دولت انگليس با افزايش ماليات بر دخانيات به ميزان ۸ پنس به تلاشهاى خود براى مبارزه با اين مسأله شدت بيشترى بخشيد.
اين مسأله كه موجب اعتراضات بسيار سطحى از طرف ارگان هاى حامى استعمال دخانيات همچون «گروه فشار سيگاريها» در انگليس شد گرچه انعكاس قابل توجهى در رسانه هاى اين كشور نداشت اما با نگاهى به سابقه دولت انگليس در امر مبارزه با دخانيات و مواد مخدر مى توان به اين نتيجه گيرى رسيد كه دولت انگليس در دوسال گذشته تلاشهاى وسيعى را در زمينه مبارزه با اين مسأله آغاز كرده است.
گرچه افزايش ماليات دخانيات و افزايش قيمت سيگار به تبع آن يكى از راههايى است كه دولت انگليس در مبارزه با استعمال دخانيات از آن بهره مى برد اما اين تنها راهى نيست كه سياستمداران انگليسى براى مبارزه با معضل جهانگير استعمال دخانيات از آن استفاده مى كنند.
با توجه به اقدامات انگليس در دو سال گذشته مى توان سياست هاى انگليس در اين رابطه را بسيار زيربنايى تر از اين برشمرد كه مى توان به برخى از آنها اشاره مختصرى كرد.
اصلى ترين سياست دولت انگليس براى مبارزه با مصرف دخانيات و صرفه جويى در ميليونها پوندى را كه دولت اين كشور هر ساله صرف مداوا و نگهدارى از بيماران مبتلا به بيمارى هاى ناشى از سيگار مى كند، مى توان در سرمايه گذارى عظيم اين كشور در جهت تحقيقات در مورد مضرات سيگار دانست.
اين تحقيقات كه به نوبه خود به دو شيوه تحقيقات پزشكى در مورد مضرات و آسيب هاى ناشى از استعمال دخانيات و تحقيقات غير پزشكى و آمارى مربوط به سيگاريها متمركز مى شود يكى از راههايى است كه در اطلاع رسانى به افراد سيگارى از آن استفاده مى شود.
در بخش پزشكى اين تحقيقات، دولت انگليس سالانه ميليونها پوند را صرف كمك به مؤسسات تحقيقاتى و دانشگاهى مى كند كه در امر پيدا كردن مضرات بى شمار سيگار فعاليت دارند.
نمونه اينگونه فعاليت هاى تحقيقاتى را مى توان گاه و بيگاه در ميان اخبار پزشكى مربوط به استعمال دخانيات در انگليس مشاهده كرد.
از جمله دستاوردهاى دولت انگليس در اين سرمايه گذارى ها در دو سال گذشته مى توان به فاش شدن بسيارى از مضرات ناشناخته سيگار تا كنون اشاره كرد از جمله افزايش احتمال بروز انواع سرطان ها مانند سرطان ريه، كبد و سينه در اثر استعمال دخانيات و يا افزايش احتمال بروز كورى و كاهش شانس پسرزايى.
از جمله نتايج اين سرمايه گذارى ها مى توان به آمار رسمى « بنياد ريه » در انگليس اشاره كرد كه مدتى پيش در پى تحقيقاتى اعلام كرد در حال حاضر هشت ميليون نفر از جمعيت انگليس از انواع بيماريهاى ريوى ناشى از استنشاق دود دخانيات ديگران رنج مى برند.
در راستاى همين سرمايه گذارى دولت انگليس، يكى ديگر از نتايج تحقيقات پزشكان انگليسى كه سال گذشته در مورد مضرات سيگار منتشر شد نشان داد كه اعتياد به سيگار در ميان والدين شانس پسرزايى زنان را كاهش داده و شانس دختر زايى را در آنان به طرز قابل توجهى افزايش مى دهد.
