«وحيد اردم» رئيس گروه سازمان «پيمان آتلانتيك شمالي» (ناتو) در مجلس تركيه، گفت: «ناتو» سرگرم بررسي پيشنهاد آمريكا در مورد نقش جديد اين سازمان در منطقه خاورميانه است.
به گزارش ايرنا، وي اين مطلب را در گفت وگو با شماره شنبه روزنامه «يني شفق» تركيه، عنوان كرد.وي افزود: آمريكا در راستاي اجراي طرح «خاورميانه بزرگ» خواهان استفاده از ناتو و نيز مداخله اين سازمان در عراق است.رئيس گروه «ناتو» در مجلس تركيه اضافه كرد: كشورهاي آلمان و فرانسه با اين پيشنهاد آمريكا مخالفند، ولي انگلستان و تركيه در اين رابطه نظر مثبت دارند.اردم گفت: محور اصلي گفت وگو هاي سران ناتو در نشست استانبول كه قرار است تير ماه آينده برگزار شود، تبادل نظر در مورد نقش ناتو در طرح آمريكايي «خاورميانه بزرگ» و مداخله ناتو در عراق خواهد بود.

مقامات قزاقستان اعلام كردند كه در تجسس براي كشف عاملان بازار سياه موادهسته اي در اين كشور، به محل هاي مشكوكي دست يافته اند كه مركز استقرار اكثر زرادخانه هاي اتمي اتحاد شوروي سابق بوده است.
به گزارش ايسنا به نقل از آسوشيتدپرس، آنها خاطرنشان كردند كه آژانس اطلاعات قزاقستان درحال بررسي دفتر يكي از شركت هاي «دبي» در «آلماتي» است كه «جورج بوش» رئيس جمهوري آمريكا آن را بابازارسياه موادهسته اي به رياست «عبدالقديرخان» ـ پدر بمب هسته اي پاكستان ـ مرتبط دانسته است.
ارتباط بالقوه بازارسياه با قزاقستان، نگراني درباره صدور بقاياي برنامه سلاح هاي هسته اي اتحاد شوروي سابق را افزايش داده است.

«برهان الدين رباني» رهبر «حزب جمعيت اسلامي افغانستان» و رئيس جمهوري سابق اين كشور در نامه سرگشاده اي به «حامد كرزاي» رئيس دولت انتقالي، از وي خواست تا نسبت به شركت مهاجرين افغانستاني مقيم ديگر كشورها در انتخابات رياست جمهوري سال آينده تدابيري بينديشد. به گزارش ايرنا، در اين نامه سرگشاده كه در شماره اين هفته هفته نامه «مجاهد» ارگان حزب جمعيت اسلامي افغانستان چاپ شد، آمده است: ميليون ها نفر از هموطنان ما در ديگر كشورهاي جهان زندگي مي كنند كه بازگشت همه آنان به كشور در زمان باقي مانده تا انتخابات خرداد ماه سال آينده براي شركت در انتخابات ميسر نيست.
رباني پيشنهاد كرده است كه رئيس دولت انتقالي با صدور مجوز لازم، زمينه شركت اين جمع قابل توجه از شهروندان افغانستان را در انتخابات در كشورهاي محل اسكان آنان فراهم سازد.در نامه رئيس جمهوري سابق افغانستان افزوده شده است؛ «افغانهاي مقيم ديگر كشورهاي جهان از نزديك با نحوه برگزاري انتخابات محل اقامت خود آشنايي دارند و در جريان نحوه نامزد شدن و رأي دهي هستند، لذا پيشنهاد مي شود كه دولت زمينه ايجاد حوزه هاي انتخاباتي با توافق كشورهاي ميزبان را مهيا كند.» رباني نوشته است: حق مسلم مردم افغانستان است كه در سرنوشت خويش سهيم شوند و با اين اقدام، بازگشت آنان جهت مشاركت در حيات سياسي و اجتماعي كشور نيز سرعت خواهد يافت.

پاريس ـ مسعود دهقاني: وزير پيشين دفاع و وزير مشاور در امور اروپايي فرانسه در دادگاهي در «پاريس» به اتهام تأمين مالي حزب خود به روش غير قانوني محكوم شدند.
