در شب اهداي جوايز اسكار فرصت مناسبي فراهم مي شود تا مردم از دغدغه هاي زندگي روزمره بگريزند.
اما واقعيات دنياي جديد حتي بر مراسم اسكار نيز سايه افكنده است، به ويژه آنكه مسائل امنيتي در ميان است.
با توجه به ادامه تنش هاي بين المللي بر سر بحران عراق، امكان آن هست كه مراسم اسكار در روز ۲۳ مارس در حالي برگزار شود كه جنگ آغاز شده است.
گيل كيتس، سازمان دهنده مراسم اسكار كه از سال ۱۹۹۰ تاكنون بر ۱۰ مراسم نظارت داشته است به خوبي از تأثير جنگ بر آن آگاه است.
رزرو صندلي در جايگاه بزرگي كه تماشاگران از آنجا مي توانند مدعوين را به هنگام ورود به تالار مراسم تماشا كنند، سال گذشته با انتقال مراسم به تئاتر كداك دشوارتر شد. اكنون ۴۰۰ تماشاگر مجبور هستند از هفته ها قبل براي رزرو جا تقاضا كنند. به علاوه سوابق آنها بررسي مي شود و به هنگام ورود به جايگاه بايدبه بازجويي بدني تن دهند. فرانك پيرسون، رئيس آكادمي و هنرهاي سينمايي اخيراً گفت: «از لحاظ ايمني، اولويت اصلي آكادمي محافظت از مهمانان است».
گيل كيتس گفت هويدا است كه وقوع جنگ بر حال و هواي مراسم تأثير خواهد داشت.
وي گفت: «يكي از خوبي هاي مراسم اسكار اين است كه هر برنامه حال وهواي زمانه را منعكس مي كند».
او افزود كه سازمان دهندگان اسكار هرگز سعي نكرده اند برندگان جوايز را از بيان ديدگاه هايشان درباره جنگ بازدارند. هاليوود از جمله پايگاه هاي اصلي مخالفان صريح جنگ است.
شون پن، جرج كلوني، داستين هافمن و رابرت ردفورد از جمله كساني هستند كه با جنگي احتمالي عليه عراق ابراز مخالفت كرده اند. با اين حال حتي در هاليوود نيز افرادي مانند تام كروز واستيون اسپيلبرگ از كاربرد نيروي نظامي عليه صدام حسين حمايت مي كنند.

| كلاه قرمزي و سروناز ـ (كارگردان: ايرج طهماسب) شهر قشنگ، سعدي، مركزي ،۱ پيروزي، ماندانا، فلسطين ،۱ گلريز ،۱ ملت، پيوند، سپيده، دهكده المپيك، ستاره، المپيا، ايران ،۲ فردوسي، كانون، جي ۳ و شاهد.
| خاكستري ـ (مهرداد ميرفلاح) شهر تماشا ،۱ بهمن ،۱ استقلال، آستارا، ايران ،۳ جمهوري و عصر جديد .۲
| ازدواج غيابي ـ ( كاظم معصومي) آسيا، قدس، صحرا، جوان، ناهيد، شيرين، مركزي ،۲ جي ،۱ شيدا و پيام انقلاب.
| بي تو تنهايم ـ ( قدرت الله صلح ميرزايي) آفريقا، ايران ،۱ تهران ،۱ شقايق، جي ،۲ گلريز ،۲ اروپا، بهمن ،۲ سارا، توسكا و ميلاد.
| بماني ـ (كارگردان: داريوش مهرجويي):عصر جديد ۱ و سروش.

سومين جشنواره دوسالانه پويانمايي امروز با برگزاري مراسم اختتاميه و اهداي جوايز به كار خود پايان مي دهد. در كشور ما به دليل نبود اطلاع رساني درست راجع به مقوله پويانمايي مردم از وضعيت اين هنر ونظرات دست اندركاران آن اعم از انيماتورها يا تهيه كنندگان بي اطلاعند. ايران جمعه سعي دارد به صورتي متفاوت گزيده نظرات اين دست اندركاران را به اطلاع خوانندگان برساند.
