< نشانه هاى افسردگى
ناتوانى در احساس لذت
كناره گيرى از خانواده
سطح پايين انرژى
بى خوابى
احساس پوچى و غمگينى و گناه
افكار تكرار شونده منفى
تنهايى و انزوا
چند راه حل
روش هاى درمانى متفاوتى براى اين بيمارى در نظر گرفته شده است. استفاده از دارو و ورزش تغيير تفكر و شناخت كه مسائل پيچيده اى هستند نيازمند مشاوره و راهنمايى است. اما چند روش ساده طبق توصيه روانشناس ها مى تواند هم به افراد بيمار كمك كند و هم مى تواند كسانى كه احتمال مبتلا شدن در آنها هست را از اين مشكل دور كند وجود دارد:
۱ـ پيوستن به گروه هاى ورزشى، اجتماعى و فرهنگى و هنرى
۲ـ شركت در مهمانى ها و مكان هاى تفريحى
۳ـ انجام ورزش هاى فكرى مثل يوگا و...
۴ـ افزايش اشتها
۵ـ تغيير برنامه هاى روزانه
۶ـ دورى از فعاليت هاى تكرارى، مداوم و طولانى مدت
و يك توصيه غير بهداشتى: خنديدن تا مرز دل درد و بى خيالى نسبت به همه مشكلات و لذت بردن از هر ثانيه. از ما گفتن!

افسردگى يكى از شايع ترين بيماريهاى روانى است كه در سراسر جهان وجود دارد. كشور ما هم از اين قاعده مستثنى نيست. بخصوص كه طبق آمار روانشناسان ميزان افسردگى در دختران جوان ايرانى بيش از پسران است و همين نگرانى هاى فراوانى پديد آورده. اينكه نسل آينده ما نسل مضطرب، گوشه گير، ناراحت و... باشد، موجب بررسى هاى فراوان شده است. گزارش ما هم درباره اين نگرانى ها است.
دخترك افسانه مى خواند
«مدتهاست حوصله كسى را ندارم، در اتاقم مى نشينم و فكر مى كنم. با دوستانم ارتباطم را محدود كرده ام و كمتر بيرون از خانه كار مى كنم. دلم مى خواهد بيشتر تنها باشم. حس مى كنم كه به هيچ دردى نمى خورم. آخر چه فعاليت مفيدى مى توانم انجام دهم؟»
مريم ـ ۲۴ ساله ـ فوق ديپلم كامپيوتر
«كسى به من فكر نمى كند و اهميت نمى دهد. چه فرقى مى كند اگر من كارى انجام دهم يا انجام ندهم؟ مى ترسم اشتباه كنم و كارها خراب شود. دلم مى خواهد بخندم و شاد باشم، اما نه... نمى شود...»
الناز ـ ۲۳ ساله ـ دانشجوى مديريت بازرگانى
«من مشكلى ندارم. خب، وقتى تنها هستم و بى خودى نمى خندم، راحت ترم. همه هم به من احترام مى گذارند. اين جورى مشكلات كمترى دارم. ناراحتى هايم براى خودم مى ماند.»
سعيده ـ ۲۵ ساله ـ ديپلم
هر سه اين دخترها پيش از اين بيرون از خانه فعاليت مى كردند. يكى كار مى كرد، يكى درس مى خواند و يكى در كلاسهاى مختلف ورزشى و هنرى فعاليت مى كرد، اما الآن هر سه آنها گوشه گير و تنها شده اند. ديگر مثل قبل فعاليتى ندارند. به نظر خودشان هيچ تغييرى نكرده اند و اتفاقاً معقول تر شده اند، چون خانواده ها هم آنها را اين جورى بيشتر مى پسندند. كم حرف تر، با خنده كم تر و حضور كمرنگ در خارج از خانه، اما هر سه اينها مى تواند نشانه هايى از يك بيمارى باشد. بيمارى به نام افسردگى كه اين روزها خيلى از دخترهاى جوان كشورمان را مبتلا كرده و البته به خاطر شرايط جامعه ما چندان برجسته و پررنگ به نظر نيامده است.
يك تعريف
روانشناسان معتقدند افسردگى واكنشى نسبت به حوادث مختلف محسوب مى شود كه همراه با احساس گناه، تنهايى و منزوى شدن است و در قالب خصوصيات فردى هر شخص قرار مى گيرد و بروز مى كند و در واقع جزئى از اختلالات عاطفى و خلقى محسوب مى شود.
اين زن حرف نمى زند
وقتى به دور و بر خود نگاه مى كنيم، مى بينيم كه رفتار عده زيادى از افراد با تعريف كلى افسردگى همخوانى دارد، اما اين بيمارى نشانه هاى ديگرى هم دارد. ناتوانى در احساس لذت، كناره گيرى از خانواده، سطح پايين انرژى، بى خوابى، احساس پوچى و غمگينى، احساس گناه و افكار تكرار شونده منفى جزو اين نشانه ها هستند. براى خيلى ها ممكن است كه اين حس ها در دوره هاى زمانى مختلف رخ داده باشد، اما اينها وقتى مى توانند خطرناك شوند كه به صورت دوره هاى پى در پى و يا طولانى مدت باشند و شخص را از زندگى طبيعى خارج كنند.