دولت انگليس با سرمايه گذارى هايى از اين دست قصد دارد با دادن آگاهى هاى لازم به افراد سيگارى و خانواده هايشان آنها را تشويق به ترك سيگار كند و در همين راستا مؤسسات دولتى و رايگان بسيارى نيز در سراسر انگليس وجود دارند كه در صورتى كه افراد خود مايل به ترك سيگار باشند مى توانند به آنها مراجعه كرده و به صورت رايگان از كمك پزشكان مجرب در امر ترك اعتياد استفاده كنند.
برخى از مؤسسات ترك اعتياد (البته بجز سيگار و در مورد مواد مخدر قوى تر) نيز كه از كمك كمابيش سازمان خيريه برخوردارند گاهى در صورتى كه فرد به دليل مشكلات مالى به اعتياد پناه برده باشد با اعطاى كمك هاى مالى به فرد معتاد، ترك دادن وى، پرداخت هزينه زندگى فرد و يافتن شغل مناسب پس از ترك اعتياد به افراد كمك مى كنند كه پس از ترك مواد مخدر براى بار ديگر بر اثر مشكلات زندگى به اين مواد پناه نبرند.
با اين حال پس از سرمايه گذارى در مورد تحقيقات پزشكى براى كشف مضرات سيگار و اطلاع رسانى به سيگارى ها دومين راهبرد دولت انگليس در مبارزه با استعمال دخانيات را مى توان سرمايه گذارى در مورد تحقيقات غير پزشكى و آمارى مربوط به سيگارى ها ارزيابى كرد.
شواهد اينگونه از سرمايه گذارى هاى دولت انگليس را نيز مى توان در آمارها و تحقيقاتى كه هر از چندى در رسانه هاى انگليس منتشر مى شوند پيدا كرد.
در ميان تحقيقات آمارى كه دولت انگليس تا كنون براى اطلاع رسانى به مردم از آنها استفاده كرده، مى توان به آمارهايى اشاره كرد كه وزارتخانه ها و سازمان هاى مختلف طى دو سال اخير در مورد آنها به تفضيل دست به تحقيق زده و نتايج شگفت انگيزى نيز از اين راه نصيب آنان شده است كه مى توان از نتايج بسيارى از اين آمارها در مبارزه با استعمال دخانيات استفاده كرد.
براى اثبات اين موضوع مى توان بطور مثال به نتايج يك تحقيق در انگليس اشاره كرد كه نشان داد فراگير شدن تلفن همراه در ميان جوانان موجب كاهش وابستگى اين قشر به سيگار شده است.
بر اساس اين تحقيقات كه سال گذشته در انگليس به چاپ رسيد تلفن همراه به عنوان سرگرمى جديد موجب شده اعتياد به سيگار در ميان جوانان با سن پانزده سال افت شديدى پيدا كند.
اين تحقيق آمارى نشان داد بر اثر استفاده از تلفن همراه اعتياد به سيگار در بين پسران ۱۵ ساله از ۲۸ درصد در سال ۱۹۹۶ به ۱۹ درصد در سال گذشته كاهش يافته و شمار دختران معتاد به سيگار در اين رده سنى نيز از يك سوم به يك چهارم رسيده است.
در همين حال تحقيقات آمارى ديگرى نيز كه در چند سال اخير در انگليس انجام شده اند تماماً اهداف خاصى را از جمله تأثير استعمال دخانيات بر اقتصاد و سلامت جامعه دنبال مى كردند.
در همين رابطه آخرين تحقيقات يك پژوهشگر انگليسى نيز نشان مى دهد بى توجهى افراد سيگارى به بهداشت و سلامت محيط در اماكن عمومى اين كشور سالانه باعث مرگ بيش از ۹۰۰ غير سيگارى به دليل استنشاق دود حاصل از سيگار كشيدن افراد سيگارى مى شود.
تحقيقات ديگرى همانند آمارهاى مربوط به مرگ و مير سيگارى ها و هزينه اى كه صرف نگهدارى از آنان مى شود را نيز مى توان در شمار اينگونه تلاشهاى آمارى دولت انگليس براى آگاهى از وضعيت سيگارى هاى جامعه و تأثير آن بر اقتصاد اين كشور ارزيابى كرد.
