Iran Newspaper

زمانى كه عراقى ها به سمت هواپيماهاى جنگى شليك مى كردند، پنتاگون توانايى آن را داشت كه به پنج شكل پاسخ دهد. ضدحملات حمله هوايى به شيوه اى اتوماتيك طراحى شده بود.
دراين شيوه بسيارخطرناك، حملات مختلفى عليه مهمترين اهداف و يا پايگاههاى خارج از منطقه پروازممنوع صورت مى گرفت. البته اين اقدام، نيازمند اعلام و يا دستورمستقيم رئيس جمهورى است. كنترل منطقه پرو از ممنوع كار بسياردشوار و پرهزينه اى بود.
جت هاى چندميليون دلارى درخطر هدف قرارگرفتن با سلاح هاى ۵۷ ميليمترى ضدهواپيما قرارداشتند.
صدام انبوهى از اين سلاح را دراختيار داشت.
آيا دولت بوش قصد ضربه زدن به صدام را داشت؟ آيا پشت سر اين مسأله، يك استراتژى ملى نهفته بود. يا اينكه اين اقدام تنها جهت مقابله به مثل بود؟
يكى از طرح هاى عملياتى موجود، «خرس صحرا» نام داشت.
اين عمليات براى زمانى طراحى شده بود كه هواپيماى آمريكا سرنگون شود و خلبان آن به بيرون پريده باشد.
هدف از اين عمليات، از بين بردن توانايى دستگيرى خلبان توسط عراقى ها، ازطريق حمله مستقيم به مراكز كنترل و فرماندهى صدام درجنوب عراق بود.
اگر خلبان آمريكايى توسط عراقى ها دستگيرمى شد، سطح عمليات گسترده تر مى گرديد. عمليات ديگر «رعدصحرا» نام داشت.
اين عمليات براى زمانى طراحى شده بود كه كردها درشمال موردحمله عراقى ها قرارمى گرفتند.
از اين گونه برنامه ها و عمليات ها بسياراست و اغلب آنان نيز متعلق به چنى، رامسفلد و پاول است كه ۳۵سال در ارتش خدمت كرده و از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳ رئيس ستاد مشترك فرماندهى بوده است.
جورج بوش درخصوص كاركرد برخى مسائل، سؤالات عملياتى كرد، اما به هيچوجه از تمايلات درونى خود سخنى به ميان نياورد. كاركنان ستاد مشترك فرماندهى در تمامى نقاط ميز، آب نبات هاى نعنايى گذاشته بودند. بوش يكى از آنان را برداشت، كاغذ روى آن را باز كرد و در دهانش گذاشت. كمى بعد او به آب نبات كوهن نگاه كرد واز او پرسيد: آب نباتت را مى خواهى ؟ و كوهن پاسخ داد : خير. بوش آب نبات او را هم خورد. رئيس ستاد مشترك ـ ژنرال «هنرى شلتون» ـ مى گويد: پس از يك ساعت و ربع كه از جلسه گذشت، بوش به آب نبات او نگاه كرد و آن را هم برداشت و خورد.
چنى با وجود آنكه به صحبت ها گوش مى كرد، اما خسته بود وچشم هايش را بسته بود وحتى چندبار به خواب رفت. رامسفلد كه درانتهاى ميز نشسته بود با دقت به بحث ها گوش مى كرد ومرتباً از صحبت كنندگان مى خواست كه بلندترصحبت ويا صحبت خود را تكرار كنند.
يكى از فرماندهان پس از پايان جلسه به همكاران خود گفت: «عجب شروع جالبى، معاون رئيس جمهور كه خواب است و وزيردفاع هم نمى تواند بشنود».
كوهن كه ظرف ۱۰ روز، وزارت دفاع را ترك گفت، معتقد بودكه دير يا زود، دولت جديد با واقعيات عراق آشنا خواهد شد، كشورهاى منطقه وجهان هيچ كمكى به آمريكا براى حمله گسترده به عراق نخواهند كرد، واشنگتن دراين راه تنها خواهد بودوحملات هوايى هيچ دستاوردى براى آمريكا به همراه نخواهد داشت. كوهن معتقد بود شرايط به قدرى پيچيده خواهد شد كه دولت جديد ناچار به عقب نشينى وكنار آمدن با صدام خواهد بود؛ صدامى كه به شدت منزوى ومهار شده است. سه سال بعد، بوش در مصاحبه اى درخصوص شرايط قبل از ۱۱ سپتامبر گفت: «من به هيچ وجه از سياستمان راضى نبودم». اين سياست تأثير چندانى براى تغيير رفتار صدام حسين يا سرنگونى او نداشت. «البته پيش از ۱۱ سپتامبر، رئيس جمهور مى توانست از تهديد آگاه شود و آن را مهار كند يا از راههاى گوناگونى به آن بپردازد، بدون آنكه نگران آن باشد كه تهديد مورد نظر بتواند خاك ما را مورد هدف قرار دهد.»
