گروه شهرستانها ـ مديران جديد دفاتر ايرنا در اصفهان و كاشان از سوى مديرعامل خبرگزارى جمهورى اسلامى معرفى شدند.
دكترعبدالله ناصرى در مراسم معارفه و توديع مديران جديد و سابق ايرنا در اصفهان گفت: عمومى كردن بستر خبررسانى از برنامه هاى ايرناست، در اين راستا تمام توليدات ايرنا روى شبكه اينترنت قرارگرفته و نگاه بازرگانى به توليدات خبر كمرنگ شده است. وى افزود: راه اندازى سايت گوياى ايرنا و تلاش براى ايجاد سايت «تصويرى خبررسانى» از ديگر اقدامات براى عمومى كردن بستر خبررسانى در خبرگزارى جمهورى اسلامى است . دكتر ناصرى اظهار داشت: در عرصه بين المللى نيز در ماههاى آينده با راه اندازى خروجى اخبار به چند زبان ديگر از جمله چينى، تركى استانبولى، صربى و اسپانيايى بر تعداد مخاطبان بين المللى ايرنا افزوده خواهدشد.
حسينى استاندار اصفهان نيز در اين مراسم گفت: در شرايطى كه با انسداد مجارى خبرى و بسته شدن روزنامه و محدوديت ها مواجه هستيم، كار اطلاع رسانى نيازمند هنرمندى و زيركى خاصى است. وى افزود: كار خبرگزارى جمهورى اسلامى فقط خبر دادن نيست و از خبرگزارى رسمى كشور انتظار مى رود تا در «جريان سازى» و «تصميم سازى ها» نيز مشاركت داشته باشد. در پايان اين مراسم دكتر ناصرى با قدردانى از زحمات «شاپور جمعه فرسنگى» رئيس قبلى خبرگزارى جمهورى اسلامى استان اصفهان، مهران حقيقى اردكانى را به عنوان رئيس جديد ايرنا در اصفهان معرفى كرد.
انتصاب مديرجديد ايرنا در كاشان
همچنين طى مراسمى با حضور مسؤولان شهرستان كاشان، مدير جديد خبرگزارى كاشان معرفى شد. دكتر ناصرى در اين مراسم جواد جلالى را به عنوان رئيس خبرگزارى جمهورى اسلامى دفتر كاشان معرفى و از خدمات رئيس قبلى اين دفتر قدردانى كرد.
دفتر خبرگزارى جمهورى اسلامى كاشان، شهرستانهاى شمال اصفهان، شامل «آران و بيدگل»، «اردستان» و «نطنز» را نيز زير پوشش دارد. دكترناصرى و هيأت همراه در اين سفر با آيت الله «يثربى» نماينده ولى فقيه و امام جمعه كاشان ديدار كردند.

در مقايسه با انواع زيبايى هاى طبيعت، كلاردشت را مى توان يكى از زيبايى هاى كم نظير به حساب آورد. حداقل تا گذشته اى نه چندان دور كه هنوز بولدوزرهاى ويلاسازها و شهرك سازها به جان دشت ها و تپه هاى سرسبز و چشم نواز كلاردشت نيفتاده بود، چنين توصيفى درباره كلاردشت به خوبى مصداق پيدا مى كرد، اما به دلايلى قابل رؤيت كه نياز به توضيح ندارد، كلاردشت امروز «زيباى مظلومى» است كه به حال خود رها شده تا فقط منبعى باشد براى كسب درآمد و ابزارى براى ثروت اندوزى هاى سيرى ناپذيرى كه به قول سعدى حتى خاك گور هم چشمانشان را پر نمى كند!