سومين تلاش عمده دولت انگليس در مبارزه با استعمال دخانيات را مى توان تحقيقات گسترده در مورد ريشه هاى استعمال دخانيات و مبارزه ريشه اى با اين مسأله ارزيابى كرد تا از پناه بردن عده بيشترى به مواد مخدر و از جمله سيگار جلوگيرى شود. از جمله تحقيقات گسترده اى كه سال گذشته در اين رابطه در انگليس انجام شد مى توان به تحقيقى اشاره كرد كه به دستور وزارت كشور انگليس در مورد ريشه هاى استعمال دخانيات در اين كشور انجام شد.
در اين تحقيق كه توسط محققان دانشگاه هاى «كنت» و «كارديف» و بنا به درخواست وزارت كشور انگليس براى مبارزه ريشه اى با سيگار و مواد مخدر انجام شد، مشخص گرديد كه يكى از دلايل عمده پناه بردن نسل جوان انگليس به استفاده از دخانيات بى خانمانى جوانان در اين كشور است.
بر اساس اين تحقيقات بيشتر جوانان انگليسى در سن ۱۷ سالگى بى خانمان مى شوند و ۱۵ درصد از آنان نيز زير ۱۶ سال سن دارند.
اين تحقيقات همچنين مشخص كرد تقريباً تمامى جوانان بى خانمان انگليس به سيگار اعتياد داشته، ۹۵ درصد از آنان سابقه مصرف مواد مخدر دارند و ۸۰ درصد از آنان هنوز مواد مخدر مصرف مى كنند.
بيشترين مواد مخدر مصرفى اين افراد به ترتيب حشيش (۹۴ درصد)، آمفتامين (۷۳ درصد)، اكستاسى (۶۴ درصد)، ال اس دى (۵۴ درصد)، كوكايين (۵۰ درصد)، هرويين (۴۳ درصد) و كراك (۳۸ درصد) مى باشد.
اين تحقيق نشان داد كه مناقشات خانوادگى مهمترين دليل فرار جوانان از خانه هايشان است.
بيشتر مشكلات اين عده تنبيه بدنى و يا سوءاستفاده هاى جنسى از آنان بوده است.
در همين حال محققان انگليسى در پى افشاى اين گزارش سعى كردند با ارائه راه حل هاى مناسب دولت اين كشور را در مبارزه با اين مسأله يارى دهند.
تهيه كنندگان اين پژوهش در پايان تحقيق خود توصيه كرده اند سياستهاى بازدارنده در ميان خانواده ها براى كاهش ميزان خروج جوانان از منزل بايد اتخاذ شود.
علاوه بر سيستم هاى تحقيقاتى، اطلاع رسانى و مبارزه ريشه اى با مسأله اعتياد در انگليس مبارزه با گسترش اين معضل را مى توان چهارمين راهكار دولت انگليس در مبارزه با استعمال دخانيات و مواد مخدر در اين كشور دانست كه البته اين راهكار را مى توان به عنوان بخشى از راهكار مبارزه ريشه اى با مواد مخدر و از جمله سيگار ارزيابى كرد.
طرح هايى از قبيل طرح تست اعتياد از دانش آموزان در مدارس انگليس را مى توان از اين جمله سياست هاى دولت انگليس در يافتن راه چاره اى براى مشكلات جامعه انگليسى ارزيابى كرد.
دولت كارگرى «تونى بلر» نخست وزير انگليس مدتى پيش اعلام كرد قصد دارد با طرح تست اجبارى اعتياد در مدارس انگليس از روند رو به رشد اعتياد در مدارس جلوگيرى كند.
پنجمين سياست دولت انگليس در مبارزه با مصرف سيگار در اين كشور را مى توان اعمال فشار بر شركت هاى توليدكننده سيگار و افراد سيگارى دانست كه طرح هايى از قبيل افزايش ماليات بر سيگار و ممنوع كردن تبليغات سيگار در انگليس در راستاى همين سياست هاى دولت انگليس مى باشند.
