Iran Newspaper

«سايبرتروريسم» واژه اي است كه مدتي است وارد ادبيات سياسي و فني دنيا به ويژه آمريكا شده است. پليس فدرال آمريكا، FBI سايبرتروريسم را به اين صورت تعريف مي كند: «گروههاي تروريستي براي برنامه ريزي جمع آوري پول، تبليغات و ارتباطات ايمن به طور فزاينده اي در حال استفاده از تكنولوژيهاي اطلاعاتي جديد از جمله اينترنت هستند. سايبرتروريسم به معني استفاده از اينگونه ابزار براي از كار انداختن زيرساختارهاي ملي (مثل نيرو، حمل و نقل و امور جاري دولت) به منظور مجبور كردن يك دولت به كاري و يا ترساندن يك جامعه است.»
در سال ۱۹۹۸ يك نفوذگر آمريكايي (hacker) دوازده ساله وارد سيستم كامپيوتري شد كه دروازه هاي خروجي آب سد تئودور روزولت را در ايالت آريزونا كنترل مي كرد. روزنامه واشنگتن پست در خردادماه امسال طي گزارشي خبر داد اگر خروجي ها باز مي شدند، آب شهرهاي تمپه و مسا را با جمعيتي نزديك به يك ميليون نفر مي برد.
تنها اشكال اين خبر آن بود كه حقيقت نداشت. درواقع يك نفوذگر به اين سيستم كامپيوتري دسترسي پيدا كرده بود ولي اولاً او ۲۷ساله بود، نه ۱۲ساله! ثانياً آن حادثه در سال۱۹۹۴ اتفاق افتاده بود، نه ۱۹۹۸ و بالاخره و از همه مهمتر آنكه وي با وجود دسترسي به منابع اطلاعاتي حساس امكان كنترل هيچگونه سدي را نداشته است.
تحقيقاتي كه بعد از آن انجام شد نيز نشان داد طي آن حادثه به هيچ عنوان جان و يا مال كسي در خطر نبوده است. اين گزارش اشتباه نمونه اي است از ميزان ترسي كه در مورد خرابكاري اينترنتي در آمريكا وجود دارد. گرچه هشدارهاي دولت آمريكا و رسانه هاي اين كشور در مورد سايبرتروريسم افزايش يافته است ولي سناريوهايي كه از اين طريق منجر به كشته و مجروح شدن انسانها شود، بيشتر در استوديوهاي هاليوود مطرح است تا دنياي واقعي.
البته نفوذ الكترونيكي براي وارد كردن خسارت به تأسيسات زيربنايي و واردكردن صدمات فيزيكي غيرممكن نيست ولي به دست گرفتن كنترل اين سيستمها وشبكه هاي كامپيوتري از خارج از آنها بسيار مشكل است و براي اين كار بايد هم اطلاعات تخصصي در اين زمينه داشت و هم از موانع غيركامپيوتري گذر كرد.
به همين دليل مقامات امنيتي آمريكا ضمن انكار نكردن وجود سايبرتروريسم، معتقدند هنوز هم بمبگذاري فيزيكي يك هدف، راحت تر از نفوذ به يك شبكه كامپيوتري است و به همين دليل هنوز هم بيشترين درصد هزينه ها را صرف هزينه هاي امنيت فيزيكي مي كنند.
در يك مانور جنگ ديجيتالي در مرداد امسال، متخصصاني كه جاي تروريستها را گرفته بودند، مي توانستند خسارات زيادي به تأسيسات زيربنايي آمريكا وارد كنند. ولي براي انجام اين كار به يك بودجه ۲۰۰ميليون دلاري، اطلاعات فوق سري و پنج سال آمادگي نياز داشتند. اين مانور نشان داد اينگونه حملات ديجيتالي گرچه مي تواند ارتباطات را در شهرهاي پرجمعيت مختل كند ولي باعث مرگ كسي ويا نتايج زيان آور جدي ديگري نخواهد شد.
ولي از آنجا كه ذهنيتها بعد از حادثه يازدهم سپتامبر دگرگون شده است، در اين زمينه نيز همه چيز خارج از حد و اندازه هايي كه بايد ديده مي شوند. به همين خاطر عده اي از كارشناسان به دليل شفاف نبودن واژه «سايبرتروريسم» كمتر از آن استفاده مي كنند. ريچارد كلارك، مشاور سابق جورج بوش در زمينه فن آوريهاي اطلاعاتي، در اين زمينه مي گويد: استفاده از لفظ سايبرتروريسم مردم عادي را گمراه مي كند. يك تروريست هرگز نمي تواند از طريق اينترنت كسي را ترور كند.