مزيت جشنواره در دوسالانه بودن آن است
فرخنده ترابي ، عضو هيأت داوري سومين جشنواره بين المللي پويانمايي تهران معتقد است ارتباط درست بين فرم ومحتوا وجسارت موضوع بيان شده ونوآوري دركار موجب جذابيت دريك فيلم انيميشن مي شود.
فرخنده ترابي همچنين گفت: براي ساخت يك انيميشن سالها زمان وهزينه فراوان لازم است براي همين دوسالانه بودن جشنواره باعث مي شود ماكليتي از آثاري را كه دراين مدت زماني ـ كه البته براي ساخت يك انيميشن خوب زياد هم نيست ـ توليد شده اند ، داشته باشيم. وي در ادامه افزود: با وسعت روزافزون رايانه وتسريع در كار انيميشن شاهد كارهاي متنوعي هستيم، هرچند هنوز هم كساني كه قصد نوآوري درسبك وگرافيك را دارند در چارچوب سنتي فعاليت مي كنند.
ترابي باتأكيد برفقيربودن انيميشن بزرگسال در كشورمان گفت: انيميشن بزرگسال هنوز جايگاه خودش را درايران پيدا نكرده است وبخاطر گران بودن ساخت انيميشن وزمان طولاني ساخت آن معمولاً تهيه كنندگان ترجيح مي دهند روي انيميشن كودك كه ريسك كمتري دارد هزينه كنند.
عضو هيأت داوري درباره جايگاه جشنواره پويانمايي تهران گفت: با وجود اينكه جشنواره نوپا است ومدت زمان زيادي از عمر آن نمي گذرد بسيار موفق عمل كرده و طرفداران زيادي در ميان دانشجويان وقشر روشنفكر پيدا كرده است.
تلويزيون مي تواند آينده انيميشن را رقم بزند
ياري سيما به سينماي انيميشن موضوعي است كه همگان بر آن اتفاق دارند.
در اين باره يك عضو هيأت داوري سومين جشنواره بين المللي پويانمايي تهران گفت: تمام كساني كه امروز با انيميشن سروكار دارند، در وهله اول آن را با عنوان «كارتون» در تلويزيون شناخته اند. با توجه به محبوبيت اين رسانه و مدنظر قراردادن اين نكته كه فرهنگ سينما رفتن در كشور ما چندان قوي نيست، اصلي ترين راه شناساندن تكنيك هاي مختلف انيميشن به تماشاگر تلويزيون است.
اميرمحمد دهستاني با بيان اين مطلب افزود: سرمايه اصلي در تمام شاخه هاي فيلمسازي، مردم هستند و وقتي عموم آنها جذب شوند قطعاً در زمينه هاي خاص نخبه پسند هم پيشرفت خواهيم داشت.
بنابراين تلويزيون و انتخابهايش مهم و حساس است و مي تواند آينده انيميشن را رقم بزند.
وي با تأكيد بر لزوم ساخت انيميشن براي گروههاي مختلف سني از جمله بزرگسالان خاطرنشان كرد: بايد ميان مخاطبان انيميشن به لحاظ سني تعادل به وجود بيايد تا به عنوان يك عامل مؤثر فرهنگي شناخته شود. نبايد تصور كنيم چون مخاطب اصلي انيميشن كودكان هستند هنگام سرمايه گذاري هم بايد مثل پول توجيبي بچه ها هزينه كنيم.
دهستاني درباره توليد انيميشن بلند در ايران گفت:
انيميشن در ايران هنوز به استانداردهاي تكنيكي مورد نياز نرسيده است ضمن آنكه انيميشن بلند بايد در سينما به نمايش درآيد و وقتي براي اكران فيلم هاي زنده با كمبود سالن مواجهيم، چگونه مي توان تصور كرد از ايجاد زمينه هاي جديد در سينماي حرفه اي استقبال شود؟ وي دو عامل «عدم انباشت سرمايه در مراكز دولتي» و «عدم ريسك پذيري بخش خصوصي» را دو مانع ديگر در راه توليد انيميشن بلند در ايران ذكر كرد.
عضو هيأت داوري سومين جشنواره بين المللي پويانمايي تهران گفت: بايد انيميشن رابه عنوان مقوله فرهنگي جدي كه مي توان بر عموم مردم تأثير بگذارد به رسميت بشناسيم.

