مسعود صدادوست
ديگر براي همه ما عادت شده كه هر روز در دست يكي از دوستانمان موبايل ببينيم، انگار موبايل تبديل شده به يكي از نمادهاي جوانان امروز به نظر مي رسد نسل ما بدون موبايل چيزي كم دارد، آنقدر كه براي خيلي ها همه راهها به موبايل ختم مي شود.
نادر سال سوم دبيرستان درس مي خواند ولي موبايل را براي خودش مايه دردسر مي داند « براي من موبايل خريده اند كه راحت تر كنترلم كنند.» براي نادر هيچ فرقي نمي كند كه چقدر براي موبايلش در قبض آبونمان هزينه ثبت شود «پولش را كه من نمي دهم، پدرم بايد بدهد.»
برخلاف نادر، مريم از اينكه پدرش قبل از اينكه وارد دانشگاه شود برايش موبايل خريده احساس خوشحالي مي كند: «همين كه به من اعتماد مي كنند، برايم خيلي ارزش دارد، ضمن اينكه به هر حال من احساس مي كنم موبايل از تلفن ثابت قابل اعتمادتر است، يعني اينكه به هيچ وجه امكان شنود وجود ندارد!»
محمد موبايل را وسيله اي مي داند كه به وسيله آن دوستانش خيلي راحت تر به او دسترسي دارند. «اگر روزي هم موبايل نداشته باشم زياد ناراحت نمي شوم، چون فقط از دست دوستان سمجم راحت شده ام.» محمد ضمن اينكه در رشته معماري دانشگاه آزاد درس مي خواند، كار هم مي كند پس:« قطعاً پولش را هم خودم مي دهم.»
رضا از دسته جوانهايي است كه موبايل را فقط به خاطر كلاسش خريده است:« به هر حال خيلي ضايع بود كه با اين همه ادعا جلوي بچه ها كم بياورم.» البته براي خريد موبايل از جيب مبارك پدرشان خرج كرده اند:« اينقدر زير گوش پدرم خواندم تا بالاخره حاضر شد برايم موبايل بخرد.» پس قبض هايش را چه كسي مي دهد «ديگه اين يكي را مجبورم خودم بدهم.»
مينا تازه ۴ ماه است كه موبايل خريده «جونم در اومد كه موبايل خريدم، بابام مي خواست برايم بخرد، اما خودم نگذاشتم » شايد مينا فكر استقلال را كرده «به هر حال اين هم بود.» اما مينا فكر مي كند مي تواند با داشتن موبايل ارتباطاطش را وسيع تر كند. هزينه موبايلش را هم خودش پرداخت مي كند.
سعيد هم پدر و مادرش به مناسبت روز تولدش برايش موبايل خريده اند، خودش هم فكر مي كند خيلي به اين موبايل نياز داشته: «باورتون نمي شه اگه يك روز موبايل نداشته باشم كارم راه نمي افتد.»
توي راهروي دانشگاه مرتب قدم مي زند، گوشي را محكم چسبانده به گوشش و با عصبانيت مشغول صحبت است، منتظر مي شود تا مكالمه اش تمام شود. حالا جلوتر مي روم، خودش را سارا معرفي مي كند، دانشجوي ترم دوم نرم افزار: «اصلاً اگر يك روز موبايل نداشته باشم، اون روز برايم روز نيست.» موبايلش را مادرش به عنوان كادوي روز تولدش خريده، هزينه قبض هايش را هم پدرش پرداخت مي كند. «به هر حال هر كدام بايد يك بخشي از هزينه را تقبل كنند.»
محبوبه دانشجوي فيزيك است، موبايلش را پدرش خريده ولي قبض موبايلش را خودش پرداخت مي كند، البته اگر پول نداشته باشد بازهم سراغ پدر مي رود. البته محبوبه از وقتي موبايلش را فروخته، در زندگي آرامش بيشتري دارد:«موبايل براي من دردسرهاي زيادي درست كرده بود . هميشه در دسترس بودم. بعضي وقت ها آدم دوست دارد پيدايش نكنند.»
عليرضا ۲۶ سال سن دارد، حدود ۶ سال است كه كار مي كند «بعد از ۲ سال كار، خودم موبايل خريدم.» پس قاعدتاً هزينه موبايلش را خودش پرداخت مي كند:«آره خب خيلي سخته، ولي بايد خودم بدهم.» براي عليرضا موبايل وسيله كار است: «چون كار خريد وفروش انجام مي دهم. خيلي برايم استفاده دارد، بعضي اوقات روز، ۴۰ هزار تومان با موبايل كاسبي مي كنم.»
نازنين با دوستش بر سر گوشي جديدي كه خريده صحبت مي كند، موبايلش را پدرش برايش خريد:« به خاطر قبولي در دانشگاه» او دانشجوي مهندسي برق دانشگاه شريف است:«پول قبض موبايلم را هم پدرم پرداخت مي كند.» البته براي نازنين زياد تفاوتي ندارد كه موبايل داشته باشد يا نه:« البته خب باعث شده تا در ارتباطاتم راحت تر باشم.»
شايد همه ما مثل نازنين، رضا، نادر يا عليرضا هستيم، هر كدام به بهانه اي موبايل مي خريم، هر موقع خواستيم آن را مي فروشيم و هر موقع خواستيم آن را مي خريم. اما يك چيز را فراموش نكنيد در كوچه پس كوچه هاي همين شهر براي خيلي ها داشتن يك جفت كفش سالم يك رؤياست ...