\ساعت ۱۲ شب است. در حياط باز مى شود. پدر با پيكان قديمى اش وارد حياط مى شود. با تمام خستگى در را مى بندد، همه خوابيده اند. پدر هم آنقدر خسته است كه بعد از عوض كردن لباس هايش به رختخواب مى رود. فردا دوباره صبح زود كه همه خوابيده اند از خواب بيدار مى شود تا به سر كار اصلى خود كه در يكى از ادارات دولتى است برسد. بعد از اداره، نوبت مسافركشى مى رسد، آن هم در اين خيابان هاى بسيار شلوغ وهواى بسيار گرم تا پاسى از شب و خلاصه اين كه اين روزها پشت سر هم تكرار مى شود.
به هر حال پدر است و بايد با هر بدبختى كه شده، خرج و مخارج خانواده را تأمين كند.
اما پدر تمامى اين بدبختى ها را به جان مى خرد، تمام شب و روز كار مى كند و خواب ر ا بر خود حرام مى كند تا اينكه فرزندش بتواند ادامه تحصيل دهد و به دانشگاه راه يابد.
چندى است كه تب تحصيلات عالى با وجود انبوه تحصيلكردگان بيكار، تمام اقشار جامعه را در بر گرفته و تمام خانواده ها تمايل دارند كه به هر قيمتى كه شده، فرزندانشان در دانشگاه تحصيل نمايند. حتى اگر شده از خرج و مخارج ديگر بكاهند وخرج رفتن فرزندانشان به دانشگاه نمايند.
متأسفانه با به وجود آمدن هر تبى در جامعه يك سرى افراد سودجو با شعار كمك به مردم و برآورده كردن نيازهايشان وارد عرصه مى شوند، ولى هدفى جز سودجويى از شرايط ايجاد شده را ندارند.
كلاس هاى كنكور هم از اين قضيه مستثنى نيست. چه بسا افرادى كه زمينه را مناسب ديدند و بدون داشتن هيچ تجربه اى شروع به تأسيس مؤسساتى براى كنكور نمودند.اين روند ادامه يافت؛ و مؤسسات بيشتر و بيشتر شدند كه اگر الان به يكى از خيابان هاى اصلى شهر سرى بزنيد، در و ديوارها پر است از پوسترهاى تبليغاتى اين مؤسسات و يا اگر به نيازمندى هاى روزنامه ها سرى بزنيد، پر است از اينگونه تبليغات مؤسسات. مؤسساتى كه براى جذب دانشجو به هر كارى دست مى زنند. ولى آيا تمامى اين مؤسسات صلاحيت لازم براى جذب دانش آموز را دارن؟ آيا به واقع در تمامى اين مؤسسات، كار آموزشى درستى انجام مى شود؟ آيا به اندازه پولى كه دريافت مى كنند، براى دانش آموز وقت مى گذارند. آيا اصلاً نظارت درستى بر اين مؤسسات هست يا نه؟ و خيلى سؤال هاى ديگر از اين دست...
متأسفانه ناچاراً بايد به اين نكته اشاره شود كه برخى از اين مؤسسات آموزشى شايد دكانى بيش نباشد كه دغدغه اصلى آنها سودجويى است و براى اينكه سرمايه آنها در جايى كه سود خوبى دارد، قرار بگيرد، اين عمل را انجام مى دهند، چرا كه به كيفيت آموزشى و كمك به دانش آموز اصلاً كارى ندارند و هنگامى كه پول را در ابتدا از دانش آموز گرفتند، آنها را به حال خود رها مى كنند. پدرها و مادرها هم كه تحت تأثير تبليغات اين گونه مؤسسات قرار گرفته اند، با ثبت نام فرزندانشان در يكى از اين مؤسسات و پرداختن پول زياد، فرزند خود ر ا قبول شده در دانشگاه و در رشته دلخواه مى بينند و او را آقاى دكتر يا مهندس صدا مى زنند. ولى متأسفانه بعد از چند ماه رفتن و آمدن اين مسير از خانه تا مؤسسه در گرما و سرما و دادن امتحان كنكور، هنگام اعلام نتايج هر چه روزنامه را ورق مى زند، خبرى از اسمش در روزنامه نيست، فكر مى كند اشتباهى شده و دوباره نگاه مى كند؛ ولى نه، او قبول نشده است. بنابراين او مى ماند با پول و وقت از دست رفته و يك خانواده ناراحت.