كلاردشت امروز حالت پرنده افسانه اى خوش نقش و نگارى را پيدا كرده كه بر بالاى ديوار بلندى نشسته و هركس براى به دست آوردن يكى از پرهاى رنگين پرنده تيرى به سوى آن رها مى كند، زمين خوارها و بساز و بفروش هاى آزمند با ناديده گرفتن جهنمى كه در پهنه اين زيباى رها شده ايجاد كرده اند همچنان از كلاردشت با عنوان بهشت زمينى ياد مى كنند و صاحبان پول هاى بادآورده و آب آورده را مكرراً به خريد زمين و ويلا در اين بهشت گمشده فرا مى خوانند. گويا دست تقدير مقدر كرده كه در آينده از طبيعت بهشت آساى كلاردشت و ديگر سرسبزى ها و زيبايى هاى طبيعى اين مرز و بوم جز نام و خاطره اى در كتاب هاى درسى بچه ها باقى نماند. مظلوميت بهشت گمشده كلاردشت را بى توجهى و بى اعتنايى مسؤولان به اين خطه دوچندان كرده است. از خيابان ورودى جاده كلاردشت در سه راهى مرزن آباد گرفته تا خيابان رودبارك كه رودخانه اى از كنار آن مى گذرد نيازمند كارهاى عمرانى و خدمات شهرى هستند. در اين زمينه لازم است شهردارى كلاردشت با نصب نرده هاى ايمنى و تأمين حداقل روشنايى در حاشيه رودخانه رودبارك يعنى جايى كه در فصل تابستان شبانه روز صدها نفر پياده و سواره از آن عبور مى كنند، رفاه بيشترى براى مردم فراهم آورد. شب كه فرا مى رسد در تمام طول خيابان رودبارك تاريكى محض حكمفرما مى شود و چشم، چشم را نمى بيند. كافى است به هنگام پياده روى يا رانندگى اندكى بى احتياطى كنيد، لغزيدن و افتادن شما به داخل آب رودخانه قطعى است. متأسفانه اين همان خيابانى است كه روزها محل گذر بولدوزرها، ماشين هاى خاكبردارى و كاميون هاى كمپرسى است كه براى ويلاسازها مصالح ساختمانى حمل مى كنند.
قصه پرغصه كلاردشت و رودبارك آن اما به همين ها ختم نمى شود. تمامى مجتمع هاى ويلايى و مسكونى حاشيه رودخانه رودبارك كه تعدادشان قارچ گونه در حال افزايش است، فاضلاب هاى خود را از طريق لوله هاى زيرسطحى به داخل آب رودخانه سرازير كرده اند. انگار نه انگار كه كلاردشت تكه اى از خاك سرزمينى است كه سهراب سپهرى ها را در خود پرورانده. همان سهراب سپهرى كه در يكى از شعرهاى خود فرياد برآورده است كه:
آب را گل نكنيم
در فرودست انگار كفترى مى خورد آب
دست درويشى شايد
نان خشكيده فرو برده در آب
افسوس و هزاران افسوس كه همه ما بى رحمانه به قتل هر چه مظاهر بهشت و طبيعت است كمر بسته ايم. امروز من و فردا شما.

شهركرد: نمايشگاه نقاشى با عنوان «اكسپرسيونيسم» در مجتمع فرهنگى هنرى غدير شهركرد گشايش يافت. دراين نمايشگاه ۶۸ اثر از دو دانشجوى رشته نقاشى دانشگاه هنر تهران، در معرض ديد علاقه مندان قرار گرفته است. آثار ارائه شده به صورت تابلو نقاشى و با تكنيك رنگ و روغن وآبرنگ است . اين نمايشگاه تا ۲۶ شهريورماه داير است.
سارى : نمايش سياه بازى با عنوان «رام كردن زن سركش» به كارگردانى «سيدعلى شيدايى فر» در شهر سارى مركز مازندران به روى صحنه رفت. اين نمايش نوشته «داود فتحعلى بيگى» است كه تا بيست وچهارم شهريورماه هرشب از ساعت ۱۹ در آمفى تئاتر مجتمع فرهنگى ارشاد، اجرا مى شود. انجمن نمايش سارى وابسته به اداره كل فرهنگ وارشاد اسلامى مازندران اين گروه نمايشى را در برپايى برنامه خود يارى رسانده است.