«پتانسيلي كه در ايران براي توليد و عرضه انيميشن وجود دارد واقعاً برايم عجيب و جالب است.»
ابي فيجو، انيماتور برجسته پرتغالي و عضو هيأت داوران بخش مسابقه بين الملل در گفت وگو با روابط عمومي سومين جشنواره پويانمايي تهران، ضمن اعلام اين نكته افزود: «شنيده ام طي ۱۸ ماه گذشته ۲۵۰ فيلم انيميشن در ايران توليد شده كه اين مي تواند يك ركورد تاريخي به شمار آيد.»
فيجو كه تاكنون جوايز متعددي در فستيوال هاي جهاني كسب كرده، با اظهار تعجب از وجود پتانسيل بالا در توليد وعرضه انيميشن در ايران گفت: «هنوز فرصت نشده تعداد زيادي از انيميشن هاي ايران را ببينم ولي طي سالهاي اخير آثار زيادي از سينماي زنده ايران ديده ام و به نظم در بخش انيميشن هم فيلمهايي توجهم را جلب خواهند كرد.»
فيجو در پاسخ به اين سؤال كه چرا انيميشن ها، كوتاه ، حضور بيشتري در جشنواره هاي جهاني دارند اما فيلم هاي بلند انيميشن اغلب به جنبه هاي تجاري لازم براي اكران توجه مي كنند گفت: «اين طور نيست كه هميشه شاهد آثار كوتاه در جشنواره ها باشيم و جشنواره هايي هم به شكل ويژه براي فيلم هاي بلند انيميشن داريم. هر فيلم بازار مخاطبان خاص خود را هدف قرارمي دهد، مثلاً فيلم هاي بلند براي بازارهاي تجاري ساخته مي شوند و آثار كوتاه تقريباً هيچ مجالي ندارند جز جشنواره ها؛ چون نه از سوي تلويزيون ها خريده مي شوند و نه قابليت اكران عمومي دارند.»
مارسل يانكوويچ، عضو هيأت داوران بخش بين الملل
تهران اين روزها مركز انيميشن جهان است
«بهترين انيميشن هاي جهان در جشنواره پويانمايي تهران جمع شده اند.»
مارسل يانكوويچ، انيماتور ۶۳ساله مجارستان و عضو هيأت داوران بخش مسابقه بين الملل در سومين جشنواره پويانمايي، ضمن اعلام اين مطلب به روابط عمومي اين جشنواره گفت: «به برنامه نمايش فيلم ها كه نگاه مي كردم متوجه شدم بيش از ۲۰ فيلم مطرح جهاني در اينجا حاضرند.»
اين مدرس با سابقه انيميشن دراروپا كه پيشتر در سال ۱۹۷۶ عضو هيأت داوران جشنواره فيلم كودك تهران بوده است، درباره راهيابي توليدات ايران به بازارهاي جهاني اظهار داشت: «امروزه خيلي سخت است كه بتوانيم در بازار جهاني همواره موفق باشيم.» مثلاً طي سالهاي قبل، بازار انيميشن مجارستان در جهان خيلي خوب بود ولي حالا به دليل رقابت آزادي كه وجود دارد خيلي سخت شده. مخصوصاً اگر بخواهي يك سبك ملي را در كارهايت ارائه كني! اگر سبك كاري شما همان مد روز موجود در جهان باشد از آن استقبال مي شود اما بايد توجه داشت كه در صورت چنين كاري، از فرهنگ ملي ات دور مي شوي. هميشه فعاليت در راستاي فرهنگ ملي و براي مردم كشور خود، ارزشي بسيار بيشتر از كاركردن به ميل جهان است.»
يانكوويچ كه امسال از او يك فيلم بلند با نام «آوازهاي شگفت انگيز گذشته» در جشنواره پويانمايي به نمايش درمي آيد، درباره تفاوت موجود در انيميشن هاي اروپايي در قياس با آثار آمريكايي گفت: «اين حالت هميشه بوده كه آثار اروپايي هنري تر از آمريكايي ها بوده اند و اين به زمينه فرهنگي برمي گردد كه فرهنگ اروپا بسيار باسابقه تر از آمريكاست. من هميشه اين مقايسه در ذهنم نقش مي بندد: در آمريكا مي گويند «كارتون» كه كلمه اش از كاريكاتور مي آيد ولي ما در اروپا مي گوييم انيميشن كه داراي پويايي و سرزندگي است. انيميشن براي هنرمندان اروپايي يعني هنر و تحرك.»
