Iran Newspaper

سحر طلوعي
اخيراً جشنواره فيلمهاي كوتاه باران در تهران برگزار شد. جشنواره اي با موضوعيت زن موضوع جالب است و از آن جالب تر ارسال هشتصد فيلم كه حدود نيمي از آنها را دختران جوان كارگراني كرده اند. حضور دختران د رعرصه فيلمسازي پررنگ شده. بدنيست به اين بهانه با چند تن از كارگردانان فيلمها به گفت وگو بنشينيم و ببينيم چرا به فيلمسازي روي آورده اند؟»
«فرحناز شريفي» كارگردان فيلم كوتاه «صداي ماه » است. فيلمي از يك دختر جوان درباره يك بانوي از دست رفته . فيلمي درباره قمرالملوك وزيري.
«شريفي» اگرچه فيلمهاي سالهاي اخير را ضعيف ارزيابي مي كند اما مي گويد: «همين هم جاي خوشحالي است كه دختران تواناييهايشان را در اين عرصه مي سنجند و اميدوارم با افزايش كميت حضور آنها در اين عرصه، كيفيت كارها هم افزايش يابد. » او جدي بودن در كار و ايجاد حس اطمينان و اعتماد در يك گروه كاري را مانع ايجاد ديد جنسيتي به خانمهاي فيلمساز مي داند: «من منكر وجود اين نگاه جنسيتي در جامعه نيستم اما ما هم به عنوان يك دختر بايد آنقدر جدي به كارمان نگاه كنيم تا كسي جرأت نكند با اين ديد به ما نگاه كند.»
و حالا بخوانيد از يك فيلمساز مبارزه گر... «مطمئن باشيد در سالهاي بعد اين نسبت به هم خواهد خورد و تعداد دختران جواني كه به صف فيلمسازان مي پيوندند، بيشتر خواهد شد.» اين را «الهام حسين زاده» مي گويد. او كارگردان فيلم «همسفر خاموش » است و سخت روي حرفش مي ايستد و افزايش گرايش خانمها به اين عرصه را ناشي از تلاش اين قشر از اجتماع مي داند كه دارند سعي مي كنند تا حقشان را بگيرند و تلاش مي كنند كه بهتر باشند. «حسين زاده » كم رنگ بودن حضور بانوان در اين عرصه را نتيجه شرايط اجتماعي مي داند و معتقد است: «هنوز اين شرايط تغيير چنداني نكرده اما دختران خودشان را بيشتر باور كرده اند. » او از اينكه بيشتر فيلمسازان اين سالهاي اخير را خانمها تشكيل مي دهند، چرا كه: «شما به هر جا نگاه كنيد اين نسبتها را مي بينيد، نسبتهاي دانشگاهي ۷۰(دختر) به ۳۰(پسر) است و...». اما با همه اين حرفها هيچگاه اين نسبتها را با ديد جنسيتي نگاه نكرده و نمي كند. اگرچه نگاه جنسيتي اجتماع را با استقامت و اعتماد به كارش پاسخ گفته است و يا به قول خودش با اين ديد «مبارزه » كرده است. اما «آرزو ابراهيمي » كارگران فيلم «كمي هم براي من معلق بزن»، نظر ديگري دارد. او علت حضور پررنگ جوانان در عرصه هاي فيلمسازي را همه گيري ساخت فيلم كوتاه مي داند و اين را خاص زن و مرد نمي داند او به مرزبندي ميان زن و مرد اعتقادي ندارد. «ابراهيمي » ماندگاري در عرصه فيلمسازي را مهمتر از هر چيزي مي داند: «مهم اين است كه از اين خيل عظيم فيلمساز چند نفر واقعاً در اين عرصه باقي مي ماند چرا كه ما تابع شرايط هستيم نه شرايط تابع ما.»
«خسته و هيچ» اين نام فيلم «بهاره طباطبايي» است. او علت گرايش زنان به فيلمسازي را محروميت مي داند: «هر جاي دنيا يك منع و محدوديتي پيش مي آيد، پتانسيلي ايجاد مي شود و يك دفعه فوران مي كند و آزاد مي شود ولي در آخر به يك تعادل مي رسد.» او از اين تعادل به عنوان تعادل واقعي نام مي برد و معتقد است حتي تعداد مردان فيلمساز مطرح سينمايي ايران هم انگشت شمار است. «طباطبايي» علت حضور كمرنگ چه زنان و چه مردان در عرصه سينماي بلند و حرفه اي را اينطور توضيح مي دهد: «شرايط فيلمسازي بخصوص در زمينه حرفه اي بسيار سخت و پرهزينه است و انرژي زيادي از افراد مي گيرد.» اما به طوركلي «طباطبايي» نگاه جنسيتي به بانوان را در عرصه فيلمسازي مهم و مؤثر نمي داند گرچه وجود آن را انكار نمي كند ولي مهمتر از ديد جنسيتي داشتن روابط قوي با رده هاي بالاتر حوزه فيلمسازي را عنوان مي كند كه براي شروع به كار و ادامه كار بسيار مفيد و مؤثر است. و در آخر مي رويم سراغ «مرجانه دانه كار» كارگردان فيلم «ارتباط». او زماني هم البته دستي بر روزنامه نگاري داشته است.«دانه كار» علت گرايش به سمت فيلمسازي را دوربين هاي Digital و همه گيري آن بيان مي كند. اگرچه معتقد است برخلاف تصور همگان، فيلم كوتاه در انتخاب موضوع انديشه بسيار سخت تر از فيلم بلند و حرفه اي است. «شما در فيلم كوتاه بايد براي مخاطب خاص فيلم بسازيد و از اين نظر خيلي كارتان سخت تر مي شود.» او فيلم كوتاه را ژانري مستقل مي داند و با اطمينان مي گويد: «فيلم كوتاه براي من سكوي پرتاب براي رسيدن به فيلمهاي بلند نيست.» از نظر «دانه كار»: «فيلم كوتاه صميمي و خصوصي و مستقل است و نبايد اين همه مزيت را به كشمكشهاي پشت صحنه در فيلمهاي بلند حرفه اي ترجيح داد.» «دانه كار» در مورد مسأله ديد جنسيتي نظر جالبي دارد: «اولاً كه من هيچگاه به تفاوت جنسي معتقد نيستم ولي تفاوت نقشهاي اجتماعي را قبول دارم ثانياً اينكه اصلاً قبول ندارم كه آقايان همواره حقوق خانمها را خورده اند چه بسا كه خانمهاي اينچنيني هم داريم.»