دادگاه پاريس «فرانسوا لئوتار» وزير پيشين دفاع فرانسه و رهبر سابق «حزب جمهوريخواه» همچنين « رنو دون دي يو» وزير مشاور در امور اروپايي فرانسه را در تأمين مالي حزب ياد شده به طريق غير قانوني مقصر شناخت و آنها را به ترتيب به ده ماه حبس تعليقي و جريمه نقدي معادل ۱۵ هزار يورو محكوم كرد.
لئوتار در سال هاي ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵ در دوره نخست وزيري «ادوار بالادور» عهده دار وزارت دفاع و «رنو دون دي يو» در سال ۲۰۰۲ عهده دار وزارت مشاور در امور اروپايي فرانسه را بر عهده داشتند.محكوميت لئوتار ۶۰ ساله باتوجه به كناره گيري از قبل او از سياست، تبعات شديدي به همراه نخواهد داشت. با اين حال، گفته مي شود اين محكوميت كه تقريباً دو هفته بعد از محكوميت «آلن ژوپه» دبير كل حزب حاكم فرانسه صورت مي گيرد، مي تواند سيماي اين حزب را در انتخابات منطقه اي و اروپايي فرانسه كه در آينده نزديك در فرانسه برگزار مي شود، مخدوش كند و حربه ديگري به رقباي اين حزب دهد، به ويژه آن كه « رنو دون دي يو» در حال حاضر نماينده مجلس و سخنگوي اين حزب راستگراي حاكم مي باشد.

رئيس حزب دموكرات كردستان عراق، تمام گروه هاي كرد را به جهاد مقدس عليه آنچه وي آن را تروريسم خواند، فراخواند.
به گزارش ايسنا به نقل از روزنامه «خليج تايمز»، «مسعود بارزاني» گروه هاي تندرو را به شست وشوي افكار نسل جوان و اعزام آنها به سوي مرگ متهم كرد.
وي گفت: اگر تندروها معتقدند كه پاداش يك چنين عمليات تروريستي بهشت است، پس چرا به جاي اين كه جوانان بيگناه را قرباني كنند، خودشان به اين اعمال تن درنمي دهند.
بارزاني در پيامي خطاب به احزاب سياسي، سازمان ها و دولت هايي كه با قربانيان حملات انتحاري در اربيل همدردي كرده اند، گفت: چنين اقداماتي نتيجه توطئه هاي خطرناكي است كه سال ها پيش طرح ريزي شده است.
وي گفت: پيام اين توطئه ها اين است كه كردها حق ندارند حق خود را بگيرند يا درباره دموكراسي صحبت كنند.

گروه بين الملل ـ «پل برمر» حاكم آمريكايي عراق اعلام كرد كه به «دلايل فني» برگزاري انتخابات در عراق تا يك سال يا ۱۵ ماه آينده امكانپذير نيست.
به گزارش خبرگزاري رويتر، وي در مصاحبه با شبكه تلويزيوني «العربيه» گفت: حل اين مشكلات نيازمند زمان است. ما تخمين مي زنيم اين مشكلات بين يك سال تا ۱۵ ماه طول بكشد. مشكلات واقعاً فني مانع از برگزاري انتخابات مي شود. عراق قانون انتخابات ندارد. آن يك كميسيون ملي براي تدوين حتي يك قانون ملي براي نظارت بر احزاب سياسي ندارد، فهرست رأي دهندگان ندارد، عراق تقريباً ۲۰ سال سرشماري قابل قبولي نداشته است و مرزبندي حوزه هاي انتخاباتي براي تعيين محل برگزاري انتخابات مشخص نيست.
از سويي، روزنامه فرامنطقه اي «الحيات» به نقل از منابع نزديك به آيت الله «علي سيستاني» اعلام كرد: آيت الله سيستاني در ديدار با «اخضر ابراهيمي» كه اخيراً جهت ارزيابي اوضاع داخلي عراق با وي ديدار كرده بود، موافقت خود را با تمديد چهارماه ديگر جهت فعال بودن شوراي حكومت انتقالي عراق و بحث انتقال قدرت به اين شورا اعلام كرد.
