در حالي كه پس از گذشت ۱۲ ساعت از دستگيري صدام حسين، خبر بازداشت او به رسانه هاي بين المللي اطلاع داده شد و اكنون جهان در شادماني شنيدن اين خبر به سر مي برد، هيچ كس نمي خواهد در باره آينده عراق و احتمال تداوم حملات عليه نيروهاي ائتلاف سخن بگويد.
بدون ترديد، درميان چهار گروه مسلح نيروهاي انصارالاسلام و القاعده، هواداران صدام حسين و نيروهاي حزب بعث، اراذل و اوباش حرفه اي و اندكي ناراضيان مستقل، بيشترين حملات مسلحانه عليه نيروهاي ائتلاف حاضر در عراق از جانب صدام حسين و هوادارانش صورت مي گرفت. اين گروه كه فهرست بلند بالايي از اتهامات عليه او مطرح است، ترورهايي بسيار از جمله ترور خانم «عقيله هاشمي»، آيت الله سيد «محمد باقر حكيم» و سرجيو دملو نماينده فقيد سازمان ملل متحد در عراق ، به او نسبت داده مي شود برابر شواهد و قرائن موجود مسير رشته دار و هدايت كننده تمامي عمليات هاي تروريستي در آن كشور بوده است. روزنامه «لوموند» در گزارشي تحقيقي كه در تاريخ ۹ دسامبر منتشر كرد، ۸۰ درصد از عمليات هاي انجام شده عليه آمريكاييان و نيروهاي ائتلاف را به هواداران صدام حسين و اعضاي سابق حزب بعث نسبت داد و تصريح كرد كه صدام حسين، خود، فرماندهي مخالفان مسلح عراقي را در دست دارد و به عنوان مثال، وي در يكي از آخرين جلسات هماهنگي ميان گروه هاي مسلح غيرقانوني عراق كه اخيرا در «رمادي» برگزار شد، حضور يافت ورياست جلسه را به عهده گرفت. بر اين اساس، بي گمان، دستگيري صدام و محاكمه او طي هفته هاي آينده، همان گونه كه پيروزي مهمي براي نيروهاي امنيتي ايالات متحده محسوب مي شود، ضربه سختي به پيكر تروريست هاي عراقي و شدت عمليات هاي آنان وارد مي آورد. اما برخلاف باورآن دسته از تحليل گران كه معتقدند با دستگيري صدام حسين، شمارش معكوس براي توقف كامل حملات تروريستي در عراق آغاز خواهد شد، اطلاعات موجود، اين خوشبيني را نادرست مي شمارد. چنانكه «كاندوليسارايس» مشاور امنيت ملي كاخ سفيد نيز در واكنش به دستگيري صدام حسين تأكيد كرد كه دستگيري او ممكن است عملياتهاي تروريستي در عراق را پايان ندهد. به باور كارشناسان، هر چند، دستگيري صدام مي تواند شيرازه و انسجام عملياتهاي تروريستي در عراق را به مخاطره اندازد، اما بويژه در ميان طرفداران صدام حسين و اعضاي سابق حزب بعث كه حداقل هفت نفر از چهره هاي شاخص آنها، هنوز دستگير نشده اند، انگيزه هايي براي گرفتن تلفات بيشتر از نيروهاي آمريكايي و انجام اقدامات به اصطلاح تلافي جويانه وجود دارد، بويژه آنكه «عزت ابراهيم» كه بسياري از تحليلگران او را طراح حملات تروريستي در عراق مي دانند، هنوز دستگير نشده است. افزون بر اين، گروههاي مسلح وابسته به القاعده و يا انصارالاسلام كه موقعيت عراق را براي وارد آوردن ضربات دردناك به نيروهاي آمريكايي و انگليسي مناسب ديده اند، از دستگيري صدام حسين چندان متأثر نخواهند شد. اين گروهها با اينكه از نظر لجستيكي وابستگي هايي به هواداران حزب بعث و شخص صدام حسين داشت و در مقابل نيز جهت حملات خود را به سود حزب بعث طراحي مي كرد، اما صدام حسين، تنها ضربه اي لجستيكي را تحمل خواهدكرد. چنانكه پيام «اسامه بن لادن»، در سالگرد ۱۱سپتامبر نيز نشان مي دهد كه گروهك القاعده در نظر دارد دامنه حملات خود عليه آمريكايي ها را به ديگر كشورهاي عربي ـ اسلامي گسترش دهد و به اين دليل، كشور جنگ زده عراق كه نابساماني هاي موجود زمينه مساعدي براي انجام عملياتهاي تروريستي فراهم كرده است، مكان مناسبي براي وارد آوردن ضربات دردناك به آمريكايي ها به شمار مي رود. از اين رو ، دستگيري صدام حسين تنها ممكن است. شدت و نوع حملات تروريستي القاعده و انصارالاسلام در عراق را تغيير دهد.
