Iran Newspaper

وقتي كه بوي جنگ مي آيد، دموكراسي از پنجره به بيرون پرتاب مي شود. بنابراين، هنگامي كه مقامات واشنگتن، در حالي كه كشور را به سمت جنگ سوق مي دهند، درباره دموكراسي ـ چه در اينجا و چه در خارج ـ صحبت مي كنند، صداقت ندارند. آنها دموكراسي نمي خواهند، بلكه مي خواهند كه همه چيز را خود در دست داشته باشند. آنها مي خواهند براي ما تصميم بگيرند كه آيا به جنگ برويم يا نه. مي خواهند كه در مورد مرگ و زندگي مردم اين كشور تصميم بگيرند و قطعاً مي خواهند در مورد مرگ و زندگي مردم عراق و تمام خاورميانه تصميم بگيرند. در مقابل چنين برخوردي، وظيفه ما روشن است: متوقف كردن آنها. من نمي خواهم به استدلالات بوش درباره ضرورت جنگ بپردازم، البته اگر بتوان اسم آنها را استدلال گذاشت. از من نخواهيد كه چنين كنم. از من نخواهيد كه تخلفات آمريكا از قوانين بين المللي را گوشزد كنم. از من نخواهيد بگويم كه حتي اگر صدام حسين از اين يا آن قطعنامه سازمان ملل متحد تبعيت نكرده باشد ، آمريكا در شرف زيرپا گذاشتن يك بند اساسي منشور سازمان ملل متحد است؛ بندي كه اعلام مي كند هيچ كشوري حق راه انداختن جنگ را ندارد. نه، از من نخواهيد كه چنين كنم.
از من نخواهيد بپرسم كه چرا اين وحشت از سلاحهاي كشتار جمعي شامل حال سلاح هاي كشتار جمعي آمريكا نمي شود. مقامات دولت بوش فكر مي كنند كه اگر عبارت «سلاح هاي كشتارجمعي» را تكرار و تكرار كنند مردم از ترس سرفرود مي آورند. بگذريم كه عراق، اين قدرت نظامي درجه پنجم، حتي در آن منطقه هم قويترين نيروي نظامي نيست. اين اسرائيل است كه با در اختيار داشتن ۲۰۰سلاح اتمي مقام قويترين نيروي نظامي منطقه را به خود اختصاص داده است. بوش مقرر نمي دارد كه آريل شارون سلاح هاي كشتارجمعي خود را نابود كند و يا با «تغيير رژيم» مواجه شود. رسانه هاي جمعي آمريكا مجموعه رقت انگيزي هستند. آنها نه به ما تجزيه و تحليل مي دهند و نه تاريخ. آنها به ما كوچكترين اطلاعاتي نمي دهند. آنها از مطرح كردن ابتدايي ترين سؤالات خودداري مي كنند. سؤالاتي چون: كدام كشور، با اختلاف زياد، بيشترين تعداد سلاح هاي كشتار جمعي در دنيا را در اختيار دارد؟ كدام كشور بيش از هر كشور ديگري از سلاح هاي كشتارجمعي استفاده كرده است؟ كدام كشور دنيا با استفاده از سلاح هاي كشتارجمعي بيشترين تعداد انسان ها را كشته است؟ جواب ساده است: ايالات متحده آمريكا.
من بيش از اين نمي خواهم بشنوم كه صدام حسين احتمالاً ظرف دو، پنج يا كسي چه مي داند، چند سال آينده بمب اتمي خواهدساخت. ما در آمريكا ۲۰هزار سلاح اتمي داريم. نه، من نمي خواهم در اين مورد صحبت كنم. اين ارزش صحبت ندارد. مي خواهم در مورد جنگ چندنكته عام مطرح كنم. من در جنگ جهاني دوم، خلبان بمب افكن بودم. اين را از اين جهت نمي گويم كه ادعا كنم در امور جنگ كارشناسم، هرچند كه در واقع هستم. كساني كه در نيروهاي نظامي خدمت كرده اند، هزاران ديدگاه متفاوت دارند، در نتيجه، كسي نمي تواند بگويد «من خدمت نظامي كرده ام، پس بايد حرف هايم را قبول كنيد.» و اما مورد خاص من… من در بهترين جنگ خدمت كردم، تميزترين جنگ. جنگي كه بيشترين تعداد كشته را داد، ولي براي هدفي موجه. جنگي كه انگيزه والايي داشت، حداقل از طرف برخي شركت كنندگانش.اما همين جنگ هم به «هيروشيما» و «ناگازاكي» ختم شد و سال هاي جنگ آكنده از وحشي گري هايي كه آدم هاي خوب عليه آدم هاي بد مرتكب مي شدند، بود. من كه جزو آدم هاي خوب بودم، افتخار مي كردم به اين كه در نبرد با فاشيسم مي جنگم و توجيه من در مورد وحشي گري ها اين بود كه حداقل از طرف آدم هاي خوب انجام مي گيرد.
