دوشنبه ۲۶ مرداد ۱۳۸۳ - ۲۹ جمادى الثانى ۱۴۲۵
Mon, Aug 16, 2004
بين الملل
سال دهم - شماره ۲۸۸۴
sLogo.gif

PDF Edition
صفحه اول
سياسى
داخلى
سلام ايران
ديگه چه خبر؟
اجتماعى
بين الملل
گزارش
فرهنگ و انديشه
چشم انداز
فرهنگ و هنر
گفت و گو
ويژه ۱
ويژه ۲
ويژه ۳
ويژه ۴
ايران زمين
قيمت سكه و طلا
اقتصادى
حوادث
ورزشى
صفحه آخر
اوقات شرعى
ميراث فرهنگى
مهرگان
آرشيو
انفجار بمب و خروج ۱۰۰نماينده معترض
حرم امام على(ع) آخرين دژ جيش المهدى
پاورقى
حمايت دولت كرزاى از اسماعيل خان
پاپ «ژان پل دوم»:
پايان ضرب الاجل به رم و برلوسكونى
چاوز برود يا نرود؟
انفجار بمب و خروج ۱۰۰نماينده معترض
اخبار كنفرانس ملى عراق را تحت الشعاع قرارداد
گروه بين المل ـ اندكى پس از افتتاح كنفرانس ملى عراق به منظور آنچه كه آغاز روند مردم سالارى در عراق ناميده شده است، شمار زيادى از شركت كنندگان از آن بيرون رفتند.
به گزارش خبرگزارى فرانسه، به محض آنكه نطق«اشرف جهانگير غازى» فرستاده ويژه سازمان ملل متحد به عراق تمام شد، بيش از يكصدنفر از صندلى هاى خود بلندشدند و ساختمان كنفرانس در بغداد را ترك كردند. آنها فرياد مى زدند: مادامى كه حملات هوايى و گلوله باران هست، ما نمى توانيم كنفرانس داشته باشيم.
«يحيى موسوى» سخنگوى گروه «خانه شيعه» پشت تريبون رفت، ولى «فواد معصوم» رئيس كنفرانس وى را پايين انداخت. او فرياد مى زد: بخشى از مردم سالارى اين است كه به سخنان عراقى ها گوش دهيد. وقت آن رسيده است كه شما صداى ما را بشنويد و ما مى خواهيم كه عمليات نظامى در نجف فوراً متوقف شود و گفت وگو جاى آن را بگيرد.
معترضان مى گفتند: نخست وزير به ما گوش بده، به ما گوش بده. همچنين ديروز چندانفجار در بغداد به گوش رسيد و ستونى از دود در حوالى هتل «الرشيد» به هوا برخاست. گمان مى رود اين انفجارها ناشى از پرتاب خمپاره بوده باشد. كنفرانس ملى عراق تحت تدابير شديد امنيتى و با حضور ۱۳۰۰ رهبر سياسى و مذهبى اين كشور به مدت سه روز در منطقه به اصطلاح سبز برگزارمى شود تا يكصدنفر براى نظارت بر دولت موقت انتخاب شوند.
در همين ارتباط، وزارت كشور عراق اعلام كرد: در جريان شليك سه گلوله خمپاره در خيابانى در نزديكى محل برگزارى «كنفرانس ملى عراق» دست كم يك نفر كشته و پانزده نفر زخمى شدند.
خبرگزارى رويترز از بغداد به نقل از وزارت كشور عراق افزود: گلوله هاى ياد شده به يك ايستگاه تاكسى و اتوبوس در نزديكى منطقه «الخضراء» و در چندصد مترى محل برگزارى كنفرانس ملى عراق اصابت كرد.
در همين حال، به گزارش ايرنا، «غازى عجيل الياور» رئيس جمهورى دولت موقت عراق در مراسم افتتاحيه كنفرانس ملى عراق طى سخنانى از اعضاى اين كنگره خواست در تصميمات و توصيه هاى خود به توافق بينديشند. وى با اشاره به فضاى ناامنى ونگرانى حاكم بر عراق گفت: بهترين حالت اين بود كه انتخابات مستقيم درعراق برگزار شود، ولى اين كار چند ماه پيش بخاطر ناامنى كاملاً غير ممكن بود به علاوه اينكه اگر هم قرار بود، انتخاباتى انجام شود، بايد شرايط مناسب براى مردم فراهم مى شد تا گروه ها وجناحهاى جديدى را كه درصحنه سياسى عراق ظاهر شده بودند، بشناسند.
وى افزود: تعيين اولويتها فقط با شناسايى كامل وهمه جانبه وضعيت كنونى كشور ميسر مى شود. اولين مسؤوليت همگانى آن است كه مسأله امنيتى را دراولويت اول فعاليت خود قرار دهند تا بتوان تروريستها را شكست داد و قانون را بر كشور حاكم كرد.
وى گفت: پس از آن مى توان به ساير اولويتهاى ملى از جمله بازسازى و فراهم كردن مقدمات برگزارى انتخابات و پايان حضور نيروهاى بيگانه و اعاده كامل حاكميت به عراق انديشيد.
الياور تأكيد كرد: هيچ انتخابات آزادى نمى تواند تمامى شركت كنندگان را راضى كند بخصوص در شرايط كشور ما. فعاليت اين كنفرانس هم با مشكلات زيادى آغاز شد زيرا برخى طرفها هستند كه خواستار موفقيت ما نيستند.
«اياد علاوى» نخست وزيردولت موقت عراق نيز در اين مراسم طى سخنانى گفت: همه دست اندركاران تشكيل كنفرانس ملى تلاش كردند، نمايندگانى از تمامى گروه ها واحزاب سياسى ونژادى وملى ودينى در اين كنگره حضور داشته باشند.
علاوى تشكيل كنگره ملى را يكى از قدمهاى مردم عراق در راه تحقق دموكراسى و محو ديكتاتورى ذكر كرد.
ازسويى، دكتر «قيس العزاوى» سخنگوى رسمى جنبش سوسياليستى عربى عراق، گفت: كنفرانس ملى عراق هيچ اختيارى براى قانونگذارى ندارد و اختيارات قانونگذارى به دولت محول شده درست همانند تمامى ديكتاتوريها در جهان.
وى ديروز در گفت و گو با شبكه تلويزيونى «الجزيره» قطر اظهار داشت: بسيارى از طيفها وجناحها، اين كنفرانس را بنا به دلايل مختلفى تحريم كرده اند.
هسته اصلى ديكتاتورى، درهم آميختن وظايف قواى مختلف در يك نظام است. علت ديگر تحريم كنفرانس آن است كه برنامه ها و مصوبات اين كنفرانس از جمله افرادى كه قرار است انتخاب كند از قبل تعيين شده اند.
العزاوى تأكيد كرد: ليستهاى از پيش آماده شده اى براى انتخابات وجود دارد وبه اقرار سازمان ملل متحد تقلبهاى زيادى در انتخاب اعضا، صورت گرفته است.
العزاوى در ادامه تصريح كرد: ازهم اكنون اسامى دوسوم اعضاى شوراى ملى اعلام شده است. اعضاى شوراى حكومت انتقالى سابق به علاوه بستگان و دوستان نزديك به احزاب حاضر دردولت، دوسوم اعضاى شوراى آينده خواهند بود وديگر انتخابى صورت نمى گيرد، زيرا درباره اين اسامى توافق زودهنگام انجام شده است.
سخنگوى جنبش مذكور درپايان با بيان اين مطلب كه«تحريم كنندگان كنفرانس ملى در اكثريت هستند»گفت: هيأت علماى مسلمان، جناح صدر، كنگره مؤسسان به رياست «جواد خالصى» وده هاگروه وجناح سياسى ودموكراتيك ديگردر كنفرانس حضور ندارند.
آمريكا
و تفكر هژمونى نظامى
177900.jpg
استراتژى فرآيند تنظيم روابط اهداف رقابت آميز با ابزارها و منابع كمياب است كه مى خواهد براى رسيدن به اهداف با كمترين هزينه، برنامه مناسبى را ارائه دهد. دولتها منافع و اهداف مختلف و گاهى متعارضى در عرصه بين المللى دارند و براى رسيدن به آن از ابزارهاى گوناگون مانند قدرت نظامى بهره مى برند. در بررسى استراتژى كشورها، شناخت مقامات و مسؤولين از منافع و اهداف ملى، تهديدات امنيتى و ابزارهاى دست يافتنى براى مقابله با تهديدات ملى، نقطه شروع محسوب مى شود. قدرت نظامى بارزترين شكل قدرت كشورها در طول تاريخ بوده است.
