وقتي كه مردم به بمباران عراق فكر مي كنند، فقط تصوير صدام حسين در يونيفورم نظامي اش به ذهنشان مي آيد يا شايد سربازاني مسلح با سبيل هاي سياه و يا شايد هم كفپوش لابي هتل «الرشيد» كه تصوير«جورج بوش اول» در آن نقش بسته و دركنارش نوشته شده است: «مجرم». اما آيا مي دانيد كه بيش از نصف جمعيت ۲۴ميليوني عراق زير ۱۵سال سن دارند؟ يعني ۱۲ميليون بچه؛ بچه هايي مثل خود من. خوب، من تقريباً ۱۳سال دارم، پس بعضي از آنها كمي بزرگتر از من هستند و بعضي ها خيلي كوچكتر. بعضي هايشان مثل من دختر نيستند، پسرند. بعضي هايشان هم موهايشان مثل من قرمز نيست، قهوه اي است. ولي فرقي نمي كند، بچه هايي شبيه من هستند. پس به من نگاه كنيد؛ نگاهي خوب و عميق. وقتي كه به بمباران عراق فكر مي كنيد، بايد شكل من را در ذهنتان تصوير كنيد. آن چيزي كه مي خواهيد از بين ببريد، من هستم.
اگر خوش شانس باشم، در جا خواهم مرد، مانند ۳۰۰بچه اي كه در ۱۶فوريه۱۹۹۱ در يك پناهگاه بمب در بغداد، يكي از بمب هاي «هوشمند» شما آنها را كشت. انفجار، حريقي آنچنان شديد ايجاد كردكه جزغاله اين بچه ها و مادرهايشان به ديوار چسبيد و هنوز مي توانيد ورقه هايي از پوست و گوشت سوخته آنها را از سنگ ديوار به عنوان يادگاري از پيروزي خود بكنيد! اما شايد هم خوش شانس نباشم و به تدريج بميرم، مثل «علي فيصل» ۱۴ساله كه همين حالا در «بخش مرگ» بيمارستان بغداد بستري است. او سرطان غدد لنفاوي دارد، كه به دليل آن، اورانيوم ضعيف شده موشك هايي است كه شما در جنگ خليج فارس استفاده كرديد. شايد هم مرگ من، مرگي پوچ و بسيار دردناك باشد، مثل «مصطفي»، كودك ۱۸ماهه اي كه درون بدنش را انگل هاي خاكي دارند مي خورند. مي دانم كه باور كردنش مشكل است، ولي مصطفي مي توانست با مصرف دارويي به قيمت ۲۵دلار معالجه شود. اما اين دارو پيدا نمي شود، فقط به دليل تحريم اقتصادي شما. البته شايد هم من اصلاً نميرم و سالهاي طولاني با عوارض رواني كه از بيرون به چشم نمي آيند، زندگي كنم. مثل «سلمان محمد» كه هنوز هم نمي تواند دوران وحشتناكي را فراموش كند؛ دوراني كه او و خواهرانش زير آتش بمب هايي بودند كه شما در سال۱۹۹۱ بر سر عراق مي ريختيد. پدر سلمان تمام خانواده را مجبور به خوابيدن در يك اتاق مي كرد كه همه با هم يا بميرند ويا نجات يابند.سلمان هنوز آژير خطر را در كابوس هايشان مي بيند. شايد هم من يتيم شوم مثل «علي» كه وقتي پدرش را درجنگ خليج فارس كشتيد، فقط سه سال داشت. علي به مدت سه سال هر روز سر خاك پدرش مي رفت، خاك روي قبر را با دستانش پس مي زد و مي گفت: «بابا، ديگر خبري نيست، مي تواني بيايي بيرون، آنهايي كه اين بلا را به سر تو آوردند، ديگر رفته اند.» اما علي، تو اشتباه مي كني. به نظر مي آيدكه آن مردان دارند باز مي گردند. در همين حال، شايدهم من صحيح و سالم بمانم، مثل «مجيد» كه به يادمي آورد كه در طول جنگ خليج فارس مجبور نبود به مدرسه برود و مي توانست تاهر ساعتي كه خواست بيدار بماند. اما امروز، اوكه تحصيلاتي ندارد، با فروختن روزنامه، زندگي خود را مي گذراند.