وي در پاسخ به اين سؤال كه چرا بنابر تصورعامه مردم، انيميشن صرفاً نوعي از سينماي كودكان است و به انيميشن بزرگسالان توجه نمي شود، گفت: «براساس تجربه شخصي مي توانم بگويم يك دليل مهم اين است كه معمولاً بزرگسالان ـ غير از متخصصان، هنرمندان و انيماتورها ـ علاقه اي به انيميشن ندارند. مسأله ديگر اين است كه بچه ها هنوز از نظر فرهنگي رشد نكرده اند و نياز به فرهنگ سازي از طريق انيميشن دارند. به نظر من فرهنگ سازي براي كودكان مهمتر از ساخت فيلمهاي هنري براي بزرگسالان است.
شخصاً اگر بخواهم مفيد باشم ترجيح مي دهم براي بچه ها فيلم بسازم.»

سينماگران، منتقدين و انيماتورها معتقدند يكي از درخشان ترين دوره هاي فعاليت پويانمايي كشور در حال شكل گيري است. به عقيده آنان آمار حضور كشورهاي مختلف و رشد چند برابر آن نسبت به دوره هاي گذشته و توجه بيش از پيش مخاطبان عام و خاص به اين جشنواره بيانگر موفقيت چشمگير آن پس از دو دوره تجربه برگزاري است.
علي اكبر صادقي نقاش و انيماتور برجسته ايران در خصوص چگونگي برپايي دو دوره گذشته جشنواره پويانمايي و مطرح شدن در عرصه هاي بين المللي مي گويد: «در دوره گذشته جشنواره انيميشن بذري كاشته شد كه هم اكنون محصول داده است و حضور مشتاق جوان ها و فيلمسازان كه براي ديدن فيلم ها در جشنواره شركت مي كنند باعث اميدواري است همين امر، در سايرين ايجاد شوق و اشتياق براي شركت در دوره هاي بعدي مي كند و به طور حتم كانون را مجبور به اجاره ۱۰ سالن اضافه براي پوشش دادن فيلم هاي خود مي كند.
اين انيماتور حضور كشورهاي مختلف را بسيار مهم وآينده ساز عنوان مي كند و مي افزايد: دنياي امروز به سمت انيميشن پيش مي رود و حتي بسياري از استوديوهاي بزرگ جهان به سمت ساخت انيميشن روي آورده اند و البته نه به اين دليل كه فروش انيميشن ركورد فروش را نسبت به فيلمهاي زنده و سينمايي ندارد.
فرشته طائرپور، تهيه كننده فيلم هاي كودك نيز جشنواره پويانمايي تهران را حركتي استثنايي و با ارزش در بين مجامع بين المللي دانست و عنوان كرد: اين حركت كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان شايستگي هر نوع حمايتي را دارد چراكه كانون در اين عرصه يك مركز منحصر به فرد است كه خوشبختانه در جذب نيروهاي متخصص و به روز كردن تجهيزات انيميشن بسيار موفق عمل كرده است.
وي افزود: اگر انيميشن پديده اي مردمي تر در تمام كشورها بود، آن وقت استقبال و حمايتي كه از اين قضيه مي شد، صدها برابر بود ولي متأسفانه در حال حاضر اين نوع فيلم سازي بيشتر توسط متخصصان هنرمندان مورد استقبال قرارمي گيرد و تصوري را كه برنامه هاي تلويزيوني ما با پخش كارتون هاي ژاپني از انيميشن در جامعه ايجاد كردند تصويري است، بسيار نازل تر از واقعيت و حقيقت انيميشن در ايران!»
