منبع: روزنامه گاردين
شهروندان گرجي، يا حداقل ، آنهايي كه از جريانات منتهي به بركناري ادوارد شوارنادزه حمايت مي كردند، بايد قدر روزهاي جاري را بدانند. احساس آزادسازي كشور و حتي انقلاب كه تفليس (پايتخت گرجستان) را به خود مشغول داشته بود، ممكن است ديري نپايد. شوارنادزه كه در سال ۱۹۹۲ قول داده بود مشكلات اين كشور را حل كند، خود به معضلي در گرجستان بدل شده بود. اين اواخر، شعارهايي عليه او برروي ديوارهاي شهر به چشم مي خورد كه سرانجام تقلب در انتخابات پارلماني ماه جاري مشروعيت روبه زوال وي را بيش از پيش برجسته و نمايان كرد. اينكه شوارنادزه پس از طي مدت طولاني در رهبري گرجستان و داشتن برخي موارد درخشان در كارنامه اش به چنين پاياني رسيد، شايد غم انگيز باشد، اما بايد اين اعتبار را به او نيز بخشيد كه در پايان بازي، اين شجاعت را از خود نشان داد تا با كناره گيري خود، جلوي خونريزي هاي اجتمالي را بگيرد.
استعفاي شوارنادزه به معني پايان مشكلات گرجستان نيست، بلكه بنيادي ترين مسائل كشور و انتظارات غير واقع بينانه مردم مي تواند موجبات درگيري ميان جانشينان بي تجربه و نامتحد وي را فراهم كند. يك مشكل اساسي در محور تماميت ارضي گرجستان و تداوم دخالت خارجي در امورداخلي اين كشور قراردارد. روسيه هرگز استقلال گرجستان را بطور تمام و كمال نپذيرفته و در اين كشور داراي پايگاه نظامي است و از جدايي طلبان و شورشيان طرفدار مسكو در آن كشور حمايت مي كند. دشمني مداوم روسيه با شوارنادزه برسر مسأله چچن، توسعه اقتصادي و سياسي گرجستان را با مانع روبرو كرد. به همين دليل است كه دولتهاي ملوك الطوايفي در مناطق آبخازيا، اوستياي جنوبي و آجاريا، بطور گسترده اي، هر نوع حاكميت دولت مركزي را براين مناطق رد مي كنند، براي آنان مهم نيست كه چه كسي در تفليس برسر كار باشد. پس از استعفاي شوارنادزه، «ايگورايوانف» وزيرامورخارجه روسيه به سرعت تفليس را به مقصد آجاريا براي ملاقات با متحد خود «اصلان آباشيدزه» ترك كرد. شايد ايوانف به آباشيدزه اطمينان هايي داده باشد، اما وي ضمن مخالفت شديد با روي كارآمدن رهبري موقت طرفدار آمريكا، اروپا و ناتو در گرجستان، در قلمرو خود وضعيت اضطراري اعلام كرد. اين يكي از آن دلايلي است كه مي تواند انقلاب موسوم به مخملي گرجستان را به وضعيتي خشن و ناآرام سوق دهد.
بركنار كردن شوارنادزه مي تواند به نوعي «كودتاي آمريكايي» از نوع آرام آن تلقي شود كه آمريكا آن را در صربستان پياده كرد. منافع واشنگتن، مانند مسكو منافعي ژئواستراتژيك و تجاري است كه رابطه تنگاتنگ با سياست هاي نفتي بريتيش پتروليوم دارد كه مايل است خطوط لوله نفتي منطقه خزر را با دور زدن روسيه و ايران به غرب متصل كند. اعتماد ايالات متحده به شوارنادزه اي كه ديگر كارآمد نبود، مدتها پيش از ميان رفته بود. در تابستان گذشته، يك دوجين فرستاده آمريكايي به شوارنادزه هشدار داده اند كه اگر وي تلاش كند تا تغييرات سياسي را كه ايالات متحده براي حفاظت از منافع خود ضروري مي داند، با مانع روبرو كند، پشتيباني ديپلماتيك و مالي اش از گرجستان را با مشكل روبرو خواهدساخت.يكي از اين فرستاده ها، «جيمز بيكر» وزيرامورخارجه پيشين آمريكا؛ نفتچي تگزاسي و از دوستان خانوادگي بوش بود. واشنگتن همزمان با اين هشدارها، در حال بررسي احتمالي جايگزيني رهبران مخالفيني چون «ميخائيل ساكاشويلي» تحصيل كرده آمريكا و خانم «نينوبور جانادزه» نماينده طرفدار غرب پارلمان گرجستان بود.
در اين تلاش ها، آمريكا رهبري محكوم كردن نتايج انتخابات پارلماني و تشويق مخالفين به اعتراض در اين مورد را به دست گرفت.
«ريچارد مايلز» سفير كبير ايالات متحده در تفليس در يك مصاحبه غير ديپلماتيك و بي سابقه اظهار داشت: «ما از روند آرام اصلاحات در گرجستان ناراضي هستيم. ما مايليم رهبري پرقدرت در اين كشور برسر كارآيد تا پيشرفت ها سريع تر انجام شود.» آيا اين عبارات يك چراغ سبز بود؟ اگر به گذشته بازگرديم، متوجه مي شويم كه آمريكا به دلايل ظاهراً دموكراتيك، زيرپاي شوارنادزه را خالي و راه را براي به قدرت رساندن رهبري فرمانبردارتر هموار كرد. «ولاديمير پوتين» پس از بركناري شوارنادزه تأكيد كرد كه «اگر» دولت تازه گرجستان بتواند امنيت روسيه را تأمين و نگراني هاي ديگر اين كشور را برطرف كند، به اين تغيير تن درخواهدداد. اما اين «اگر» باتوجه به تاريخ طولاني بده بستان هاي دوطرف در قفقاز، «اگر» بزرگي به شمارمي آيد.