ما نسخ من آية اوننسها نأت بخير منها او مثلها الم تعلم ان الله على كل شىء قدير. هيچ آيه اى را نسخ نمى كنيم و يا نسخ آن را به تأخير نمى اندازيم مگر اينكه بهتر از آن يا همانندآن را جانشين آن مى سازيم. آيا نمى دانى كه خداوند بر همه چيز تواناست. (بقره ‎/ ۱۰۶)
يكى از مسائل مربوط به قرآن كريم، مسأله نسخ است كه گاهى آيه اى، حكم و دستور آيه ديگر را كه قبلاً  نازل شده، برمى دارد. البته بايد كتابهايى را كه درباره علوم قرآن نوشته شده ديد و مطالعه كرد تا اين مسأله مهم روشن گردد. به طور كلى، نسخ با حكمت و مشيت خداوند ارتباط دارد. به اين معنى كه هرگونه تغييرى دراحكام قرآن از جانب خداوند به مصلحت مردم و اجتماع است و اين مطلب هيچگونه اشكالى در قرآن و احكام الهى وارد نمى سازد.
نسخ، اختصاصى به احكام شرع نداردبلكه شامل تكوينيات نيز مى شود. نسخ بدون ناسخ و منسوخ تحقق نمى پذيرد. كمال يا مصلحتى كه در منسوخ است، در ناسخ نيز خواهد بود. به حسب صورت بين ناسخ و منسوخ منافات است اما به واسطه مصلحت مشتركى كه در هر دو هست، تناقضى ميان آنها نيست. نسبت بين ناسخ و منسوخ غير از نسبت ميان عام و خاص، مطلق و مقيد و مجمل و مبين است.
در اين آيه از روى اشارت مى گويد: اى مهتر پيغمبران، آن مقامها كه تو را زان برترى مى دهم، هرچند همه حسنات مقربان و اوليا، سيئات تو است، پس چون برگزارى از آن استغفار كن! و خود پيغمبر فرمود: روزى هفتاد بار استغفار مى كنم.
در اين آيه بعضى ازمفسران گفته اند ناظر به اين معنى است كه همان گونه كه بنده چون تغيير حال دهد، به حال بهتر و بالاتر رود، هم آنچه از آثار عبادت نسخ كنيم و تغيير دهيم در عوض آن انوار عبوديت آوريم، هر كه در درگاه ربوبيت بلندمرتبه است، ذات احديت او را در قبه عزت پروراند و او را از حالى به حال بهتر گرداند و از اين مقام به مقام ديگر رساندتادر جذبه حق افتد و از آن پس كه رونده باشد، ربوده گردد! آنگاه آنچه در همه عمر خويش در حال روش سير و سلوك رفته بود، در حال كشش و وصول به اولين قدم از آن درگذرد آنچنان كه خود او از آن پس به كس نماند، كشش او هم به روش خلق نماند. به ارباب روش بگويند امر و نهى را نگهداريد و به امر و نهى گويند كه ارباب كشش نگهداريد!  چه كه نسب آدم در عالم حقايق به وجود ايشان زنده است و راه راست و گام راستى به ثبات قدم ايشان معمور و برازنده است. چنان كه سلمان از فارس، بلال از حبشه، مهيب از روم و اويس از قرن بودند.

پرتوى از قرآن نوشته آيت ا• سيد محمود طالقانى (۱۳۰۰ ـ ۱۳۵۸ ش) است. وى درس تفسير خود را از سالهاى آغازين دهه بيست در تهران آغاز كرد و در مسجد هدايت ادامه داد. وى در تفسير به بازگشت قرآن به زندگى انسان معاصر اعتقاد داشت و درس تفسير خود را حتى در سالهاى زندان نيز ادامه داد.
اين تفسير همه آيات قرآن را در بر نمى گيرد و از ابتداى قرآن يا اوايل سوره نساء و جزء سى ام قرآن را دربر دارد. مؤلف در تفسير خود، بيشتر جنبه هاى هدايتى و تربيتى را درنظر داشته است و به تحليل و توصيف در شرح آيات پرداخته است. او در اين تفسير از ديدگاه ديگر مفسران نيز بهره گرفته است. نكته برجسته اين تفسير، توجه به مسائل علمى و انطباق آن با قرآن است. او يكى از موارد اعجاز قرآن و جاودانگى تعاليم قرآن را اشاره برخى آيات به علوم و دانش دانسته است.
اين تفسير فارسى در ۱۳۸۳ ق در شش مجلد تأليف و تاكنون چندين بار به چاپ رسيده است.