دولت انگليس سال گذشته با تصويب قانونى تبليغات سيگار درسطح روزنامه ها و مجلات، تابلوهاى تبليغاتى و سايتهاى اينترنتى كشور بريتانيا را ممنوع كرد.
اين ممنوعيت كه بر اساس « قانون تبليغ و ترويج دخانيات» صورت گرفت از مدتها پيش در پارلمان اين كشور تصويب شده و از سال ۱۹۹۷ ميلادى بر سر آن كشمكش بود.
بر اساس اين طرح تبليغات سيگار در هر روزنامه، مجله، تلويزيون و سايت اينترنتى در انگليس قدغن شده است و تنها مكانى كه شركت هاى توليدكننده سيگار هنوز اجازه تبليغات در آن را دارند مسابقات اتومبيلرانى در انگليس است.
يكى ديگر از شيوه هاى دولت انگليس در مبارزه با استعمال دخانيات بستن ماليات سنگين بر اين نوع محصولات است به گونه اى كه در حال حاضر بيش از ۸۰ درصد از قيمت اين محصولات را ماليات تشكيل مى دهد.

روز ۲۳ آگوست به عنوان سالروز پايان عصر بردگى در جهان اعلام شده است و سازمان ملل متحد به همين منظور مراسم خاصى را در شهر پاريس برگزار مى كند. بى شك، هرچند دوران قديم بردگى منسوخ شده است وامروز به ياد خاطرات تلخ آن دوران، مراسم مختلف و ويژه اى در نقاط مختلف جهان و از جمله كشورهاى آفريقايى كه دهه هايى را گرفتار يوغ زنجيرهاى اسارت انسانى بوده اند، برگزار مى شود، در عين حال يادآور اين موضوع مهم است كه واقعيت بردگى تمام نشده، بلكه شكل و نماى آن تغيير يافته و انسانيت در آغاز قرن ،۲۱ ناظر بردگى ميليونها انسان در كشورهاى مختلف است.
سازمان فرهنگى سازمان ملل متحد (يونسكو) روز ۲۳ آگوست را روز بين المللى تجارت و پايان بردگى ناميده كه يادآور چنين روزى در سال۱۷۹۱ ، يعنى انقلاب دومينگو (هائيتى) كه نخستين جنبش واقعى و قطعى عليه بردگى در تاريخ بشرى بود، محسوب مى شود. پيش از اين نيز سازمان ملل متحد سال۲۰۰۴ را سال بين المللى مبارزه با بردگى اعلام كرد.
«كوئيچيروماتسورا»  مدير يونسكو، بردگى را «تراژدى بى سابقه» مى خواند كه سالهاى مديد آشكارا حضور ندارد، اما هنوز به طور كامل شناخته نشده است. امروزه بردگى در نوع ديگرى، ميليونها زن و كودك جهان را به يغما برده است. گفته مى شود مراسم ويژه بخش فرهنگى سازمان ملل متحد شامل نمايشگاه ، سخنرانى، نمايش فيلم و شعرخوانى است.
ايالت «اوهايو»  آمريكا نيز موزه اى را افتتاح خواهد كرد كه اختصاص به دوران بردگى و رهايى از آن دارد. مدير اجرايى مركز موزه مزبور در گفت وگو با خبرگزارى فرانسه، هدف از برپايى اين موزه را تلاش جهت آگاهى كامل جهان از پايان بردگى در ۱۵۰سال گذشته دانست. براى نمونه، جزيره گورى سنگال كه محل عبور تجارت برده به آمريكا بود، اينك به عنوان مكان ميراث جهانى ضدبردگى ياد مى شود. سمبل هاى مختلفى در اين جزيره تاريخى ديده مى شود. آخرين محل اقامت بردگان با نام «خانه برده ها »توسط آلمانى ها به سال ۱۷۷۶ ميلادى ساخته شد، در حالى كه گفته مى شود اولين منزلگاه بردگى درسال۱۴۴۴ ميلادى توسط قواى پرتغال در آن جزيره احداث شد.