محمد نورى

جمع مى شوند، از هر گوشه اين شهر بزرگ، يكى خرماى سفر را مى آورد، آن ديگرى نان و آن ديگرى پنير و سبزى پاك كرده، هر كس بخشى از اين سفره ساده را قبول كرده، غير سفره كه قرار است قرآنى برآن باشد و شمع هايى به نيت نذر بر سرآن سوزد، بسته اى نيز مهيا مى شود. بسته اى حاوى مايحتاج يكماه خانواده اى چند نفره شامل برنج، روغن، قند و شكر، چاى و حتى گوشت، مرغ يا ماهى كه گه گاه در اين بسته وجود دارد.
< 
جمع مى شوند، جوانهايى دانشجو از دانشگاههاى مختلف در ايستگاه متروى مولوى، شوش، خزانه و... با هم قرار مى گذارند و راه يكى از خانه هاى فقر زده اين شهر را مى گيرند. عجيب مى آيد، در ميان آنها همه جور دانشجويى به چشم مى خورد، با هر عقيده و مرامى، از آن دست عقيده و مرامهايى كه در چهره و سيما و حتى نوع لباس هم اثر مى گذارد، شايد هيچ كجا نتوانى آنها را اينچنين هماهنگ و هم صدا در يك گوشه جمع شده ببينى. اين از آن معجزات غريبى است كه متأسفانه در اين دوران معجزه شده و كمياب است. پى جوشيان مى شوى، مى خواهى ببينى تحمل و مدارا از كجا در انديشه ايشان آمده است و بعد كه بيشتر نظر مى افكنى مى بينى تنها بحث تحمل و مدارا نيست، آنها به واقع جمعى صميمى و برادر و خواهر را با هم تشكيل داده اند و برخودنام جمعيت دانشجويى امام على(ع) را گذاشته اند. از آنها مى پرسى كه آيا فقط جمعه ها به خانه محرومين سر مى زنيد، مى گويند نه، ابتدا خانه اى را شناسايى مى كنيم، اين شناسايى از طريق مدرسه، مسجد و معتمدين محل انجام مى گيرد. كدام كودك در كلاس ضعف كرده است، كدام خانه بى مرد شده است، چه كسى در قرض است و چه كسى اغلب جنس نسيه مى برد و ... و بعد از شناسايى، از صاحب آن خانه مى خواهيم اجازه دهند در خانه ايشان دعايى بخوانيم، «مراسم دعا»، در ضمن خواندن دعا فرمهاى تحقيق كه توسط كميته هاى جمعيت شامل بخشهاى مشخصات خانواده، محل سكونت، بهداشت، بيمه، تحصيل وكاركودكان طراحى شده اند، پر مى شود. سعى مى شود پاسخ اغلب سؤالات از روى ظاهر خانه و يا سؤالات غير مستقيم مشخص گردد. آنها مى گويند، در طول هفته به گرهگشايى مشكلات خانواده ها مى پردازيم، رسيدگى به وضعيت تغذيه، بهداشت، تحصيل و ... و آخر هر هفته خانواده جديدى به ما اضافه مى شود.
< 
تعجب مى كنى. درس و دانشگاه و پاس كردن واحدها واز اين طرف درد ورنج و مشكلات يك خانواده، از ايشان مى پرسى، چگونه به اين همه مى رسيد، كسى به شوخى مى گويد، آن خدايى كه ما را به اين خانه ها رهنمون شده به اين همه مى رسد. يكى از مؤسسين جمعيت تقريباً خودمانى تر مى گويد: از وقتى رنج اين مردم محروم را ديده ايم، گير و درد سرها و مشكلات كوچك خود را فراموش كرده ايم. اين جمعيت حاشيه امن روحى ـ روانى ماست. مركز پرهيزكارى و تشويق بقيه دوستان به تقواى الهى. به خاطر همين است كه ما به اين راه اصرار داريم و اصرار داريم دانشجويان در اين راه بيايند تا مدير فرداى اجتماع ما رو در روى معضلات جامعه اش دامن تقوى بگيرد. به خانه محرومى از محرومان شهر مى رسيم، دق الباب، پيرزنى درب را مى گشايد. انگار در سابقه ذهنش محبت خالصانه و بى رياى اين جمع جايى دارد.