التبيان
تفسير التبيان نوشته ابوجعفر محمدبن حسن طوسى مشهور به شيخ الطائفه (۳۸۵ ـ ۴۶۰ ق) از بزرگترين عالمان شيعى است. اين تفسير را نخستين و جامع ترين و فراگيرترين تفسير شيعه مى دانند. شيخ طوسى با تكيه بر عقل، انديشه ها و يافته هاى عالمان، گفته ها و روايات رسيده را نقد و تحليل مى كند. او در تفسيرش به بيان قصص و تاريخ امتهاى پيشين پرداخته، آنها را نقد مى كند و هرآنچه را كه به نظرش ضعيف برسد، طرد مى كند. ضمن آنكه از طرح مباحث فقهى و تبيين احكام ناشى از فهم آيات قرآن نيز اجتناب نمى كند. از مهم ترين نكات اين تفسير، توجه شيخ طوسى به آراى مذاهب اربعه و در ادامه بيان ديدگاه فقهاى اماميه است.
اين تفسير در قرن پنجم هجرى و در ده مجلد نگارش يافت و در قرن ششم هجرى توسط ابن ادريس ـ يكى از منتقدان معروف اين تفسير ـ مداقه شد. اگرچه اين تفسير بعدها نيز يك بار ديگر به صورت گزيده عرضه گرديد.
تفسير آسان
تفسير آسان تأليف شيخ جواد نجفى (۱۲۸۲ ش) است. اين تفسير، ساده و روان نوشته شده و حاوى بحثهاى اخلاقى و اعتقادى است، به گونه اى كه براى عموم علاقه مندان قابل درك و فهم باشد.
اين تفسير، گزيده اى است از تفسيرهاى ديگر. مفسر در اين كار ضمن بيان ثواب تلاوت و فضيلت سوره هاى قرآن، توضيحاتى در زمينه فصاحت و بلاغت نيز ارائه مى دهد. ضمن آنكه مباحثى فقهى مربوط به آيه ها نيز از منابع و كتابهاى فقهى نقل مى شود.
نجفى در اين تفسير بيش از ۹۵ كتاب را به عنوان منابع خود بيان مى كند. مهم ترين تفاسير مورد استفاده نجفى عبارت از تفسير روض الجنان ابوالفتوح رازى، مجمع البيان طبرسى، تفسير نمونه، اطيب البيان، تفسير صافى فيض كاشانى و... است.
اين تفسير به زبان فارسى در ۲۰ مجلد تأليف يافته و تاكنون چند چاپ از آن منتشر شده است.
تفسير اثنى عشرى
تفسير اثنى عشرى نوشته حسين بن احمد حسينى شاه عبدالعظيمى (۱۳۱۸ ـ ۱۳۸۴ ق) است. شاه عبدالعظيمى از شاگردان شيخ عبدالكريم حائرى و سيد محمد حجت كوه كمره اى است كه در رى به تدريس و بيان احكام و تفسير قرآن مى پرداخت.
اين تفسير به جنبه هاى تحليلى و هدايتى قرآن توجه دارد و هدف از نگارش آن، ارائه تفسيرى قابل فهم براى مردم بوده است.
وى در اين تفسير، به نام سوره ها و دليل نامگذارى آنها و فضيلت سوره ها مى پردازد و پس از بيان نظر خود درباره آيه، به روايات و احاديث اهل بيت در تأييد مطالب خود، استناد مى كند. اين تفسير به مباحث فنى نظير ادبيات و قرائات توجهى ندارد و براى عموم علاقه مندان به تفسير قرآن، به ويژه عامه مردم نگاشته شده است.
اين تفسير به زبان فارسى در ۱۳۸۰ ق و در ۱۴ مجلد تأليف شده و چند بار به چاپ رسيده است.

يكى از آيات مهم قرآنى در بحث امامت آيه ۵۵ سوره مائده است كه آن را «آيه ولايت» ناميده اند.
«همانا سرپرست (ولى) شما خدا و رسول او و كسانى هستند كه ايمان آورده اند ونماز مى خوانند و در حال ركوع صدقه مى دهند».
در چندين آيه قبل وبعد از اين آيه شريفه روى سخن خداوند با كسانى است كه از ولايت الهى سرباززده و به سوى ديگران تمايل يافته اند به اين اميدكه در چتر حمايت آنها قرار گيرند.
در آيه ۵۱ مى فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده ايد، يهود و نصارى را سرپرست خود قرار ندهيد. برخى از آنان تحت ولايت برخى ديگرند وهر كس از شماولايت آنان را بپذيرد از آنها محسوب مى شود». آيه ۵۲ از مسلمانانى سخن مى گويدكه با سرعت بسوى اهل كتاب مى شتابند تا اگر فتنه وآشوبى پيش آمد، درحمايت آنها قرار گيرند، آيه ۵۳ اشاره به زيان كار بودن اين گروه منافق ونابود شدن اعمال آنان دارد.
آنگاه در آيه ۵۴ مى فرمايد:«اى كسانى كه ايمان آورده ايد، هر كس از شماكه از دين خود برگردد [پس بداند كه] خداوند به زودى گروهى را خواهدآورد كه آنها را دوست دارد وايشان نيز او را دوست دارند. نسبت به مؤمنان درنهايت تواضع و با كافران سختند، در راه خدا جهاد مى كنند و از سرزنش ملامتگران نمى هراسند. اين فضل خداونداست كه به هر كس بخواهد عنايت مى كند وخداوند وسعت دهنده و دانا است».