امروز، ميليون ها نفراز مردم جهان همچنان برده اند و از آزادى انسانى برخوردار نيستند. پس از پايان بردگى قديم، دنيا شاهد به اسارت گرفتن محرومين جهان توسط استعمار نو شد. آفريقا، قاره اى كه جمعيت فراوان آن مدتهاى مديد رنج بردگى را توسط اجداد خود تحمل كرده اند، اينك خود قربانى بردگى استعمار نو هستند. پس از پايان جنگ سرد، ما شاهد رشد روزافزون ضايعات استعمار بر جهان سوم و به ويژه آفريقا هستيم. تراژدى هاى غمبار بردگى آفريقا هر روز افزوده مى شود و اين، خود موزه هاى تاريخى معاصر را براى نسل آينده خواهد ساخت و به يقين، تراژدى «دارفور» در سودان خود موزه اى جداگانه خواهد بود. بيش از يك ميليون پناهنده جنگ دارفور به چاد فرار كرده اند. درگيرى هاى سودان در «دارفور» در اوايل سال ۲۰۰۳ پس از شورش جدايى طلبان در برابر حكومت مركزى روى داد كه خواهان جدايى و استقلال دارفور بودند. شورشيان مدعى بودند كه حكومت با اعمال فشار بر سياهان جانب اعراب سودانى را مى گيرد، اما درحالى كه اين روزها شوراى امنيت سازمان ملل متحد پايان ماه آگوست را ضرب الاجل اعلام تحريم هايى عليه حكومت سودان قرار داده بود، اما ناظران سياسى اعتقاد دارند على رغم نيت و ميل درونى اعضاى شوراى فوق، اگر جامعه بين الملل سريع اقدام به موقع را انجام ندهد، داستان نسل كشى ۱۰ سال قبل روآندا تكرار خواهد شد.
در همين حال برخى سياسيون معتقدند واقعه غم انگيز و اخير كشتار ۱۵۰ پناهنده در بوروندى نيز كه به بهانه جنگ سال ۱۹۹۴ بين دو قبيله توتسى و هوتو در آفريقاى مركزى تعداد زيادى از مردم روآندا در آن قتل عام شدند، همه گوياى ادامه سياست بردگى و تجارت برده، اما به اشكال جديد است.
امروز، اگر بريتانيا و آمريكا به خاطر تجارت بيش از ۱۰ميليون انسان به بردگى مؤاخذه مى شوند، اما آنها را چه باك كه اينك ميليونها همنوع بردگان آن عصر قربانى نسل كشى، اعتياد، بيكارى، نژادپرستى، فحشا، بيگارى و… استعمار مى شوند.
دراين ميان، تجارت كودكان وزنان آفريقايى ، نوع ديگر بردگى جديد است. تحقيقات پليس بين الملل درگزارش اخير خود از سفر تعداد زيادى از كودكان نيجريه اى از فرودگاه بين المللى «لاگوس» خبر داد كه همراهانشان نسبتى با آنها نداشتند در حالى كه درحال عزيمت به لندن بودند. كودكان نيجريه اى تنها نمونه اى از كودكان امروز آفريقا هستند كه به عنوان «بردگان خانگى » در انگلستان مورد بهره بردارى قرار مى گيرند. تازه در گردن برخى ازاين كودكان برگه اى آويزان است كه پيام والدين را با اين مضمون گوشزد مى كند كه رضايت آنها از تصميم اداره مهاجرت جهت انتقال محل زندگى حاصل شده است!
پليس بين الملل گزارش مى دهد كه هفته اى ۱۹۰ كودك از آفريقا خارج مى شوند. لذا اعمال بردگى در بريتانياى امروز، امرى شايع و متداول است ، آن هم نه در جزاير آفريقايى ، بلكه در درون حلقه هاى ناب استعمار نو!
البته بردگى زنان وكودكان در اروپا وجنوب آسيا نيز امرى رايج است.
افغانستان نمونه ديگر بردگى كودكان و زنان است . گفته مى شود فقط در سال گذشته (سپتامبر ۲۰۰۳) تعداد زيادى از كودكان منطقه بدخشان قربانى تراژدى سوءاستفاده بردگى قرار گرفته اند. بسيارى از اين كودكان مورد بهره بردارى جنسى و كار سخت قرار مى گرفتند.
