علاوه براتلاف ميليونها ساعت وقت، انرژي وسوخت فراواني را نيز به هدر مي دهد. احداث پلهاي پنجم ، ششم و هفتم در سال ۱۳۵۸ در طرح جامع شهر اهواز پيش بيني شده ودرهمان سال نيز كلنگ عمليات احداث پل پنجم زده شده بود. اما وقوع جنگ تحميلي ، توسعه فيزيكي ، اقتصادي واجتماعي شهر را با مشكلاتي جدي روبرو كرد. بااتمام جنگ و بازگشت مهاجران وافزايش جمعيت شهر، احداث راههاي ارتباطي برروي كارون ضرورتي حياتي واجتناب ناپذير پيدا كرد. عمليات احداث پل پنجم درسال ۶۹ ازسرگرفته شد ، اما شتاب رشد جمعيت و افزايش تردد هاي شهري، احداث هرچه سريعتر پلهاي ششم وهفتم رانيز در دستور كار قرار داد. ازاين رو، پس از پايان گرفتن پل پنجم در سال ۱۳۷۴ ، احداث پل ششم به فولاد خوزستان واگذار شد. اين پل در حال احداث است وجاده آبادان وچنيبه را به جاده آبادان در كوت عبدالله وصل مي كند. ساخت پل هفتم را نيز شهرداري اهواز درسال ۱۳۷۵ برعهده گرفت . اين پل ارتباط دهنده بلوار توحيدوتقاطع خيابان شهيدچمران وبلوار آيت الله بهبهاني است. اين پل دومنطقه استراتژيك اهواز يعني كيان پارس وعامري را به هم وصل مي كند كه اثرات اقتصادي قابل توجهي دارد. پل هفتم در بهمن ۱۳۷۷ مورد بهره برداري قرار گرفت . ظرف دوسال و با اتكا به منابع مالي شهرداري ، پلي ساخته شد كه به لحاظ فن آوري در رديف پروژه هاي عمراني طرازاول كشور قرار مي گيرد.
اين پل بااتصال محله كيان پارس به محله قديم اهواز ، امكان ارتباط هاي فرهنگي ، اجتماعي واقتصادي اين دومنطقه را به وجود آورده وبااتكا به مديريت وبرنامه ريزي صحيح اجتماعي، زمينه توسعه درون زاي اهواز قديم را فراهم آورده است .ازجمله جلوه هاي قابل توجه اين پل كه پلهاي ديگر اهواز از آن برخوردار نيستندشكل S پل است. اين پل از نوع بتوني وبه صورت صندوقچه اي طره آزاد اجرا شده است. به لحاظ فرم وشكل پل در سطح افقي ودرشكل نماي جانبي به صورت قوس دار است.
ازجمله ويژگي هاي قابل توجه پل هفتم لقبي است كه مردم به آن داده اند. درميان مردم اهواز ، پل هفتم به پل گفت وگوي تمدنها معروف شده است . اما واقعيت امر چيست؟
شهر اهواز مركز استاني است كه به دليل جاذبه هاي اقتصادي وتجاري ، جمعيت روستايي پيرامون خود را نيز جلب كرده است. اهواز به دليل داشتن مركزيت، تنوع هاي قومي را در خود جاي داده است كه به همين دليل شهر از بافت ناهمگون اجتماعي برخوردار است . ساكنان محله قديمي عامري كه عمدتاً كارگران ومغازه داران هستند باوجود پل هفتم بسيار راحت تر مي توانند با محله مرفه نشين كيان پارس ارتباط برقرار كنند.
ساخت پل مهم هفتم به ايجاد فرصتهاي اجتماعي ، اقتصادي وكاهش تهديدهايي كمك كرده كه تا پيش از بهره برداري از آن گروهي از ساكنان يك شهررادر انزوا نگاه داشته ورشد وتوسعه اجتماعي ، اقتصادي آنها را محدود مي كرده است. شهرداري اهواز به منظور ساماندهي فضاهاي حاشيه پل ، ناگزير از تخريب برخي اماكن عمومي وخصوصي بود. مشكل اصلي دراجراي طرح ترغيب ومتقاعد كردن اهالي به ترك خانه هاي خود بود؛ كه همين امر شهرداري را ناگزير از پرداخت مبالغي به صاحبان املاك مي كردتا به آنان امكان تهيه ملك جديد در مناطق ديگر شهر را ببخشد. از زمان فراهم آوردن مقدمات اجرايي پل هفتم تاكنون خيابان منتهي به پل (خيابان نهج البلاغه) شاهد خانه هايي است كه سراسر تخريب شده اندو چهره نازيبايي به منطقه داده است . چندي پيش نمايندگان بانك جهاني نيز به اهواز سفر كردند واز نقاط مختلف استان ازجمله در شهر اهواز از خيابان مذكور ديدن كردند.
مردم منطقه اميدوارند پس از تأمين اعتبارات موردنياز براي ساماندهي خيابان نهج البلاغه، محله اهواز قديم به رشدي نسبتاً مناسب همچون كيان پارس كه در نيمه غربي اهواز قرار دارد برسد.

لزوم مواجهه سياسي وعقلاني ايران با مدرنيته عالمگير، نيازمند داد و ستدي مبتني بر گفت وگو ميان فرهنگهاست و اين، علاج فرمولهاي دشوار و يكجانبه نسلهاي پيش است. در واقع اين گفت وگو، عرضه «من ايراني» به «ديگري» در غرب مدرن است. اين ديدگاه از «من ايراني» مي خواهد براي خطر كردن بر سر ارزشهاي سياسي و فرهنگي و نگرشهاي عقلي، تمايلي از خود نشان دهد تا به جاي آنكه تماماً در موضع تقليد يا انكار ايدئولوژيك مدرنيته باشد، جسورانه در جرياني متحول و متغير غوطه بزند.
در اين وضعيت متداخل فرهنگي و گفت وگوي متقابل، ديگر مدرنيته به يك عامل ساده ابزاري يا تكنيكي فروكاسته نمي شود و ديگر به عنوان يك خصم خطر آفرين براي هويت ايراني، مورد انكار قرار نمي گيرد. شايد از زمان اولين مواجهه ايران با غرب، براي نخستين بار است كه مدرنيته بالاخره همچون جرياني تلقي مي شود كه مي تواند براي ما درسها وعبرتهايي داشته باشد تا هويتمان راتثبيت كند وهيچ واهمه اي ندارد كه ميراث دوران مدرن را از آن خود تلقي كند. نسل [امروز] روشنفكران ايراني براي كمك به استقرار اين داد و ستد گفت وگويي با مدرنيته، خود را از قيد «غربي بودن يا عليه غرب بودن» رهايي بخشيده است. در يك نگاه دقيق، همه چيز پيچيده تر شده است و مدرنيته ديگر به چشم يك «معامله يك جا» نگريسته نمي شود، بلكه به حكم عبارت مشهور كانت، «جرأت دانستن داشته باش» ما را مي خواند كه با مسائل و مشكلات زمانه خود رو در رو شويم.
رامين جهانبگلو، پژوهشگر وجامعه شناس ـ۱۳۷۹