در آيه ۵۵ چنان كه در صدر كلام گذشت، خداوند متعال سرپرست امت را كه همانا رسول گرامى (ص) و پس از ايشان، اميرمؤمنان على (ع) هستند معرفى مى كند ودرچند آيه بعدنيز خط كشى و فاصله ژرف ميان مؤمنان تحت ولايت الهى ـ كه از آنها به حزب الله تعبير فرموده ـ و منافقان متمايل به خروج از ولايت الهى را بيشتر ترسيم مى فرمايد.
سخن ما در آيه ۵۳ است كه به منافقان زمان رسول الله (ص) گوشزد فرمود: اگر شمااز دين خارج شويد، خداوند به زودى قومى برگزيده را خواهد آورد وآنان ـ به تعبير ما ـ جبران كاستى ها و سستى هاى شما را خواهند نمود.
نكته قابل توجهى است كه خداى متعال آن منافقين را با اصحاب مؤمن رسول خدا (ص) كه در همان زمان حاضرند قياس نمى گيرد و نمى فرمايدكه اگر شما نفاق مى ورزيد و زير پرچم دشمنان اسلام از اهل كتاب مى رويد، در عوض مسلمانان مخلصى در زمان شما هستند كه... بلكه فرموده« خداوند به زودى قومى را خواهدآورد كه...» (اين نكته در بحث شناخت و تحليل وضعيت صحابه پيامبر اكرم (ص) و پرهيز از افراط در تنزيه عمومى آنان قابل توجه است).
اكنون سؤال اين است كه آنان كدام گروه برگزيده اند كه خداوند متعال آنها را به رخ منافقان دوران پيامبر گرامى (ص) مى كشدو چنين با عظمت از آنان ياد مى كند؟«خدا دوستشان دارد و...»
جناب شيخ طوسى در كتاب غيبت خود از امام صادق (ع) نقل كرده كه فرمودند: «صاحب اين امر (يعنى مصلحى كه وعده هاى الهى را محقق مى سازد) يارانى دارد كه براى او محفوظ نگاه داشته خواهند شد ـ و خداوند اين ياران را براى حضرت تدارك مى نمايد ـ آنها همان كسانى اند كه خداوند متعال در مورد ايشان فرمود:«اگر اينان (مردم دوران پيامبر خاتم (ص) يا مردم دوران انبياء) به دين وهدايت الهى كفر ورزند، همانا ما گروهى را بر اين دين گمارده ايم كه بدان كفر نخواهند ورزيد ». (سوره ۶ ‎/ آيه ۸۹) (۱)
آنها همانا كسانى هستند كه خداوند متعال راجع به ايشان فرمود: «خداوند به زودى گروهى را خواهدآورد كه دوستشان دارد و آنهانيز او را دوست دارند، نسبت به مؤمنان در نهايت تواضع و با كافران سختند...» (كتاب الغيبة ۱۷۰)
در بيان ديگرى ، اصحاب قائم (ع) چنين توصيف شده اند:«... اگر همه مردم كفر ورزند تا اينكه احدى باقى نماند خداوند اهل اين كار را مهيا خواهدساخت. آيا سخن الهى را نشنيده اى كه فرموده: «خداوند به زودى گروهى را خواهد آورد كه...»
آرى نه تنها امام عصر (ع) آرمان و آرزوى همه انبياء و اولياى الهى در طول تاريخ بشر بوده است بلكه حتى خداوند متعادل به اصحاب و ياران او فخر فروخته و مباهات نموده است.
فراموش نكنيم كه امام زمان امام ما و امام زمان ما است. امام خويش را دريابيم.
۱ ـ در آيه تعبير«سوف» به معناى به زودى آمده وشايد اين سؤال به ذهن برسدكه خداوند در موردگروهى سخن گفته كه به زودى آشكار مى شوند اما ياران امام عصر (ع) تاكنون چهارده قرن از صدر اسلام فاصله گرفته اند. پاسخ اين است كه خداوند متعال تعبير «سوف» را بارها براى قيامت نيز به كار برده است زيرا در مقياس الهى حتى دوران عمر بشر، دورانى كوتاه محسوب مى شود.

مهدى مهريز
شادابى يعنى سر زندگى و نشاط. اين حالت درونى كه بر انديشه و رفتار آدمى تأثير گذار است و زندگى را از خُمود و ايستايى بازمى دارد، بسترها و زمينه هايى دارد و داراى نشانه ها و علائمى از اين دست است: سلامت جسمى و روحى، باور به توانمندى در حل مشكلات زندگى، اميدوارى، خوشرويى، كار و تلاش، داشتن خصلت هاى اجتماعى.
