Iran Newspaper

ساعت ۱۰‎/۵ شب بود، نيروها براى وداع و خداحافظى همديگر را در آغوش مى كشيدند. پيك گردان به فرماندهان گردانها اطلاع داد تا نيروهاى تحت امر خويش را پشت خاكريز آماده نمايند. براى آخرين بار با فرماندهان جمع نشستيم و آخرين تذكرات و راهنمايى ارائه شد. عمليات تكميلى كربلاى ۵ بود. قرار بود بقيه مقرهاى دشمن را در اين منطقه پس بگيريم. عقربه هاى ساعت ۱۱‎/۴۰ را نشان مى داد. رمز اعلام شد، جلوتر از همه پا از خاكريز بيرون نهادم تا بتوانم نيروها را تا منطقه رهايى همراهى كنم تا در موقعيتهاى مربوطه وارد عمل شوند. تاريكى شب را فقط منورها روشن مى كردند. بارش باران زمين را گل آلود كرده بود. به منطقه رهايى نزديك شديم. با اشاره اى، گردانها آرايش گرفتند. همراه ۳۳ نفر از بريدگى خاكريزى عبور نموديم. آتش سنگين دشمن مى باريد، اما بچه ها پيش مى رفتند تا قرارگاه عراقيها را منهدم كنند. در بين پيشروى متوجه شدم كه در ميدان مين قرار گرفته ايم. اما بچه ها مى رفتند و خوشبختانه خبرى نشد. بالاخره به پاى خاكريز عقبه دشمن رسيديم. از روبرويم چند نفر مى آمدند. حدس مى زدم خودى باشند. ايست دادم، به فارسى جواب دادند. خيالم راحت شد، اما با روشن شدن منورى متوجه شدم كه عراقى هستند. بلافاصله آتش گشودم و در تاريكى نفهميدم چه شدند. مقدارى كه جلوتر رفتيم، به تداركات دشمن رسيديم. اينجا بود كه درگيرى اصلى ما آغاز شد و در لحظه اول دو تن از بچه ها شهيد شدند. بچه ها با آر. پى. جى سنگر تيربارشان را منهدم كردند.
وارد محوطه شديم. عراقيها بى هدف تيراندازى مى كردند. سنگرها را يكى يكى منهدم مى كرديم. چند تا از بچه ها زخمى شدند. در محل خروجى مقر تداركات دو نفربر روشن بودند. بچه ها موضع گرفتند. خودم را به نفربر رساندم. به آرامى بالا رفتم. گويا خدمه اى نداشت. نارنجكى داخلش انداختم. نفربر دومى در حال فرار بود. به سويش دويدم. گيره اش را گرفتم و سوار آن شدم. در بالايى بسته بود، تنها راهش انداختن نارنجك زير چرخش بود. با دو نارنجك اين كار را كردم. از حركت ايستاد. در اين موقع دردى در كتفم كه در اثر تركش نارنج بود، احساس كردم. يكى از بچه ها خدمه اش را به رگبار بست. دشمن متوجه هدف شده بود. از هر طرف گلوله مى باريد، اما بچه ها پيش مى رفتند تا به مقر دشمن رسيديم. گلوله آر. پى. جى نداشتيم. بايد با سلاح سبك مى جنگيديم. حجم آتش دشمن بالا بود. در يك زمان هماهنگ، همه با هم با نارنجك به دشمن حمله ور شديم. دو، سه بار اين كار را تكرار كرديم.
قدم به قدم پيش رفتيم. يكى از بچه ها شهيد شد. دشمن عرصه را تنگ ديد. عده اى فرار كردند. خود را به خاكريز اطراف قرارگاه رسانديم. با بى سيم با عقب تماس گرفتيم و گزارش دادم. فرمانده گردان شهيد نژاداكبر دستور حمله مجدد را داد. مشكل بود، چون مهمات نداشتيم. سمت راست مقر حركت كرديم. ناگهان پايم به چند گلوله آر. پى. جى خورد. خدا را شكر كردم. آر. پى. جى زنها را صدا زدم براى شليك. ماشينهاى جلوى مقر را به آتش كشيديم. تيربارچى با گلوله اول منهدم نشد. با شليك دوم پودر شد. فرياد زدم بچه ها وارد قرارگاه مى شويم. گفتم خودتان را به بالاى مقر برسانيد. دو تن از بچه ها باز هم شهيد شدند. گفتم از راه هواكشها نارنجك بيندازيد. عراقيها كم كم پشت خاكريز مقر موضع گرفتند. درگيرى در اوج خودش بود. با فرماندهى تماس گرفتم و گزارش دادم و در آخرين وداعى جانسوز، بى سيم را منهدم كردم. به بچه ها گفتم به هر طريق شده، سمت چپ دشمن را بشكافيد تا از تاريكى شب و گودالها و چالها استفاده كنيم و سمت نيروهاى خودمان برگرديم. سمت چپم آسيب ديده بود و خون مى آمد. به هر طريقى بود از قرارگاه بيرون آمديم. دشمن در تعقيب ما بود. حال درون كانال مانندى گير كرده بوديم. بر سر مقاومت كردن يا نكردن بحث شد. خلاصه ۳ نفر در آنجا ماندند و ما برگشتيم. در بين راه يگانى از بچه ها را ديديم كه در حال نبرد با واحد زرهى دشمن بود. خوشحال شديم كه خط دشمن شكسته شده. لحظاتى نگذشت كه مقر زرهى دشمن سقوط كرد. ديگر رمقى نداشتم. به فكر بچه هايى بودم كه جلوى دشمن ايستادند تا ما برويم. خوشبختانه آنها نيز سالم بودند. هنگام رسيدن به خاكريز قرارگاه پيكر يكى از شهدا را ديديم و آن را كنارى نهاديم. درون محوطه قرارگاه ۳ دستگاه تانك وجود داشت. يكى از خدمه آنها ديده شد كه مى خواست آن را روشن كند. بچه ها امانش ندادند. يكى از تانكها راه افتاد و شروع به تيراندازى كرد. در يك لحظه پنج گلوله آر. پى. جى شليك شد و منهدم گرديد. بقيه نفرات در حال فرار كشته شدند. وارد قرارگاه شديم. پيكر شهدا را به عقب انتقال داديم. به همراه چند تن از دوستان و فرماندهان با احتياط وارد ساختمان قرارگاه شديم. دم در ساختمان قرارگاه به دو نفر عراقى كه يكى مجروح بود و هر دويشان تقريباً بيهوش، برخورديم. آنها را به عقب منتقل كرديم. بى سيمها تركش خورده و عده اى كشته و عده اى زخمى در كنار و گوشه افتاده بودند. در درون اتاق ديگرى چند افسر ترسان و لرزان بى رمق ايستاده بودند. آتشها را خاموش كرديم تا مداركى را به دست آوريم. آمدم بالاى قرارگاه، ديدم بچه ها در حال تيمم هستند. تازه فهميدم صبح است. نمازم را خواندم و همانجا خوابيدم. دو ساعتى نگذشته بود كه با صداى ا• اكبر بچه ها بيدار شدم. ديدم نيروهاى لشكر حضرت رسول (ص) توانسته اند پس از تار و مار نيروهاى عراقى در منطقه عملياتى به ما ملحق شوند. حسابى خسته بودم. تصميم گرفتم با اسرا به عقب بروم. بين راه خمپاره اى در نزديكى ام منفجر شد و ديگر چيزى نفهميدم. هنگامى كه به هوش آمدم، ديدم بيمارستانم در اهواز. تركش نخورده بودم، اما موج كلافه ام كرده بود.
بازنويس: اميرحسين حسينى