اردبيل: چهارمين نمايشگاه خطاطى صابر صفايى هنرمند اردبيلى در كلبه جوان اردبيل داير شد.
در اين نمايشگاه ۲۳ اثر اين خطاط جوان در زمينه خط و نقاشى در معرض نمايش گذاشته شده است. ۱۰ اثر به نمايش درآمده در اين نمايشگاه در زمينه خط ثلث و ۱۳ اثر نيز مربوط به نقاشى خط با موضوع آيه هاى قرآن مجيد مى باشد. اين نمايشگاه تا ۲۲ شهريورماه براى بازديد علاقه مندان داير است.
مهاباد: نمايشگاهى از آثار تنديس هاى چوبى و آجرى يك هنرمند بوكانى در محل تالار شهردارى مهاباد گشايش يافت. در اين نمايشگاه بيش از ۵۰۰ اثر از عثمان رحمانزاده اقدم شامل پيكرهاى انسان، حيوانات، پرندگان و انواع ابزارآلات كشاورزى و حمل ونقل روستايى مناطق كردنشين به نمايش درآمده است. اين هنرمند در آثار خود زندگى روستايى و عشايرى، آداب و رسوم و سنت هاى بومى، لباس روستاييان منطقه، نحوه شكار حيوانات، مراسم عروسى، بازى هاى محلى، نحوه پخت نان، پشم چينى و خرمن كوبى، ميوه چينى و انواع خانه هاى روستايى مردم كردنشين را به زيبايى به تصوير كشيده است. اين نمايشگاه تا ۲۶ شهريورماه داير است.
محلات: به مناسبت گراميداشت ميلاد حضرت على (ع) نمايشگاه خوشنويسى با عنوان هماى رحمت در نگارخانه شفق اداره فرهنگ و ارشاد اسلامى محلات گشايش يافت. در اين نمايشگاه ۱۴ هنرمند خوشنويس استان مركزى با خلق ۲۵ تابلوى زيبا، بخشى از سخنان گوهربار مولاى متقيان را با استفاده از خط ثلث، نستعليق و شكسته نستعليق، خوشنويسى كرده اند. اين نمايشگاه تا ۲۴ شهريورماه هر روز صبح و عصر براى بازديد علاقه مندان داير است.
شاهرود: همزمان با برپايى هشتمين همايش زمين شناسى كشور در شاهرود نمايشگاهى از آثار هنرهاى تجسمى و صنايع دستى گشايش يافت. در اين نمايشگاه بيش از ۴۰۰ اثر در ۳۱ غرفه از آثار هنرمندان شاهرودى در مجتمع فرهنگى شقايق ها دانشگاه صنعتى شاهرود در معرض ديد علاقه مندان قرار گرفته است. اين نمايشگاه شامل مجموعه اى از آثار صنايع دستى، معرق، سفال، قاليبافى، منبت، سراميك، مليله كارى، مكرومه بافى، گلسازى، قلاب بافى، تابلو فرش و نيز تابلوهايى از رنگ روغن و سياه قلم است. نمايشگاه فوق كه تا ۲۲ شهريورماه ادامه خواهد داشت به همت اداره كل امور فرهنگى دانشگاه صنعتى شاهرود برگزار شده است.

گسترش فرهنگ دوچرخه سوارى به عنوان يك وسيله نقليه براى انجام امور روزمره در كشورهاى توسعه يافته، تجربه اى مفيد و سرشار از آثار مثبت است. كاهش آلودگى هوا و آلودگى صوتى، كاهش ترافيك هاى سنگين در شهرهاى بزرگ و نقل و انتقال سريعتر جهت رسيدن به موقع به كارها از جمله نتايج استفاده از دوچرخه در شهرهاست. همچنين دوچرخه سوارى براى شهروندان امروز كه اغلب به بيمارى هاى قند، فشار و ... مبتلا هستند، ورزشى سودمند است كه سلامتى را به آنها باز مى گرداند.