صدام هنوز اولويت اول آمريكا نبود. چند روز بعد، بوش در دومين جلسه توجيهى در خصوص مسائل مهم امنيت ملى شركت كرد. «جورج تنت» رئيس سيا و معاون عملياتى او «جيمز ال پيويت» بوش، چنى و رايس را در خصوص مسائل محرمانه توجيه كردند. آن دو، ۲‎/۵ ساعت درخصوص موفقيت ها، ناكامى ها و مشكلات عمليات هاى پوششى، آخرين دستاوردهاى فنى در زمينه عمليات هاى تجسسى و استراق سمع، و ليست سياه افراد و اقدامات صحبت كردند.
پس از آنكه تمامى اطلاعات محرمانه ارائه شده، بررسى شد و مورد تحليل قرار گرفت، تنت و پيويت عنوان كردند كه سه تهديد عمده نسبت به امنيت ملى آمريكا وجود دارد:
اولين تهديد، اسامه بن لادن و شبكه تروريستى القاعده است كه در افغانستان فعاليت مى كنند. تروريسم بن لادن يك تهديد جدى است و اولويت پرداختن به آن «فورى« ارزيابى مى شود. شكى نبود كه بن لادن قصد داشت منافع آمريكا رابه اشكال گوناگون مورد هدف قراردهد اما مشخص نبود كى، كجا و چگونه، كلينتون در پنج فرمان اطلاعاتى جداگانه، سيا را مأمور از كار انداختن و از بين بردن القاعده نموده بود.
تهديد دوم، گسترش سلاح هاى شيميايى، ميكروبى و هسته اى و يا به طور كلى سلاح هاى كشتار جمعى بود. اين مورد نيز بايد با اولويت فورى پرداخته شود.
و تهديد سوم، ظهور چين به ويژه در عرصه نظامى بود اما بعد زمانى آن ۵ تا ۱۵ سال (و يا بيشتر) در نظر گرفته شده بود.
ادامه دارد

گروه بين الملل: انتصاب اياد علاوى به عنوان نخست وزير دولت انتقالى عراق، به مقوله دولت انتقالى آينده عراق كه از قرار، بايد در تاريخ ۳۰ ژوئن (۱۰ تيرماه) قدرت را در اختيار بگيرد، شكل جدى ترى داده است. با اين حال، گمانه زنى ها درباره ماهيت، حوزه اقتدار و نوع فعاليت دولت انتقالى عراق افزايش يافته است. در اين باره، بررسى ابعاد شخصيتى علاوى و چند و چون ويژگى هاى آن تا حدى قابل ملاحظه اين گمانه زنى ها را آسانتر خواهدكرد. علاوى يك شيعه لائيك است كه على رغم سابقه حضور در حزب بعث عراق، پس از مدت زمان نه چندان طولانى، از آن كشور گريخت و با جان به در بردن از عمليات تروريستى باندهاى اعزامى صدام حسين، به شخصيتى معارض تبديل شد. اما آنچه او را كه رهبرى يك حزب مخالف صدام حسين تحت عنوان آشتى ملى را در خارج از كشور عهده دار بود، برجسته مى كند، روابط نزديك و مستمر وى با سرويسهاى امنيتى آمريكا و انگليس است. ضمن آنكه علاوى از اين طريق توانست در سالهاى پايانى دهه ۱۹۹۰ ميلادى نفوذ قابل توجهى در عراق پيدا كند.
باتوجه به آنكه پست رياست جمهورى در دولت انتقالى آينده عراق تقريباً نقشى تشريفاتى محسوب خواهدشد، به خوبى اهداف و مقاصد نيروهاى ائتلاف و آمريكا از انتصاب با برخورد نه چندان رضايت آميز «الاخضر ابراهيمى» نماينده سازمان ملل متحد در امور عراق مواجه شده است. اين نارضايتى مى تواند بر نوع روابط آتى سازمان ملل متحد و عراق در حاكميت به اصطلاح دولت انتقالى تأثيرگذار باشد.
اما در ماهيت دولت انتقالى عراق، آنگونه كه از شواهد برمى آيد، دولت انتقالى على رغم تأكيدى كه رئيس جمهورى آمريكا بر استقلال آن دارد، بيشتر به يك كارگزار دولت آمريكا در عراق البته با رنگ و صبغه بومى شباهت دارد. واقعيت آن است كه تصميم گيرندگان اصلى در عراق، نه اعضا و وزيران دولت انتقالى عراق كه نهاد اشغالگرى عراق به رياست «پل برمر» و با هدايت دولت آمريكا و كاخ سفيد خواهند بود. حضور صدها مستشار نظامى و غيرنظامى در عراق كه شمارى از آنان سفير جديد آمريكا در عراق را همراهى مى كنند، نقش اصلى و پررنگى در نهادهاى دولتى عراق خواهند داشت. ضمن آنكه دولت انتقالى در برابر اهداف و مقاصد آمريكا در عراق تصميم گيرنده نخواهد بود. دولت انتقالى اگرچه پست وزارت دفاع را در اختيار «هوشيار زيبارى» وزير امورخارجه حكومت انتقالى قرارخواهد داد، ولى وى تصميم گيرنده درباره مسائل دفاعى، ارتش و حفظ و برقرارى نظم و امنيت در عراق نخواهد بود. از اين رو وزارت نفت، وزارت دفاع و كشور عراق از اصلى ترين نهادهايى است كه تصميم گيرنده نهايى درباره فعاليت آنها، نه دولت و نخست وزير انتقالى عراق، بلكه آمريكاييان باشند. لذا آنچه از انتقال قدرت در عراق مى توان گفت، نه يك انتقال واقعى، كه انتقال حاكميتى ميان تهى به عراقى ها است. اين به آن معنى است كه دولت انتقالى از استحكام لازم براى گذار از شرايط بحرانى و بغرنج كنونى در عراق را كه در اثر تداوم اشغالگرى و استمرار بى ثباتى و عدم امنيت، خطرناكتر از گذشته شده است، برخوردار نيست. با اين حال، دولت انتقالى عراق از آن جهت كه صرفاً نهادى انتصابى است، از آنچنان مشروعيت مردمى برخوردار نيست و اين مسأله مى تواند بر چالشهاى پيش روى آن بيفزايد.
