علي رغم تلاش هايي كه براي مقابله با ميلياردها هرزنامه اي كه هر روز صندوق هاي پستي الكترونيكي را پر مي كنند، هنوز به نظر نمي رسد راه حل موفق آميزي در دسترس باشد.
هرزنامه نويسان (Spammers) هر كدام ممكن است در روز ميليون ها نامه ناخواسته (Spasm) به كاربران اينترنت بفرستند. در اين نامه ها كه معمولاً جنبه تبليغاتي دارند، انواع و اقسام موضوعات ديده مي شوند.
به گزارش بي بي سي، گروهي از محققين در شركت مايكروسافت، اميدوارند راه حلي كه در حال كار روي آن هستند بتواند حداقل ميزان نامه هاي ناخواسته ارسالي را كاهش دهد.
اسم پروژه، پني سياه ناميده شده است. پني سياه نام اولين تمبري است كه شركت پستي انگليسي در دهه ۱۸۳۰ استفاده كرد. تا قبل از آن اين گيرنده نامه ها بود كه مي بايست هزينه دريافت نامه را مي پرداخت. با آمدن تمبر اين فرستنده بود كه بابت ارسال نامه هزينه مي كرد.
تد وابر، مسؤول پروژه در مايكروسافت مي گويد كه ايده اصلي كه ما داريم آن است كه سعي كنيم و سيستم را به گونه اي تغيير دهيم كه براساس آن فرستنده نامه «هزينه اي» بابت نامه اي كه ارسال مي كند پرداخت كند.اين هزينه به صورت پرداخت مستقيم پول نخواهد بود، بلكه به صورت اشغال شدن حافظه و پردازشگر كامپيوتر فرستنده خواهد بود؛ به صورتي كه براي هر email ي كه فرستنده مي فرستد، كامپيوتر وي ده تا بيست ثانيه درگير حل يك معماي پنهاني خواهد بود.
ايده اصلي آن است كه اگر فرستنده نامه اي، گيرنده را نمي شناسد، به وي ثابت كند كه آنقدر برايش ارزش قائل است كه حاضر است برايش زمان كمي هزينه كند. مايكروسافت معتقد است كه نامه هايي كه چنين علامتي را با خود داشته باشند توسط گيرنده نامه با دقت بيشتري بررسي وخوانده مي شوند.
چنين كاري به اين معني است كه كامپيوتر هرزنامه نويسان به شدت كند خواهد شد، در حالي كه كساني كه نامه هاي عادي مي نويسند، مورد خاصي را احساس نخواهند كرد. در نظر بگيريد كه در طي يك روز حدود هشتاد هزار ثانيه وجود دارد؛ اگر «هزينه» ارسال هر نامه الكترونيكي ده ثانيه باشد، هرزنامه نويسان در طي روز حداكثر تنها هشت هزار نامه ناخواسته مي توانند بفرستند.
اين در حالي است كه اين گونه افراد هم اكنون در طي روز ميليون ها نامه مي فرستند، با اين سيستم اگر بخواهند به اين صورت به اين كار ادامه دهند مجبور خواهند شد كه براي كامپيوترهايي كه استفاده مي كنند هزينه زيادي كنند در نتيجه اين هزينه زياد ارسال هرزنامه ها سودآوري كمتري خواهد داشت. نكته آن كه تمام اين اتفاقات براي ارسال كننده نامه مي افتد، بدون آنكه روي دريافت كننده نامه تأثيري داشته باشد.
اين ايده ابتدا توسط يكي از اعضاي مركز تحقيقات مايكروسافت و در سال ۱۹۹۲ مطرح شد. در ايده اوليه استفاده از حافظه خود پردازشگر (CPU) مطرح بود، ولي تحقيقات نشان داد كه بهتر است از تأخير در حافظه استفاده شود. تأخير در حافظه، مدت زماني است كه طول مي كشد تا پردازشگر اطلاعات را از حافظه دستگاه بگيرد.
به اين ترتيب، مهم نيست كه كامپيوتر فرستنده چه ميزان قديمي و يا جديد باشد. چرا كه اين سيستم براساس سرعت پردازشگر تعريف نشده است، بلكه در هر حالتي مدت زمان تأخير در پردازش ايجادمي كند.
معماهايي كه در نظر گرفته مي شوند، آن اندازه ساده هستند كه بيش از اندازه پردازشگر را به كار نگيرند و در عين حال چون پردازشگر را ملزم به دسترسي به اطلاعات از حافظه مي كند، به اندازه كافي در كار آن تأخير ايجاد مي كند.
پاول وود، مدير آناليز شركت MessageLabs كه در زمينه امنيت emailها فعاليت مي كند از اين ايده استقبال مي كند و مي گويد: يكي از مشكلات ساختاري كه هرزنامه دارد، آن است كه ارسال آن هيچ هزينه اي براي فرستنده ندارد، در حالي كه گيرنده آن مي بايست براي آن هزينه بگذارد. اين هزينه ها شامل هزينه پهناي باند، مشكلات استفاده و پايين آمدن بهره وري است. ايده مايكروسافت براي انتقال هزينه ها از گيرنده به فرستنده كاملاً منطقي به نظر مي رسد.