به گزارش ايسنا به نقل از الحيات، اين منابع اظهار داشتند: در اين ديدار، آيت الله سيستاني موافقت خود را نسبت به اين موضوع مشروط به تعيين صلاحيت هاي اين شورا و صدور قطعنامه اي از سوي شوراي امنيت براي تعيين تاريخ دقيق برگزاري انتخابات درعراق كرد.
اين منابع همچنين تصريح كردند: آيت الله سيستاني بر همزماني برگزار شدن انتخابات عمومي با انتخابات اعضاي شوراي تدوين قانونگذاري پيش از پايان سال جاري موافقت كرد و از ابراهيمي خواست كه نگراني هاي اهل سنت در عراق را رفع كند.
در عين حال، آيت الله سيستاني بر ضرورت تعهد نسبت به زمان انتقال قدرت به عراقيان در سي ام ژوئن تأكيد كرد وگفت: عراق جديد بايد يك عراق قانونمند باشد و مؤسسات اين كشور بايد مبتني بر قانون، عدالت و احترام به رأي ديگران نهاده شوند.

امين اسماعيل محمدي نسب
انتخابات رياست جمهوري آمريكا درماه نوامبر سال جاري ميلادي با مطرح شدن رقيبان اصلي وارد مراحل جدي خود شده است. «جورج واكر بوش» رئيس جمهوري كنوني ايالات متحده آمريكا، دراين انتخابات با چالشهايي دشوار روبروست و نمي توان به طور كامل روي پيروزي حتمي او سرمايه گذاري كرد. يكي از اين چالش ها، قضيه عراق است. تمركز بدنه اصلي تمركز و سرمايه فكري و مالي دولت بوش روي مقوله موسوم به «مبارزه با تروريسم» و انحراف گريزناپذير وي از مسائل اقتصادي داخلي، اكنون در تبليغات انتخاباتي دردسرساز شده است. پيدانشدن سلاح هاي كشتار جمعي در عراق و هزينه هاي مختلف اين جنگ براي آمريكا و نيز غيرقابل اتكا بودن شرايط ايجاد شده در افغانستان، در كنارساير عوامل اجازه نمي دهند تا مرد شماره يك كاخ سفيد بتواند استراتژي قابل اطميناني را براي كسب پيروزي نوامبر طراحي كند. اين نوشتار سعي دارد كه به رؤوس مشكلات فراروي بوش در حوزه سياست خارجي نگاهي داشته باشد و از اين نگاه، در جهت تحليل وضعيت انتخاباتي دولت جمهوريخواهان بهره گيرد.
دكترين پيشدستي در حمله و هزينه هاي آن
سياست خارجي و دكترين امنيت دولت بوش در فرداي وقوع حادثه تروريستي يازدهم سپتامبر از يك سياست خارجي متمايل به عافيت طلبي و كناره گيري از دخالت در بحرانها به سياستي مبتني بر «دفاع روبه جلو» و كشاندن جنگ به سرزمين خصم وپيشدستي در حمله چرخش كرد. حمله قابل پيش بيني به افغانستان، با ايجاد دسته بنديهاي تعيين كننده منابع بالقوه تهديد در قالب محور شرارت دنبال شد و نشان داد كه تنظيم كنندگان حركت هاي استراتژيك آمريكا در اتاق بيضي كاخ سفيد، بيشتر قصد داشته و دارند كه از حادثه سپتامبر ۲۰۰۱ نهايت بهره برداري هاي امنيتي و سياسي را به عمل آورند.
مي توان مراحل ظهور و تطور دكترين امنيتي و سياست خارجي «پسا ـ سپتامبر» ي دولت جمهوريخواه بوش را به چهار دوره تقسيم كرد: نخست، از يازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ تا پس از اشغال افغانستان، دوم، از سال ۲۰۰۲ و فرداي سقوط رژيم طالبان تا ابداع محور شرارت وگنجاندن عراق، كره شمالي و جمهوري اسلامي ايران در آن، مرحله سوم، از مارس ۲۰۰۳ و حمله و ساقط كردن رژيم صدام در عراق تا حدود شش ماه پس از آن و چهارم از زمان پديدار شدن نخستين اعترافات مسؤولان ارشد آمريكايي به رسوايي عظيم اطلاعاتي و پذيرش ضرورت تحقيقات و ورود به مرحله انتخابات.