از سوي ديگر علي اكبر صادقي در مورد استقبال مخاطبين در رده سني كودكان و فاصله آن با مخاطبين بزرگسال كه در نحوه برگزاري جشنواره مؤثر خواهد بود، همچنين افزود: انيميشن با ويژگيهاي خاص خود از كودك ۵ ساله تا پيرمرد ۹۰ساله را براي ديدن فيلم ميخكوب مي كند و من نه به خاطر حرفه ام كه انيميشن است بلكه به خاطر همين جذابيت خاص آن به ديدن فيلم ترغيب مي شوم و حتي اگر انيماتور هم نبودم حتماً پاي اين سينما ميخكوب مي شدم.
وي با اشاره به قدرت سينماي پويانمايي عنوان كرد: ويژگيهاي حركتي، رنگي و موضوع خيال انگيز اين نوع سينما كه بسيار تأثيرگذار است بيننده را وارد دنيايي رؤيايي مي كند كه بسيار لذتبخش است.
صادقي خيال گونه بودن سينماي پويانمايي را به خاطر ويژگيهاي غيرزنده بودن آن با ارزش دانست و گفت: من هميشه با انيميشن زنده مخالف بوده ام چون بايد در انيميشن رؤيا، تخيل و دنياي سورئال وجود داشته باشد كه سينماي زنده چنين خصوصياتي را ندارد.
بهزاد غريب پور تصويرگر كتابهاي كودك و نوجوان نيز با اشاره به تجربه هاي گذشته در حيطه سينماي پويانمايي گفت: سينماي پويانمايي ما ريشه بسيار عميق و پرباري در گذشته داشته است و تداوم اين مرحله پيوندي با گذشته است.
غريب پور برگزاري سومين جشنواره بين المللي پويانمايي تهران را نسبت به دو دوره گذشته آن منسجم تر و منظم تر دانست و آن را دليلي بر استقبال بيشتر اين دوره عنوان كرد و افزود: حضور سينماگران غيرانيميشن و حتي حضور غيرسينمايي ها در جشنواره باعث اميدواري به آينده اين سينما و تبديل آن به مهمترين جشنواره بين المللي است.
اين تصويرگر كتاب كودك تداوم جشنواره و استمرار آن را راهي براي ماندگار شدن آن دانست و دليل جذب مخاطب بين المللي جشنواره پويانمايي تهران را اين گونه عنوان كرد: انيميشن در دنيا از جايگاه بسيار بالايي برخوردار است ولي در ايران به دليل خالي بودن فضاي عرضه اين نوع فيلم ها و شناخت بسيار كم از سينماي انيميشن بين مردم شناخت كمتري از اين سينما وجود دارد ولي كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان به خاطر ارتباطات بين المللي خود و داشتن جايگاه تثبيت شده بين كودكان و نوجوانان بهترين موقعيت را براي عرصه بين المللي و چه در بين مخاطبين عام دارد.
غريب پور ايجاد فضايي براي شناساندن پويانمايي بين دانشجويان و مخاطبان را مولد جذب قشر جوان و ايده هاي نو در اين حيطه دانست.

امسال در سومين جشنواره پويانمايي و در بخش نمايشهاي ويژه حضور فيلمهاي دوگروه برجسته و مشهور اروپايي رنگ و بوي خاصي به اين بخش داده بود.
استوديوي «فيلموگراف» از پرتغال و استودويهاي «فول ايماژ» و «افكا» از فرانسه. برخلاف آثار «استوديو آردمن» ـ كه خالق شخصيت هاي محبوب «والاس و گروميت» و همينطور فيلم بلند «فرارجوجه اي» است و درجشنواره پيش بخش ويژه اي به آنها اختصاص داشت ـ كه در ايران شناخته شده اند. آثار اين انجمن استوديوي اروپايي چندان بين دوستداران انيميشن شناخته شده، نيست. اين مطلب به معرفي كوتاه اين سه انجمن و آثار آنها مي پردازد.
***
استوديوي «فول ايماژ» درسال ۱۹۸۴ در والنس با انگيزه توليد فيلم هاي پويانمايي با كيفيت و ارتقاي ذوق عمومي و ارزش هاي آموزش تأسيس شد.
وجه اشتراك بنيانگذاران آن «ژاك ـ رمي ژيرار»، «پاسكال لونوتر» و «سرژبسه»، عشق و تعهد عميق به سينماي پويانمايي بود.
