بحران عراق به مرحله سرنوشت ساز خود نزديك مي شود. به نظر مي رسد آمريكا به چيزي جز تغيير نظام حاكم بر عراق رضايت نمي دهد و چون كنار رفتن داوطلبانه حاكم عراق محتمل نيست، از هم اكنون مي توان منطقه را در آتش جنگي ديگر در آينده اي نه چندان دور مشاهده كرد.
در اين ميان، با كمال تعجب، هنوز موضع نظام اسلامي در قبال اين حادثه سرنوشت ساز براي منطقه وكشورمان از انسجام مورد انتظار برخوردار نيست و عليرغم اعلام موضع رسمي مسؤولين كشور مبني بر بي طرف بودن در نزاع واشنگتن ـ بغداد و مخالفت با حمله آمريكا به عراق، نشانه هايي از موضعگيريهايي موازي در سطح كشور از سوي بعضي جريانات تأثيرگذار به چشم مي خورد كه بازتاب آن را مي توان در نحوه انعكاس اخبار مربوط به اين بحران در بعضي رسانه ها وگزارشها و تحليلهايي كه منتشر مي شوند مشاهده كرد.
بعضي از اين مواضع از خلال قرائن و شواهد موجود عبارتند از: ۱ـ عده اي بر اين باورند كه عراق بهانه اي بيش نيست و هدف از لشگر كشي آمريكا به منطقه، كشورمان ايران است. بي شك، اين عده چشم بر واقعيات فروبسته اند.
۲ـ عده اي ديگر بر اين باورند كه هدف اصلي آمريكا از لشگركشي به منطقه، كمك به رژيم صهيونيستي و تأمين امنيت آن است.
اين عده ناخود آگاه بر ضد صهيونيستي بودن رژيم بعثي حاكم بر عراق صحه مي گذارند و گويا پذيرفته اند خطري از سوي عراق متوجه اسرائيل است. حال اينكه، تاريخ دو دهه اخير گواهي مي دهد رژيم بعثي عراق، بيشترين خدمت را به صهيونيستها ارائه كرده است. هرچند، موضعگيري مستقل جريانات و جناحها در قبال هر مسأله اي بويژه مسائل سرنوشت سازي همچون بحران عراق، در چارچوب آزادي بيان و انديشه حق طبيعي آنان است، همچنانكه در آمريكا، اروپا و ساير كشورها مشاهده مي كنيم، ولي با توجه به وضعيت پيچيده تركيب و تقسيم قدرت بين جناحها در ايران، بيم آن مي رود كه اصحاب هر يك از اين مواضع، مراكز تصميم گيري را تحت تأثير قرار دهند و با استفاده از امكانات و پايگاههايي كه در اختيار دارند، امكان بهره برداري از فرصت فراهم آمده در راستاي منافع ملي را خدشه دار سازند و براي مثال، تلاش كنند سياست خارجي ما در اين بحران را بر اين مبنا استوار سازند كه بقاي رژيم بعثي ضعيف صدام بهتر از روي كار آمدن رژيم دست ساز آمريكا است.
به هر حال، پيچيدگي بحران كنوني و تأثير انكار ناپذير آن بر منافع ملي ما ايجاب مي كند، با ديد جامع تري به تحليل آن بپردازيم و موضع رسمي واقعگرايانه تري اتخاذ كنيم و مسائل ذيل را در آن لحاظ نمائيم:
۱ـ موضعگيري ما نبايد به نفع رژيم حاكم برعراق تمام شود و اين صرفاً با بيان اينكه هدف ما حمايت از ملت عراق است، حاصل نمي شود.
۲ـ حذف رژيم بعثي حاكم بر عراق، نه تنها آرزوي قلبي آحاد ملت ايران، بلكه ملت عراق و بسياري از مردم منطقه است كه مصائب زيادي را از آن متحمل شده اند.
۳ـ آمريكا در پايان دادن به حكومت بعث عراق عزم جدي دارد. اگر اين امر از طريقي غير از جنگ حاصل شود، مطلوب همه اطراف است. اما از آنجا كه اين رژيم داوطلبانه كنار نخواهد رفت و هيچ نيروي ديگري چه در داخل عراق و چه در محيط پيرامون آن توانايي تحقق اين امر را ندارد، در نهايت، وقوع جنگ اجتناب ناپذير مي نماياند.