تصور كنيد كه اينها فرزندان شما هستند، يا برادرزاده ها يا خواهرزاده ها يا همسايگانتان. تصوركنيد كه پسرتان ا زدرد دست يا پاي قطع شده فرياد مي كشد، اما براي تسكين درد او هيچ كاري از شما ساخته نيست. تصور كنيد كه دخترتان در زير آوار يك ساختمان گريه مي كند، اما شما نمي توانيد او را نجات دهيد.تصور كنيد كه فرزندانتان بعد از اينكه مرگ شما را پيش چشمان خود ديدند، تنها وگرسنه آواره خيابانها شوند. اين يك فيلم سينمايي پرماجرا و تخيلي و يا يك بازي ويدئويي نيست. براي بچه هاي عراقي، اين واقعيت است. اخيراً يك گروه بين المللي تحقيقاتي به عراق رفت كه در مورد تأثيرات جنگ احتمالي بر روي كودكان مطالعه كند. نيمي از بچه هايي كه با آنها مصاحبه شد، گفتند كه هيچ تمايلي به زندگي ندارند. حتي بچه هاي بسيار كوچك درمورد جنگ آگاه و نگران بودند. يك پسر ۵ساله به نام «عاصم» جنگ را چنين توصيف كرد: «تفنگ وبمب و هوا خيلي سرد و گرم خواهد بود و ما هم خيلي خواهيم سوخت.» «ايثار» ۱۰ساله اين پيام را براي پرزيدنت بوش داشت: او مي خواست بوش بداند كه «تعداد زيادي از بچه هاي عراقي خواهند مرد و شما آن را در تلويزيون خواهيد ديد و پشيمان خواهيد شد.»
در دبستان به من ياد داده بودند كه مشكلاتم با ساير بچه ها را نه از طريق كتك كاري و يا بد و بيراه گفتن، بلكه از طريق صحبت كردن و استفاده از پيامهاي «من» حل كنم. دليل استفاده از پيامهاي «من» اين بودكه طرف مقابل متوجه شود كه رفتارش چه احساسي در شما ايجاد كرده تا با شما احساس همدردي كند واز ادامه آن عمل دست بردارد. الآن هم من به شما يك پيام «من» مي دهم، هر چند كه اين دفعه، اين پيام «ما» است. «ما» مثل تمام كودكان عراق كه بدون اين كه كاري ازما ساخته باشد، در انتظار وقايع بد هستيم. «ما» مثل تمام كودكان دنيا كه هيچيك از تصميمات را نمي گيريم، ولي عواقب شوم تمام آنها بر سر ما خراب مي شود. «ما» مثل تمام آنهايي كه صدايشان نارسا است و از راه دور به گوش نمي رسد. ما مي ترسيم، چون نمي دانيم كه يك روز ديگر هم زنده مي مانيم يا نه. ما خشمگينيم، چون عده اي مي خواهند ما را بكشند يا مجروح كنند يا آينده ما را از ما بدزدند. ما غمگينيم، چون تنها چيزي كه مي خواهيم، پدر و مادري است كه بتوانيم روي زنده بودن فرداي آنها حساب كنيم و ما سردرگم هستيم، چرا كه اصلاً نمي دانيم چه گناهي مرتكب شده ايم.
* متن سخنراني يك دختر ۱۳ساله آمريكايي به نام «شارلوت الدبران» در تظاهرات ضدجنگ در ايالت «مين» آمريكا
منبع: سايت اينترنتي «رؤياهاي مشترك»

گروه بين الملل ـ انتشار چندين گزارش در اينترنت درباره فساد مقامات ارشد ازبكستان و استعفاي قريب الوقوع رئيس جمهوري، بحث عمومي داغي را در اين جمهوري بسته آسياي مركزي به راه انداخته است.
