بي.بي.سي:پژوهشگران اعلام كرده اند كودكاني كه از پدران مسن تر متولد مي شوند، احتمال بيشتري دارد كه به يك اختلال نادر در بافت استخواني مبتلا باشند.
اين نكته مشخص شده است كه هر چقدر مردان مسن تر مي شوند، احتمال جهش دركدهاي ژنتيكي سلول هاي اسپرم آنها افزايش مي يابد و اين مسأله احتمال انتقال يك اختلال ژنتيكي را به كودك بيشتر مي كند.كودكاني كه مبتلا به اين اختلال، به نام «سندرم آپرت» هستند، با جمجمه هاي تغيير شكل يافته متولد مي شوند و اغلب انگشتان دست و پاي آنها به هم چسبيده است.در بريتانيا از هر ۷۰ هزار نوزاد، يكي مبتلا به اين اختلال است، ولي در مورد كودكاني كه از پدران مسن تر به دنيا مي آيند، اين ميزان بسيار بيشتر مي شود.
دليلي كه مي توان براي اين مسأله ارائه كرد اين است كه جهش در ژني كه عامل اين اختلال است، بنام «FGFR2» با بالارفتن سن مردان بيشتر مي شود.پرفسور اندروويلكي، از مؤسسه طب ملكولي در دانشگاه آكسفورد به بي.بي.سي گفت: اين يافته ها ممكن است به راههاي پيشگيري از تولد كودكان مبتلا به سندرم آپرت كمك كند.

ايسنا: نتايج يك بررسي درباره ميزان آگاهي ساكنين شهريزد (سن بالاي ۱۵سال) درمورد واكسيناسيون افراد بالغ نشان داد بيش از نيمي از اين افراد، اطلاع چنداني دراين مورد ندارند.
علي اصغرشجاعي و عليرضا آقايي از دانشگاه علوم پزشكي شهيد صدوقي يزد با جمع آوري اطلاعات ازطريق پرسش نامه و مطالعات آماري براساس متغيرهاي سن، جنس، شغل و تحصيلات به نتايج قابل توجهي رسيدند.
اين ارزيابي حاكي است بيش از نيمي از جامعه موردنظر (۵۰‎/۵درصد) نسبت به اين نوع واكسيناسيون آگاهي نداشتند، ۳۸درصد آگاهي ضعيف و تنها ۱۱‎/۵درصد آگاهي خوبي داشتند و هيچ فردي نيز در سطح آگاهي عالي وجودنداشت.

• دكتر علي فيروز، متخصص پوست
متخصصين پوست با توجه به سن بيمار و نوع زگيل درمانهاي متفاوتي را به كار مي برند. در بچه هاي كم سن و سال، زگيلهاي معمولي را مي توان با استعمال روزانه تركيبات حاوي اسيد ساليسيليك ضعيف درمان نمود. معمولاً اين روش ناراحتي زيادي ايجاد نمي كند، ولي ممكن است هفته ها طول بكشد تا نتايج قابل قبول به دست آيد. اگر زگيل دردناك و زخمي شود، درمان حداقل به طور موقت بايد متوقف گردد. روش ديگر درمان، استعمال موضعي كانتاريدين توسط پزشك متخصص پوست است كه بعد از گذشت چند روز باعث به وجود آمدن تاولي زير زگيل مي شود و پزشك مي تواند سقف اين تاول را كه حاوي ويروسهاي كشته شده زگيل است، بچيند.
روش منجمد كردن
در بزرگسالان و بچه هاي با سن بيشتر، منجمد كردن با ازت مايع، درمان انتخابي است. اين روش درماني خيلي دردناك نيست و پيدايش جوشگاه ناشي از آن نادر است. با اين حال، تكرار اين درمان پس از يك تا سه هفته تا بهبودي كامل كليه زگيلها معمولاً ضروري است. سوزاندن با برق (كوتر كردن) روش ديگري است كه زگيل طي يك نوبت در مطب برداشته مي شود. گرچه احتمال ايجاد جوشگاه و درد طي اين روش بيشتر از منجمد كردن است.
درمان زگيلهاي كف پا مشكل است، زيرا قسمت اعظم زگيل زير سطح پوست قرار دارد. روشهاي مختلف درمان آن عبارتند از: استفاده از چسبهاي اسيد ساليسيليك، استعمال مواد شيميايي ديگر، استفاده از روشهاي جراحي مثل ليزر يا انجماد يا كوتر (سوزاندن). ممكن است لازم شود كه بيمار براي كاهش فشار روي زگيلها كفش طبي بپوشد يا براي كاهش تعريق پا دارو مصرف كند.