مديران شهرى در بسيارى از كشورهاى دنيا با اطلاع رسانى درست، فرهنگسازى از طريق رسانه ها و ارائه تسهيلات لازم سعى در توسعه فرهنگ استفاده از دوچرخه توسط مردم دارند و براى اين منظور قوانين و مسيرهاى لازم را به دقت طراحى و پيش بينى كرده اند و هر از گاهى با برپايى مسابقاتى سعى در ايجاد تعلق خاطر بيشتر به استفاده از دوچرخه دارند. استفاده از دوچرخه در ايران نه به عنوان وسيله بازى كودكان و نه به عنوان يك رشته ورزشى بلكه به عنوان يك وسيله نقليه عمومى هرگز فراگير نشد. اين نقيصه فارغ از محروميت هاى عرفى موجود، بيشتر ناشى از فقدان برنامه ريزى جامع و فراگير توسط مديران و مسؤولان بوده است كه نمونه آخر آن چند سال پيش در قالب مسيرهاى ويژه دوچرخه سوارى در يكى از مناطق تهران تجربه شد و يك سال نشده، به هزار و يك دليل برچيده شد. درچنين شرايطى اگر بشنويد كه در دوردست ترين نقطه ايران در شمال غرب، شهرى ۷۵ هزار نفره وجود دارد كه مردم آن ۶۰ هزار دوچرخه دارند تعجب مى كنيد. اما واقعيت دارد. بناب شهر دوچرخه است. شهرى كه در هر خانه آن لااقل يك دوچرخه وجود دارد. گزارش امروز ما از شهر دوچرخه ها را بخوانيد.
تبريز ـ مهرداد خوشكارمقدم: شهرستان بناب به عنوان يكى از شهرهاى آذربايجان شرقى در فاصله ۱۳۰ كيلومترى جنوب غربى تبريز قرار گرفته است. در خيابان هاى اين شهر به غير از بوى كباب منحصربه فرد بناب كه در شهر پيچيده است، منظره مردمى كه از ۸ تا ۸۰ سال با دوچرخه در حال تردد هستند بسيار ديدنى است. همان چيزى كه در هيچ كجاى ايران «يافت مى نشود...!»
«دوچرخه» فراگيرترين وسيله در بناب
«دوچرخه» در بناب نه به عنوان وسيله تفريح، ورزش و حتى حمل و نقل بلكه به عنوان عضوى از خانواده، در ميان مردم اين خطه از جايگاه ويژه اى برخوردار شده است. به طور كلى مى توان گفت دوچرخه فراگيرترين ويژگى شهرستان بناب محسوب مى گردد. هم از اين روست كه بناب را «شهر دوچرخه ها» نام نهاده اند.
رئيس اداره تربيت بدنى شهرستان بناب مى گويد: «استفاده از دوچرخه در اين شهر به صورت يك فرهنگ عمومى درآمده است و مردم بيشتر كارهاى خود را با دوچرخه انجام مى دهند. به طورى كه اغلب كارمندان ادارات دولتى نيز از اين قاعده مستثنى نيستند و با دوچرخه در محل كار خود حاضر مى شوند.»
«سهراب وكيلى» مى افزايد: «جمعيت بناب نزديك به ۷۵ هزار نفر مى باشد اما حدود ۶۰ هزار دوچرخه در اين شهر وجود دارد! با توجه به گفته وى اگر تعداد متوسط هر خانواده را ۴ نفر درنظر بگيريم، حدود ۱۸ هزار خانوار در بناب زندگى مى كنند و اگر ۶۰ هزار دوچرخه را بين آنها تقسيم نماييم براى هر خانواده بين ۳ تا ۴ دوچرخه خواهد رسيد!»