توسل به قدرت نظامى براى رسيدن به اهداف ملى و تأمين منافع ملى، يكى از رايج ترين ابزارهاى موجود در نظام بين الملل تلقى مى شود. تناسب بين اهداف و منافع ملى، تهديدات خارجى و نحوه استفاده از نيروهاى مسلح در تأمين اهداف، تعيين كننده استراتژى نظامى يك كشور است. استراتژى نظامى هركشورى در فضاى گسترده  امنيت ملى و محيط و فرآيندهاى جهانى بررسى شده و به مثابه جزيى از يك سياست ملى طرح ريزى مى شود و همراه استراتژى هاى ديگر براى مقابله با چالش ها و دست يافتن به فرصتهاى جديد براى تحقق اهداف و تأمين منافع ملى اعمال مى گردد.

رويداد
براساس آمار منتشرشده؛ ايالات متحده در سال ۲۰۰۳ بالاترين رقم بودجه نظامى را به خود اختصاص داده است. علاوه بر بودجه هاى سالانه مصوب كنگره براى وزارت دفاع، جنگ آمريكا عليه عراق و بحرانهاى پيش روى اين كشور در عراق سبب اضافه شدن بودجه نظامى ايالات متحده شد. در شرايطى كه پس از دوران جنگ سرد، بودجه نظامى ايالات متحده روند نزولى خود را طى مى كرد، حملات ۱۱سپتامبر باعث تغيير استراتژى نظامى ايالات متحده شد و اين بودجه، بار ديگر روند صعودى به خودگرفته است.
بودجه نظامى ايالات متحده در سند استراتژى امنيت ملى آمريكا در قرن۲۱
يكى از سه زمينه اصلى از فعاليت هاى وزارت دفاع كه براساس سند استراتژى امنيت ملى آمريكا در قرن ۲۱ نيازمند بررسى دقيق مى باشد، روند برنامه ريزى و تعيين بودجه اين وزارتخانه است.
وزارت دفاع طى ۳۰ سال گذشته، بودجه خودرا در چارچوب «نظام طراحى برنامه ريزى وبودجه» تعيين مى كرده است. از جنبه نظرى، شكل اين روند از بالا به پايين بود كه با استراتژى امنيت ملى به عنوان راهنماى استراتژى نظامى ملى و راهنماى برنامه ريزى دفاعى آغاز مى شد. اما در واقع، اين يك سيستم پايين به بالا است كه از برنامه ها و بودجه هاى موجود سرچشمه مى گيرد.
مشكلات نظام طراحى برنامه و بودجه نويسى وزارت دفاع خوبى شناخته شده است. مراحل مختلف اين روند به جاى آنكه پشتيبان يكديگر باشند، تقريباً مستقل هستند و بنابراين ناهماهنگى هايى ايجاد مى كنند و موجب تكرار تصميم ها و طرح هاى قبلى مى شوند. هدايت نيروهاى مسلح و ديگر بخش هاى وزارت دفاع براى تصحيح روش هاى برنامه و بودجه نويسى تاكنون مبهم و ديرهنگام بوده است.
تصميم گيرى هاى اصلى در مورد برنامه معمولاً تا آخرين مرحله تعيين بودجه به تأخير مى افتند و اين باعث شتاب زدگى در تصميم گيرى و در اكثر موارد عدم تطابق ميان بودجه و برنامه هاى دفاعى سالهاى آينده مى شود. برنامه هاى بلندمدت نوسازى نظام در اغلب موارد در چرخه بودجه سالانه مختل مى شوند و به جزئيات كم اهميت بيش از اندازه توجه مى شود. در نتيجه تمام اين موارد، «نظام طراحى برنامه و بودجه نويسى» وزارتخانه نمى تواند راههاى مقتضى براى هدايت روند استراتژيك تعيين بودجه را در اختيار وزير قراردهد. اين روند بيشتر به تمايل وزارتخانه در راستاى تكرار ساختار هاى نيرو كمك مى كند و به عدم توانايى آن در ايجاد تغيير در ساختار نيروهاى ايالات متحده در صورتى كه مناسب با اوضاع پس از جنگ سردباشد، دامن مى زند.
تجديدساختار فعلى روند تعيين برنامه و بودجه بايد به گونه اى باشد كه كاملاً با اهداف استراتژيك وزارتخانه همخوانى داشته باشد و توجه آن به برنامه هاى كم اهميت و جزئيات بودجه كاهش يابد. بخش برنامه ريزى وزارتخانه بايد از رهنمودهاى رئيس جمهورى و شوراى امنيت ملى بهره مند شود و وزير دفاع نيز بايد اين رهنمودها را به گونه اى كه با وضعيت داخلى برنامه ريزى و تعيين بودجه وزارت دفاع مناسب باشد، سازگار كند و به كارگيرد.
مهمترين و حساسترين اقدام وزيردفاع تعيين سياست دفاعى و هدايت برنامه ريزى است، به گونه اى كه اهداف و اولويت هاى آن را مشخص كند. وى براى انجام اين كار به يك چرخه سازمانى نيازمند است كه در برگيرنده تجزيه و تحليل دقيق باشد و به بررسى حساس ترين مسائل بپردازد. گزينه هاى استراتژيك بايد تعريف و سپس تصميم ها اتخاذ شوند. مرحله بازنگرى در روند تعيين برنامه و بودجه مى تواند ميزان موفقيت وزيردفاع را در دستيابى به سياست ها و اهدافش ارزيابى كند. راهنماييهايى كه ازسوى وزير ارائه مى شوند، اصول «استراتژى نظامى ملى» و طرح چهارسالانه دفاعى را مشخص مى كنند.
به اعتقاد كميسيون، طرح چهارسالانه دفاعى بايد اساس تعيين برنامه و بودجه وزارت دفاع باشد.
به منظور كارايى هرچه بيشتر پيشنهاد مى شود: «كنگره و وزير دفاع تدوين و طرح چهارسالانه دفاعى را به سال دوم دوره رياست جمهورى منتقل كنند.»
به رغم پايان جنگ سرد و پيدايش وضعيت جديد امنيتى كه جو استراتژيكى كم ثبات ترى دارد، در ۱۰سال گذشته، بودجه نيروهاى مسلح و مؤسسات دفاعى تغيير محسوسى نداشته است. تنها امكانات ساختارى اندكى در نيروها ايجاد شده و برنامه هاى دفاعى اساساً تغيير نيافته و روند نوسازى به آينده موكول شده است.
براساس سند استراتژى امنيت ملى آمريكا در قرن ،۲۱ طرح چهارسالانه دفاعى بايد به گونه اى تجديد ساختار شود كه مقتضيات نوسازى دفاعى را در دو زمينه كاملاً جداتعريف كند. كوتاه مدت (يك تا سه سال) و بلندمدت (چهار تا پانزده سال).
اقتصاد و محدوديت هاى بودجه دفاعى
مسائل و بحرانهاى اقتصادى، هميشه محدوديت هاى زيادى را برسرراه بودجه دفاعى كشورها به وجود مى آورند.
«وارنر شلينگ» در مورد بودجه دفاعى و راه حل هاى مختلفى كه در مقابل طراحان آن قراردارد، مى نويسد:
«انتخابات، اجتناب ناپذير است. انتخاب از ميان ارزشهايى كه بايد حفظ شود. انتخاب ها با رد و تأييد نظرات مختلف صورت مى گيرد. به همين علت بودجه دفاعى از طرفى مأخوذ از تحصيل هاى منطقى و از طرف ديگر متأثر از تصميمات سياسى است.»
بنا به عقيده شلينگ، تصميم گيريهاى مهم درخصوص بودجه دفاعى در واقع انعكاس همان سياست ها و اولويت هايى است كه براى حل نيازمنديهاى امنيت ملى انتخاب شده اند.
راه حلها و راهكارهاى مختلف سياسى، مفاهيم متفاوتى از روابط بين المللى و ديدگاههاى سياسى را به همراه دارد و تصورات گوناگونى را از نقش ايالات متحده در عرصه جهانى ترسيم مى كند. در ميان اين دامنه وسيع ديدگاهها و نظريات، سياست خارجى آمريكا بايد به سمت تعديل و ميانه روى ميل كند، اما به عقيده شلينگ، اين سياست، به ناچار در مقابل تغييرات محيط همچنان ثابت و يكنواخت پيش مى رود. اين چنين فرآيند سياسى ـ مجرد از نظرات متنوع نخبگان سياست خارجى كه در آن جارى است ـ يك سياست ناپايدار را سبب شده است.