به گزارش آسوشيتدپرس، اولين گزارشهاي افشاگر درباره قاچاق موادمخدر در عاليترين سطح و حمله تروريستي مورد حمايت دولت در اولين هفته ژانويه در سايتهاي مستقر در روسيه و قزاقستان انتشار يافت. اگرچه دسترسي به اين سايتها قطع شده، ولي اين گزارشها از طريق نامه الكترونيكي يا دهان به دهان نقل مي شوند و بيم آن مي رود ازبكستان به عنوان متحد بزرگ آمريكا در جنگ با تروريسم، بي ثبات تر از قبل شود.
فساد مقامات براي مردم ازبكستان تازگي ندارد، زيرا هر روز آن را در ايستهاي بازرسي پليس و ادارات دولتي تجربه مي كنند. اما گزارشهاي اينترنتي، اين اتهامات را متوجه عاليترين مقامات از جمله «اسلام كريم اف» رئيس جمهوري و مشاوران ارشدش مي كند. البته نمي توان صحت اين گزارشها را تأييد كرد. اين اخبار افشاگر به امضاي «عثمان حق نظرف» تحليلگر سياسي رسيده است. نامي كه در ازبكستان شناخته شده نيست و مقامات ازبك اين اتهامات را تكذيب مي كنند، ولي مي گويند مسؤول تعطيلي سايتها نبوده اند.
در اين گزارشها ادعا شده كه كريم اف واسطه قاچاقچيان ازبك و ژنرال «عبدالرشيد دوستم» بوده و انفجار فوريه ۱۹۹۹ را در «تاشكند» كه جان حداقل ۱۶ نفر را گرفت، مقامات ترتيب دادند تا سركوب مخالفان را توجيه كنند. همچنين ادعاشده كريم اف شديداً بيمار است و همين موضوع نزاع قدرت بين جناحهاي سياسي را تشديد كرده است. تاكنون منابع رسمي شايعات مربوط به سلامتي رئيس جمهوري ازبكستان را تأييد نكرده اند. كريم اف كه در ۳۰ژانويه ۶۵ساله مي شود، از زما ن فروپاشي اتحاد شوروي در سال ۱۹۹۱ زمام امور كشورش را در دست دارد.

مطبوعات آمريكايي از هم اكنون نسبت به شكلي از پوشش مطبوعاتي كه ارتش آمريكا قصد دارد براي خبرنگاران مجاز بداند، ابراز رضايت مي كنند. برو بچه هاي «سي ان ان»، «سي بي اس» ، «اي بي سي» و «نيويورك تايمز» در ميان تفنگداران دريايي و افراد پياده نظام «جا داده خواهند شد» ميزان سانسور هنوز دقيقاً مشخص نشده است. اما مهم نيست كه پنتاگون تا چه اندازه از گزارش هاي مخابره شده خبرنگاران حذف مي كند. شبكه سي ان ان سيستم جديدي براي «تأييد متن» ابداع كرده است كه مطابق آن، طي دستور شومي، به خبرنگاران خود دستور داده است كه كليه گزارش هاي خود را به مسؤولين ناشناسي در «آتلانتا» بفرستند؛ مسؤوليني كه كارشان انجام «پاكسازي لازم» گزارش ها است. وجود چنين سيستمي نشان مي دهد كه وزارت دفاع و وزارت امور خارجه آمريكا هيچ دليلي براي نگراني ندارند. اسرائيل هم همينطور. در واقع، با خواندن ابلاغيه سي ان ان تحت عنوان «يادآوري در مورد سياست تأييد متن» ، كم مي ماند كه نفس آدم بند بيايد. مطابق اين دستور، «تمام خبرنگاراني كه گزارش تهيه كرده اند، بايد متن گزارش خود را براي تأييدمتن تحويل دهند» و «تا كل مطلب به تأييد نرسيده، متون ارسالي ويراستاري هم نبايد بشوند» . «كليه گزارش هايي كه در خارج از واشنگتن، لوس آنجلس ونيويورك تهيه مي شوند، از جمله گزارش هايي كه از دفاتر خبري بين المللي ارسال مي شوند، بايد جهت تأييد به رديف در آتلانتا ارسال شوند».