از ديد تحليل عمقي، از تقسيم بندي فوق خود مشخص است كه دولت جورج و اكر بوش در كاخ سفيد ۳ سال پر افت وخيز را طي كرده است. دولت آمريكا در اين فراز و نشيب ۳ ساله از برخورداري از حمايت كامل سازمان ملل متحد و اكثريت كشورهاي جهان در قضيه مبارزه با تروريسم و جنگ افغانستان عليه رژيم طالبان تا تنها ماندن با ائتلافي كم شمار در قضيه حمله به عراق را شاهد بوده است ويافت نشدن سلاح هاي كشتار جمعي در زرادخانه رژيم سابق بغدادنيز بر عقلايي بودن تصميمات اتخاذ شده سايه پرسشي بزرگ افكنده است. سايه اين پرسش چنان سنگين است كه استمرار پايبندي به دكترين فوق الذكر را با دشواريهاي فراواني روبرو كرده است. بدين ترتيب و در «تحليل وضعيت» كنوني، دولت جمهوريخواهان نمي تواند روي دستاوردها سرمايه تبليغاتي خاصي باز كند.
عراق: مهم ترين چالش استراتژيك انتخاب مجدد
استراتژي بوش براي عراق تاكنون چند چالش عمده را شاهد بوده است: نخست آنكه، دوران پس از سرنگوني صدام با محاسبات آمريكايي ها مطابق نبوده است. كشته شدن روزانه سربازان ارتش آمريكا، اگرچه با معادلات تعداد نيروي به كار گرفته شده در شدت خصمانه بودن محيط وتعداد سربازان به خون غلتيده براي كارشناسان نظامي قابل تحمل است؛ اما شدت تمركزجهاني روي مسأله جنگ عراق و پيامدهاي آن، بواسطه تكروي بوش در قضيه عراق؛ اجازه استناد آمريكايي ها به معادله فوق را نمي دهد.
به اين مسأله مي توان موارد ديگري را هم اضافه كرد. شدت و گستره حملات عليه اهداف آمريكايي ـ بين المللي و عراقي ازآن جمله اند.
دومين عامل به چالش گيرنده آمريكا درعراق، به ناتواني در پيروزي درجنگ رواني برافكار و قلوب عراقي ها به طور خاص و افكارعمومي جهان به طور عام مربوط مي شود.
دراين حوزه، نادرستي سرمايه گذاري روي دستگيري صدام وپايان حملات، پس از دستگيري ديكتاتور گودال پناه و استمرار حملات ثابت شد.
ازطرفي، گسترش هشداردهنده سطح مانور موفقيت آميز طراحي و اجراكنندگان عمليات هاي ضداشغال در عراق نيز بر ناتواني فوق به شدت افزوده است.
گسترش حملات به اهداف كرد در شمال، دركنار وجود علامت پررنگ علاقه مندي به درگيركردن فاكتور شيعيان درمناقشه و درنهايت پناه بردن تاكتيكي آمريكا به سازمان ملل متحد درقضيه انتخابات و نحوه واگذاري قدرت به عراقي ها، همگي از علائم دشواري كار دولت بوش در عراق است.
عامل سوم نيز كه با هردو عامل فوق تأثيراتي برجاي گذاشته است و مي گذارد، به اعتراف به يافت نشدن سلاحهاي كشتارجمعي مورد ادعاي كاخ سفيد مربوط مي شود. اين چالش در درون عراق، باعث مي شود كه فرصت ابتكار رواني از دست آمريكايي ها خارج شود.
درجناح مقاومت كنندگان ضداشغال، اما همين عامل خود انگيزه اي براي ادامه حملات است، چون افكارعمومي عراقي ها از اعتراف مزبور به سرزنش مهاجمان متمايل مي شود و آنان را در سطحي استراتژيك تشويق و تحريك مي كند تا دامنه فشار را روي مختصات قومي از يك سو و ندادن اجازه استقرار آرامش رواني جهت اداره امور ازسوي ديگر، بگسترانند.
آنچه در چنين شرايطي براي آمريكا تير خلاص به شمار مي آيد، آن است كه عامل قومي در مناقشه عليه آمريكا فعال شود.