تعداد زگيلهاي صاف معمولاً بيشتر از آن است كه با روشهاي فوق الذكر درمان شود. لذا به كار بردن روشهاي لايه برداري پوست يا استفاده از استعمال روزانه اسيد ساليسيليك يا ترتينوئين توصيه مي شود. در برخي از بالغين، درمانهاي دوره اي و مكرر در مطب لازم و ضروري است.
معمولاً درمان زگيلهاي تناسلي از همه مشكل تر است. در ابتدا جاي تمامي زگيلها بايد مشخص شود. اين امر مستلزم معاينه است. ممكن است درمان مرتب و مكرر در مطب با استفاده از برخي اسيدها يا منجمد كردن لازم باشد. گاهي داروي پودوفيلين جهت استعمال هفتگي در منزل تجويز مي شود. زگيلهاي تناسلي خيلي مقاوم يا خيلي بزرگ را بايد با يكي از روشهاي جراحي درمان كرد. همسر بيمار نيز بايد از نظر وجود زگيلهاي تناسلي معاينه شود. درمان زگيلهاي تناسلي گاهي بسيار مشكل است و حتي درمانهاي متعدد و مكرر هم موفقيت آن را تضمين نمي كند. ليزر براي تخريب برخي از انواع زگيلها به كار مي رود، ولي درمان با ليزر گرانتر است.
روش تزريق
روش ديگر درمان زگيل ،تزريق داروي ضد سرطاني به نام بلئومايسين به داخل هر زگيل است. البته تزريق آن دردناك بوده و گاهي عوارض جانبي ديگري نيز دارد. روش درمان ديگر ايمونوتراپي است كه به وسيله آن سيستم دفاعي خود بدن جهت نابودي ويروس زگيل تقويت مي شود.
در درمان زگيل از روشهاي مختلف ايمونوتراپي استفاده شده است. در يكي از اين روشها ابتدا سيستم ايمني بدن بيمار را به يك ماده شيميايي خاص حساس مي كنند. سپس اين ماده را با غلظت مناسب بر روي زگيلها مي مالند، به نحوي كه واكنش حساسيتي خفيفي در اطراف زگيل تحت درمان رخ دهد. اين واكنش آلرژيك مي تواند باعث ناپديد شدن زگيلها شود. همچنين مي توان داروي «اينترفرون» را به داخل زگيل تزريق كرد كه باعث تحريك و افزايش واكنش سيستم ايمني فرد و به دنبال آن، از بين رفتن زگيل شود. داروي ديگري كه اخيراً در درمان زگيل، بخصوص زگيلهاي تناسلي با موفقيت به كار رفته است Imiquimod مي باشد. اين دارو به صورت كرم بوده و بر روي زگيل ماليده شده و با تحريك سيستم ايمني، زگيلها را از بين مي برد. هيچگاه خودسرانه اقدام به درمان زگيلهاي خود نكنيد. ممكن است شما نوع ديگري از ضايعات پوستي را با زگيل اشتباه بگيريد و براي بيماري وخيم تري به اشتباه درمان زگيل را به كار ببريد. در مورد تشخيص و تعيين راه صحيح درمان زگيل بايد به توصيه هاي متخصص پوست توجه كنيد.
روشهاي عاميانه
بسياري از مردم اعتقاد دارند درمانهاي عاميانه يا هيپنوتيزم در درمان زگيل مؤثر است. از آنجا كه زگيل، بالاخص در كودكان ممكن است خود به خود ناپديد شوند، تشخيص اين كه آيا درمان مؤثر بوده يا اينكه گذشت زمان باعث بهبودي خود به خود زگيل شده، مشكل است. همچنين برخي افراد از شيره يا عصاره برخي گياهان در درمان زگيل استفاده مي كنند. اين مواد با تخريب سلولهاي پوستي حاوي ويروس زگيل ممكن است باعث بهبودي ضايعات شوند، اما از آنجا كه امكان محدود كردن اثر تخريبي اين داروها به سلولهاي حاوي ويروس وجود ندارد و احتمال دارد مصرف آنها باعث تخريب سلولهاي سالم پوست شده و جوشگاه (اسكار) ايجاد كند، مصرف آنها توصيه نمي شود.
علت عود زگيل
گاهي اوقات به نظر مي رسد كه به همان سرعتي كه زگيلهاي قديمي از بين مي روند، زگيلهاي جديدي پديدار مي شوند. دليل اين امر اين است كه زگيلهاي قديمي قبل از اينكه درمان شوند ويروس را به پوست نواحي اطراف گسترش داده اند. در واقع زگيلهاي «نوزاد» جديد، اطراف زگيلهاي اصلي «مادر» رشد مي كنند.