در تاريخ چندين استوديو تاكنون بيش از ۱۰۰ فيلم مؤلف ـ فيلم هاي كوتاه، سريال، كارهاي تلويزيوني و همينطور فيلم هاي سفارشي ـ خلق شده اند.
توليدات «فول ايماژ» به سبب كيفيت و ويژگيهاي هنري جوايز بسياري را در جشنواره هاي جهاني كسب كرده اند.
درحال حاضر «فول ايماژ» درحال تكميل نخستين فيلم پويانمايي بلند به نام «رسالت قورباغه» است.
افكا
انجمن فيلم پويانمايي فرانسه (افكا) ازسال ۱۹۷۱ در اشاعه فرهنگ پويانمايي در فرانسه و خارج از فرانسه فعال بوده است.
براي تحقق اين هدف، «افكا» جلسات نمايش فيلم هاي مستند ماهيانه اي به نام «انيماتك» در پاريس برگزارمي كند و همينطور برنامه هاي نمايش فيلم هاي كوتاه پويانمايي در سراسر فرانسه ترتيب مي دهد.
برگزاري جشنواره دوسالانه (Auch، نزديك تولوز درجنوب غربي فرانسه) از ديگر فعاليت هاي افكا است. انتشار خبرنامه ماهانه و مطالب تخصصي در زمينه پويانمايي، برگزاري هرازگاه جلسات حرفه اي، دايركردن سايت تخصصي (WWW.afca.assa.fr) و يك بخش پژوهش، شامل يك بايگاني ويدئويي نيز از برنامه هاي آن به شمارمي آيد. افكا بيش از ۲۶۰ عضو دارد و نماينده «آسيفا» در فرانسه است. در اكتبر سال ۲۰۰۲ با استفاده از مناسبت نخستين روزجهاني پويانمايي افكا اولين جشن ملي ساليانه پويانمايي را برگزاركرد كه قرار است از اين پس هرسال برگزارشود.
گزيده اي از آثار اين دوگروه كه درجشنواره سوم به نمايش درآمد از قرار زيراست.
گربه آپارتماني محصول ۱۹۹۸ـ ۳۵ميليمتري ـ ۷دقيقه.
كارگردان: سارا روپر، تقديرشده درجشنواره برلين ۱۹۹۹
خلاصه داستان: گربه چاق و چله اي كه زندگي اش در يك آپارتمان خلاصه مي شود. دلزده از روزگار يكنواخت خود، مسكن راحت خويش را رها مي كند تا به بهشتي بر بام خانه اي دوردست برود.
داستان طنزآميز اين گربه با سبك نو و شاعرانه پويانمايي فيلم جلوه اي صدچندان يافته است.
كريسمس چارلي محصول ۱۹۹۸ـ ۲۸دقيقه
كارگردان: ژاك ـ رمي ژيرار.
تهيه كننده: فول ايماژ، ZDF، فرانس۳ برگزيده جشنواره هاي: اشتوتگارت، انس فرانسه، آله كينو در لهستان، كودكان مارل در ايتاليا.
چكيده داستان: نامه رساني درميان برف و بوران نوزادي را درجنگل پيدامي كند كه زنگ سورتمه عجيبي را در دستانش مي فشارد. كودك كه چارلي نام مي گيرد در يتيم خانه كوچكي با شش پسربچه ديگر بزرگ مي شود. او با زنگ كوچولويش درددل مي كند و مي كوشد رازتولد خود را كشف كند. چندروزمانده به كريسمس او براي رساندن عيدي بچه ها با بهترين دوستش نامه رسان همراه مي شود.
«فرانسواي دلاور» محصول ۲۰۰۲ نه دقيقه و پنجاه وشش ثانيه كارگردان: «كارلس پورتا» برگزيده جشنواره هاي: هيروشيما اينماموندي، سائوپولو، بريستول، والنسيا و بروكسل.
چكيده داستان: فرماندهي سنگدل و خونخوار دررأس لشكري قرون وسطايي حكومت وحشت را بر منطقه اي وسيع حاكم كرده است. فرانسواي دلاور. جنگاوري شجاع از سرزمينهاي ويران مي گذرد.
***
استوديوي پويانمايي فيلموگرافو درسال ۱۹۸۷ تأسيس شد.