اين خطر بالقوه مي تواند با استمرار ناتواني آمريكا و افزايش نارضايتي در قبال نحوه واگذاري قدرت به تشكيلاتي كاملاً عراقي نموديابد.
شواهد موجود نشان مي دهد كه وقوف به اين خطر در نزد آمريكايي ها وجوددارد.
مهمترين علامت اين وقوف به عملكرد كاخ سفيد درمقابل خواست آيت الله علي سيستاني درمورد انتخابات ظهور كرد كه با دعوت از سازمان ملل كه به ايفاي نقش از يك سو و بايگاني كردن طرح انتخابات استاني ازسوي ديگر به اوج خود رسيد.
اما در گستره اي استراتژيك، دشواريهاي عراق ضمن آنكه اين كشور را به بستري مناسب جهت وزيدن بادهاي ضد آمريكايي در خاورميانه و هارتلند اسلامي تبديل مي كند، بر مبارزه با تروريسم (چه به معناي واقعي و چه در حوزه تبليغي و سياسي اش) تأثيراتي جدي بر جاي مي گذارد. از طرفي، چالش عراق كه به هيچ وجه در دسته بندي تهديد تروريستي قابل طرح نبود، اكنون خود با توليدنتايج مستقيم و جانبي باعث شده است تا پيگيري و اعمال دكترين هاي پسا سپتامبري جمهوريخواهان و به ويژه نو محافظه كاران در آستانه انتخابات به دشواري برخورد كند. اين امر از يك سو زمينه را جهت بهره برداري همان اهداف تعيين شده اعمال فشار فراهم مي كند واز ديگر سو به رقباي داخلي اين فرصت را اعطا مي كند كه اولويت بندي هاي دولت بوش را به باد انتقاد بگيرند.
تجربه پدر براي پسر!
در حال حاضر، به چند دليل بسيار سخت است كه بتوان چينش مهره ها را به نفع يا ضرر نهايي بوش ترتيب بندي كرد. اول آنكه، زمان براي ارائه سورپريزهاي تبليغاتي وجود دارد و اين سورپريزها مي تواند از دستگيري «اسامه بن لادن» رهبر شبكه القاعده تا وقوع حملاتي در سطح بين المللي كه عقلائي بودن اقدامات آقاي بوش را براي افكار عمومي آمريكايي ثابت كند؛ وجود دارد. دوم آنكه دولت بوش هنوز در عرصه افكار عمومي آمريكايي علائمي متمايل به وجود بحران محبوبيت را نشان نداده است، هرچند كه چالش هاي فوق بيان شده، قابليت ثمر بخشي خود را در تبليغات انتخاباتي دموكرات ها نشان داده اند. از اين منظر، سياست خارجي و دكترين امنيت استراتژيك جمهوريخواهان براي آمريكا در حوزه سياست داخلي و بقاي دولت پر هزينه نشان مي دهند.
برخي معتقدند كه وقوع آنچه بر بوش پدر در عدم انتخاب مجدد به رياست جمهوري آمريكا (در سايه جنگ با عراق در آغاز دهه ۹۰ ميلادي بر سر كويت) رفت، براي بوش پسر نيز قابل تجويز است.
نويسنده اين سطور معتقد است كه اين تجويز در حال حاضر عجولانه و حتي خوش بينانه به نظر مي رسد. آنچه مي توان بر آن با تأكيد بيشتري تكيه كرد، اين احتمال است كه بوش پسر در ماههاي آينده نيازمند ايجاد پتانسيل كافي براي عبور از پرتگاه سرنوشت پدرش خواهد بود. اين امر لزوماً بدين معنا نيست كه وي بطور حتم از سياست هاي خود عقب نشيني هاي فاحشي خواهد كرد. البته انتخابات نوامبر در داخل آمريكا نوعي ارزيابي مقبوليت سياستهاي وي خواهد بود، اما اين احتمال را نبايد از نظر دور داشت كه دولت فعلي كاخ سفيد مي تواند در مسير عكس توصيه ها به عقب نشيني تحركاتي را انجام دهد. اين تحركات كه مي توانند بر محور نشان دادن قاطعيت واشنگتن، در كنار احتياط طلبي، استوار باشند، خود مي توانند حامل شگفتي هاي جديد باشند كه در فضاي انتخاباتي آمريكا نيز قابل اتكا باشند.