اين پيام شگفت آور مورخ ۲۷ ژانويه است. منظور از «رديف» در اين پيام، رديف ويراستاراني در آتلانتا است كه در ايجاد تغييرات مختارند وبر رعايت «تعادل» در گزارش هاي خبري اصرار مي ورزند. «تا زماني كه متني توسط يك مدير داراي اتوريته لازم تأييد نشده، رونوشت رسمي آن به دفتر مربوطه ارسال نشده باشد، مجوز پخش نخواهد گرفت». «اگر يك متن تأييد شده به روز آورده شود، مجدداً بايد به تأييد برسد، ترجيحاً توسط همان مقاماتي كه متن اوليه را تأييد كرده اند». به كلمات كليدي «مقامات» و «تأييد» توجه كنيد.
خبرنگار ارسالي سي ان ان در كويت يا بغداد ـ يا بيت المقدس يا رام الله ـ قاعدتاً پيش زمينه گزارش خود را مي داند، در حقيقت، اطلاعات اودر اين مورد بسيار بيشتر از «مقامات» آتلانتا است. اما اين رؤساي سي ان ان هستند كه در مورد مضمون سياسي گزارش ها تصميم خواهند گرفت. البته اين شكل جنون آميز گزارشگري مختص سي ان ان نيست. ساير شبكه هاي خبري آمريكا نيز سيستم هاي ضد خبرگزاري مشابهي دارند.
خبرنگاران در اين زمينه بي تقصير هستند.ممكن است تيم هاي خبري سي ان ان، يونيفورم هاي نظامي بر تن كنند ـ اين را در جنگ آتي خواهيم ديد و از جملات كليشه اي استفاده كنند، اما باز تلاش به عمل آورندتا بخشي ازواقعيت را گزارش دهند. اما اين بار، كمتر امكان اين كار را خواهند يافت. سال گذشته، درگيري جالبي بين خبرنگار سي ان ان در شهر رام الله در كرانه غربي وايسن جردن، يكي از سران شبكه سي ان ان در آتلانتا پيش آمد كه نشان مي دهد كه اين سيستم وحشتناك كار را به كجا مي كشاند. اعتراض اول اين خبرنگار در مورد گزارشي از «مايكل هولمز» خبرنگار درمورد آمبولانس هاي هلال احمر بود كه سربازان اسرائيلي مكرر اً به طرف آنها شليك مي كردند. «ما جان خود را به خطر انداختيم ويك روز تمام را همراه رانندگان آمبولانس گذرانديم. ما حتي از پشت پنجره شاهد تيراندازي سربازان اسرائيلي به آمبولانس بوديم... گزارش ما توسط مايك شولدر به تأييد رسيد. گزارش دو بار پخش شد و بعد «ريك ديويس» (يكي از مديران ارشد سي ان ان) جلوي ادامه پخش آن را گرفت. دليلي كه براي اين كار ارائه شد، اين بود كه مادر گزارش خود پاسخ ارتش اسرائيل را منعكس نكرده ايم، عليرغم اين كه در گزارش خود گفته بوديم كه اسرائيل معتقد است كه فلسطيني ها از آمبولانس براي حمل اسلحه وافراد تحت تعقيب استفاده مي كنند. اسرائيلي ها از مصاحبه با سي ان ان خودداري كردند وفقط يك اظهاريه كتبي به ما دادند. متن اين اظهاريه را به گزارش اضافه كرديم. اما باز ديويس در آتلانتا گزارش را رد كرد. تنها زماني كه اسرائيلي ها سه روز بعد، حاضر به مصاحبه با ما شدند گزارش هولمز اجازه پخش گرفت، اما يك جمله خلاف واقعيت هم به آن اضافه شد به اين مضمون كه آمبولانس ها در ميان آتش متقابل مورد اصابت قرار گرفته اند» (يعني اينكه فلسطيني ها هم به طرف آمبولانس خود شليك كرده اند! ) اعتراض خبرنگار بسيار واضح بود. «از كي تا به حال گزارش هاي ما گروگان تمايلات دولت ها و ارتش ها هستند؟ ريك به ما گفت كه تا زماني كه يك اسرائيلي را جلوي دوربين نياوريم، گزارش پخش نخواهد شد. اين يعني اينكه دولت ها وارتش ها به طور غير مستقيم ما را سانسور مي كنند و ما آلت دست آنها شده ايم». ارتباط اين قضيه با جنگ بعدي خليج فارس بسيار روشن است. در هر گزارشي كه راجع به عراق پخش شود، الزاماً يك افسر ارتش آمريكا را خواهيم ديد كه هر آنچه را كه عراقي ها مي گويند، تكذيب كند. مورد ديگري از اعتراض خبرنگار سي ان ان در رام الله را در نظر بگيريد. او در مورد يك گزارش مشروح از ويراني رام الله بعد از تاخت وتاز گسترده اسرائيلي ها در آوريل سال ۲۰۰۲ مي نويسد: «ما در همان اول گزارش خود گفتيم كه اسرائيل مي گويد اين عمليات نفوذي را با هدف از بين بردن زيربناي ترور انجام مي دهد. اما واضح است كه اين نيز كافي نبوده است. «رديف» آتلانتا ما رامجبور كرد كه همين مفهوم را در يك قطعه خبري سه بار تكرار كنيم، فقط براي محكم كاري در توجيه اعمال اسرائيل...» اما اين سيستم تأييد متن كه تا اين حد پوشش مطبوعاتي سي ان ان را لكه دار كرده، بدتر هم شده است.در تاريخ ۳۱ ژانويه امسال، سي ان ان طي ابلاغيه اي ننگين تر از ابلاغيه هاي قبلي، به پرسنل خود اطلاع داد كه يك سيستم جديدكامپيوتري «تأييد كنندگان مجاز متون را قادر خواهد ساخت كه به شكلي واضح و استاندارد متون (يعني گزارش ها) را علامت گذاري كنند. مديران تأييد متون با فشار بر روي تكمه رنگي تأييد، رنگ آن را از قرمز (تأييد نشده) به سبز (تأييد شده) تغيير خواهند داد. بعد از تأييد ، زماني كه يك نفر تغييراتي در متن بدهد، اين تكمه به رنگ زرد در خواهد آمد». يك نفر؟ اين فرد كه مي تواند باشد؟ به گزارشگران سي ان ان چيزي در اين زمينه گفته نمي شود. با توجه به اين كه سي ان ان بعد از جنگ خليج فارس در سال ۱۹۹۱ اعلام كرد كه «افراد تحت آموزش» وزارت دفاع آمريكا را به اتاق مركزي خبر در آتلانتا راه داده است، مي توانم حدس بزنم كه منظور از «فرد» چه كساني مي تواند باشد.

گروه بين الملل ـ روزبه بوالهري: هنگامي كه از احتمال جنگ آمريكا عليه عراق سخن مي گويد، چهره اش به رغم تلاشي كه تجربه سالها فعاليت ديپلماتيكش به او آموخته است، نمي تواند آرام باشد. چهره «ايگورايوانف» وزير امورخارجه روسيه به خوبي نمايانگر نگراني روس ها از پيامدهاي جنگ احتمالي آمريكا عليه عراق بود؛ آنجا كه چندين بار به تأثير چنين جنگي بر منطقه و «خارج از منطقه» سخن گفت.
در عين حال، او هنوز اميدوار است؛ اميد به اينكه پايتخت هاي جنگ طلب (واشنگتن، لندن و...) به نداي صلح جهانيان توجه كنند.
ايوانف را مي توان يك ديپلمات حرفه اي دانست كه هنگام گفت وگو، به رغم خونسردي ظاهري چهره اش، مي تواند احساس خود را به طرف مقابل القا كند.
او كه در زمان نخست وزيري «يوگني پريماكف» و رياست جمهوري «بوريس يلتسين» به سمت وزير امورخارجه روسيه منصوب شد، تاكنون اين سمت را حفظ كرده است؛ موضوعي كه حكايت از توانايي اين ديپلمات مسلط بر زبان اسپانيولي دارد. او در زمان پريماكف زير سايه اوقرار داشت كه خود ديپلماتي كاركشته بود. اما با بركناري پريماكف، ايوانف از سايه او بيرون آمد و اكنون در زمان رياست جمهوري «ولاديمير پوتين» كه در انتخاب وزيرانش موشكافي نشان داده است، سكان ديپلماسي روسيه را برعهده دارد.