اينك اين پرسش ها مطرح است كه: شادابى با اين زمينه ها و نشانه ها چه نسبتى مى تواند با ديندارى داشته باشد؟ آيا ديندارى، شادابى را تقويت مى كند يا سبب ركود و خُمود آن است؟ آيا احكام و دستورهاى دينى و آداب و شعائر مذهبى، بر سرزندگيِ آدمى مى افزايند؟ يا از آنها مى كاهند و به آنها لطمه وارد مى سازند؟ آيا دينداران، انسانهايى خوشرو، پُرتلاش و اجتماعى اند؟ يا انسانهايى كِسل، تنبل و انزوا طلب؟
آيا ديندارى، به سلامتى جسمى و روحى انسان كمك مى كند و باور او را به توانمندى خويش و اميدش را به زندگى بالا مى برد؟ يا اينكه حاصل ديندارى، افسردگى هاى روحى، نااميدى از زندگى، سست ارادگى و زبونى خواهد بود؟
براى پاسخ گفتن به اين پرسش ها مى توان جامعه دينداران را مورد مطالعه قرار دارد و خصلت ها و رويه آنان را بازشناسى نمود و به منابع دينى، يعنى قرآن و سخن پيشوايان دين رجوع كرد و بر اساس آنها، به تجزيه و تحليل نظرى اين مسأله پرداخت.
گرچه هر دو شيوه، لازم و تكميل كننده يكديگرند، بلكه مطالعات ميدانى مى تواند ميزان نزديكى و دورى دينداران را از تعاليم مذهبى نشان دهد، ليكن اين نوشتار كوتاه، همان راه پژوهش نظرى را دنبال مى كند.
به نظر مى رسد كه مطالعه گفته هاى پيشوايان و سيره زندگى آنان، نشان دهنده آن است كه ديندارى، بر شادابى مى افزايد و آدمى را از خُمود و تنبلى رهانده، سر زنده و سرحال مى سازد.
اينك شواهدى را از سيره و گفتار پيشوايان دينى يادآور مى شويم:
برخوردارى از خوشى هاى زندگى
امام كاظم (ع) فرمود: تلاش كنيد شبانه روزتان را به چهار قسمت تقسيم كنيد: بخشى را به كار و تلاش، اختصاص دهيد؛ قسمتى را به عبادت خداوند بگذرانيد؛ بخش سوم را به كسب دانش واگذاريد، و بخش چهارم را صرف خوشى هاى حلال و پسنديده كنيد و با اين بخش، مى توانيد از عهده سه تاى ديگر بر آييد.
يكى از ياران امام رضا (ع) مى گويد روزى حضرت از ما پرسيد: «كدام غذا خوشمزه تر است؟» . هر كسى پاسخى داد. يكى گفت: «گوشت» . ديگرى گفت: «زيتون» . سومى گفت: «شير» . آن گاه خود ايشان فرمود: «خير، بلكه نمك (ظاهراً منظور آن بوده كه اگر نمك نباشد، غذاهاى ديگر هم لذتبخش نيست)» . سپس فرمود: روزى براى تفريح و هوا خورى بيرون رفته بوديم. جوانها گوسفند چاقى را كشتند، ولى نمك با خود نياورده بودند. از اين رو، نتوانستيم از گوشت به خوبى استفاده كنيم و لذّت ببريم.
يكى از انگيزه هاى سفر و گردشگرى، خوشيِ حلال است. در حديثى آمده است كه خردمند، جز براى سه چيز سفر نكند: توشه برداشتن براى آخرت، بازسازى اقتصاد زندگى، و خوشى حلال.
سير و سفر
گشت و گذار در طبيعت و ديدن منظره هاى زيبا و آشنايى با آداب و رسوم ملّت ها، گذشته از فايده هاى بى شمار مادى و معنوى، آدمى را از افسردگى مى رهاند و به سلامتى جسم و روان او كمك مى كند. امام صادق (ع) فرمود:
سافِرُوا تَصِحُّوا
سفر كنيد تا سالم باشيد.
از اميرمؤمنان روايت شده است كه: چنانكه بدن خسته مى شود، روح نيز خسته و دلتنگ مى گردد و هر دو به تفريح و استراحت نياز دارند. خستگى هاى بدن با ديدن منظره هاى زيباى جهان آفرينش، برطرف مى شود و خستگى هاى روان با شناخت و فهم حقايق هستى. پدر علامه مجلسى، پس از نقل اين حديث، مى گويد:
چه زيباست كه انسان در سفر، با خود، كتابهاى علمى و پر محتوا، مانند «مثنوى» را بر دارد تا سفرش، سفر الى الله باشد و در نعمت هاى الهى بينديشد و گشت و گذارش تنها جنبه حيوانى نداشته باشد.
