|
اين تيم بايدزنده بماند همه آسيا عليه ايران
|
|
|
در فوتبال بين برد و باخت تنها به اندازه يك تار مو فاصله است. به ويژه آنكه سرنوشت بازى در ضربات پنالتى تعيين بشود. چه بسا اگر ايمان مبعلى ضربه پنالتى خود را چند سات پايين تر مى زد و يا يحيى به فكر آن پناتى فانتزى نمى افتاد، روز شنبه فينال را برابر ژاپن برگزار مى كرديم. همچنين هنوز فراموش نكرده ايم كه بداوى در دقيقه ۹۰ يك لحظه پاى چپ و راستش را گم كرد و دروازه خالى را كج ديد. به هر حال در آن سه شنبه شب تلخ، بازى را به چين واگذار كرديم. در شبى كه ۷۰ميليون نفر احساس كردند كه همه آسيا در قالب كنفدارسيون فوتبال اين قاره پهناور عليه ايران بسيج شده اند تا اينكه ميزبان به فينال برسد. البته طبيعى است كه كنفدراسيون فوتبال آسيا تمايل داشته باشد كه كشور ميزبان قهرمان بشود. به هر حال ميزبانى يك تورنمنت معتبر بسيار پرهزينه است و كشورى كه ميليونها دلار براى برگزارى يك رقابت ورزشى تعيين مى كند از داوران هم توقع بيشترى دارد. سرتان را درد نياوريم، داور بازى چين و ايران، دمار از روزگار تيم ما درآورد اما انصافاً بچه هاى ما منطقى و منظم بازى كردند و يك خسته نباشيد از ته دل به برانكو و شاگردانش مى گوييم تا نگويند كه ورزشى نويسان ايران نتيجه گرا هستند. با اين حال معتقديم كه تيم ايران در روز بازى با ژاپن، فرصت حضور در فينال را از دست داد. در آن روز كاملاً مشخص بود كه رسيدن به فينال از نيمه بالاى جدول، جايى كه كره جنوبى و چين قرار دارند بسيار مشكل تر از نيمه پايين جدول و مصاف با تيم هايى از جمله عراق، ازبكستان و اردن مى باشد. اگر آن روز ژاپن را شكست مى داديم با كره جنوبى و چين تا فينال برخورد نمى كرديم اما شايد حق با برانكو بود. چه بسا اگر مقابل ژاپن ، تهاجمى ظاهر مى شديم، روى ضدحملات گل مى خورديم و حذف مى شديم. به هر حال دنيا به پايان نرسيده و اين تيم ملى بايد به دو دليل زنده بماند. اولاً، روز جمعه ساعت ۱۶/۳۰ در ديدار رده بندى به مصاف بحرينى مى رويم كه ما را در آخرين لحظه از راهيابى به جام جهانى محروم كرد و شايسته است كه آن شكست تلخ را جبران كنيم. ثانياً، در اواسط شهريورماه بايد ديدار برگشت رقابتهاى مقدماتى جام جهانى را در اردن برگزار كنيم كه پيروزى در اين بازى حتى باارزش تر از قهرمانى در جام ملتهاى آسيا است. قهرمانى جام ملتها گواراى وجود ولاپان، بن همام و بوزو. ما از اين پس فقط به جام جهانى فكر مى كنيم.
|