در روسيه همه چيز براي پيروزي طرفداران «ولاديمير پوتين» در انتخاباتي كه اروپايي ها هم آن را آزاد، ولي غيرمنصفانه توصيف كرده اند، از قبل مهيا شده بود. از يك سو، پوتين در تابستان گذشته، قانوني را از تصويب پارلمان گذراند كه به موجب آن، هرگونه استفاده تبليغاتي از رسانه هاي ملي مانند راديو و تلويزيون ممنوع مي شد. اين قانون كه در آستانه انتخابات چچن به تصويب رسيد، به پوتين و همكارانش امكان مي داد كه با استفاده از نفوذ دولتي خويش از اين رسانه ها بهره ببرند و در عين حال، ساير رقبا را از منافع اين رسانه هاي فراگير محروم كنند. از سوي ديگر، انفجار بمبي در يك قطار در جنوب روسيه مجدداً خشم شهرونداني روسي را عليه تروريست هاي چچني برانگيخت و به دولت كرملين كه چچني ها را عامل اين حمله معرفي كرده بود، امكان داد تا آراي اين مردم خشمگين را به منظور آنچه كه آن را مبارزه عليه تروريسم و تلاش براي ايجاد ثبات و امنيت در روسيه مي خواند نصيب خود كند. پوتين در آستانه انتخابات با دستگيري «ميخاييل خودورفسكي» كه از جمله نمادهاي پولداران نوكيسه روسي محسوب مي شود، رضايت شهروندان و طبقه متوسط را به دست آورد. نوكيسه هاي روسي كه در زمان زمامداري بوريس يلتسين و با سوءاستفاده از اهرمهاي پيدا و پنهان قدرت ظهور كردند، از محصولات ناخوشايند خصوصي سازي بيماراين كشور هستند كه سررشته اين روند بيمار در دستان «آناتولي چوبايس» و اقوام نزديك بوريس يلتسين بوده است. اجراي نادرست اين فرايند اقتصادي در مدت كوتاهي، تعدادي محدود را به ثروتهاي بادآورده رساند و در سوي ديگر، اوباش روسي را برآن داشت تا براي به چنگ آوردن اين ثروتها از پولداران نوكيسه، باندهاي مافيايي تشكيل بدهند. اين باندها رفته رفته نا امني را در جامعه روسيه توسعه دادند و شهروندان روسي را كه سالها در پرتو امنيت موجود در اتحاد شوروي سابق زندگي نسبتاً آرامي داشتند، نا اميد و نگران ساخت. به ويژه آنكه رفتار همين سرمايه داران نوكيسه و تازه به دوران رسيده و رؤساي باندهاي مافيايي، شكاف اقتصادي عظيمي ميان جامعه روسيه به وجود آورده بود و مردم روسيه كه پس از پايان حكومت استبدادي كمونيست ها، خيال دستيابي به يك زندگي آزاد و مرفه را در سر مي پروراندند، آرزوهاي خود را برباد رفته مي ديدند.
به اين ترتيب روشن است كه آن دسته از سرمايه داران روسي كه به سبب تواناييهاي اقتصادي امكان خنثي كردن ترفند پوتين در ممنوعيت استفاده از راديو وتلويزيون را داشتند به سبب نداشتن پايگاه اجتماعي و عدم حمايت افكارعمومي نمي توانستند در اين انتخابات موفقيتي كسب كنند، چنانكه احزاب اتحاديه نيروهاي راست گرا و يابلوكو كه از طرفداران غرب و نيز هواداران بازارآزاد تشكيل شده اند، بازنده اصلي انتخابات يكشنبه به شمار مي روند.
انتخابات دوماي دولتي روسيه هرچند از سوي ناظران سازمان امنيت و همكاري اروپا و نيز شوراي اروپا غيرمنصفانه خوانده شد و يكي از سخنگويان جورج بوش هم اعلام كرد كه آمريكا خود را در نگراني سازمانهاي اروپايي سهيم مي داند، اما بي شك پيروزي حزب روسيه متحد با كسب ۳۷درصد آرا، چنان براي پوتين و همكارانش خوشايند است كه تلخي اين اظهارات را از بين مي برد. درباره تأثير پيروزي حزب هوادار پوتين در دوماي روسيه، كارشناسان مي گويند كه پوتين سلطه بلامنازع خود بر فدراسيون روسيه را تثبيت كرده و به انتظار پيروزي در انتخابات دوره آينده رئيس جمهوري كه قرار است در مارس آينده برگزار شود، نشسته است. در ارتباط با اين پيروزي كه از ماهها قبل هم قابل پيش بيني بود، روزنامه فرانسوي زبان «فيگارو» در يادداشتي، پوتين را تزار جديد روسيه ناميد و افزود: او (پوتين) اميدوار است كه سلطه بلامنازع خود بر روسيه را از خلال انتخابات دوما مستحكم تر كند علاوه بر اينكه، انتخابات مجلس دوما آزموني است براي پوتين كه بايد سه ماه ديگر موقعيت خود را به عنوان رئيس جمهوري روسيه به قضاوت شهروندان روسي بگذارد.
پوتين با اين پيروزي اكنون مي تواند با خيالي آسوده سركوب چچني ها را شدت بخشد، ثروتمنداني كه با استفاده از ثروت خويش درصدد راهيابي به مناصب قدرت هستند را از ميدان به در كند و اقتصاد روسيه را كه در چهار سال گذشته اقتصادي متكي به فروش نفت و گاز بوده است، سامان دهد. او به رغم سرزنش هاي اروپاييان، اكنون از توانايي چانه زني مطلوب تري درمقابل غرب برخوردار است و همين امر، موقعيت بين المللي او را بهبود مي بخشد. پوتين همچنين مي تواند از هم اكنون، پيروزي خود در انتخابات آينده رياست جمهوري روسيه را نيز جشن بگيرد و خود را براي اجراي برنامه هاي وعده داده شده اش كه اصلاح اقتصادي، ايجاد تغييرات در نظام قضايي و بهبود سيستم دفاعي روسيه است، آماده كند. افزون بر اين، در صورتي كه مجموعه هواداران پوتين، كه شامل احزاب روسيه متحد، رودينا و ... هستد، دوسوم رأي دوما را در اختيار بگيرند، مي توانند پس از جلب موافقت شوراي فدراسيون روسيه، قانون اساسي آن كشور را تغيير دهند و زمينه حضور پوتين در سومين دوره رياست جمهوري فدراسيون روسيه را فراهم آورند. البته هرچند پوتين تصريح كرده است كه تمايلي براي عهده دار شدن سمت رئيس جمهور در سومين دوره پياپي را ندارد، اما برخي ناظران باتوجه به روحيات رهبر كرملين، تغيير نظر او را چندان دور ازذهن نمي دانند.
نتايج اين انتخابات هم پيام روشني است به ايالات متحده آمريكا و اروپا، كه طي ماههاي گذشته براي تحت فشار گذاشتن پوتين از احزاب منتقد دولت و هواداران آزاديهاي مدني و دموكراسي حمايت كرده اند؛ چه مهمترين حزب در اين مورد، اتحاديه نيروهاي راست گرا بود كه حتي نتوانست حداقل آراي لازم (۵درصد) براي ورود به دوما را كسب كند و بدين ترتيب، درجايي كه برخي ناظران، هواداران اين حزب را حدود۱۵ درصد از شهروندان روسي برآورد مي كنند، اتحاد مذكور در انتخابات حاضر تنها ۳درصد آرا را به خود اختصاص داد.