اين بى ثباتى در سياست بودجه دفاعى بويژه در مقطع كنونى بسيار مشهود است. بنابه گزارش سازمان اطلاعات وزارت دفاع و سازمان سيا، تهديدات اتحاد شوروى سابق كه زمانى اولويتهاى اصلى بودجه دفاعى را به خود اختصاص داده بود، به نحو چشمگيرى كاهش يافته است. آنچه بيشتر به اين بى ثباتى دامن مى زند، روابط در حال تغيير ايالات متحده با متحدان اروپايى و اتحاد شوروى سابق است. اين كشورها كه تا به امروز از دشمنان امنيتى يكديگر به شمار مى رفتند، اكنون به عنوان شركاى اقتصادى مطرح هستند، اروپاييان درصدد رخنه به اقتصاد در حال بازسازى كشورهاى تازه استقلال يافته اند و روسيه نيز در تلاش بهره مندى از فن آورى غربى.
بحث و اختلافات قديمى ناتو در مورد تقسيم هزينه ها و فشارها (Burder Sharring) دوباره مطرح شده است. بنا به اظهارنظر نماينده رسمى آمريكا در ناتو، «ويليام تافت»، ايالات متحده بايد به اصلاح و بازنگرش نقش خود در اروپا بپردازد، اما اين كار مشكلات مختلفى را به دنبال خواهد آورد، چرا كه اروپاييان تمايل چندانى به هم طول بودن با ابرقدرتها ندارند و اين دلسردى به تدريج اروپاى غربى را به سمت شكل گيرى يك اروپاى جديد پيش مى برد.
علاوه بر موارد فوق و على رغم وجود ديگر عوامل مؤثر در بى ثباتى سياست دفاعى كشور، عموماً هزينه هاى صرف شده در بودجه دفاعى از روند به نسبت يكنواختى برخوردار بوده است، به طورى كه نمودار شماره ،۱ نشان مى دهد به غير از قله هاى منحنى كه مربوط به جنگهاى ويتنام و كره است، هزينه دفاعى تقريباً در دو دوره ۱۰ ساله ثابت مانده است. يكى در فواصل سالهاى ۶۰ ـ ۱۹۵۰ كه حدوداً ۸% از توليد ناخالص ملى به بودجه دفاعى اختصاص يافته و ديگرى در دهه ۱۹۸۰ كه سهم تقريبى بودجه دفاعى از توليد ناخالص ملى ۶% است. به عبارت ديگر، هزينه دفاعى يك چهارم بودجه فدرال را تشكيل مى دهد.
با عنايت به تحولاتى چون پايان يافتن تهديدات روسيه، ابتكار عمل اقتصادى اروپاى غربى و طرح مجدد «تقسيم هزينه ها و فشارها» به عنوان يك موضوع داخلى در ناتو، يافتن منطقى كه بتواند هزينه هاى گزاف دفاعى آمريكا را توجيه كند، مشكل به نظر مى رسد. در واقع، اكثر سياستمداران، شرايط حاضر را سود حاصل از سرمايه گذارى هاى امنيتى آمريكا در دوران جنگ سرد مى دانند كه اكنون بايد به شكل كاهش هزينه هاى دفاعى به بودجه كل كشور بازگردانده شود. حتى بعضى از مراكز تحقيقاتى از قبل شروع به تهيه اقلامى نموده اند كه كاهش يا حذف آنها، خطرى را متوجه ساختار امنيتى كشور نخواهد كرد. يكى از اين تحقيقات با پيش بينى يك كاهش ۳ ميليارد دلارى در جنگ افزارهاى ارتش، محاسبه كرده است كه حدود ۱۵۰ ميليارد دلار در سال به بودجه دفاعى بازپس مى گردد.
طرح اين انتقاد كه در بسيارى از موارد بودجه دفاعى با مطالعه و حسن تدبير مصرف نمى شود، تمايل افكار عمومى ايالات متحده را براى كاهش اين بودجه و در نتيجه صرفه جويى اقتصادى افزايش داده است.
«ريچارل استابينگ» با اشاره به بودجه دفاعى ۹ ـ ۱۹۸۸ مى گويد: «اگرچه در گزارش اين بودجه بر توان بالاى جنگ افزارهاى روسى تأكيد شده بود، اما بودجه اى كه بتواند در مقابل، سلاحهايى را طراحى و توليد نمايد، پيش بينى نشده است، بلكه اكثر مبالغ صرف تحقيقات، تكميل، كنترل و آزمايش سلاحهاى خودى مى شود.»
اما فارغ از ديدگاههاى متفاوتى كه بحث بودجه را در ريشه سياسى آن جست و جو مى كند، تفكر ديگرى قابل طرح است كه اصولاً با موارد قبلى متفاوت بوده و راه حلهاى مربوط به امنيت ملى را نه در مباحث سياسى، بلكه در بعد كلان اقتصادى آن مى جويد.
رابرت گيلپين نظريه زوال هژمونى را معرفى مى كند كه ساز و كار اصلى در اين نظريه اقتصاد است. نرخ فزاينده هزينه هاى لازم براى حفظ شرايط موجود جهانى به مراتب سريعتر از ظرفيت اقتصادى قدرتهاى برتر براى حمايت از آن شرايط است. و از اين رو، به عقيده گيلپين، كشورها در مواجهه با چنين شرايطى، بايد به جاى استحكام بى دليل تشكيلات دفاعى، بيشتر در جهت احيا و تقويت بنيه اقتصادى خود بكوشند.
«پل كندى» با ارائه نظرات مشابهى مى گويد: «با يك بررسى تاريخى مى توان نتيجه گرفت كه قدرتهاى بزرگ زمانى رو به اضمحلال نهادند كه ساز و برگ نظامى آنها بيش از آن كه بنيه اقتصادى شان بتواند تكافوى هزينه هاى گزاف نظامى شان را بدهد، گسترده شده بود.»
اما «پل كراگمن» در مقابل معتقد است كه ديون مالى و نرخ كند توسعه و ديگر عوامل ناشى از توسعه گرايى مفرط اقتصادى كه گاهى گريبانگير قدرت هاى بزرگ مى شود، عوامل اصلى سقوط اين كشورها نيستند، بلكه نقصان در قدرت توليد و بهره ورى يك كشور، شرايط به مراتب خطرناكترى را عليه آن كشور بر مى انگيزد.
«جوزف ناى» در نقد كلى اين نظريه كه قدرت و تحكم آمريكا در جهان رو به كاهش است، مى نويسد: «افسانه زوال و سقوط قدرت آمريكا تا حد زيادى مبالغه آميز است. وى معتقد است كه ماهيت سياسى توازن نظامى (مانند دوره جنگ سرد) مانع از آن شده بود كه ايالات متحده آنطور كه بايد، به قدرت اقتصادى خود بينديشد. چه اينكه در آن زمان آمريكا به جاى رقابت با قدرت  هاى اقتصادى موجود در جهان بيشتر خواهان توسعه اقتصادى هم پيمانان خود بود.»
اگرچه بسيارى از صاحب نظران، خطر زوال ابرقدرت ها را به شرايط و ابعاد مختلف اقتصادى نسبت داده اند، اما هر روز به پيروان اين نظريه اضافه مى شود كه هزينه هاى گزاف دفاعى كه ايالا ت متحده در سه دهه اخير متحمل شده است، اكنون براى ادامه حيات و امنيت ملى اين كشور يك تهديد به حساب مى آيد. تا همين اواخر، آمريكا از پشت عينك جنگ سرد، سياست سد نفوذ و ايجاد صفوف طولانى متحدين و ... به اهداف امنيتى مى نگريست و لاجرم منابع اقتصادى به عنوان راهكارهاى موجود براى دستيابى به امنيت ملى از ديد سياست گذاران مخفى ماند و سخنان كسانى چون «ريچارد فينبرگ» را كه مطرح كرده بود: «سلامت اقتصاد بين المللى مهم ترين تهديد عليه منافع آمريكاست»، به بوته فراموشى سپرده شد.