در عين حال، دستگيري ديكتاتور بغداد كه لاجرم انسجام نيروهاي حمله كننده مانند اراذل و اوباش و راهزنان محلي و اندك مخالفان مستقل را دچارسرخوردگي و انفعال خواهد كرد. بدين ترتيب، اگر سران دستگير نشده حزب بعث عراق، كه در ميان شان چهره هاي امنيتي، رؤساي حزب بعث استان ها، ژنرال هاي ارتش بعث و ،... ديده مي شود. در دوران پس از دستگيري صدام، بتوانند انسجام آسيب ديده خود را ترميم كنند و با تداوم انجام حملات خونين، روحيه نيروهاي تحت فرمان خويش را بازيابند. آن گاه اگرچه ميزان و شدت حملات كاهش مي يابد، ولي حداقل در ميان مدت، پايداري آن حفظ خواهد شد. به ويژه آنكه مسأله مهم قوميت ها و قوميت گرايي در عراق كه هم چون شمشيري آويخته يكپارچگي اين ملت را تهديد مي كند، ممكن است به دستاويزي براي ايجاد جنگ ميان قومي در عراق تبديل شود و نيروهاي تروريست به آتش اين جنگ قومي دامن بزنند. از اين رو، به نظر مي رسد كه حملات عليه نظاميان ائتلاف در چشم اندازي مشخص تداوم يابد و اگر طي چند ماه آينده نيروهاي آمريكايي و انگليسي نتوانند ضمن برپايي يك حكومت ملي كه حمايت اقشار مختلف عراقي را جلب كنند و بقاياي حكومت صدام حسين را در داخل خاك عراق دستگير نمايند و هم چنين به حيات سلول هاي القاعده پايان دهند، آن گاه ممكن است مشكلات و ناامني هاي موجود در افغانستان كه پس از سقوط طالبان بروز كرد، در عراق نيز تكرار شود.

خفت بارترين لحظه براي صدام حسين فرا رسيده بود. مردي كه يك دهه پيش، واشنگتن را به چالش طلبيده بود. چشمانش را بسته بود تا پزشك ارتش آمريكا لابه لاي موهايش را بكاود و دندانهايش را بررسي كند. همزمان با پخش اين تصاوير، كوچه ها و خيابان هاي بغداد سرشار از مردمي بود كه دستگيري او را جشن گرفته بودند. آنها در خيابانها مي رقصيدند و تيراندازي هوايي مي كردند. او هزاران كرد را بمباران شيميايي كرد و به قتل رساند. بسياري ديگر از شهروندان بي گناه او در دوران زمامداريش به زندان افتادند و شكنجه شدند. پس روز خوبي براي مردم فرا رسيده بود. براي «كارل روو» مشاور سياسي «جورج بوش» هم روز خوبي بود. ديگر چه احتياجي به تبليغات گران قيمت است، وقتي كه تصوير شيطان به دام انداخته شده را در اختيار داري؟
آن روز براي «توني بلر» هم مطمئناً بهترين روز بود. اگر چه او بريتانيايي ها را به علت وجود سلاح هاي كشتار جمعي گمراه كرد، اما روز دستگيري صدام، روزي بود كه نخست وزير پس از مدت ها مي ديد.