مى گويند ملاّ محسن فيض كاشانى (كه نوشته هاى بسيار و ديوان شعر دارد)، دوران جوانى را در قم سپرى مى كرد. آوازه دانشمندى در شهر شيراز به نام سيد ماجد بَحرانى به گوشش رسيد. تصميم بر سفر به شيراز و كسب دانش از محضر او گرفت. پدرش از سفر او خشنود نبود. با اصرار وى، پدرش راضى شد كه به قرآن و ديوان شعر منسوب به امام على (ع) تفأّل كنند (فال بزنند). وقتى قرآن را گشودند، اين آيه آمد:
چرا از ميان مؤمنان، گروه هايى سفر نمى كنند تا با دين آشنا گردند و به هنگام باز گشت، قوم خود را هشدار دهند؟
و وقتى ديوان را باز كردند، اين شعر آمد:
َتغَرَّب عَنِ الأوطانِ فى طَلَبِ العُلى
وَ سافِر فَفِى الأسفار خَمسُ فَوائدٍ
تَفَرُّجُ هَمٍّ وَ اكتِسابُ مَعيشةٍ
وَ عِلمٍ وَ آدابٍ وَ صُحبَةِ ماجِدٍ.
در جستجوى بزرگى، از وَطن دور شو و مسافرت نما كه داراى پنج فايده است: غم و اندوه برچيده مى شود؛ روزى و علم و ادب به دست مى آيد و همنشينى بزرگان دست مى دهد.
فيض كاشانى، پس از اين تفأّل، راهيِ شيراز شد. علوم دينى را نزد سيد ماجد بحرانى فرا گرفت و با ملاّصدرا آشنا گشت. فلسفه و عرفان را از او آموخت و به دامادى استادش (ملاّصدرا) نيز نائل آمد.
آراستگى
خداوند، آراستگى و اظهار نعمت را دوست مى دارد و ژوليدگى را نمى پسندد. خداوند، دوست مى دارد كه نشانه نعمت هايش را در بندگان خويش ببيند و لباسشان خوشبو و خانه هايشان تميز باشد.
اين سخنى است كه امام صادق (ع) در ترغيب به آراستگى بيان داشته است.
همچنين، خداوند به بندگانش فرمان داده است كه هرگاه به مسجد مى روند، با آرايش و زينت داخل شوند.
رسول خدا فرمود:
خداوند، دوست مى دارد هرگاه مؤمنى نزد برادرش ميرود، آماده و آراسته باشد.
حضرت على (ع) فرموده است:
هر يك از شما بايد خود را براى برادر مسلمانش بيارايد، چنانكه براى افراد ناشناس چنين مى كند.
در باب آراستگى زنان نيز سفارش هاى فراوانى در متون دينى به چشم مى خورد. براى مثال، امام صادق (ع) مى فرمايد:
سزاوار نيست كه زنان، خود را واگذارند؛ بلكه اگر امكان دارد، با آويختن گردنبندى، خود را بيارايند.
همچنين نقل شده كه پيامبر (ص) به مردان مى فرمود تا ناخُن هايشان را از تَه بگيرند و به زنان توصيه مى كرد قدرى از ناخن هايشان را بگذارند كه براى آنان، زيباتر است.
كار و تلاش و پرهيز از تنبلى و كسالت
كار، جوهر آدمى و نشانِ حيات اوست. آنكه تلاش نمى كند و به تنبلى و كسالت خو كرده، بهره اش از زندگى اندك است و سلامتى اش در خطر، و شادابى اش بر باد.
كار و تلاش، استعدادهاى آدمى را شكوفا مى سازد؛ از انحراف و لغزش او جلوگيرى مى كند و بر سرزندگى و نشاطش مى افزايد.
پيشوايان دينى، خود مظهر تلاش و كار بوده اند. اميرمؤمنان (ع) با اجرت آبيارى نخلستان ها، صدها برده را در راه خدا آزاد كرد و امام باقر (ع) با آنكه فربه بود، دست از كار نمى كشيد و كار را جهاد در راه خدا قلمداد مى نمود. از همين رو، سفارش هاى آنان به كار و كوشش و هشدارشان براى دورى جُستن از تنبلى و كسالت، بر جان مى نشيند. على (ع) فرمود:
هر كه كار كند، توانمندى اش فزونى گيرد، و آنكه از تلاشش بكاهد، سستى اش زياد شود.
و نيز فرمود:زيادى سخن بر كار، عيب است، و زيادى كار و تلاش بر سخن، زيبايى و برازندگى است.
به همان اندازه كه از كار و تلاش ستايش شده، از تنبلى نكوهش شده است. امام على (ع) فرمود:تنبلى به دين و دنيا آسيب مى رساند.
و نيز فرمود:آفت موفّقيت، تنبلى است.
و نيز از آن حضرت روايت شده است:آنكه پيوسته تنبلى ورزد، از دستيابى به آرزوها ناكام ماند.