از طرفى ، صورت ديگر بردگى در جامعه آمريكا عليه سياهان آن ديار است. نژاد پرستى گسترده در بين مردم آمريكا كه بويژه سياهان را هدف قرار داده، نوع معاصر بردگى است. فقر و بحران خانواده در محله هاى سياهپوست نشين، شانس سياهان را براى رشد اجتماعى كاهش داده و در واقع بحران خانواده سياهپوست مدتهاست كه يكى از بحث هاى اصلى جامعه شناسان و سياستگذاران اجتماعى است. اما بحث هاى فوق چنين نتايجى را براى سياهان آمريكا داشته است.
۱ـ فقدان فرصتهاى شغلى
۲ـ بى اعتمادى مفرط و خصومت بين مردان و زنان سياهپوست
۳ـ افزايش بحران خانواده و جدايى همسران و بى سرپرستى فرزندان
اما يكى ديگر از چهره هاى معاصر بردگى كودكان، كار در آسيا، آفريقا و آمريكاى لاتين است. تحقيق سال ۱۹۹۶ ازسوى سازمان بين المللى كار اعلام كرد كه ۲۵۰ ميليون كودك بين (۱۴ـ۵) سال در سه منطقه فوق الذكر كار طاقت فرسا داشته اند كه از اين ميان ۱۵۳ميليون نفر در آسيا، ۸۰ميليون در آفريقا و ۱۷‎/۵ ميليون نفر در آمريكاى لاتين بوده است و از اين تعداد بالاترين رقم (۴۰درصد) مربوط به كودكان خردسال بوده است.
البته بايد يادآورى كرد كه كودكان سرباز آفريقا ازجمله درموزامبيك و زئير شاهد مدعاى بردگى اند.
چريكهاى ضددولتى «نامو» در موزامبيك و «خمرهاى سرخ» كامبوج كودكان بسيارى را آماج سياست هاى جنگى خود قرارداده بودند. شورشيان شرق زئير در سال ۱۹۹۶ ازكودكان در فعاليت هاى نظامى استفاده مى كردند.
در پايان بى مناسبت نخواهدبود اگر به جملات «فرانتس فانون» توجه كنيم كه مى گفت: اين نوع بردگى عصرجديد را اينگونه بيان مى كند كه: اين نژادپرستى كه خود را عقلانى، انفرادى، جبرى، موروثى و ناشى از شرايط زيستى مى داند، به نژادپرستى فرهنگى تغييرشكل مى دهد. خلع يد، غارت، چپاول، قتل عينى با غارت اشكال فرهنگى توأم مى شود. ارزش ها تحقير و خردمى گردند و ازمحتوى خالى مى شوند.

نيروهاى امنيتى نيجريه طى روزهاى ماه گذشته اجتماع سالانه مسلمانان كشور را ممنوع اعلام كردند . فرقه اسلامى قادريه كه گردهمايى سالانه خود را به مدت قريب ۶۰ سال به آرامى در آن منطقه برپا مى كرد ، بواسطه درخواست مسيحيت كشور از دولت مركزى، از داشتن اجتماع سالانه خود محروم شد. قرار بود گردهمايى مسلمانان نيجريه در شهر «كانو» واقع در شمال كشور برگزار شود.
يكى از دلايل درخواست جمعيت مسيحى كشور در ضرورت لغو اجتماع مسلمانان، درگيرى شديد ماه گذشته مسلمانان ومسيحيان دركانو بودكه منجر به كشته شدن تعداد زيادى از مسيحيان شد. ادعاى فوق در حالتى از سوى مسيحيان كشور ابراز مى شود كه «انجمن مسيحيت نيجريه» مى گويد: «اطلاعاتى را به دست آورده است كه نشان مى دهد چنانچه اجتماع مسلمانان برگزار شود، منجر به كشتار وصدمات فراوانى خواهد شد.»