هدف اصلي از شكل گيري آن ساخت فيلم هاي كوتاه مستقل بود. ولي فيلم هايي براي كودكان و فيلم هاي سفارشي و تبليغاتي نيز درفهرست توليدات آن قرارگرفت اين استوديو چندين كارگاه آموزش پويانمايي براي افرادحرفه اي و كودكان برپاكرده است. طي ۱۲سال گذشته دراين استوديو، پويانمايي به سبك و سياق كشور پرتغال توسعه يافته و تكميل شده است.
فيلم هاي توليدي اين استوديو موفق به كسب بيش از پنجاه جايزه معتبرشده اند و در اكثر جشنواره هاي بزرگ پويانمايي درسراسر دنيا به نمايش درآمده اند.
«ابي فيجو» يكي از برجسته ترين كارگردانان اين مؤسسه يكي از داوران بخش بين الملل جشنواره سوم است.
معرفي گزيده آثار به نمايش درآمده دربخش نمايشهاي ويژه:
«زمان تاريكي» محصول ۱۹۸۷ـ شانزده ميليمتري ـ چهاردقيقه. كارگردان: ابي فيجو، تهيه كننده: فيلموگرافو، رويس براژ
چكيده داستان: شب ها، روزهايي هستند، پنهان و درپس اذهان ما.
اما برخي شب ها نيز چونان سايه هايي در پروازند كه تصاوير ساده زندگي هايمان را شكل مي دهند. چهره ها تهي مي شوند، آدم ها سنگ مي شوند و از سخن گفتن بازمي مانند. زمين ها گويي از جوهر خونين رنگ مي گيرند. خواب به تدريج بر ما چيره مي شود بدون اين كه به چيزي اهميت بدهيم مي ميريم. تازماني كه صبح سرمي رسد.
«راهزن ها» محصول ،۱۹۹۳ ۳۵ميليمتري، ۱۴ دقيقه و ۱۴ ثانيه. كارگردان: ابي فيجو، تهيه كنندگان: فيلموگرافو، يورگه نه وس
چكيده داستان: سال هاي دهه ۱۹۵۰ است. در اتومبيلي كه در جاده هاي پرتغال درحركت است، درباره هويت مرداني كه چند سال پيش، بعد از جنگ داخلي اسپانيا توسط نيروهاي نظامي دستگير و كشته شده اند، بحثي درمي گيرد. سه ديدگاه مطرح مي شود دراين ميان حساسيت هاي ايدئولوژيك فاشيسم پرتغال برملامي گردد. چنان است كه گويي اين داستان مي تواند ساخته ذهن آدمها باشد يا به كلي فراموش شود.
«شكاف ها» محصول ،۲۰۰۱ ۳۵ ميليمتري، شش دقيقه
كارگردان: مارينا گراچا، تهيه كننده: فيلموگرافو، ابي فيجو، راديو تلويزيون پرتغال
چكيده داستان: پويانمايي پيش از آنكه هنريا حتي سينما باشد، نوعي طراحي رقص است. عناصر متحرك در قالب جانوران ريزودرشت، انواع و اقسام اسباب بازي و اشياي مختلف درميان شكاف ها زندگي مي كنند. درحدفاصل تصويرسازي هاي لالايي هاي كودكانه و تصويرهايي كه از ابزارهاي علمي مي تابند.
صحبت درباره كارتون هايي كه پخش شده و هيچگاه ديگر در مجامع عمومي ايران پخش نمي شود شايد اعتراضي خفه و كم صدا نسبت به يك اهمال فرهنگي باشد. اميداست روزي شاهد نمايش اين فيلم ها در سطحي وسيع در ايران باشيم.