پوشيدن لباسهاى روشن
علاّمه مجلسى در كتاب «حلية المتقين» نوشته است:
بهترين رنگ ها در جامه، سفيد است و بعد از آن، زرد و بعد از آن، سبز و بعد از آن، سرخِ نيم رنگ و كبود و عدسى. پوشيدن لباس سرخِ تيره، مكروه است، خصوصاً در نماز. پوشيدن جامه سياه، كراهت شديد دارد، در همه حال، مگر در عمامه و عبا و موزه (كفش)؛ و اگر عمامه و عبا هم سياه نباشد، بهتر است.
امام صادق (ع) فرموده است كه على (ع) بيشتر وقت ها جامه سفيد مى پوشيد. نيز مؤذّن مسجدالنبى ميگويد: ديدم كه امام صادق (ع) در ميان قبر پيامبر (ص) و منبر ايشان، نماز مى گزارد و جامه زردى به رنگ بِه بر تن داشت.
امير مؤمنان به يارانش ميفرمود:لباس سياه بر تن مكنيد كه پوشش فرعون است.
همچنين امام صادق (ع) از پوشيدن كفشِ مشكى برحذر مى داشت؛ چرا كه به فرموده حضرت، چشم را كم سو مى كند و غمبار است.
اميد به زندگى
در فرهنگ نيايشِ پيشوايان دين، تقاضاى عمر طولانى از خداوند، بسيار آمده است و همين را به دوستان خويش نيز آموخته اند. از اين رو، در ماه رمضان كه بهترين زمان براى نيايش و سخن گفتن با خداست، اين دعا هر روز تكرار مى گردد: اللهم إنّى أسئلك فيما تَقضى و تُقَدِّرُ مِن الأمر المحتوم فى ليلة القدر، أن تُطيلَ عُمرى.
بارخدايا! از تو مى خواهم كه يكى از مقدّرات شب قدر را عمر طولانى ام قرار دهى.
امام حسن (ع) فرموده است: براى دنيا چنان تلاش كن كه گويا هميشه زنده اى، و براى آخرت چنان مهيّا شو كه گويا فردا به سويش پر مى كشى.
فلسفه انتظار در مكتب تشيّع، اميدوار ساختن انسانها به زندگى و آينده برتر است. نااميدى، گناهى بزرگ است و از كسانى سر مى زند كه با خداوند، بيگانه اند و به او كفر مى ورزند.
نگاه اجمالى به آموزه هاى دينى، از اين حقيقت پرده برمى دارد كه از آثار ايمان مذهبى، شادابى و سر زندگى و شادمانگى و انبساط خاطر است؛ چرا كه مذهب، بر زمينه هاى پيدايش آن سفارش كرده و نشانه هايش را ستوده است.
استاد مطهرى به زيبايى بر اين نكته انگشت نهاده و گفته است:ايمان مذهبى، آثار نيك فراوان دارد؛ چه از نظر توليد به جهت و انبساط، و چه از نظر نيكو ساختن روابط اجتماعى، و چه از نظر كاهش و رفع ناراحتى هاى ضرورى كه لازمه ساختمان اين جهان است. استاد در بحث از بهجت زايى و انبساط آفرينى ايمان، ايمان مذهبى را در ايجاد خوشبينى، روشندلى، اميدوارى و آرامش خاطر، مؤثر مى داند. در پايان بايد به يك نكته اشاره كرد و آن اين است كه برخى از آموزه هاى دينى، مانند سفارش به گريه بسيار، عزادارى و... با سرزندگى و نشاط ناسازگارى ندارد. گريه از عشق خداوند و يا هراس از عظمت و بزرگى او، نه تنها به افسردگى و دلمرگى نمى انجامد، بلكه نيروى معنوى و قدرت روحى را افزايش مى دهد؛ همين گونه است عزادارى بر مصيبت اولياى دين. اين همه، گذشته از آن است كه در آموزه هاى دينى، برخوشرويى، تبسّم، بشّاش بودن و گرمى در معاشرت، سفارش فراوان شده است. بهانه ساختن چنان آموزه هايى براى ايجاد خشكى و رخوت، برداشتى نادرست از دين است.




مناجات نامه
دعاى روز بيست وچهارم







اَللّهُمَّ اِنِّى أَسئَلُكَ فيهِ ما' يُرضيكَ وَ أعُوذُ بِكَ مِمّايُؤ ذيكَ وَ أَسئَلُكَ التَّوفيقَ فيهِ الأَِن اُطيعَكَ وَ لا' اَعصِيَكَ يا' جَوادَ السّائِلينَ.
خداوندا! در اين روز از تو درخواست مى كنم آنچه را كه رضاى تو در اوست؛ و به توپناه مى برم از آنچه تو را ناپسند است؛ و ازتو توفيق مى خواهم كه در تمام اين روز به فرمان تو باشم و هيچ نافرمانى نكنم، اى عطا كننده سؤال كنندگان!