رأى و نظر عراقى ها با اين بهانه كه وضعيت عراق پس از سقوط صدام حسين هنوز شرايط لازم را براى برگزارى يك انتخابات سالم وقانونى دارانيست، ناديده گرفته شده است. اين درحالى است كه بهانه فقدان امنيت در عراق كه به ابزارى در جهت برنتابيدن رأى مردم عراق كه خوشايند اشغالگران نيست، مبدل شده، خود مى تواند ادامه ناامنى ها كه مى توان به آن مشكوك بود، توجيه كند.
ميزان مشروعيت دولت انتقالى را بى شك، همه پرسى و انتخابات مشخص مى كند و عدم برگزارى آن صرفاً طفره رفتن آمريكا را نشان مى دهد.
با اين اوصاف، به نظرمى رسد جدى ترشدن مسأله انتقال قدرت به عراقيها كه اولين نشانه آن انتخاب علاوى ازجانب واشنگتن است، دولت آمريكا را به اين موضوع كه زمينه هاى فعاليت دولت انتقالى را تاحدى فراهم كند، ترغيب كرده است.
آنچه در فلوجه اتفاق افتاد، مى تواند به شكل ديگرى درنجف، كربلا و كوفه نيز تكرار شود. امتيازدهى اندك آمريكايى ها به بعثى هاى سابق در «فلوجه» باعث شد تا بحران در اين منطقه سنى نشين تاحدى فروكش كند. لذا بعيدنيست كه براى آرام كردن شهرهاى مذهبى و شيعه نشين در مركز و جنوب عراق نيز از الگوى مشابه استفاده شود.
علاوه بر اين، علاوى اين ويژگى را دارد تا از روابط تقريباً ممتاز خود با بعثى ها به نفع ادامه فعاليت دلخواه دولت انتقالى بهره بردارى كند. چرا كه پذيرش دولت انتقالى عراق با وجهه انتصابى آن ازسوى مردم عراق، اصلى ترين دغدغه خاطر و دلمشغولى علاوى و همراهانش در دولت انتقالى است. از اين رو، كسب مشروعيت مردمى بزرگترين چالشى است كه دولت موقت عراق و كاخ سفيد را درگير خود خواهدكرد. ضمن آنكه نگاه آمريكا به مسائل عراق و آنچه براى اداره آن طراحى كرده است، بيشتر به الگويى كه درافغانستان به اجرا درآمد، شباهت دارد.
شاخصه اصلى چنين الگويى، قدرت دادن به دولتى است وابسته به توانايى هاى آمريكا، كه با اختيارات سمبليك خود به ظاهر نهادها و مؤسسات دولتى را اداره مى كند و يك «حامدكرزاى» عراقى در رأس آن قرارداده مى شود.
حضور اينچنين دولتى در عراق، هدف اصلى آمريكا است و براى تركيب آن، على رغم برخى هياهوها، آمريكاييان به اين موضوع كه مركز ثقل و وزن دولت انتقالى را كدام نيروى سياسى، قومى و مذهبى عراق تشكيل دهد، چندان فكرنمى كنند.
با اين حال، ماهيت غيرمستقل دولت انتقالى عراق و شخصيت هايى كه درآن به كارگرفته مى شوند، بيش از آنكه گامى درجهت انتقال قدرت واقعى به مردم عراق و گذار اين كشور به ساحل آرامش و امنيت از درياى متلاطم بى ثباتى و ناامنى باشد، تلاشى درجهت تحقق بخشيدن به اهداف و طرحهايى ميان مدت و بلندمدت واشنگتن درعراق و منطقه ارزيابى مى شود.
هرچند، شعارهاى اوليه رئيس جمهورى آمريكا كه خود را پيام آور آزادى، عدالت، حقوق بشر و دموكراسى درعراق پس از سقوط صدام حسين مى خواند، بيش از پيش توخالى و ازسر فريب و رياكارى قلمدادمى شود.