چشم انداز هزينه هاى دفاعى آينده
«ديك چنى» وزير دفاع وقت براى دوره ۹۷ـ۱۹۹۳ درخواست بودجه اى را كرد كه با ۲۶۷‎/۶ ميليارد دلار براى سال مالى ۱۹۹۳ آغاز مى شد، اما در راستاى اقدامات كاهش دهنده پس از جنگ سرد به ۲۳۷‎/۵ ميليارد دلار كاهش مى يافت. اين مقدار تقريباً به ۴ درصد كاهش سالانه بالغ مى شود و همراه با رونق اقتصادى باعث كاهش هزينه هاى دفاعى تا ۳‎/۴ درصد از توليد ناخالص ملى خواهد شد، يعنى كمترين درصد طى ۵۰ سال اخير. چين در گزارش سالانه خود در فوريه ۱۹۹۲ در خصوص سال هاى مالى بعد از ۱۹۹۷ مطلبى عنوان نكرد، اما با فرض باقى ماندن استراتژى منطقه اى و نيروى مبنا (يا چيزى در اندازه هاى آن دو) افزايش تدريجى، اما مداوم هزينه ها ضرورى خواهد بود.
دليل اصلى لزوم افزايش بودجه دفاعى از سال ۱۹۹۸ تا سال ۲۰۱۰ انبوه ملزومات تداركاتى آينده هر سه نيرو است. در خلال اين دوره، نيروهاى زمينى، دريايى و هوايى برنامه هايى مداوم براى جايگزينى سيستم هاى جنگ افزارى كاملاً مدرن به جاى سيستم هاى قديمى در پيش دارند كه اكثر آنها پرهزينه خواهند بود. همانگونه كه نمودار شماره ۲ نشان مى دهد، هزينه كلى اين جنگ افزارها بالغ بر ۴۶۰ تا ۵۷۵ ميليارد دلار خواهد شد.
در حدود نيمى از اين بودجه تداركاتى صرف مدرنيزه كردن نيروهاى هوايى تاكتيكى خواهد شد. نيروى هوايى قصد خريد جنگنده هاى «اف.CC» و جنگنده هاى چند منظوره، نيروى دريايى قصد خريد آى.ايكس، اف ـ ۱۸ هاى مدرن و سرانجام جايگزينى اف ـ ۱۸ ها و نيروى زمينى نيز تمايل به تدارك هلى كوپترهاى تهاجمى «كوبانچى» دارد. دست يابى به ۴۶۰۰ فروند هواپيما ازانواع گوناگون، احتياج به مبلغى در حدود ۲۴۰ تا ۳۰۰ ميليارد دلار دارد. در صدر همه اينها، برنامه ۱۰۰ تا ۱۲۵ ميليارد دلارى توليد تانك هاى جديد و ديگر سيستم هاى زمينى قرار دارد و ۱۲۰ تا ۱۵۰ ميليارد دلار نيز براى توليد ناو هواپيمابر، ناوشكن، زيردريايى و انواع ناوهاى ديگر هزينه خواهد شد. اين ملزومات علاوه بر هزينه هاى ثابتى است كه به خريد مهمات، قطعات يدكى، بازرسى هاى نيمه عمر و ديگر اقلام اختصاص دارد و همگى آنها باعث افزايش هر چه بيشتر بودجه تداركاتى خواهند شد.
تأمين بودجه اين جنگ افزارها در كنارساير برنامه هاى ثابت تداركاتى، ممكن است منجر به افزايش تقريباً ۵۰ درصدى كل بودجه تداركاتى وزارت دفاع شود.برآوردن اين نياز و در عين حال، تأمين بودجه كافى براى ساير موارد مستلزم افزايش ۱‎/۳ درصدى بودجه وزارت دفاع در هر سال از سال هاى ۱۹۹۸ تا سال ۲۰۰۸ است.نمودار شماره ،۳ روندهاى مورد بحث را نشان مى دهد.
البته بايد تأكيد كرد كه اين نمودار براساس «بهترين ارزيابى» ترسيم شده و افزايش حقيقى شايد بيشتر يا كمتر از اين باشد. با فرض ثابت ماندن نيروى مبنا، يك برآورد معقول دست پايين تر معطوف به افزايش هاى واقعى ۱ درصدى در هر سال و يك برآورد دست بالا معطوف به افزايش هاى حدوداً ۲ درصدى يا بيشتر در هر سال است.
تقابل استراتژى نظامى و نوسازى اقتصاد داخلى
دسترسى وزارت دفاع به منابع بودجه بستگى به اولويت هاى ملى و سلامت اقتصاد ملى خواهد داشت. نمودار شماره ۴ حساسيت هاى كليدى در اين زمينه را نشان مى دهد.
اگر سهم توليد ناخالص ملى در بودجه وزارت دفاع درحد ۳‎/۴ درصد باشد، افزايش بودجه، عملى خواهد شد. البته به شرطى كه رشد متوسط سالانه اقتصادى در سطح ۱‎/۳ درصد يا بيشتر باشد. با اين همه، چشم انداز بدبينانه ترى نيز هست، مبنى بر اينكه سهم توليد ناخالص ملى در بودجه وزارت دفاع در آينده نزديك كاهش يافته است ديگر افزايش پيدا نكند. همان گونه كه نمودار شماره ۴ نشان مى دهد كاهش توليد ناخالص ملى تا ۳ درصد در كوتاه مدت باعث كسرى ۳۰ ميليارد دلارى خواهد شد. از آن پس، كسرى بستگى به رشد اقتصاد ملى دارد. با رشد ۳ درصد در سال توليد ناخالص ملى، كسرى در اوايل دهه بعد قابل رفع است. با رشد ۲ درصد در سال توليد ناخالص ملى، كسرى در طول سال مالى ۲۰۱۰ ادامه خواهد يافت، اما بعداً رفع خواهد شد. افزايش يك درصدى توليد ناخالص ملى در سال باعث ادامه يافتن كسرى در طى دو دهه آينده خواهد شد.
اگرچه كسرى بودجه ناچيز را مى توان بدون تغيير استراتژى نظامى تحمل كرد، اما در مقطعى خاص، بودجه ناكافى بازگشت به يك استراتژى معتدل تر را اجتناب ناپذير خواهد كرد. رفع كمبود بودجه مستلزم يك سلسله اقدامات كاهش دهنده در مجموعه اى از ساختار نيرويى، آمادگى، مدرنيزاسيون و استقامت است. طرح ريزى دقيق، حذف دوباره كارى و كاهش سطح ناكارآمدى مى تواند از پيامدهاى منفى جلوگيرى كند، در عين حال، استراتژى را دست نخورده باقى گذارد همان گونه كه يك بار در دهه ۱۹۷۰ در زمان افول بودجه دفاعى در اين زمينه تلاش به عمل آمد. اما در يك مقطع زمانى، تهى شدن وضعيت نيرويى از درون مى تواند به مرحله اى برسد كه تدابير ناكارا بشوند.
تعيين نقطه عزيمت دقيق استراتژى مشكل است، اما از اين پيش بينى ها چنين برمى آيد كه سرنوشت استراتژى وزارت دفاع در گرو عملكرد اقتصاد ملى خواهد بود. مهمترين موضوع در آينده كوتاه مدت، ميزان سهم توليد ناخالص ملى است كه به امر دفاع اختصاص خواهد يافت. البته با اقدامات كاهش دهنده وزارت دفاع در حال حاضر، اين سهم تا اواخر دهه ،۱۹۹۰ ۳ تا ۳‎/۴ درصد كاهش خواهد يافت كه حتى اين سهميه هم به خاطر كسرى بودجه فدرال، اولويت هاى داخلى ديگر و مخالفت هاى سياسى با افزايش ماليات چندان قطعيتى ندارد. همه چيز بستگى به اين دارد كه ملزومات نظامى در رابطه با دستور كار داخلى كشور در چه جايگاهى قرار داشته باشد.
در بلندمدت مسأله اصلى، سرعت رشد مداوم اقتصاد ملى خواهد بود. بدون شك، اقتصاد دولتى، پايه و اساس يك بودجه دفاعى كافى است. درحالى كه يك اقتصاد راكد معمولاً منجربه صرفه جويى در سياست دفاعى و بخش هاى ديگر مى شود، يك اقتصاد رو به توسعه منابع لازم جهت سرمايه گذارى در زمينه هاى مختلف از جمله دفاع ملى را فراهم مى آورد.
همان گونه كه جدول شماره ۵ نشان مى دهد، ميراث متنوع و متكثر به جاى مانده از گذشته باعث ابهام آميز شدن پيش بينى ها در خصوص آينده مى شود. درخلال دهه ۱۹۵۰ و ،۱۹۶۰ اقتصاد آمريكا دو دوره توسعه و ركود را تجربه كرد، اما ميانگين رشد آن ۳‎/۵ درصد در سال بود. طى دو دهه بعدى، اين ميزان رشد به حدود ۲‎/۳ درصد در سال رسيد؛ تحولى كه به عقيده برخى اقتصاددانان خبر از آينده اى آكنده از كاهش توليد و رقابت مى دهد.