پارسايان
اوصاف پارسايان در كلام امام على (ع)

ـ ارادتهم الدنيا فلم يريدوها. دنيا به پرهيزگاران روى كرد و زينت هاى خود را بر آنان عرضه نمود و ايشان از آن روى گردانيدند.
ـ واسرتهم فغدوا انفسهم منها. دنيا پرهيزكاران را گرفتار كرد و به سختى هاى آن تن در دادند تا خود را از آن رهانيدند.


نيايش
همواره تو را سپاس


دكتر على شريعتى
خدايا: رحمتى كن تا ايمان، نام و نان برايم نياورد؛ قوتم بخش تا نانم را، وحتى نامم را در خطر ايمانم افكنم، تا از آنها باشم كه پول دنيا را مى گيرند و براى دين كار مى كنند، نه آنها كه پول دين مى گيرند و براى دنيا كار مى كنند.
خدايا: همواره، تو را سپاس مى گذارم كه هرچه، در راه تو و در راه پيام تو، پيش تر مى روم و بيشتر رنج مى برم، آنها كه بايد مرابنوازند، مى زنند؛ آنها كه بايد همگامم باشند، سد راهم مى شوند؛ آنها كه بايد حق شناسى كنند، حق كشى مى كنند؛ آنها كه بايد دستم را بفشارند، سيلى مى زنند؛ آنها كه بايد در برابر دشمن دفاع كنند، پيش از دشمن حمله مى كنند و آنها كه بايد در برابر سمپاشى هاى بيگانه، ستايشم كنند، تقويتم كنند، اميدوارم كنند و تبرئه ام كنند، سرزنشم مى كنند، تضعيف مى كنند، نوميدم مى كنند، متهمم مى كنند، تا در راه تو از تنها پايگاهى كه چشم يارى اى دارم و پاداشى، نوميد شوم، چشم ببندم، رانده شوم... تا تنها اميدم تو شود، چشم انتظارم تنها به روى تو بازماند، تنها از تو يارى طلبم، تنها از تو پاداش گيرم، در حسابى كه با تو دارم، شريكى ديگر نباشد، تا:
تكليفم با تو روشن شود، تا تكليفم با خودم معلوم گردد، تا حلاوت اخلاص را كه هر دلى اگر اندكى چشيد، هيچ قندى در كامش شيرين نيست بچشم.
خدايا: اخلاص! اخلاص!

قديمى ترين كتب شيعى با موضوع حضرت على(ع) در نمايشگاه قرآن عرضه شد
كتاب «مناقب على بن ابيطالب» نوشته «الامام ابى بكر احمد بن موسى ابن مردويه اصفهانى» از قديمى ترين آثار مربوط به امام شيعيان در نمايشگاه بين المللى قرآن كريم عرضه شد.
به گزارش ستادخبرى نمايشگاه قرآن، اين كتاب با پژوهش عبدالرزاق محمدمحسن و توسط انتشارات دارالحديث قم انتشار يافته است.
الامام ابى بكر احمد بن موسى ابن مردويه اصفهانى از علماى شيعى زمان خلافت حضرت اميرالمؤمنين بوده است.
در اين كتاب علاوه بر تحليل زندگى و آثار حضرت على، آياتى كه درباره آن حضرت نازل شده، مرور شده است.
كتاب مناقب على بن ابيطالب در ۱۰۰۰نسخه و به زبان عربى منتشر شده است.
اعجاز در نمايشگاه قرآن كريم
نرم افزار اعجاز با بررسى بيش از هفتاد حقيقت علمى درباره قرآن كريم به همراه چهل قطعه فيلم تحقيقاتى در دوازدهمين نمايشگاه بين المللى قرآن عرضه شد.
در اين نرم افزار آخرين يافته هاى دانشمندان و محققان با آيات قرآن تطبيق داده شده و مخاطب مى تواند به صورت موضوعى مباحث مختلف علمى را با امكان مشاهده، قرائت، ترجمه و تفسير علمى آيات بررسى كند.
از امكانات جانبى اين نرم افزار ده اذان معروف، دعاى ختم قرآن و فرهنگنامه اصطلاحات علمى قرآن است.
نخستين ترتيل تصويرى قرآن كريم در نمايشگاه قرآن
نخستين ترتيل تصويرى كامل قرآن كريم با قرائت استادپرهيزگار بخش صوتى و تصويرى در نمايشگاه بين المللى قرآن كريم به فروش مى رسد.
به گزارش ستاد خبرى نمايشگاه قرآن،ترتيل هرپنج جزء از قرآن كريم در قالب يك DVDبه مخاطبان ارائه شده است.
اين ترتيل زيبا با خط عثمان طه و همراه با ترجمه آيت الله مكارم شيرازى به بازار آمده است.
بيش از ۶۰۰محفل انس با قرآن در سراسر كشور برگزار مى شود
همزمان با برگزارى نمايشگاه بين المللى قرآن و نمايشگاههاى استانى، بيش از ۶۰۰ محفل انس با قرآن در سراسر كشور برپا مى شود.