در تحليل خبر مذكور، آنچه نشان داده مى شود، اينكه تنش ها و درگيرى هاى مذهبى از زمان كشتار وسيع صدها مسلمان در مركز ايالت «پلاتو» درماه مه سال جارى شدت گرفته است. پليس كشور نيز چاره اى جز ممنوع كردن هرگونه اجتماع دينى رانداشته است. «محمد بابا» رئيس پليس ايالت فوق مى گويد: در صورت عدم منع اين قبيل اجتماعات، صدمات بيشترى بر جامعه تحميل خواهد شد چرا كه تاكنون عده بسيارى از مردم در جريان درگيريهاى فرقه اى كشته، زخمى و يا زندانى شده اند.
از سوى ديگر، شهر«كانو» منطقه اى بااكثريت جمعيت مسلمان است كه درعين حال، اقليت مسيحيت در كنار مسلمانان در آن منطقه سكنى دارند ودرگيرى ماه گذشته نيز در آن شهر اتفاق افتاد.
گردهمايى سالانه فرقه اسلامى قادريه با هدف بزرگداشت بنيانگذار فرقه فوق «عبدالقادر گيلانى» كه در قرن يازدهم ميلادى درعراق به سر مى برد، برگزار شده است.
گفته مى شود از زمان پايان دوران حكومت نظامى سال ۱۹۹۹ در نيجريه تاكنون بيش از ۱۰ هزار نفر در جريان درگيرى هاى نژادى، دينى و سياسى در كشور كشته شده اند. از طرفى، شهر كانو يكى از مناطق مسلمان نشين و برخوردار از روحيات ضد مسيحيت كشور داراى سابقه بسيار طولانى اسلامى است.
در قرن پانزدهم ميلادى، بافت مذهبى كانو اسلامى شد، ليكن پس از حدود ۴۰۰ سال بواسطه لغزش و انحراف رهبران قبيله «هوسا» ، اين منطقه شاهد جهاد مردم«فولانى» عليه حاكمان هوسا شد.
پست اميرى كانو يكى از مقدس ترين امور است كه جمعيت چندميليونى كشور را رهبرى مى كند اما در كانو، مسيحيان به عنوان اقليت يك درصد جمعيت راتشكيل مى دهند وعموماً مهاجر هستند. مسيحيان كانو قبل از وقوع درگيرى درمنطقه ويژه «سابون كارى» به سرمى بردند و مسلمانان «پلاتو» قربانى كشتار وسيع توسط مسيحيان طى هفته هاى گذشته شدند كه اين خود بى ارتباط با اقدامات تلافى جويانه مسيحيت نيست.
شهركانو به عنوان پايگاه مهم اسلامى كشور يكى از ايالت هاى شمالى نيجريه است كه قانون شريعت اسلامى درآن اجرا مى شود قانون شريعت خود بدون درگيرى نبود، چرا كه فقط دراكتبر ،۲۰۰۱ يكصدنفر درجريان آن كشته شدند.
طى انتخابات سال گذشته درنيجريه «ابراهيم شكارو» به عنوان فرماندار ايالت كانو انتخاب شد. او قبل از پيروزى خود قول داده بود تا قانون شريعت را به مناطق مسيحى نشين، كه عموماً مراكز شرب خمر تاكنون مجوز فعاليت داشته است، گسترش دهد.
او معتقداست نمى توان در كشور نيجريه شاهد تعدد قانون بود و لزوم يكپارچگى آن احساس مى شود. مراكز شرب خمر درهمه مناطق كشور بايد بسته شود وگرنه جامعه دچار بحران عميق خواهدشد. او درگفت وگوى اخير خود ازطريق راديو با مردم، ضرورت حفظ آرامش و پرهيز از هرگونه درگيرى را گوشزدكرد و مسلمانان كانو را ازانتقام نسل كشى ايالت پلاتو برحذرداشت.
با اين حال، درماه مه گذشته، جمعيت ده هزارنفرى كانو ازمسجد مركزى شهر به سوى دفتر فرماندارى راهپيمايى كردند و خواستار خونخواهى هزاران شهيد درگيرى نژادى، دينى كشور پس از پايان حكومت نظامى شدند (۵سال قبل).