< 
پيرزن يا به قول بچه هاى جمع، «مادر» به ميهمان نوازى در خانه را مى گشايد و بچه ها داخل مى شوند. آرام آرام مى فهمى آرى جمعيت وارد خانه شده و همه در عشق مولايشان جمع شده اند. از دل اين برنامه زنده و پرشور به برنامه هاى بلند ديگرى رسيده اند و از همه التماس دعا دارند.
حال ماه رمضان رسيده است و «كوچه گردان عاشق» كه ديگر يك سنت و يك مراسم مذهبى گشته است در راه است. به دور از هر جريان سازى سياسى يا گرايش به گروه و مكان خاص، جمعيت مستقل و دانشجويى امام على (ع) بنا نهاده شده است و اين جمع علاقه دارند طرحشان را از دانشگاه به سوى مردم سوق دهند. مى گويند، از شب ۲۱ ام ماه رمضان كه مولا على (ع) شهيد ضربه كارى ناجوانمردش شد، ديگر كيسه يتيم نوازى و فقيرنوازى ايشان بر زمين مانده و اكنون برماست كه به عنوان شيعه ايشان اين كيسه را به صورتى نمادين و آيين گونه بر دوش مسؤوليت خود گرفته و به در خانه محرومين شهر كه كم هم نيستند ببريم.
< 
سال گذشته، روزنامه ايران با مطلب خود با عنوان «عبادتى از جنس اين نسل» جوانانى را كه هفته هايشان به عشق على (ع) در اين كوچه هاى ننگ و بى فروغ مى گذرد، يارى كرد. تو را به خدا ما را تنها نگذاريد، نگذاريد دوباره به سر ميز دانشگاه بى تفاوتى هايمان برگرديم. آدرس سايت اين برنامه، www.kuchegardan.com است و آنها اصرار دارند كه همه در اين زكات شركت كنند و مى گويند زكاتى كه مستقيم باشد، طعم گوارايش در وجود مى ماند، ما فضايى ايجاد كرديم كه هركس نذر دارد يا كمكى مى كند بتواند كمك خود را مستقيم و رودررو به دست صاحبش برساند.
< 
بياييد با هم به خانه آن محروم برويم و به او بگوييم تو تنها نيستى و بگوييم آمده ايم تا به گفته مولا على (ع) يتيمانمان را با دفتر و دستك و مراسم هر از چندگاه سير و گاه گرسنه نگذاريم. ياريمان كنيد. پايگاه هاى جمع آورى مواد غذايى و بسته بندى كيسه ها در برخى دانشگاه ها و ساير مراكز برقرار است. بياييد و با ما باشيد. مثل سال گذشته، تا كيسه ها را با هم تهيه، با هم پرو بسته بندى كنيم و با هم به سمت خانه محرومين برويم. بعضى از اين خانواده ها مدت هاست رنگ گوشت نديده اند، اگر كسى گوسفندى نذر دارد، اگر برنج اضافه دارد و اگر قند و شكرى را مى خواهد شيرينى خانه كودكان يتيم نمايد و اگر هرچه داريد، بياييد كيسه هاى مهرى بسازيم و بر دوش گيريم و به شيوه مولا على (ع) بر در خانه محرومان رويم تا چشم حسود كور شود فكر نكنند على (ع) و دين واقعى تنهاست، كسى مى گويد: آن شب، شب ۲۱ ام به شكرانه آنكه شهرى بر روى چندين گسل هنوز زنده است و به شكرانه اينكه فرزندانمان هنوز زنده اند و به ياد قربانيان هنوز قربانى زلزله بم در اين مراسم گوسفندكشانى راه بيندازيم. وعده ديدار ما ۱۴ آبان ماه فرهنگسراى بهمن و كشتارگاه سابق است.
ما را در بسته بندى اين اقلام و بردنشان به خانه هاى رنج  يارى كنيد. هركس در اين طرح شركت كند در نهايت مى بيند كه خيرش بر در كدامين يتيم مى رود و ان شاء الله آن شب كيسه مهرمان پرمهرتر از هميشه خواهد بود.
< 
براى كسب اطلاعات بيشتر و ثبت نام در بخش توزيع با شماره تلفن: ۶۱۶۵۸۰۷ دفتر مركزى جمعيت در دانشگاه صنعتى شريف و يا تلفن همراه ۰۹۱۲۳۷۶۵۹۰۵ (رابط بخش مردمى) تماس حاصل نماييد.