به علاوه، ميزان رشد در اواخر دهه ۱۹۸۰ فقط ۱‎/۸ درصد بود و ركود اوايل دهه ۱۹۹۰ ميزان رشدى كمتر از يك درصد در هر سال را به همراه داشت. چون ميزان رشد جمعيت در حدود يك درصد است يك ميزان رشد اقتصادى برابر به معناى عدم ارتقاى سطح زندگى و نبودن اميد به ارائه طرح هاى جديد است. به اين مسأله، بايد لزوم صرف مبالغ هنگفت براى پرداخت بدهى دولت فدرال و گسترش برنامه هاى اعتبارى را اضافه كرد. درحالى كه در سال ۱۹۵۰ فقط در حدود ۱۰ درصد از توليد ناخالص ملى صرف مخارج دولت فدرال شد، اين مبلغ در سال ۱۹۹۰ به ۱۷ درصد بالغ شد كه نويددهنده افزايش درآينده بود. مجموعه اين روندها مى توانست باعث ايجاد محدوديت هايى برسر راه افزايش بودجه وزارت دفاع در آينده شود. بدين ترتيب، توانايى مالى براى ايجاد يك وضعيت دفاعى گسترده و يك استراتژى نظامى جاه طلبانه بستگى به موفقيت برنامه نوسازى اقتصادى خواهد داشت. درحالى كه يك اقتصاد راكد مى تواند هزينه هاى نظامى را در مصاف با ملزومات كماكان عجيب و حيرت آور بين المللى كاهش دهد. يك اقتصاد سالم چنان انعطافى در بودجه به وجود مى آورد كه بتواند ازپس نيازهاى دفاعى نوظهور، اعم از كوچك يا بزرگ برآيد. تحليلگرانى كه اطلاعات اقتصادى موجود را مطالعه مى كنند، از آنها نتيجه گيرى هاى مختلفى دارند. به نظر برخى سربالايى ملايم بودجه وزارت دفاع قابل تحمل است، چون اقتصاد ملى نيز به احتمال قوى، رشد خواهد داشت و كشور تمايلش را به هزينه كردن ۳ تا ۳‎/۴درصد از توليد ناخالص ملى در حيطه دفاعى حفظ خواهدكرد. اما ديگر تحليلگرانى كه رشد اقتصادى كمتر و جو اقتصادى دشوارترى را در آينده پيش بينى مى كنند، نتيجه گيرى بدبينانه ترى دارند.
سخن پايانى
درحالى كه در سالهاى پس از پايان جنگ سرد، بودجه دفاعى ايالات متحده سير نزولى خود را مى پيمود، عوامل متعددى به ناگاه اين مسير را تغيير دادند و يك سير صعودى را براى آن به وجود آوردند.
۱۱ سپتامبر فصل نوينى را در روابط بين الملل گشود و معادلات جهانى را برهم زد. اين حوادث باعث شد تا تصميم  رئيس جمهورى ايالات متحده با مطرح كردن گسترش امنيت ملى و لزوم دفاع از شهروندان توجيهى براى افزايش بودجه هاى دفاعى داشته باشند كه اين روند طى ۲ سال گذشته به خوبى آشكار است.
از سوى ديگر، نبايد از نقش نظاميان در دولت جورج بوش چشم پوشيد. آنچه كه حلقه اول دور رئيس جمهور ايالات متحده را شكل مى دهد، نظاميان با سابقه هستند كه امروز در لباس مشاور و ديپلمات انجام وظيفه مى كنند.
دو جنگ سريع و پرقدرت افغانستان و عراق توانايى نظامى ايالات متحده را يك بار ديگر به رخ جهانيان كشيد و يك برگ برنده را براى جورج بوش به ارمغان آورد. لزوم حفظ منافع ايالات متحده در اين كشور از ديگر گزينه هايى است كه بر بالارفتن ميزان بودجه نظامى اين كشور تأثير داشته و كنگره آمريكا با اين افزايش موافقت كرده است. در هرحال، به نظر مى رسد باتوجه به روند جديدى كه ايالات متحده درمبارزه با تروريسم و استراتژى جنگ پيشگيرانه در پيش گرفته است، طى سالهاى آتى بازهم شاهد افزايش بودجه نظامى اين كشور باشيم.
از سوى ديگر، نگاهى به جدول شماره۶ كه ميزان بودجه نظامى كشورهاى قدرتمند جهان را نشان مى دهد، اين نگرانى را در بين كشورها ايجاد كرده است كه نظامى گرى ايالات متحده ممكن است خطراتى را براى آينده جهان به وجود آورد. بودجه نظامى ايالات متحده به تنهايى بيش از مجموع بودجه ۶ كشور پس از خود است.
عبدالله اوجالان: عثمان، كردها را به آمريكا فروخت
يك روزنامه تركيه نوشت: «عبدالله اوجالان» رهبرزندانى «پ. ك. ك» به اقدام گروهى از اعضاى اين سازمان براى جدايى و تشكيل يك حزب مستقل در شمال عراق به شدت واكنش نشان داد.
به گزارش ايرنا به نقل از روزنامه «صباح» وى، توسط وكلاى خود با ارسال پيامى به چهار نفر از دست اندركاران مهم «پ. ك. ك» كه «عثمان اوجالان» برادرش نيز جزو آنها است، به شدت از تلاش آنها براى انشعاب در«پ. ك. ك» و تشكيل حزب مستقل انتقاد كرد و آنها را به خيانت به كردها متهم كرد.
به نوشته صباح، عبدالله اوجالان گفته است: عثمان اوجالان در قبال گرفتن مبلغى پول از آمريكا، كردها را به آمريكا فروخت.
وى اين اقدام را دسيسه اى از سوى آمريكا براى ضربه زدن به مبارزه كردها ارزيابى كرد.
رسانه هاى تركيه روز شنبه اعلام كردند: حزب كارگران كرد تركيه (پ. ك. ك) كه به «كنگره گه ل» تغيير نام داده بود، دچار انشعاب شده است.
به نوشته مطبوعات تركيه، «عثمان اوجالان» برادر «عبدالله اوجالان» دو روز قبل با انتشار اطلاعيه اى تشكيل يك سازمان جديد تحت عنوان «حزب دموكرات ميهن پرست» را در شمال عراق اعلام كرد.
حرم امام على(ع) آخرين دژ جيش المهدى
ادامه نبرد شديد در نجف
178044.jpg
گروه بين الملل ـ درحالى كه نيروهاى آمريكايى ديروز مواضع اعضاى «جيش المهدى» در نزديكى حرم حضرت على (ع) را بمباران كردند، دولت اياد علاوى به نيروهاى عراقى دستور داد كه به اين مكان مقدس نزديك نشوند.
به گزارش خبرگزارى فرانسه كه خبرنگارش به همراه تعدادى ديگر از همكاران رسانه اى اش توسط پليس وادار به خروج از نجف شد، دولت علاوى چنين درخواستى را از نيروهاى آمريكايى كرده است.
آخرين گزارش ها از نجف حاكى است دولت موقت عراق و نيروهاى آمريكايى براى حمله نهايى به نيروهاى مقتدى صدر در روز جارى تدارك گسترده اى ديده اند.
ديروز صداى تيراندازى در نجف از سرگرفته شد، زيرا دولت موقت عراق همچنان حاضربه مذاكره بامقتدى صدر نيست.
به گزارش خبرگزارى فرانسه، ديروز غرش گلوله هاى تانك هاى آمريكايى كه به مواضع خود بازگشته بودند، به گوش مى رسيد و دود از مسير قبرستان شهر به هوا برخاسته بود. تانك هاى آمريكايى در حمله خود از پشتيبانى توپخانه نيز برخوردار بود. در همين حال، دولت عراق قول داد از هيچ كوششى براى بازگرداندن نظم و قانون دريغ نخواهدكرد.
به گزارش آسوشيتدپرس، «موفق الربيعى» مشاور امنيت ملى عراق اعلام كرد كه دولت «اياد علاوى» تمامى تلاشها را به كار گرفته است تا راه حلى مسالمت آميز براى اين بحران بيابد. حاميان مقتدى صدر در حرم امام على(ع) موضع گرفته اند. «عدنان ظروفى» فرماندار نجف گفت كه عراقى ها مى توانند به حرم بروند، ولى كسى حق ندارد سلاح حمل كند. صدر نيز در جمع هوادارانش گفت كه هيچ كس نمى تواند وى را بيرون براند يا او را از آنها جدا كند. او افزود: ما از شرصدام خلاص شديم، ولى دولتى بدتر را جايگزين كرديم.