ايوانف در گفت وگوي اختصاصي خود با «ايران» كه به خاطر مشغله كاري او كوتاه بود، در پاسخ به نخستين پرسش كه وضعيت بحران عراق را چگونه ارزيابي مي كند، اظهار داشت: در جهان، شمار كشورهايي كه مخالف جنگ عليه عراق هستند و همچنين تعداد آنهايي كه درك مي كنند كه اين مسأله را مي توان از طرق صلح آميز حل كرد، در حال افزايش است.
علاوه بر اين، حل وفصل صلح آميز و سياسي مسأله عراق ـ البته در چارچوب سازمان ملل متحد و قطعنامه هاي شوراي امنيت ـ راه جديدي را براي حل و فصل ساير بحران ها از جمله خاورميانه مي گشايد. بايد توجه داشت كه آغاز جنگ عليه عراق زيان بسياري را براي كشورهاي منطقه به همراه خواهد داشت و وضع عمومي در دنيا را مشكل تر خواهد كرد. اين موضوعي است كه مورد توجه جهانيان قرار دارد. ما اميدواريم كه در واشنگتن و ساير پايتخت هايي كه طرفدار جنگ هستند، به اين نظريه گوش فرا داده شود. واقعاً چه كسي از اين سناريوي جنگي سود خواهد برد؟ فقط آن دسته از نيروهاي مخرب در گوشه و كنار جهان كه از تحكيم ائتلاف بين المللي ضد تروريستي، ارتقاي كارآيي فعاليت آن و پيشروي بيشتر جامع جهاني به ايجاد نظام چند قطبي بيمناك هستند.
\ من هم در اين اميدواري شما سهيم هستم كه واشنگتن، لندن و ساير پايتخت هاي طرفدار جنگ به اين ديدگاه توجه كنند. اما به نظر مي رسد كه آمريكا راه خود را مي رود و چه جامعه جهاني موافق باشد و چه موافق نباشدو حتي در شوراي امنيت نيز در مورد قطعنامه دوم در خصوص عراق حق وتو اعمال شود، حمله به عراق را آغاز خواهد كرد. فكر مي كنيد با توجه به روند جاري و نيز احتمال استقرار نيروهاي آمريكايي در عراق براي مدت چند سال، ما شاهد چه دگرگوني هايي در منطقه خواهيم بود؟ آيا اين دگرگوني ها، در عرصه ژئوپولتيك نيز انجام خواهد گرفت؟
* الآن مشكل است كه در مورد تصميماتي كه آمريكا اتخاذ خواهد كرد، حرفي بزنم. اما بر همگان آشكار است كه اگر آمريكا جنگ عليه عراق را شروع كند، پيامدهاي بسيار سنگيني ـ هم براي منطقه و هم خارج از آن ـ خواهد داشت.
در واشنگتن آشكارا بيان مي كنند كه فقط سرنگوني صدام حسين كافي نيست، بلكه بايد يك روند دموكراتيزه كردن كشورهاي عربي و اسلامي منطقه آغاز شود. البته اين پرسش براي همه ما مطرح مي شود كه اين روند دموكراتيزه كردن چگونه انجام خواهد شد. آيا به همين شكلي كه در مورد عراق مي خواهد انجام شود، خواهد بود؟ اگر چنين باشد كه پيامدهاي بسيار سنگيني در برخواهد داشت و از طرف ديگر، اگر اعمال زور در عراق موفقيت آميز باشد، اين موضوع براي كساني در آمريكا و اسرائيل كه مي خواهند مسأله فلسطين را به زور حل و فصل كنند، الگو خواهد بود و اين امر روند حل و فصل بحران خاورميانه را با مشكل همراه مي كند. پيامدهاي جنگي كه به آن اشاره داشتيد، مي تواند بسيار سخت باشد و لذا بايد هركاري را كه از دستمان بر مي آيد، انجام دهيم تا مانع بروز آن شويم.