درگيرى بين مسلمانان و مسيحيان درماه مه گذشته اززمانى شدت گرفت كه جامعه مسيحى (تاروك) مسلمانان شهرك (پلوا) را در ايالت پلاتو به بهانه زمين و دام به خاك و خون كشيدند.
پس از واقعه فوق، رهبران اسلامى كاتو ۷ روز به حكومت نيجريه مهلت دادند تا به صراحت در برابر حملات مسيحيان موضع قاطع خود را اعلام كند، وگرنه بايد عواقب آتى آن را بپذيرد. دراين بيانيه اعلام شد كه دولت بايد مانع كشتار مسلمانان در پلاتو و ديگر مناطق نيجريه شود. رهبر روحانى مسلمانان كانو.آ «ابراهم كابو» در ادامه اعلام كرد كه در صورت عدم اتخاذ سياست حكومتى، مسلمانان موظف به دفاع از خود خواهندبود.
دفتر سازمان حقوق بشر نيز عواقب ادامه درگيرى دينى فرقه اى را براى جامعه نيجريه بسياربد توصيف كرد. لذا عاملان درگيرى يادشده حتماً در دادگاه ويژه بايد دادرسى شوند.
درگيريهاى ايالت پلاتو سابقه داشته است، چنانكه در سال ۲۰۰۱ميلادى، بيش از ۱۰۰۰نفر در درگيرى منطقه «جاس» در پلاتو كشته شدند. درآن زمان، دولت مركزى، كميسيونى را جهت بررسى و يافتن راه حل پايان مناقشات تعيين كرد كه هنوز كار كميسيون به پايان نرسيده است آخرين درگيرى مسلمانان و مسيحيان در پلاتو باعث كشته شدن ۴۸مسيحى شده بود.
بطوركلى، مسلمانان در شمال نيجريه، اكثريت را تشكيل مى دهند و مسيحيان نيز درجنوب كشور اكثريت را شامل مى شوند.
آنچه به نظرمى رسد، آنكه وراى درگيريهاى دينى نژادى نيجريه طى پنج سال پايان حكومت نظامى، واقعه اخير در پلاتو، ويژگيهاى كم نظيرى را براى خودداشت. درجامعه اى كه فقر شديد، بحران شغلى و دسترسى آحادجامعه به زمين فراوان مشاهده مى شود، نبايد علل ريشه اى وقايع را نيز ازنظر دورداشت.
جمعيت ۱۲۰ميليونى نيجريه كه شامل ۲۵۰گروه نژادى است، سرزمين فوق را از لحاظ توزيع جغرافيايى سياسى قابل ملاحظه كرده است.
گروهى را نيز عقيده بر اين است كه درحقيقت، دلايل اصلى درگيريهاى فوق فرهنگى و دينى نيستند، بلكه اين انگيزه دستيابى به قدرت سياسى است كه در سطوح منطقه اى و ملى كشور از تقسيمات اجتماعى بهره بردارى مى كند. درواقع، رابطه شديدى بين ثروت و قدرت درجامعه ديده مى شود.
لذا در تقسيم و مبارزه بر سر قدرت و ثروت است كه گروههاى دينى به ناچار و با حيله هاى گوناگون سياستمداران و تشنگان قدرت وثروت به جان هم افتاده اند و بافت ظاهرى درگيرى ها را دينى نشان مى دهند.
براى مثال، درناآرامى هاى سال ۲۰۰۱ كه پس از تظاهرات آرام مسلمانان عليه حمله آمريكا به افغانستان روى داد، برخى صاحبان قدرت سياسى سريعاً ناآرامى فوق را به درگيرى مسلمانان و مسيحيان تبديل كردند!
درعين حال، تاكنون چندين ايالت نيجريه صاحب قانون شريعت هستند كه اين مسأله خود تحليل جداگانه اى را به دنبال دارد.
منبع: بى.بى.سى