صدر از تمام عراقى ها خواست كه خواستار استعفاى فورى دولت علاوى شوند، زيرا يك دولت آمريكايى امپرياليستى است. او گفت: ما مى خواهيم اشغالگران از كشورمان بروند. بحران شهر مقدس نجف راه را براى اتحاد و همبستگى جهت ايجاد يك عراق آزاد و مستقل مى گشايد. در همين حال، كارشناسان دفاعى آمريكايى خواستار اتخاذ تاكتيكهاى تازه براى برخورد با گروه هاى شبه نظامى در عراق شدند. «ريچاردامرمن» مديرمركز مطالعه «زور و ديپلماسى» دانشگاه «تمپل» گفت: آمريكا در طول تاريخ به دنبال پيروزى در نبردهاى چريكى بوده است. اين نبردها، اگر نگوييم بيشتر، به اندازه جنگ به ابزارسياسى و اقتصادى نياز دارد. ما مى توانيم در كوتاه مدت در جنگ برنده شويم. مى توانيم گروه خاصى (جيش المهدى) را شكست دهيم، ولى ممكن است هزينه آن از لحاظ خسارت جانبى به اماكن مقدس و امثال آن زياد باشد.
در اين ميان، سربازان جيش المهدى به مردم هشدار دادند با پليس عراق همكارى نكنند. يك مرد عراقى كه بالاى جنازه يك مرد ايستاده بود، گفت: آنها اول او را كشتند و بعد چشمانش را درآوردند و بعد جنازه اش را اينجا انداختند. او يك مأمور پليس بود.
در اين ميان به گزارش ايرنا، شبكه تلويزيونى «الجزيره » خبر داد كه تانكهاى آمريكايى منطقه قديمى شهر نجف را كه گورستان وادى السلام و مرقد حضرت على (ع) در آن قرار دارد، محاصره كرده اند و به سوى اين منطقه شليك مى كنند.
اين شبكه خبرى افزود: بر اثر شليك توپ از سوى تانكهاى آمريكايى به منطقه قديمى نجف، دود غليظى فضاى منطقه را پوشانده است.
در همين ارتباط، پليس عراق به تمامى خبرنگارانى كه در نجف به سرمى برند، اخطار كرد اين شهر را ترك كنند.
177954.jpg
«العربيه» به نقل از پليس عراق گفت كه «خبرنگاران بايد در ساعتهاى آتى، نجف را ترك كنند.»
در همين حال، بنا به گفته يك منبع نزديك به استاندارى نجف اشرف، براى رهبرى عمليات نظامى در اين شهر، اتاق عمليات تشكيل شده است.
اين منبع كه خواست نامش فاش نشود، به ايرنا گفت: وزيران دفاع ، كشور، استاندار نجف و وزير مشاور دولت موقت عراق عضو اين اتاق هستند.
ازسويى ، سخنگوى مقتدى صدر اظهار داشت: به دنبال شكست مذاكرات صلح، مقتدى صدر آماده است تا با حضور نيروهاى سازمان ملل متحد به جاى نيروهاى اشغالگر در عراق موافقت كند.
به گزارش ايسنا به نقل از روزنامه «الايام» (چاپ بحرين)، احمدالشيبانى، گفت: ما نيروهاى سازمان ملل متحد را به نيروهاى اشغالگر ترجيح مى دهيم، چرا كه عراق عضو اين سازمان است.
وى افزود: فرق زيادى ميان كلاه آبى  ها و سربازان اشغالگر وجود دارد.
ازسوى ديگر، روزنامه «الشرق الاوسط» به نقل از دكتر «صباح كاظم» سخنگوى رسمى وزارت كشور عراق گفت: دولت عراق ناچار است براى رويارويى با شبه نظاميان جيش المهدى و طرد آنها، از منطق زور استفاده كند تا بتوانيم به اين طريق مرقد امام على(ع) را از دست آنها نجات دهيم و مسؤوليت مرقد امام(ع) را به مراجع دينى واگذار كنيم.
در تحولى ديگر، جمعيت بزرگى از اهالى نجف صبح ديروز با تجمع در صحن حرم حضرت على (ع) عليه آمريكا و هتك حرمت اماكن مقدس شعار دادند.
«العربيه » همراه با يك گزارش تصويرى گفت كه هزاران نفر دراين تظاهرات شركت داشتند و گفتند كه از حرم و اماكن مقدس ديگر در صورت تعرض به آنها دفاع خواهند كرد.
ازسوى ديگر، در نبردهاى روز شنبه ميان نيروهاى آمريكايى و چريك ها كه به بمبارانهاى هوايى فلوجه عراق منجر شد هشت عراقى كه اغلب آنها زنان و كودكان بودند، كشته و ۱۰نفر ديگر مجروح شدند.
در اين حال، سخنگوى ارتش انگليس ديروز از بصره اعلام كرد: در جريان درگيرى هاى ميان نيروهاى چندمليتى و افراد مسلح در جنوب عراق يك نظامى هلندى كشته و چند نفر ديگر مجروح شدند.
خبرگزارى فرانسه از بغداد به نقل از اين منبع كه نام وى را فاش نكرده است، گزارش داد: اين درگيرى ها شنبه شب به وقوع پيوست.
از سوى ديگر وزارت دفاع هلند نيز كشته شدن يك نظامى ۲۹ ساله و مجروح شدن ۵ نفر ديگر را تأييد كرد.
وزارت دفاع هلند با انتشار بيانيه اى اعلام كرد كه نظاميان ياد شده بر اثر حمله به خودروى نظامى آنها در نزديكى « رميثه» واقع در حوالى پايگاه هلندى «سماوه» مجروح شدند.
پاورقى
طرح حمله
پس از پايان سخنرانى، گرسون به يكى از خبرنگاران گفت: «به ياد داشته باشيد كه اين سخنرانى در آينده منشأ تحولات بسيارى خواهد شد، بنابراين به دقت به آن توجه داشته باشيد.»
و آن خبرنگار به گرسون گفت: «در اين سخنرانى چيز جديدى وجود نداشت، شما به نام عراق هيچ اشاره اى نكرديد.» گرسون گيج شده بود. بوش در حقيقت، بنيان هاى استراتژى امنيت ملى و سياست خارجى خود را بيان كرده بود.
اگر چه فرداى آن روز، اين سخنرانى موضوع اول دو روزنامه «واشنگتن پست» و «نيويورك تايمز» بود، اما كمتر مورد موشكافى قرار گرفت.نيويورك تايمز در يادداشت سردبير خود عنوان كرد كه دكترين اقدام پيش دستانه بوش يك تحول عميق و شگرف است و آمريكا بايد مراقب باشد كه بر اساس اين دكترين دست به كارهاى خطرناك نزند و يا اين دكترين باعث حمله يك جانبه به ديگر كشورها و يا سرنگونى دولت هاى آنان نشود.
رامسفلد چيز جديدى در اين سخنرانى نمى ديد. پس از ۱۱ سپتامبر، او بارها درباره حمله پيشدستانه در مجامع عمومى صحبت كرده بود و بى ترديد، جنگ در افغانستان و جنگ با تروريسم در سطح جهان، خود درجاتى از اقدام پيش دستانه بودند. يكى از دوستان رامسفلد به او يادآورى كرد كه اين دكترين چيز جديدى نيست. بلكه متعلق به قرن ها پيش است. در قرن شانزدهم، سر «تامس مور» در كتاب خود به نام «اتوپيا» از اقدام پيشگيرانه سخن گفته بود. به اعتقاد او، وقتى مى دانيد كه همسايه قصد حمله دارد، نبايد دست روى دست بگذاريد، بلكه بايد جلو برويد و كارى بكنيد. اين در حقيقت، نوعى عقل جمعى است. رامسفلد معتقد بود: ماهيت اطلاعات درباره تهديدات ناشى از يك كشور و قدرت و كيفيت اطلاعات، همگى مواردى هستند كه ارزش بحث كردن را دارد. چه نوع اطلاعات و با چه درجه از قطعيت، براى حمله پيش دستانه نياز است؟
فرانكس در زير رگبار دستورات و فرمان هاى مختلف پنتاگون درمورد عراق قرار داشت. در بيستم مه، رامسفلد دستور كار بر روى طرحى با نام «آزادسازى بغداد» را به فرانكس داد. معناى اين كار آن بود كه رامسفلد قصد داشت طرح ويژه و مجزايى را براى مقابله با دژ بغداد تهيه كند. مسأله اى باعث نگرانى عميق كاخ سفيد و به ويژه رايس و كارد شده بود. چهار روز بعد هم رامسفلد دستور طراحى فاز چهارم ايجاد ثبات پس از عمليات نظامى را در قالب ستاد مشترك صادر كرد.