اما صدام عليرغم اين شكست خفت بار، كماكان، مشكل اصلي و بزرگي قلمداد مي شود. هنوز معلوم نيست چه دادگاهي را آمريكا و دولت دست نشانده آن در عراق براي صدام تدارك خواهند ديد. اما مذاكرات و گفت وگو هاي بي شماري در جريان است تا اين موضع را بررسي كنند.
در اولين دهه از ۲۳ سال قدرت صدام، وي شريك مطمئني به حساب مي آمد.
او تهديدي براي كسي به شمار نمي رفت. سيل رهبران غرب و عرب با او ارتباط سياسي و اقتصادي داشتند كه شهادت صدام در يك دادگاه علني مي تواند بسياري از قضايا را روشن كند. يكي از اين افراد، «دونالد رامسفلد» است كه در سال ،۱۹۸۳ دست صدام را به گرمي فشرد و از عراق در جنگ با ايران علناً حمايت كرد. در اين زمينيه، مي توان به «ژاك شيراك» و شركت هاي فرانسوي اشاره كرد كه از قراردادهاي بي شمار با عراق به سودهاي كلاني دست پيدا كردند. همچنين نمي توان «يوگني پريماكف» نخست وزير سابق روسيه رافراموش كرد كه در فوريه گذشته با صدام مذاكره كرد. او با صدام بر سر چه چيزهايي مذاكره كرد؟ نفت؟ سلاح هاي اتمي؟ يا اسناد و مدارك پيرامون ارتباط اتحام شوروي سابق و عراق؟ شايد صدام سرانجام به ما اطلاعات مفيدي درباره ارتباط با القاعده و يا سلاح هاي كشتار جمعي بدهد. حقيقت احتمالي اين است كه عراق حداقل براي يك دهه دست به توليد سلاح هاي شيميايي و اتمي نزده است. اين موضوع مي تواند سازمان ملل متحد و تيم هاي بارزسي آن را خشنود كند كه ساليان متمادي براي كسب اسناد و مداركي از آنچه وجود نداشت، تلاش كردند. اين موضوع براي بلر حتماً خوشايندهم نخواهد بود كه علت اصلي شركت در جنگ را سلاح هاي كشتار جمعي عراق دانست. اما درباره فرانسه و آلمان كه با جنگ آمريكا عليه عراق مخالفت كردند، چه مي توان گفت؟ براي حاميان و طرفداران آمريكا بسيار خوشحال كننده بود كه «ژاك شيراك» و «گرهار دشرودر» دستگيري صدام را امري مثبت دانستند.
«دومينيك دو ويلپن» وزير امور خارجه فرانسه نيز گفت: جامعه بين المللي به اين خاطر بايد به خود تبريك بگويد.
اما همچنان اختلافات ميان دو قاره بر سر سودهاي ناشي از بازسازي عراق پا برجا است. دستگيري صدام حسين كمكي به شكاف عميق ميان دو طرف نمي كند.
اگر چه دستگيري ديكتاتور سابق رويدادي مهم به شمار مي رود، اما اين كه اين رويداد نقطه عطفي است يانه، تنها با گذشت زمان مشخص خواهد شد.
برخي مي گويند دستگيري صدام بر عملكرد مبارزان داخلي عليه آمريكا تأثير خواهد گذاشت.
بوش و همفكران او بر اين باورند كه عليرغم بازداشت صدام، حملات تروريستي كماكان ادامه خواهد داشت.
برخي عراقي ها كماكان خواهان آن هستند كه صدام دوباره قدرت را به دست گيرد. اين عراقي ها، عمدتاً سني هايي هستند كه از قدرت گرفتن شيعيان هراسناكند. برخي ديگر نيز انگيزه هاي شخصي دارند. براي مثال، افراد خانواده اي كه عضوي از آنها توسط نيروهاي آمريكايي كشته شده است، خواهان انتقام گيري و قدرت گيري مجدد صدام هستند. برخي نيز تمايل دارند كه عراق توسط عراقي ها هدايت و رهبري شود و آمريكايي ها از كشور خارج شوند. دستگيري صدام و تحقير او تنها باعث شعله ور شدن خشم عراقي ها و تشديد احساسات ضد آمريكايي آنها خواهد شد. آنها خواهند گفت شما كارتان را در كشور انجام داديد و الآن زمان خداحافظي است.