به گزارش ستاد خبرى نمايشگاه قرآن «يوسف افراش» مدير ستاد هماهنگى نمايشگاههاى استانى قرآن گفت: تاكنون نمايشگاه قرآن در ۲۳ استان كشور افتتاح شده و حدود ۴۵۰ محفل انس با قرآن تشكيل شده است.
به گفته وى تا پايان ماه مبارك رمضان تعدادمحافل انس قرآن در تهران و شهرستانها به بيش از ۶۰۰ جلسه خواهد رسيد.
افراش تصريح كرد: محفل انس با قرآن از مهمترين برنامه هاى جنبى نمايشگاه قرآن است كه همزمان با برگزارى نمايشگاه قرآن درمساجد، تكيه ها و مكانهاى فرهنگى ودانشگاهها برگزار مى شود. يوسف افراش ادامه داد: استان سيستان و بلوچستان در زمينه برگزارى محفل انس با قرآن جايگاه اول را دارد.
عرضه مجموعه خطبه هاى مقام معظم رهبرى در نمايشگاه قرآن
مجموعه خطبه هاى مقام معظم رهبرى در نمايشگاه بين المللى قرآن به فروش مى رسد. به گزارش ستادخبرى نمايشگاه قرآن، اين خطبه ها مربوط به نماز جمعه هاى سال ۷۵ تا ۸۰ مقام معظم رهبرى است.
اين مجموعه به همراه مجموعه سخنرانى هاى آيت الله مطهرى در بخش صوتى و تصويرى نمايشگاه قرآن ارائه شده است.
مجموعه سخنرانى هاى آيت الله مطهرى در قالب DVD و در چهار محور تفسير عقايد تاريخ، اخلاق و اقتصاد، معارف عمومى و فلسفه عرفان به فروش مى رسد.
همچنين مجموعه سخنرانى هاى حجت الاسلام كافى نيز از ديگر DVDهاى منتشرشده در بخش صوتى و تصويرى نمايشگاه قرآن است.
ارائه ۵۰۰ عنوان كتاب قرآنى در بخش مكتوب نمايشگاه دوازدهم قرآن كريم
۵۰۰ عنوان كتاب با موضوع قرآن در غرفه كتابهاى روز قرآنى (حوزه اروپا و آمريكا) در بخش مكتوب دوازدهمين نمايشگاه بين المللى قرآن كريم به نمايش درآمده است.
مسؤول غرفه كتابهاى روز قرآنى در گفت وگو با ستاد خبرى نمايشگاه قرآن ضمن اعلام اين مطلب گفت: اين كتابها در قالب ترجمه قرآن كريم و همچنين مفاهيم و تعاليم قرآنى شامل ۲۵۰ جلد به زبان انگليسى، ۱۰۰ جلد به زبان آلمانى، ۸۰ جلد به زبان فرانسوى، ۵۰ جلد به زبان روسى و حدود ۱۰ جلد به زبانهاى ديگر است.
به گفته كريمى در زمينه ترجمه قرآن كريم بيش از ۵۰ عنوان ترجمه به نمايش گذاشته شده كه ۳۵ عنوان آن به زبان انگليسى، ۱۵ ترجمه به زبان آلمانى، ۱۰ قرآن به زبان فرانسوى، ۵ترجمه قرآن به زبان روسى و همچنين يك عنوان ترجمه نيز به هر يك از زبانهاى تركى استانبولى و بوسنيايى ارائه شده است.
برپايه اين گزارش، كتابهاى مربوط به مفاهيم وتعاليم قرآنى به دو دسته كتابهاى تأليف و ترجمه شده توسط مسلمانان و غيرمسلمانان تقسيم شده است. همچنين تفسيرهاى به نمايش گذاشته شده د رغرفه كتابهاى روز قرآنى (حوزه اروپا و آمريكا) شامل بيست دوره تفسير به زبانهاى روسى، انگليسى، فرانسه و آلمانى است.
از جمله اين تفاسير مى توان به تفسير دوازده جلدى به زبان آلمانى تأليف تئودور خورى، دو تفسير به زبان فرانسوى مشتمل بر يك تفسير ده جلدى و يك تفسير شش جلدى، ۱۵ تفسير به زبان انگليسى شامل تفسير ده جلدى ابن كثير، تفسير هفت جلدى علامه المعدودى، تفسير ۱۶ جلدى انورعلى با عنوان «قانون بنيادين زندگى بشر» ، تفسير ۱۸ جلدى سيدقطب با عنوان «فى ظلال القرآن» ، تفسير نه جلدى معانى القرآن از دكتر محمدحسن خان، تفسير چهار جلدى ماجدى، تفسير سه جلدى مفتى محمد شفيع، تفسير سه جلدى بشير احمد و تفسير سه جلدى عبدالكلام آزاد اشاره كرد.