اكنون كه ديوان عالي آمريكا جنبه هاي قانوني را در مورد زندانيان گوانتانامو را مورد رسيدگي قرار داده است، شايد اين بررسي توجهي شايسته را نسبت به بي قانوني هايي كه نسبت به اين زندانيان اعمال شده است، جلب كند. رفتار ما با زندانيان جنگ افغانستان در خليج گوانتانامو ناقض كنوانسيون ژنو است و تجاوز به اصول كلي سازمان ملل متحد در مورد كليه افرادي كه به هر شكل و تحت هر شرايطي بازداشت شده اند، زيرپا گذاشتن حقوق زندانيان، قوانين بين المللي در مورد حمايت از زندانيان جنگي را تضعيف مي كند. يكي از اين قوانين اين است كه هر زنداني بايد در مقابل قاضي قرارگيرد تا محقق شود كه آيا او زندگاني جنگي است يا نه. اين كار در گوانتانامو انجام نشده است. بيش از ۶۶۰ نفر كه بيشتر آنها در كارزار افغانستان دستگير شده اند، در پايگاه دريايي خليج گوانتانامو زنداني شده اند. بعضي از آنها غيرنظامي هستند و عليه ايالات متحده اسلحه به دست نگرفته اند. بعضي از آنها وقتي دستگير شده اند ۱۶ سال سن و يا كمتر داشته اند. بسياري از آنان ۱۸ ماه است كه گرفتار شده اند و بازپرسي هاي مفصلي از آنها به عمل آمده است و به تازگي اجازه يافته اند كه تنها ۱۵ دقيقه در هر هفته ورزش كنند. آنها را از داشتن وكيل محروم داشته اند و تنها محافظانشان، بازپرسان و افراد صليب سرخ بين المللي آنها را ملاقات كرده اند. اين زندانيان، شهروند بيش از ۴۰ كشور هستند. «كالين پاول» وزير امور خارجه ايالات متحده در نامه اي به پنتاگون درخواست كرده است كه به موضوع اين زندانيان به فوريت رسيدگي شود، زيرا ادامه بازداشت آنان مانع همكاري هاي بين المللي در مورد مبارزه با تروريسم مي شود.
تدارك محاكمه و احتمال اعدام تعداد كمي از اين زندانيان كه متهم به جنايات جنگي هستند، در حال انجام است و براي محاكمه اين زندانيان به وسيله سه قاضي نظامي، دادگاهي در حال ساخته شدن است. مقررات شهادت در اين دادگاه حالت ويژه اي دارد؛ مثلاً اين واقعيت كه شهادت شاهدان نمي تواند صحت چيزي را اثبات كند و همين طور هم گواهي براساس شنيده ها نمي تواند مانع اثبات چيزي شود و تمام مكاتبات بين وكلاي غيرنظامي و موكلين آنها مي تواند به وسيله سازمانهاي اطلاعاتي كنترل شود. بيش از ۶۰۰ زنداني كه عليه آنها هيچ اتهام جنايي وجود ندارد، بدون هيچ محاكمه اي در اين برزخ فرساينده باقي مي مانند و به تدريج به فراموشي سپرده مي شوند. جنگ بين ايالات متحده و افغانستان مدتهاست كه پايان يافته و هرنوع اطلاعاتي كه مي توانسته است درمورد تروريسم به دست آيد، اكنون ديگر قديمي و به درد نخور شده است. ديگر دليلي براي ادامه بازداشت اين زندانيان، كه خلاف قوانين جنگ و نظر و افكار عمومي است، وجود ندارد.
مردم آمريكا بايد اين موضوع را مورد توجه بيشتري قراردهند، زيرا ميليونها دلار پول ماليات دهندگان صرف ادامه بازداشت اين زندانيان و نگهباني از آنها و محاكمه آنها مي شود. ايالات متحده سرمشقي از رفتار خودسرانه با زندانيان به دست داده كه ممكن است براي مردم خود ما، آناني كه به خدماتي در خارج از كشور اشتغال دارند و در آينده احتمال دارد به اسارت گرفته شوند، ايجاد خطر كند. به جز اين ملاحظات عملي، تأثير مخرب نديده گرفتن اين ظلم و ستم بر ملت ماست كه بايد به آن توجه شود. به گزارش صليب سرخ بين المللي، اين بازداشت نامحدود تأثير بسيار بدي بر حالت رواني اين زندانيان گذاشته است، طوري كه بسياري از آنان سعي در خودكشي كرده اند. موضوع اين نيست كه گوانتانامو بخشي از آمريكا نيست و قانون اساسي ما در آن جا نافذ نيست. مسأله اين است كه آيا احترام و اعتبار ايالات متحده را مي توان در اين محراب ترس قرباني كرد؟
چگونه ادعاي آموختن دموكراسي به ديگران را داريم، درحالي كه با بازداشت غيرقانوني و ظالمانه اين افراد همه اصول و مقررات قانوني را زير پا گذاشته ايم؟
ادامه بازداشت «زندانيان» گوانتانامو لكه تاريكي است بر تاريخ كشورمان كه با هيچ خدمتي كه احتمالاً در جاهاي ديگر موفق به انجام آن شويم، زدوده نخواهد شد.
* پيتركوهن در جنگ بين الملل دوم سرباز بوده. او يك هنرپيشه و از فعالان نهضت صلح است و اكنون در «سانتاباربارا» زندگي مي كند.