بدون شك نام عليرضا مشايخي براي هر علاقه مند به موسيقي بخصوص موسيقي علمي نامي آشناست. عليرضا مشايخي سالهاست نوگرايي و مدرنيسم را در محيط موسيقي ايران به طور وسيع مطرح كرده است و آثار او متجاوز از سي سال است در داخل و خارج از ايران اجرا مي شود. از اساتيد ايشان در ايران دكتر لطف الله مفخم پايان در زمينه موسيقي ايراني و شادروان حسين ناصحي در آهنگسازي و خانم افليا كمباجيان در زمينه پيانو بوده اند و استادان او در وين «هانس يلنيك» و «كارل شيسكه» بودند. وي پس از پايان تحصيلاتش در وين به هلند عزيمت كرد و از كلاسهاي «گوتنريه ميشائيل كونيگ» بهره مند شد. همسر او اليزابت هولت هاوس نيز تحصيلات آكادميك خود را در رشته موسيقي در سال ۱۹۶۵ در كلن آلمان به پايان رساند و در آلمان و آمريكا تحصيلات خود را نزد استادان متعدد در رشته نقاشي ادامه داد. علاقه او از طرفي متوجه گرافيك موسيقي و از طرفي ديگر نقاشي انتزاعي بود و به تدريج به سبكي دست يافت كه نقطه اوج آن را مي توان در سري شهرزاد مشاهده كرد.
برگزاري نمايشگاه نقاشي مشترك عليرضا مشايخي و خانم اليزابت هولت هاوس در روز ۱۳ دي ماه نقطه عطفي در بهبود رابطه نقاشي و موسيقي بود. آثار به نمايش درآمده در گالري منصوره حسيني متشكل بود از تابلوهاي انفرادي مشايخي. تابلوهاي مشترك مشايخي و اليزابت و تابلوهاي انفرادي خانم اليزابت هولت هاوس.
از آثار برجسته و متفاوت در اين نمايشگاه تابلوهاي ۹ گانه شهرزاد بود. مجموعه شهرزاد را مشايخي با الهام از نوشته اي به همين نام كه زاده تخيل خود اوست، تصنيف كرده است. قابل ذكر آن كه او اين نوشته را به عنوان يك متن اپرا به كار گرفته است، در اينجا نويسنده در جست و جوي شخصيت واقعي شهرزاد است. در اين داستان برخورد طالع بيني با نام شهرزاد با جنگجويي از منطقه كوير محملي براي بيان تفكرات فلسفي مشايخي است.
اين تابلوها كه از آثار خانم اليزابت است، از احساس موسيقي مشايخي برگرفته شده و هيچكدام جنبه داستاني ندارد و فقط الهام گرفته شده اند. در عين حال هر كدام از اين تابلوها داراي شخصيتي جداگانه و روحيه اي متفاوت بوده و به بيننده اجازه برداشتي مستقل و آزاد را مي داد.
صحبت عليرضا مشايخي مبني بر اينكه «من نقاش نيستم»، انسان را وا مي دارد با نگاهي جست و جوگرانه و كاوشگرانه به بررسي اين آثار بپردازد. از ديگر مزيتهاي اين نمايشگاه پخش آثار استاد مشايخي و مجموعه سراب ايشان بود كه رابطه مستقيمي با آثار داشت و فضايي مناسب به وجود مي آورد.
تابلوهاي به نمايش درآمده غالباً به سبكهاي انتزاعي و آبستره است با تكنيكهاي مختلفي كه در آثار مشايخي به چشم مي خورد. بيشتر آثار مشايخي از موسيقي برگرفته شده است و به عبارتي نوعي گرافيك موسيقي است و سازماندهي شده است. اما برخلاف او تابلوهاي خانم اليزابت هولت هاوس چارچوبي از پيش طراحي شده دارد و كارها به صورت بداهه است. در كليت اين آثار برداشت انتزاعي با الهامهايي مختلف از «شعر، مسائل علمي و...» به چشم مي خورد، همچنين بعضي از احساسها و الهامها از طبيعت سرچشمه مي گيرند. در مورد آثار مشترك اين دو هنرمند بر طبق گفته هاي خانم اليزابت: نحوه اجراي آثار به اين گونه بود كه در بعضي آثار مشايخي مقدماتي تهيه مي كرد و من سعي مي كردم اثر او را تمام كنم و در بعضي ديگر من تركيب بندي را انجام مي دادم تا او كار را تمام كند.
اميد است برپايي اين نمايشگاهها كه همچون راهنمايي براي هنرمندان جوان عمل مي كنند و همچنين نگاهي نو و زاويه ديد بيشتري نسبت به هنر در ذهن مخاطب به وجود مي آورد، ادامه داشته باشد.