\ اجراي دكترين جنگ پيشگيرانه توسط آمريكا چه پيامدهايي را براي جامعه جهاني يا روابط بين الملل به همراه خواهد داشت؟
* در حال حاضر ترجيح مي دهم به تجزيه و تحليل اين يا آن دكترين يا نظريه نپردازم. كشورها در تدوين دكترين هاي ملي خود هر چيزي را كه ملاك عمل قرار داده باشند، بايد بر تقدم حقوق بين الملل و منشور سازمان ملل متحد توجه داشته باشند. از سوي ديگر، كاملاً مسلم است كه انجام هر گونه اقدام نظامي به هر دليل و انگيزه كه خارج از چارچوب سازمان ملل متحد و موازين حقوق بين الملل انجام گيرد، مي تواند سيستم روابط بين الملل را به طور جدي بي ثبات كند.
\ بيش از يك سال از سرنگوني طالبان مي گذرد؛ حكومتي كه افغانستان را به مركز تروريسم بين الملل تبديل كرده بود. حال ارزيابي شما از روند جاري مبارزه با تروريسم چگونه است؟
* از ميان برداشتن طالبان در افغانستان، بي ترديد، به كاهش تهديدهاي تروريستي ناشي از اين كشور منجر شد. اين موضوع صرفاً براي كشورهاي هم مرز افغانستان محسوس نيست. زيرا آنجا محل آماده سازي نيرو براي سازمان هاي تروريستي و افراط گرايانه فعال در جهان از جمله در شمال قفقاز بود.
اما بايد اذعان داشت كه اگر چه خطر تروريسم ناشي از افغانستان بطور چشمگيري تقليل يافته است، ولي اين مسأله را در مورد خطر مواد مخدر كه متأسفانه همچنان در ابعاد خطرناكي روبه افزايش است، نمي توان گفت. پس همه ما به عنوان دوستان افغانستان بايد در راستاي تحكيم موقعيت دولت مركزي افغانستان به رياست آقاي حامد كرزاي و بازگشت ناپذيري روند اصلاحات دموكراتيك در اين كشور، تلاش هاي باز هم بيشتري را انجام دهيم. در مورد مبارزه با تروريسم بين الملل بايد بگوييم كه اين مبارزه طبيعتاً نمي تواند فقط محدود به يك منطقه باشد، بلكه بايد جنبه جهانشمول داشته باشد و تحت نظر سازمان ملل متحد انجام گيرد.
در عين حال، موفقيت در چند مورد از مبارزه با تروريسم بين الملل نبايد منجر به ايجاد اين توهم شود كه مي توان اين پديده شوم را سريع از بين برد. متأسفانه شواهد نشان مي دهد كه جامعه جهاني با دشمن بسيار مكار و به خوبي سازمان يافته كه امكانات مالي و زيادي در اختيار دارد، رويارو است. كشورهاي دموكراتيك فقط در صورت همبستگي و عملكرد مشترك، تقويت اعتماد متقابل و همچنين گسترش همكاري و تعامل محكم و حقوقي هماهنگ خواهند توانست با اين دشمن مقابله و به نتايج ملموسي در مبارزه با آن دست يابند. در اواسط قرن ۲۰ ميلادي، بشريت با تشريك مساعي، راه تهديد نازيسم را بست. من معتقدم كه همين سرنوشت نصيب تروريسم بين الملل نيز خواهد شد، ولي اين مبارزه بسيار دشواري خواهد بود.
\ سفر آقاي «ولاديمير پوتين» رئيس جمهوري روسيه به تهران در چه تاريخي انجام مي گيرد؟
* اين در دستوركار قرار دارد. آقاي پوتين دعوت سفر به تهران را پذيرفته است و مقامهاي دوكشور در مورد آن گفت وگو و برنامه ريزي خواهند كرد.

آمريكا قصد دارد حدود ۱۲فروند ناوجنگي ديگر را طي روزهاي آينده به بيش از ۶۰ناو جنگي خود در منطقه اضافه كند. به گزارش ايرنا به نقل از شبكه الجزيره كشتي هاي جنگي يادشده كه بسياري از آنها قادرند بيش از يكصدفروند موشك دوربرد كروز باخود حمل كنند، بزودي از كانال سوئز به سوي درياي سرخ حركت خواهندكرد.