رامسفلد و فرانكس در مذاكرات پى در پى خود، بر انجام سريع عمليات و استفاده از نيروى كمتر تأكيد مى كردند. آنان طرح عظيم ۹۰ـ۴۵ـ۹۰ را در اختيار داشتند، اما علاقه چندانى به آن نداشتند. آنان مجبور به اجراى اين طرح بودند. به نظر مى رسيد آنان نياز به يك طرح جديد و تازه داشتند نه اين كه سر و ته طرح قديم را بزنند و يا آن را تحت فشار قرار دهند، مانند كم كردن زمان آن به شش ماه. رامسفلد هميشه عاشق بازخوانى وبازنگرى در مسائل بود و تمامى علاقه او به اين بود كه يك بسته كاغذ سفيد را در دستگاه بگذارند و از ابتدا شروع كنند.
از يك سو، امكان داشت كه صدام دست به اقدامات واكنشى بزند و از سوى ديگر، امكان داشت رئيس جمهور تصميم به اتخاذ واكنش گرفته و قصد پياده كردن دكترين ضربه پيش دستانه را داشته باشد. شايد اين اتفاق، فردا يا يك ماه ديگر رخ مى داد. به همين جهت، نياز به سرعت عمل وجود داشت.
رامسفلد به خوبى به اين امر واقف بود كه سخنرانى هاى رئيس جمهور حكم سياست را دارد. فرض كنيدكه آنان مجبور باشند عمليات هوايى را آغاز كنندـ حال حمله هوايى از نوع آبى، سفيد يا قرمز ـ و همزمان نيز نيروى زمينى را وارد عمل كنند.چه وضعيتى ممكن است پديد آيد؟
در روز سوم ژوئن، فرانكس از خط ارتباطى ويديويى محافظت شده با رامسفلد ارتباط برقرار كرده و او را در جريان «طرح نقطه آغاز» گذارد. اين طرح مربوط بود به آغاز جنگ، قبل از آن كه نيروهاى آمريكا به سطح آمادگى رسيده و يا در منطقه حضور داشته باشند.عناصر كليدى اين طرح، حملات هوايى آبى، قرمز و سفيد بود كه در حقيقت، پلى براى حركت نيروى زمينى بودند.مسائل اصلى در اين رابطه عبارت بودند از زمان بندى، ميزان نيرو، آماده سازى و ابزارهاى لازم براى حركت دادن نيروى زمينى.
به اين ترتيب، آنان دوباره به سؤال اول بازگشتند و آن اينكه چه چيزى باعث وقوع جنگ خواهدشد. آنان نمى دانستند كه در مغز صدام چه مى گذرد. آنان بايد پاسخى براى آنچه احساس مى كردند، مى دادند (كه در حقيقت نمى دانستند) پيدا مى كردند.
ادامه دارد
حمايت دولت كرزاى از اسماعيل خان
جنگ سالاران افغان به مواضع خود عقب رانده شدند
گروه بين الملل ـ شوراى امنيت ملى افغانستان، تحركات نظامى مخالفان «اسماعيل خان» والى «هرات» را شديداً محكوم كرد و آن را حركتى مخالف حاكميت ملى اين كشور خواند.
به گزارش بى.بى.سى، على رغم اظهارات برخى از طرف هاى درگير در ولايت هرات كه ادعا كرده اند به منظور جانبدارى از دولت مركزى با والى اسماعيل خان درگير شده اند، شوراى امنيت ملى افغانستان، مخالفان والى هرات را شبه نظاميانى خواند كه هيچ جايگاهى در دولت «حامد كرزاى» ندارند.
گزارش شده بود كه نيروهاى مخالف دولت در هرات، از سه يا چهار جانب به مواضع نيروهاى والى اسماعيل خان حمله ور شده اند. افزون بر نيروهاى تحت امر فرمانده «امان الله» در «ولسوالى شيندند»، گفته مى شود كه نيروهاى دكتر «ابراهيم» والى «غور» و «ظاهر نايب زاده» فرمانده بركنار شده فرقه هفده هرات، كه هر سه نفر، خود را از طرفداران دولت مركزى مى دانند، در درگيرى هاى هماهنگ عليه والى اسماعيل خان شركت دارند.
سخنگوى وزارت دفاع گفت كه دولت افغانستان، از طرف هاى درگير خواسته است تا به زد و خورد پايان دهند و شبه نظاميان را هم به ترك مواضع دولتى كه در اشغال دارند، فرا خوانده است.
در عين حال، به گزارش ايرنا: سخنگوى وزارت دفاع افغانستان، از اعزام سه گردان ارتش و دو گردان پليس ملى اين كشور به هرات براى پايان دادن به درگيرى هاى آن ولايت خبر داد.
عظيمى، مجموع نيروهاى ارتش و پليس افغانستان را كه در ولايت هرات مستقر مى شوند، ۲۲۵۰ نفر اعلام كرد.
در همين حال نيروهاى حمله كننده به بخش هايى از ولايت هرات به مناطق قبلى خود عقب رانده شدند.
پاپ «ژان پل دوم»:
آخرين زيارت خود را انجام دادم
177948.jpg
پاپ «ژان پل دوم»، رهبر كاتوليك هاى جهان كه روز شنبه براى حضور در شهر زيارتى «لورد» در جنوب فرانسه عازم اين كشور شد، در پايان اين مراسم خبر از مرگ خود داد.
وى در پايان مراسم عباداتى كه در غار «ماسابى» در شهر «لورد» انجام داد، طى جملاتى كه به سختى ادا مى كرد، گفت: زمانى كه من در اين غار زانو زده بودم و غرق در تفكر بودم متوجه شدم كه به پايان زيارتم رسيدم.
اين نخستين بارى است كه رهبر كاتوليك هاى جهان كه از او به عنوان «زائرى هميشگى» نام برده مى شود و سال هاست از بيمارى پاركينسون رنج مى برد، بدين شكل به پايان زندگى خود اشاره دارد.
پاپ «ژان پل دوم» روز شنبه با ورود در فرورگاه «باتارب» مورد استقبال «ژاك شيراك» رئيس جمهورى فرانسه و همسرش «برنادت شيراك»، قرار گرفت.
در اين مراسم، شيراك در سخنانى كوتاه ضمن توصيف پاپ به «شبان دنيا و مردى صلح جو» اعلام كرد: «واتيكان و فرانسه در مبارزه براى تحقق جهانى كه انسان و انسانيت را محور هر پروژه اى قرار دهد، مبارزه مى كنند.»
پاپ ۸۴ ساله نيز در مراسمى كه شنبه شب با حضور ۳۰۰ هزار نفر برگزار شد، در سخنانى كوتاه گفت: همه بايد ديگرى را نه دشمن، بلكه برادرى براى در آغوش كشيدن ببينند تا بدين ترتيب بتوان جهانى بهتر را ساخت. اين يكصد و چهارمين سفر خارجى پاپ و هشتمين سفر وى به فرانسه و دومين سفر او به شهر زيارتى لورد است.
شهر لورد با ۱۵ هزار سكنه واقع در جنوب فرانسه به دليل وجود غار «ماسابى» كه گفته مى شود حضرت مريم (ع) در سال ۱۸۵۸ در اين غار بر دخترى روستايى به نام «برنادت سوبيرو» ۱۸ بار ظاهر شد و در آن، چشمه اى را براى شفاى بيماران جارى ساخت، يكى از مهمترين اماكن زيارتى جهان مسيحيت محسوب مى شود.
به گفته كميته پزشكى ناظر بر ادعاهاى معجزات اين غار تاكنون از هزاران ادعاى شفا، تنها ۶۶ مورد آنها توضيح پزشكى ندارد و به عنوان معجزه از آن ياد مى شود.
پايان ضرب الاجل به رم و برلوسكونى
القاعده فرمان حمله به ايتاليا را صادر كرد
گروه بين الملل: گروهى وابسته به القاعده ديروز در پى انقضاى ضرب الاجلش به رم جهت بيرون كشاندن نيروهايش از عراق عليه ايتاليا تهديد كرد كه دست به حمله خواهد زد و «سيلويوبرلوسكونى» نخست وزير آن كشور را هدف قرارخواهد داد.