در وهله اول باور چنين موضوعى مشكل به نظر مى رسد اما پس از گفت وگو با چند تن از اهالى شهر به واقعيت آن پى مى بريم.
«قادر بابايى» از موسپيدان شهر بناب و استاد تربيت بدنى دانشگاه آزاد اين شهر نيز مى گويد: «در هر خانواده بنابى كه فرد مذكرى در بين شان زندگى مى كند حتماً حداقل يك دوچرخه وجود دارد چرا كه دوچرخه به عنوان ويژگى بارز فرهنگى اين منطقه قبول شده و وجهه اين شهر محسوب مى گردد.» او تأكيد مى كند: «خود من نيز با وجود داشتن دو خودرو حتماً كارهاى روزمره ام را با دوچرخه انجام مى دهم و حتى سركار نيز با آن حاضر مى شوم.»
استفاده از دوچرخه حتى بر افراد غيربومى اين شهر نيز تأثيرگذار بوده است. امروزه علاوه بر دانشجويان غيربومى حتى برخى از استادان دانشگاهى نيز براى رفت و آمد خود از دوچرخه استفاده مى كنند. «بابايى» درباره اين موضوع مى گويد: «كل كاركنان ما به همراه برخى از اساتيد دانشگاهى با دوچرخه سركار حاضر مى شوند.» او در عين حال تأكيد مى كند: «متأسفانه در جامعه ما بهاى لازم را به دوچرخه نمى دهند و استفاده از آن كسرشأن محسوب مى شود. اين موضوع حتى در بناب نيز كه به شهر دوچرخه ها معروف است صدق مى كند چرا كه برداشت كل جامعه ما اينگونه است و استفاده از دوچرخه براى كاركنان دستگاه هاى دولتى وجهه خوبى ندارد!»
سرگذشت دوچرخه در بناب
در اينكه چگونه دوچرخه در ميان مردم اين منطقه راه پيدا كرده و تبديل به يك ويژگى بارز اجتماعى اين شهر گشته است اتفاق نظر وجود ندارد و اطلاعات دقيقى دردست نيست. اما آنچه مسلم است اينكه دوچرخه از حدود ۶۰ سال قبل به اين شهر راه يافته و به طور تدريجى در ميان مردم گسترش پيدا كرده است. عده اى اعتقاد دارند نخستين بار يكى از حاكمان بناب دوچرخه را به اين منطقه وارد كرده و خود او نيز براى رفت و آمد روزانه اش از دوچرخه به جاى اسب استفاده مى كرد. اما برخى نيز مى گويند حدود ۶۰ سال قبل يك مأمور اداره ثبت احوال براى سركشى به روستاها و مناطق اطراف بناب از دوچرخه استفاده كرد كه پس از رفتن او دوچرخه اش در شهر باقى ماند و كم كم اين وسيله در بين مردم گسترش پيدا كرد. البته دوچرخه مذكور توسط فردى به نام اسدالله شمس دانش خريدارى شده و امروزه نيز توسط اين پيرمرد ۷۵ ساله مورد استفاده قرار مى گيرد. قادر بابايى، استاد و مسؤول تربيت بدنى دانشگاه آزاد بناب مى گويد: «در گذشته مردم اين شهر به دوچرخه «ئيل آتى» (اسب بادى) مى گفتند و دليل اين نامگذارى اين بود كه سرعت دوچرخه همچون باد بود و از آنجا كه اين وسيله كم كم جايگزين اسب شده بود به جهت استفاده از باد در لاستيك هاى آن به اسبى كه با باد حركت مى كند تشبيه شده بود.»