بهترين راه محدود كردن اين اتفاق اين است كه زگيلهاي جديد را به همان سرعتي كه رشد مي كند، درمان كنيم تا آنها فرصت كمتري براي پخش كردن ويروس به پوست اطراف داشته باشند. از سوي ديگر هيچ روش درماني قطعي براي زگيل وجود ندارد و احتمال عود زگيل پس از هر نوع درمان وجود دارد. معاينه به وسيله پزشك متخصص مي تواند شما را از اينكه زگيلها كاملاً درمان شده اند، مطمئن كند.

مريم احمدي ، كارشناس مشاوره و آموزش خانواده
وقتي صحبت از مشورت مي شود، اولين چيزي كه به نظر مي رسد اين است كه كسي مشكل يا مسأله اي دارد و درباره آن با كسي كه بيشتر مي داند صحبت مي كند تا مشكلش حل شود.
مشورت را به معني صلاح انديشي و كنكاش درباره يك موضوع هم مي دانند و مشاوره به معني با هم مشورت كردن به كار مي رود.
به طور كلي مشاوره يا Conseling = Counselling در فرهنگهاي علوم رفتاري به اين ترتيب تعريف شده است:
«بحث و بررسي عميق مشكلاتي كه فرد با آنها مواجه است. معمولاً  فرد پس از گفت وگو درباره مشكلاتش با مشاور، به راه حلي دست مي يابد.»
مشكل فردنيز ممكن است در زمينه هاي مختلف باشد. حالا برمي گرديم به سؤال اول كه آيا مي شود با فرزند هم مشورت كرد. نكته اي كه ممكن است قبل از پاسخ به ذهن برسد اين است كه مگر فرزند مي تواند در مقام مشاور قرار گيرد؟ يا مگر فرزند مي تواند كمك كند تا مشكل ما حل شود؟
اصلاً  ببينيم مشكل يا مسأله  يعني چه و بعد درباره اين پرسشها گفت وگو كنيم. «مشكل يا مسأله Problem به هر وضع پيچيده حقيقي يا ساختگي مي گويند كه حل آن مستلزم فعاليت فكري است.»
بنابراين حالا مي توانيم به اين پرسش كه «آيا مي شود با فرزند مشورت كرد؟»  بهتر پاسخ بگوييم.
ما به عنوان والدين معمولاً  در برابر مشكلاتي قرار مي گيريم كه به طور حقيقي و واقعي يا به صورت ساختگي و بنا به مصلحت مي تواند با مشورت با فرزند حل شودو اين مشورت علاوه بر حل مشكل فايده هاي ديگري نيز دربردارد.
والدين، مربيان و همه كساني كه به نوعي با كودك و نوجوان سروكار دارند، براي كار و زندگي و رابطه با كودك يا نوجوان به اموري برمي خورند كه نياز به تصميم گيري دارد. طبيعي است كه بزرگترها اگر به نقش و اهميت مشورت يا كوچكترها پي نبرده باشند، مي توانند به راحتي براي آنها تصميم بگيرند. اما آيا هميشه اين تصميم گيريها بهترين و درست ترين تصميمهاست؟
و حتي اگر چنين باشد، آيا اين حركت اعتماد به نفس و رشد شخصيت فرزند را دچار اختلال نمي كند؟
يعني آيا فرزند به جايي نمي رسد كه احساس كند هيچ نقشي در زندگي خود ندارد و ديگران براي او تصميم مي گيرند؟
پس به والدين و بزرگترها سفارش مي كنم مشورت با فرزند را جدي بگيرند و آن را عامل مهمي در رشد شخصيت او بدانند. فقط در مشورت به نكات زير توجه كنيد:
> مشورت بايد با توجه به سن فرزند، ميزان تجربه و اطلاعات او صورت گيرد. يعني اموري كه مربوط به او نيست و يا او اطلاعات لازم را براي اظهارنظر درباره اش ندارد، با او در ميان نگذاريد.
> در اصولي كه به آن باور داريد و نمي توانيد تغييري در عقيده خود بدهيد مشورت نكنيد.
> خود را آماده پذيرش نظر فرزندتان بكنيد. پس به جاي نظرخواهي به طور مطلق، او را در برابر دو امر مساوي قرار دهيد تا يكي را انتخاب كند. مثلاً  نپرسيد «به نظر تو در تعطيلات چه كار كنيم؟»  بلكه دو كار را كه مي توانيد در تعطيلات انجام دهيد مطرح كنيد و از او بخواهيد يكي را انتخاب كند.
> در مشورت با فرزند به او كمك كنيد تا ياد بگيرد جوانب مختلف يك موضوع را بسنجد بعد تصميم بگيرد.
> به فرزند كمك كنيد تا درك كند كه نظر مشورتي دادن به منزله نظر نهايي نيست.