به گزارش خبرگزارى فرانسه، گردانهاى «ابوحفص المصرى» در بيانيه اى اعلام كرد: ما از تمام سلولهايمان مى خواهيم به هر هدفى كه مى توانند در ايتاليا لطمه بزنند و ضربات نيرومندى وارد بياورند تا دولت ايتاليا از عراق خارج شود. ما اعلام مى كنيم كه برلوسكونى هدف ماست و سرش تاوان جناياتى خواهد بود كه نيروهايش در عراق مرتكب مى شوند.
اين گروه قبلاً تهديد كرده بود كه اگر اين نيروها تا ۱۵ آگوست خارج نشوند، به اهداف ايتاليا حمله خواهدكرد. ايتاليا از حاميان سرسخت تجاوز آمريكا به عراق بود و هنوز حدود ۳ هزار نيرو در آنجا دارد. مقامات ايتاليايى تدابير امنيتى را در شهرها، فرودگاهها، ايستگاههاى قطار وبنادر تشديد كرده اند. در اين بيانيه آمده است: دولت ايتاليا با پيروى از آمريكا، سركرده كفر و ماندن در عراق، گور خود را كند. بنابراين مقصر تمام خونهايى است كه پس از انقضاى ضرب الاجل در ايتاليا ريخته خواهدشد. طى روزهاى اخير، تدابير امنيتى شديدى از سوى ايتاليا جهت مقابله با حمله احتمالى القاعده اتخاذ شده است.
چاوز برود يا نرود؟
مردم ونزوئلا
پاى صندوق ها رفتند
گروه بين الملل ـ بيش از ۱۴ ميليون نفر از مردم ونزوئلا ديروز براى تعيين اين كه هوگو چاوز بايد از رياست جمهورى كنار برود يا خير، به پاى صندوق هاى رأى رفتند.
به گزارش خبرگزارى فرانسه، نظرسنجى ها نشان مى دهد كه اين رهبر چپ گرا شانس زيادى براى پيروزى دارد. تحليلگران سياسى در غرب هشدار داده اند كه اگر نتايج خيلى نزديك باشد، احتمال خونريزى زياد است.
«جيمى كارتر» رئيس جمهورى سابق آمريكا و برنده صلح نوبل يكى از صدها ناظر اين همه پرسى است. چاوز مى گويد كه مخالفان مى خواهند امتيازاتى را پس بگيرند كه پس از انقلاب وى، دستشان از آن كوتاه شده بود.
«بلر» پيمان آتش بس المپيك را امضا كرد
«تونى بلر» نخست وزير انگليس كه نيروهاى كشورش همچنان به كشتار و خونريزى در عراق مشغول هستند، شنبه شب معاهده ترك مخاصمات جهانى را در ايام برگزارى بازيهاى المپيك كه دولت سابق يونان با حمايت سازمان ملل آن را بنا نهاده است، امضا كرد.
به گزارش ايرنا به نقل از خبرگزارى فرانسه، روز شنبه با دعوت و حضور «ژاك روگ» رئيس كميته بين المللى المپيك تعداد ۲۰ مقام برجسته سياسى و ورزشى جهان پيمان ترك مخاصمات جهانى را در ايام برپابودن بازيهاى المپيك به امضا رساندند.
از جمله سران كشورهايى كه اين معاهده را امضا كرده اند، مى توان از «هورست كوهلر» رئيس جمهورى آلمان، يان ايليسكو رئيس جمهورى رومانى، تعدادى نخست وزير از جمله «كاستاس كارامانليس» نخست وزير يونان و يا «فاتوس نانو» نخست وزير آلبانى نام برد.
«خوان آنتونيو سامارانش» رئيس پيشين كميته بين المللى المپيك هم ديوار نوشته اى كه به رنگ آبى نزديك دفتر «بنياد بين المللى ترك مخاصمات به مناسبت المپيك» كه در مركز خبر بازيها واقع در مركز «آتن» واقع است را امضا كرد.
نخست وزير انگليس در شرايطى معاهده آتش بس جهانى را امضا مى كند كه همچنان نظاميان انگليسى در كنار نظاميان آمريكايى به جنگ و قتل و كشتار مردم بى دفاع عراق مشغولند.
يك روز قبل از آغاز بازيها، دفتر كاخ رياست جمهورى آمريكا اعلام كردكه نظاميان آمريكايى حاضر درعراق هيچ تعهدى در قبال رعايت آتش بس جهانى در زمان برگزارى بازيهاى المپيك ندارند.
مجمع عمومى سازمان ملل متحد در ۳ نوامبر سال ۲۰۰۳ معاهده ترك مخاصمات جهانى را در ايام بازيهاى المپيك به تصويب رساند. ۱۹۲ كشور اين معاهده را امضا كردند كه آمريكا هم جزو آنها بود.
يادداشت بين الملل
كنفرانس ملى عراق و ابهامات پيش رو
در شرايطى كه خبرها حكايت از تشكيل سپر انسانى هواداران مقتدى صدر در شهر نجف براى جلوگيرى از حملات نيروهاى آمريكايى دارد، كنفرانس ملى عراق در ميان شديدترين تدابير امنيتى در بغداد گشايش يافته است. نمايندگان ۷حزب، گروه و تشكل سياسى، مذهبى و قومى عراق و بالغ بر ۱۳۰۰نفر در اين كنفرانس سه روزه اعضاى پارلمان موقت عراق را كه ۱۰۰عضو خواهد داشت، تعيين خواهندكرد. كنفرانس ملى عراق با يك تأخير دو هفته اى در حالى برگزار مى شود كه عراق درگير يكى از خونين ترين تحولات خود در ۱۷ماه گذشته پس از سقوط رژيم بعثى صدام حسين و اشغال آن از سوى آمريكاست. برخى اخبار حكايت از آن مى كرد كه دولت موقت عراق پيش از درگيرى هاى نجف، تلاشهايى را براى متقاعد كردن مقتدى صدر در كنفرانس ملى به عمل آورده بود. ولى رهبر جيش المهدى نه تنها اين دعوت را رد كرد، بلكه باتحريم كنفرانس ملى عراق، به شدت از دولت «اياد علاوى»  و سياستهاى آن در ارتباط با نيروهاى آمريكايى انتقاد كرد. گفته مى شود در دولت موقت عراق براى برخورد با پروژه صدر اتفاق نظر وجود ندارد. در حالى كه برخى اعضاى دولت موقت ختم اين غائله را از كانالهاى سياسى توصيه مى كنند، نخست وزير دولت موقت خلاف آن را در نظر دارد. همين مسأله ظاهراً  از دلايلى است كه بر روند تصميم گيرى درباره چگونگى برخورد با صدريها تأثيرگذار بوده است.
با اين حال، برگزارى كنفرانس ملى عراق در شرايط فعلى مى تواند يك گام جدى از سوى دولت موقت عراق براى به اجرا درآوردن مفاد توافقنامه انتقال قدرت در ۳۰ ژوئن گذشته تلقى شود. اين كنفرانس هرچند با تحريم گروه صدر و هيأت علماى مسلمين عراق برگزار شده و براساس گزارشها حدود ۱۰۰نفر از آن خارج شده اند، ولى تلاش برگزاركنندگان كنفرانس ملى آن است كه مصوبات اين كنفرانس را مشروع و داراى وجاهت قانونى نشان دهند. از اين رو، پارلمان عراق كه برآيند اصلى كنفرانس مذكور محسوب مى شود، بايد مقدمات مهمترين اقدام در جهت وضعيت و سرنوشت واقعى عراق را فراهم كند.
پارلمان ۱۰۰نفره موقت عراق كه براساس پيش بينى ها وتوافق هاى به عمل آمده تا ۳۱ ژانويه رسماً فعاليت خواهد داشت، ضمن نظارت برفعاليت دولت موقت عراق در ماههاى آتى، بايد مقدمات انتخابات عمومى در عراق را فراهم كند. با اين حال ، اگر به روند شكل گيرى پارلمان موقت عراق نظير روندى كه دولت موقت عراق تجربه كرده است ، نظر داشته باشيم انتظار رسيدن به آرامش وثبات درعراق كه اين روزها حكم كيميا را دارد، تا حدى بيهوده مى نمايد. به سركار آمدن دولت موقت واينك پارلمان موقت در عراق شايد ازاين جهت كه اراده اى ملى و مردمى در شكل دهى آنهادخيل نبوده است ، اين نهادها را از كارآيى لازم بى بهره ساخته است. ازاين رو، اينكه دوره هاى خشونت وناامنى در عراق چگونه به پايان مى رسد واين كشور باچه تمهيداتى به سوى آينده اى روشن و فارغ از ناامنى گام برخواهد داشت؟ همچنان بى پاسخ مانده است.


|   شناسنامه   |   آرشيو   |