«محمود داداش رستمى» از اهالى فرهنگ اين خطه و شاعر آذرى نيز مى گويد: «با توجه به استفاده گسترده از دوچرخه ميزان اعتياد، سكته قلبى، بيمارى هاى ريوى و ... در بين مردم اين شهر بسيار پايين است و چون دوچرخه بسيار كم هزينه، سبك و استفاده از آن راحت است در بين كشاورزان نيز از مقبوليت بسيارى برخوردار شده و آنها براى سركشى به زمين هاى خود از دوچرخه استفاده مى كنند.» او تأكيد مى كند: «دختران بنابى نيز به شدت علاقه مند به استفاده از دوچرخه هستند اما به دليل شرايط خاص فرهنگى نمى توانند سوار بر دوچرخه در انظار عمومى حاضر شوند.»
داستان دوچرخه پايان مى يابد؟
اغلب مردم از بى توجهى مسؤولان نسبت به مسائل و مشكلات شهرستان بناب به شدت گلايه مندند و معتقد هستند عدم توجه به اين مشكلات باعث خواهد شد داستان دوچرخه در اين منطقه به خط پايان خود برسد. شايد اين تنها خط پايانى است كه رسيدن به آن آرزوى قلبى هيچ يك از اهالى بناب نيست.
درحالى كه سابقه حضور دوچرخه به صورت فراگير در اين شهر به حدود نيم قرن مى رسد اما هرگز خيابان ها و معابر اين شهرستان براى عبور دوچرخه مناسب نبوده است. از سوى ديگر موضع استفاده از دوچرخه نه تنها از سوى مسؤولان شهرى و استانى تقويت و حمايت نشده بلكه اقدامات مخرب عده اى باعث گرديده تا «موتوسيكلت» به عنوان تهديد و جايگزين دوچرخه در اين شهر حضور خود را اعلام نمايد.
«قادر بابايى» مى گويد: «متأسفانه در شهرى كه استفاده از دوچرخه يك فرهنگ عمومى است مسؤولان ما فقط در روز همايش دوچرخه سوارى كه سالى يك بار برگزار مى شود با دوچرخه در خيابان ها ديده مى شوند در حالى كه استفاده مديران حداقل در رده هاى پايين باعث تشويق و ترغيب مردم نسبت به اين امر شده و از سوى ديگر خودشان با مشكلات گريبانگير دوچرخه سواران آشنا شده و سعى در رفع آنها خواهند نمود.»
از سوى ديگر «محمود داداش  رستمى» هم تأكيد مى كند: «طى سال هاى گذشته مسؤولان قول داده بودند براى گسترش فرهنگ دوچرخه سوارى و نيز ايجاد اشتغال در اين شهر، كارخانه دوچرخه سازى تأسيس كنند اما هم اكنون در اين شهر كارخانه ساخت موتوسيكلت تأسيس كرده اند كه با روزى هزار تومان به جوانان ما موتوسيكلت ارائه مى دهد!»
دانستن اين نكته نيز جالب است كه طى سال هاى گذشته هيچگونه تصادف دوچرخه با عابرين يا خودروها در سطح شهر بناب گزارش نشده بود اما با ورود موتور و تأسيس كارخانه ساخت موتوسيكلت به گفته اغلب پزشكان هرروز بين ۳ الى ۵ مصدوم موتورسوار به بيمارستان ها و مراكز درمانى اين منطقه مراجعه مى نمايند كه هر هفته ۲ الى ۳ نفر براثر تصادف جان خود را از دست مى دهند! سهراب وكيلى رئيس اداره تربيت بدنى بناب مى گويد: «اگر سالانه بودجه اى نزديك به ۳ ميليون تومان دراختيار ما قرار دهند مى توانيم علاوه بر تقويت فرهنگ دوچرخه سوارى، ورزش قهرمانى را نيز در اين شهر راه اندازى نماييم چرا كه جوانان ما به شدت به اين رشته ورزشى علاقه نشان مى دهند.» به راستى، ۳ ميليون تومان آن هم به طور ساليانه به منظور نجات يك «فرهنگ حسنه» مبلغ زيادى است؟

آمل، خبرنگار «ايران»:  تأخير در احداث سد بر روى رودخانه هراز باعث شده تا آب اين رودخانه در فصول مختلف به ويژه در بهار و تابستان به هدر رود.