الجزيره اعلام كرد: نيروهاي آمريكايي مستقر در كويت در اقدامي كه نشان دهنده نزديك شدن ساعت حمله به عراق است، تمرين هاي ويژه اي انجام دادند. در اين ارتباط، لشكر سوم پياده نظام آمريكا كه از پشتيباني نيروهايي از تفنگداران دريايي و لشكر ۱۰۱هوابرد برخوردار مي باشد، بطور كامل در خاك كويت مستقر شده است. در همين حين روسيه پيشنهادهاي انگليس براي نجات قطعنامه جنگ عليه عراق را «غيرسازنده» خواند و اعلام كرد كه شايد آمريكا مجبور شود تلاشهاي خود براي جلب حمايت سازمان ملل متحد از اقدام نظامي را رها كند. به گزارش خبرگزاري فرانسه، «يوري فدوتف» معاون وزير امورخارجه روسيه گفت: پيشنهادهاي انگليس در مورد عراق سازنده نيست و اين معضل كليدي را حل نمي كند.
پنجشنبه گذشته، آمريكا از درخواستش براي رأي گيري در آخر هفته عقب نشست و تلويحاً گفت كه شايد بدون قطعنامه، جنگ را آغاز كند. فدوتف اعلام كرد كه تصميم براي به تعويق انداختن رأي گيري نشان مي دهد كه آمريكا و انگليس فهميده اند نمي توانند حمايت اكثريت اعضا را به دست آورند. با وجود اين، انگليس در فكر برگزاري اجلاس فوق العاده سران همراه آمريكا واسپانيا است. منابع خبري اعلام كردند كه بنا به اين پيشنهاد، «توني بلر»، «جورج بوش» و «خوسه ماريا آزنار» امروز يا فردا ملاقات خواهندكرد، ولي جزئيات اين اجلاس هنوز قطعي نشده است.

رئيس پليس «بلگراد» يك روز پس از سوءقصد به «زوران جينجيچ» نخست وزير صربستان و قتل او اعلام كرد كه ۴۰ نفر از اعضاي يك گروه تروريستي در ارتباط با قتل وي دستگير شده اند. «ميلان اوبرادويچ» رئيس پليس بلگراد گفت: نيروهاي امنيتي در تلاش براي دستگيري ديگر اعضاي اين گروه تروريستي هستند.
وي گفت: نيروهاي نظامي و انتظامي، تمامي مرزهاي صربستان و مونته نگرو را به منظور يافتن اعضاي اين شبكه تروريستي تحت كنترل دارند. دولت صربستان با صدور بيانيه اي، يك گروه مافيايي موسوم به «گروه زمون» را عامل قتل نخست وزير صربستان و اقدامات تروريستي اخير در اين كشور اعلام كرد.

گروه بين الملل ـ نيروهاي اسرائيلي در حمله به اردوگاه «جنين» ۱۰مبارز فلسطيني را به شهادت رساندند.
به گزارش آسوشيتدپرس، سربازان رژيم صهيونيستي تحت حمايت هلي كوپترهاي توپدار و تانكها، حداقل ۵فلسطيني عضو جهاداسلامي را به شهادت رساندند. ارتش اسرائيل اعلام كرد كه يك فلسطيني ديگر را به شهادت رسانده، ولي فلسطينيان گفتند اين مرد مجروح شده و گريخته است. اين تجاوز ارتش اسرائيل در اولين ساعات ديروز آغاز شد و زرهپوشان اسرائيلي خانه يكي از مبارزان را محاصره كردند. پنجشنبه شب نيز اشغالگران در جست وجو براي يافتن مبارزان، ۵فلسطيني را به شهادت رساندند كه حداقل سه نفر آنها از حماس بودند.
اين در حالي بود كه «كالين پاول» وزيرامورخارجه آمريكا، فلسطيني ها را مقصر ادامه خشونت هاي خاورميانه دانست. وي كه در كنگره آمريكا سخن مي گفت، افزود: ادامه حملات فلسطيني ها عليه اسرائيل و عدم ارائه طرح صلحي ازسوي فلسطيني ها، عامل اصلي عدم دستيابي به راه حلي براي صلح خاورميانه است.