در حالت كلي، حملات الكترونيكي به دو صورت ظاهر مي شوند، يكي عليه اطلاعات (data) و دوم براي به دست گرفتن سيستمهاي كنترلي. در حالت اول نفوذگر سعي مي كند اطلاعات را بدزدد، تخريب كند و يا مانع ارائه سرويس شود. بيشتر حملات اينترنتي از اين دسته هستند. مثل دزديدن شماره كارتهاي اعتباري، تخريب وب سايتها و عدم دسترسي به اطلاعات در اينترنت.
در حالت دوم نفوذگر سعي در تخريب و يا به دست گرفتن كنترل عمليات ساختارهاي زيربنايي مثل سيستم توزيع آب، سيستم توزيع برق و سيستم راه آهن دارد.
يكي از نادر مثالهايي كه مي توان در اين مورد زد، اتفاقي است كه در آبان ۱۳۸۱ افتاد وطي آن يك مرد ۴۹ساله استراليايي به خاطر وارد كردن حدود يك ميليون ليتر فاضلاب در آبهاي رودخانه ماروچيدرو اين كشور به دو سال زندان محكوم شد. وسايل مورد استفاده وي عبارت بودند از: اينترنت، يك راديوي بي سيم و يك نرم افزار كنترلي مسروقه.
ميزان امنيت چنين سيستمهايي را از آنجا مي توان متوجه شد كه اين مرد ۴۵بار سعي در نفوذ به اين سيستم داشت و هيچكس متوجه نشده بود. انگيزه او براي انجام چنين كاري اين بود كه نتوانسته بود كار دلخواه خود را در دولت محلي به دست آورد. با تمام اين احوال اين حادثه صدمات جاني نداشت و تنها پاكسازي محيط سيزده هزار دلار هزينه برد، ضمن آنكه اين نفوذگر تنها به دليل اطلاعات دقيقي كه از دورن سيستم داشت، توانسته بود به دورن آن راه پيدا كرده، كار خود را انجام دهد.
اين نكته در مورد تمام تأسيسات مشابه نيز صدق مي كند. مثلاً حتي اگر يك نفوذگر بتواند وارد سيستم يك نيروگاه برق شود، بعد از آن بايد براي انجام هر كاري اطلاعات بسيار دقيقي از وضعيت دروني آن نيروگاه بخصوص بداند.
نكته ديگر در اين گونه موارد آن است كه معمولاً سيستمهاي كنترلي سيستمهاي كنترلي مضاعفي دارند و مثلاً اگر نفوذگري بتواند ميزان كلي يك مخزن تأمين آب را به صورت الكترونيكي زيادكند، اين آب هرگز به دست مصرف كننده نمي رسد، چون در چنين سيستمهايي آب تا پنج بار در مراحل مختلف از همه نظر آزمايش مي شود. در چنين مواردي بايد بيشتر نگران آن بود كه يك تروريست مستقيماً مواد شيميايي را داخل مخزن بريزد.
كارشناسان امنيتي معتقدند زيرساختاري كه بيشترين نفوذپذيري را نسبت به حملات تروريستها دارد، خود اينترنت است، مثلاً كرم نيمدا (Nimda Worm) شهريور سال گذشته هنگامي كه اولين بار شايع شد ۳ميليارد دلار خسارت به بار آورد و يا كرم SQL Slammer كه ماه پيش با سرعت بسيار زيادي در اينترنت پخش شد و براي چند ساعتي بخشهايي از اينترنت را دچار اختلال كرد.
شايدبه همين خاطر است كه دو هفته پيش FBI طي بيانيه اي ضمن تأكيد بر آنكه نفوذگري (hacking) در هر حال و صورت جرم است و از نفوذگرهاي آمريكايي خواست كاري به سيستمهاي كامپيوتري عراق نداشته باشند. ترس عمده FBI از آن است كه اين نفوذها در نهايت به ضرر سيستمهاي آمريكايي تمام شود. مثلاً اگر نفوذگري يك كرم (Worm) براي شبكه هاي عراقي بفرستد كه تنها دوازده هزار كاربر اينترنتي دارد، پتانسيل صدمه زدن اين كرمها به ميليونها كاربر اينترنتي آمريكايي بسيار بيشتر است. شايد مهمترين تهديد اينترنت تلقي ارتباطات بين المللي و پنهان شدن در ميان بي نهايت ارتباطاتي است كه هر روز برقرار مي شود. چنانچه گفته مي شود يكي از راههاي مهم ارتباط متهمان واقعه يازده سپتامبر كد كردن مطالب به صورت عكسهاي يورنوو email كردن آن بوده است.
در تهيه اين گزارش از سايتهاي news.com و bbc.co.uk
استفاده شده است