طى ۲۰سال گذشته بيش از يك ميليارد متر مكعب آب اين رودخانه به دريا رفته و مسؤولان تاكنون در مورد محل ساخت اين سد به توافق نرسيده اند. قرار بود در سالهاى گذشته ، سد موردنظر در منطقه «منگل » ساخته شود، اما بعد اعلام شد كه اين سد در منطقه جنگلى «بليران» ساخته خواهد شد.
برخى كارشناسان امور آب و جنگل بر اين اعتقاد هستند كه ساخت سد در منطقه بليران، باعث از بين رفتن منطقه اى جنگلى به وسعت ۲هزار هكتار مى شود. انواع درختان از قبيل سرخدار، افرا، توسكا، داش، سرو، محرز، ملچ، بلوط و شمشاد كه براساس مجموعه قوانين سازمان مراتع و جنگلها از گونه هاى ممنوع القطع هستند، در اين منطقه به وفور ديده مى شود. همچنين وحوش از نوع پلنگ، يوزپلنگ و پرندگان كمياب و بعضاً ناياب همچون قرقاول در منطقه زيست مى كنند. از طرفى، يونسكو نيز بر منطقه بليران نظر دارد و آن را مورد حفاظت خود قرار داده است.
در همين حال مشاوران خارجى و ايرانى پس از مطالعات اوليه در خصوص گزينه هاى بليران، منگل و گرمرود اعلام داشته اند كه احداث سد در منگل به لحاظ اقتصادى، مصالح در پاى كار، امكان ساخت سد با ارتفاع زياد و توليد برق قابل توجيه است.
حتى يك شركت ژاپنى بعد از چند ماه كار درمنطقه منگل اعلام كرده كه ساخت سد فقط در اين مكان قابل اجرا است. با اين وجود بيشتر نظرها معطوف به ساخت سد در منطقه بليران مى باشد. به هر روى به علت عدم وجود سد در منطقه ذخاير سفره هاى آب زيرزمينى شهر آمل و روستاهاى آن به شدت رو به كاهش است. به ويژه آنكه با حفر چاههاى عميق و گذاشتن لوله به قطر يك هزار در منطقه «دشت سر»  براى تأمين آب شرب شهرهاى بابل و بابلسر، روستاهاى يادشده تا چند سال آينده با بحران آب مواجه خواهند شد. تاكنون مسؤولان منطقه چند بار با مراجعه حضورى و جمع آورى طومار براى مقامات كشورى خواهان تسريع در روند پروژه احداث سد بر روى رودخانه هراز شده اند.

نقشه هاى پيش يابى هواشناسى حاكى از نفوذ زبانه هاى پرفشار سرد از سمت شمالى بر روى نوار شمالى كشور با شارش هاى ناپايدار تراز ميانى جو است. اين امر باعث ابرناكى، افت دما، بارش و مواج شدن دريا و وزش باد در سواحل درياى خزر و نواحى شمال غرب كشور و دامنه هاى جنوبى البرز مى شود. اين وضعيت تا اواسط هفته جارى ادامه خواهد داشت و بيشترين شدت فعاليت اين سيستم در سواحل جنوبى خزر فردا است.

وزش توفان با سرعت ۸۰ كيلومتر در ساعت در زابل


وزش توفان همراه با شن همچنان در شهرستان زابل ادامه دارد. سرعت توفان ۸۰ كيلومتر در ساعت اعلام شده و همين امر مشكلات فراوانى را براى ساكنان اين شهرستان به وجود آورده است. استمرار وزش توفان، كار ماسه روبى از روستاهاى بخشهاى تابعه سيستان را مختل كرده است.