مايكروسافت در حال تلاش براي گنجاندن اين سيستم در محصولات ضداسپم مختلف است. اين سيستم به راحتي در سيستمهاي پست الكترونيكي مثل Outlook و يا mail serverها قابل گنجاندن است. ووبر تأكيد مي كند كه براي آنكه اين سيستم كار كند، مي بايست همه به آن مجهز شوند و از آنجايي كه اين گيرنده نامه است كه شرايط را فرستنده تعيين مي كند (همان حل معما)، بنابراين هرزنامه نويسان راهي براي فرار نخواهند داشت. با اين حال ووبر اعتراف مي كند كه اين روش قطعا ً كل هرزنامه ها را متوقف نخواهد كرد. به نظر وي براي مقابله با اين واقعيت نمي بايست تنها به يك روش بسنده كرد، مامي بايست روشهاي مختلفي را براي مقابله با آن به صورت همزمان استفاده كنيم. وي معتقد است كه هرزنامه نويسان روزهاي بدتري را نيز براي ما به دنبال خواهند داشت، فقط اميدوار است كه اين موضوع باعث نشود كه مردم را به كلي از پست الكترونيكي فراري دهد.

سيد احمد لواساني
دامنه ‎/ir (domain) از تاريخ اول دي ماه امسال براي عموم قابل ثبت است. اين در حالي است كه تا قبل از اين شرايط ثبت چنين دامنه اي مستلزم ارائه مداركي مستند جهت توجيه و توضيح نام ارائه شده جهت ثبت تحت اين دامنه بوده است. براساس اطلاعات جديدي كه در سايت www.nic.ir آمده است، شرايط كلي براي ثبت يك دامنه ‎/ir به صورتي تغيير كرده است كه امكان ثبت اين دامنه را به كليه كاربران در كل جهان مي دهد. ايرانت، واحد شبكه پژوهشگاه دانشهاي بنيادي، كه ده سال پيش توسط مركز تحقيقات فيزيك نظري ورياضي (IPM) تأسيس شده است از ابتداي ورود اينترنت به ايران كه در همان سال و توسط همين مركز بوده است،مسؤوليت ثبت دامنه هاي ‎/ir را به عهده داشته است. به گفته مسؤول ثبت دامنه هاي اين مركز، علت اخذ چنين تصميمي ، درگيريهايي بوده است كه تا قبل از اين به واسطه تشابه اسمي درخواست كنندگان دامنه پيش مي آمده است. مثلاً در نظر بگيريد كه اسم يك بيمارستان و يك شركت هر دو به نام alef باشد، دامنه alef.ir به كداميك تعلق مي گيرد؟ با سياست جديد، هر كه زودتر مراجعه كند، حق تقدم خواهد داشت. اگر كسي هم به ثبت دامنه اي توسط شخصيت حقيقي و يا حقوقي ديگري شكايت داشته باشد (چه در اين دامنه و چه در دامنه هاي ديگر)، مي تواند از طريق سازمان جهاني مالكيت معنوي (www.wipo.int) به اين امر اعتراض كرده و با توجه به شرايط به احقاق حق خود بپردازد. اگرچه چنين اقدامي، به خودي خود بسيار مثبت است و چه بسا بسيار زودتر هم مي بايست صورت مي گرفت، ولي اطلاع رساني در مورد آن در حد صفر بوده است. مسؤول ثبت دامنه ها در IPM به اعلام موضوع در صدا و سيما و يكي از نشريات تخصصي در حدود يك ماه پيش و وب سايت اصلي ثبت دامنه ۰۱۲(www.nic.ir) در چند روز اخير اشاره مي كند. تجارت دامنه، مدتهاست كه به يك تجارت پرسود بدل شده است به گفته ايشان تمام
reseller هاي IPM از اين موضوع در هفته هاي اخير خبر داشته اند و براي آزاد شدن ثبت دامنه ‎/ir لحظه شماري مي كردند تا بتوانند بيشترين تعداد اسم هاي عمومي راثبت كرده و سپس در معرض فروش بگذارند. بنابه گزارش ها تنها در همان روز اول دوهزار اسم جديد به ثبت رسيده است. اين موضوع اتفاقاً كار را براي IPM حساس تر مي كند و نشان مي دهد كه مي بايست اطلاع رساني در اين زمينه حتي از حالت عادي نيز بيشتر مي بود اتفاقي كه حتي در اين حد و اندازه نيز نيفتاد. تا لحظه تنظيم اين خبر، هيچ يك از روزنامه ها و نشريات تخصصي و غير تخصصي به اين موضوع نپرداخته اند و حتي در كمال تعجب هيچ يك از سايت هاي خبري و وبلاگ ها نيز به آن نپرداخته اند.