در ايران طبق آمارها، دخترها حضور اجتماعى شان پررنگ تر شده است. حدود ۶۰% كنكورى ها را آنها تشكيل مى دهند و فعاليت كارى هم در آنها بيشتر شده، اما اين رفتارها هنوز در آنها وجود دارد، چون اين واكنشها بيش از آن كه در جمع ديده شود، مربوط به لحظات تنهايى اشخاص است. اينكه آنها از فعاليتهايى كه انجام مى دهند، راضى نيستند و چندان با ميل و رغبت دنبال كارى را نمى گيرند، كمتر در مناسبات اجتماعى مطرح مى شود.
نه زن، گريه نكن
الناز مى گويد هر وقت تنها هستم، گريه مى كنم، فكر مى كنم بقيه بهتر از من هستند. سعيده و مريم هم همين حس را دارند. اصولاً احساسات در دخترها بيشتر از پسرهاست و خانواده ها هم به اين احساسات ارج و قرب بيشترى مى گذارند. سوسن عليمرادى، روانشناس معتقد است كه بيشتر اين رفتارها به آموزش دخترها مربوط مى شود: «در خانواده هاى ايرانى كمتر به دخترها تشخص داده مى شود و چيزى به نام كنار آمدن با مشكلات و استرسها از خانواده به دختر منتقل نمى شود، پيامد چنين رفتارهايى درماندگى و احساسى بودن فرد است كه مانع فعاليتهاى وسيع اجتماعى مى شود.
اصولاً خانواده ها معتقدند كه هرچقدر دخترشان كمتر انرژى داشته باشد، بهتر است، چون باوقار به نظر مى رسد. درحالى كه دخترها هم مثل پسرها بايد فعاليت و سرخوشى داشته باشند. اين موارد در شعرهاى بزرگ صدق مى كند، اما در شهرستانها و روستاهاى ايرانى ساختار خانواده به گونه اى است كه دخترها از همان سنين كودكى بيشتر با نقشهاى مادرانه آشنا مى شوند تا نقشهاى ديگر جامعه.
آداب و رسوم و سنتها در شهرهاى كوچك اصولى غير قابل تغييرند كه پايبند نبودن به آنها همراه با سختى هاى فراوان است. براى همين دخترها مجبور به تن دادن به آنها مى شوند و البته واكنشهاى مختلفى هم از خود نشان مى دهند.
خودسوزى دخترها در ايلام، فرار دخترها در استانهاى جنوبى و... از جمله اين واكنشها هستند. دكتر صادق مردانى، استاد دانشگاه، معتقد است: «علاوه بر آداب و رسوم، ترس از آينده و عدم اطمينان به آن، نا اميدى از فعاليتهاى سياسى و اجتماعى و گاه شكستهاى عشقى دليلهايى براى افسردگى دخترهاى جوان هستند.
جامعه هم نسبت به اين افسردگى حساس نيست و آن را طبيعى و مطابق عرف مى داند. براى همين هم اين موضوع در كشور ما به صورت يك معضل رو به رشد در آمده است.»
در همين حوالى
اما به غير از ايران كشورهاى زيادى هستند كه دخترها در آن ها افسرده به نظر مى رسند و البته علت در هر كشورى متفاوت است
انگلستان: ۲‎/۵ درصد دخترهاى ۲۰ تا ۳۰ سال مبتلا به افسردگى هستند كه پژوهشگران، خشونت در جامعه انگليس و بى هويتى را دليل آن مى دانند.
سوئد: ۱‎/۷۵ درصد از دختران دچار افسردگى هستند كه دليل آن نا اميدى به آينده و عدم تغيير در شيوه زندگى معرفى شده است.
روسيه: ۴‎/۸درصد از دختران ۲۳ تا ۳۳ سال با اين مشكل روبرو هستند. ناتوانى مالى و سختى هاى زندگى به عنوان عامل اين افسردگى اعلام شده است.
افغانستان: ۱۰‎/۳ درصد دختران كه دليل آن جنگ هاى داخلى، ممنوعيت هاى فعاليت زنان در كشور، ترس از مرگ توسط نيروهاى دولتى و... عنوان شده است.
ژاپن: ۸‎/۷ درصد كه كار بيش از حد، روابط سنتى و سخت گيرى هاى خانوادگى دليل آن بوده است.
همه چيز درست خواهد شد
افسردگى در خيلى ها ديده مى شود و به نظر روانشناس ها جاى نگرانى نيست. چون به راحتى امكان درمان آن وجود دارد. فقط بايد پذيرفت كه مى توان با مراجعه به مشاورين روانى اين مسأله را حل كرد. راستى گروه بزرگى از هنرمندان هم به اين بيمارى دچار بوده اند و البته آن هم از نوع شديد افسردگى. ويرجينياوولف (نويسنده، سيلوياپلات (شاعر)، مرلين مونرو (بازيگر)، فروغ فرخزاد (شاعر)، تراول يونگه (منشى هيتلر! و نقاش) از اين جمله اند.
براى همين پيشنهاد مى كنيم، اگر علائم افسردگى را ديدى دست به قلم ببريد. شايد شاهكارى خلق كنيد.