نكته اول: جنگ هميشه عواقب ناخواسته اي دارد. وقتي جنگ شروع مي شود، اصلاً معلوم نيست كه به كجا ختم شود. نكته ديگر: امروز، ما به مرحله اي از تاريخ بشر رسيده ايم كه ابزار جنگي به قدري وحشتناك شده اند كه استفاده از اين ابزارها هرگونه هدف والاي احتمالي جنگ را تحت الشعاع قرارمي دهند. از زمان جنگ جهاني دوم، قربانيان جنگ بطور فزاينده اي غيرنظاميان بوده اند. در جنگ جهاني اول، نسبت تعدا دكشته شدگان نظامي به غيرنظامي ده به يك بود، در حالي كه در جنگ جهاني دوم اين نسبت يك به يك شد. پس از جنگ جهاني دوم، بيشترين قربانيان كشتار جنگ غيرنظاميان بوده اند.
در ضمن، من اصلاً نمي خواهم بين مردم غيرنظامي بي گناه و سربازاني كه قرار است بي گناه نباشند، تفكيك قائل شوم و اين مسأله اي است كه ارزش انديشيدن دارد. چگونه مي توان گفت سربازان عراقي كه ما آنها را در اواخر جنگ خليج فارس ۱۹۹۱ با بولدوزر له كرديم، بي گناه نبودند؟ ارتش آمريكا آنها را زنده به گور كرد، صدها و صدها نفر از آنها را زنده به گور كرد. آن سربازان شكست خورده عراقي چه گناهي كرده بودند كه در حال عقب نشيني و شكست، نيروهاي آمريكايي آنها را مثل گوسفند سلاخي كردند؟ اين سربازان در آنسوي ميدان جنگ چه كساني بودند؟ جوانان فقير و بدبختي كه به خدمت اجباري در ارتش احضار شده بودند. در جنگ، كساني را مي كشيد كه خود قرباني آن ديكتاتور ظالمي هستند كه ادعا مي كنيد عليه اش مي جنگيد. اين است آنچه مي كنيد. و جنگ ها هميشه جنگ عليه بچه ها هستند. در هر جنگي، تعداد زياد و غيرقابل بخششي از بچه ها جان مي سپارند. اين مرا به آخرين نكته عامي كه مي خواستم مطرح كنم، مي رساند؛ ما اگر اعتقاد داريم كه همه مردم مساوي خلق شده اند، بايد به همسايگان، دوستان و هر كسي كه مي توانيم، يادآور شويم كه ما نبايد به جنگ برويم. اگر واقعاً معتقد هستيم كه بچه هاي عراقي همانقدر حق حيات دارند كه بچه هاي آمريكايي، نمي توانيم وارد جنگ با عراق شويم. اگر قرار است جهاني شويم، بگذاريد در زمينه حقوق بشر جهاني شويم. بگذاريد اصرار بورزيم كه ارزش جان مردم كشورها با يكديگر برابرا ست و بنابراين جنگ را نخواهيم پذيرفت.
جنگ مدرن جنگي است عليه غيرنظاميان.
* «هاوارد زين» اين مقاله را در شهر «مديسون» در ايالت «ويسكانسين» ايراد كرد. وي مورخ مشهور آمريكايي و نويسنده كتاب «تاريخ مردم آمريكا» است.