صفحه غذا به لطف زياد شدن تعداد صفحه هاى بخش خانواده دوباره مستقل شد.حاصل اين استقلال ورود ستون هاى جديد به صفحه غذا است. تغيير از همين جايى آغاز شده كه حالا چشم هاى شما مشغول خوردن كلمه هايش است. ستون آشپز سنتى را هر هفته اصغر رضوانى قمى (دايى) ـ يكى از آشپزان باسابقه ايران ـ برايتان ارايه خواهد داد. بعد از مطالعه مقدمه براى آشنايى با اين ستون جديد هفته غذا، نوبت فراهم كردن مقدمات براى كار عملى شماست. عدس، برنج، رب، زردچوبه،گوشت، پياز و نمك را آماده كنيد. آشپز سنتى صفحه غذا، قدم به قدم شما را به عدس پلوى خوشمزه نزديك مى كند.
ابتدا عدس ها را جداگانه بپزيد و برنج ها را در آب خيس كنيد يك نمك سنگ را هم داخل كيسه متقال قرار دهيد و داخل برنج بگذاريد. علت استفاده ازنمك سنگ اين است كه نمك سنگ از شورى بيش از حد برنج جلوگيرى مى كندو فقط آن مقدارى ازنمك سنگ در آب برنج حل مى شود كه مورد نياز است. در حالى كه نمك معمولى نرم باعث شور شدن برنج مى شود. گوشت قيمه اى را در آب ريخته روى اجاق بگذاريد و مدام كف روى آن را بگيريد و در نهايت آب را خالى كنيد و گوشت را در آبكش قرار دهيد تا آب آن برود. به اين وسيله كف گوشت كاملاً گرفته مى شود سپس گوشت را با پياز سرخ كنيد و به آن رب، زردچوبه و ادويه بيفزاييد، كمى تفت بدهيد آب جوش را به گوشت اضافه كنيد تا بپزد و آبش تمام شود.
آب برنج را خالى كنيد فقط يك مقدار از آن را كناربگذاريد، سپس برنج را داخل آب جوش بريزيد و آب اضافه را هم كه در اصطلاح آشپزها به آب دست معروف است به آن اضافه كنيد. وقتى برنج شما پخت و آب آن تمام شد يعنى به مرحله آبكش رسيده، عدس ها را هم به آن اضافه كنيد و هم بزنيد تا با برنج مخلوط شود در خاتمه داخل ماهيتابه نان يا سيب زمينى براى ته ديگ قرار دهيد و مقدارى از برنج را روى آن بريزيد سپس كمى گوشت و زعفران و دارچين روى برنج قرار دهيد و دوباره يك طبقه برنج تا اين كه مواد شما تمام شود. بعد از آن برنج آماده است تا دم كن را روى آن بگذاريد. حالا مى توانيد به دسر بعد از غذا فكر كنيد. آشپز سنتى ما فكر اين قسمت را هم كرده است. كارامل ايرانى را بخوانيد.

شايد باور نكنيد، اما ما ايرانى ها يك دسر خوشمزه داريم كه مى توان گفت همان كارامل ايرانى است. اين دسر كه امروز كمتر كسى با آن آشناست، حتى خوشمزه تر و لذيذتر از كارامل است. شيره انگور اين دسر فوق العاده آرام بخش است.
براى تهيه كارامل ايرانى، ماست را با كمى نمك مخلوط كنيد تا اندكى ماست شما نمكين مزه شود، بعد آن را داخل يك ظرف ريخته، روى آن به اندازه دلخواه شيره انگور اضافه كنيد. دسر شما آماده است.

وقتى بچه هاى من كوچك بودند فقط اين غذار ا براى شام دوست داشتند.
مارگارين ۲ قاشق چايخورى
آرد ۱ قاشق چايخورى
شير (۲% چربى) يك چهارم فنجان
جوجه (پخته و استخوان هاى آن جدا و ريش شده) ۱۸۰ گرم
سيب زمينى پخته و خرد شده ۱۸۰ گرم
پنير رنده شده ۱ قاشق غذاخورى
مارگارين را در ماهيتابه كوچكى روى حرارت ملايم گرم كنيد. آرد را به آن اضافه كنيد و خوب به هم بزنيد. شير را به آن اضافه كنيد و به هم بزنيد تا مايع نرمى به دست آوريد.
روى حرارت ملايم بپزيد تا مخلوط سفت شود، سپس جوجه و سيب زمينى را به آن اضافه كنيد و ۲ تا ۳ دقيقه به هم بزنيد و حرارت دهيد. پنير را به مخلوط خود اضافه كنيد و به هم بزنيد تا يكدست و نرم شود

آناهيتا دروديان
اين بار كه به رستوران رفتيد كمى بيشتر به اطرافتان توجه كنيد. البته منظور توجه به ميز و صندلى و دكور رستوران ها و از اينجور چيزها نيست. بلكه منظور كسانى است كه در اطرافتان مشغول غذا خوردنند. از ميزهاى اطراف شروع كنيد و يا يك راه ساده تر. كسانى را درنظر بگيريد كه با شما مشغول غذا خوردن هستند، يك نفر، دو نفر... تعداد مهم نيست. فقط تصميم بيگريد كه از رموز شخصيتى اطرافيان مطلع شويد. يك تست روانشناسى وجود دارد كه كاربردش در اين جور مواقع است. شما مى توانيد با توجه به روشى كه يك فرد سس خود را روى غذايش مى ريزد، به اسرار شخصيت او پى ببريد.
روانشناسى ريختن سس
اين روش، توسط روانشناسى به نام دونا داوسون ابداع شده و به شرح زير است:
- كسانى كه با دقت سس را انتخاب و غذايشان را در آن غوطه ور مى كنند، منظم و قابل اعتماد هستند. اين قبيل افراد ممكن است به دليل وسواسى كه در تغيير مسير زندگيشان دارند، دو برابر بقيه عمر كنند.
- افراد جاه طلب سس را در ميانه غذايشان مى خورند. آنها مى دانند در زندگى چه مى خواهند و چگونه آن را بدست آورند.
- افراد خلاق سس را به صورت چرخشى و در يك خط باريك روى غذايشان مى ريزند. آنها كم طاقت هستند و نمى توانند افراد نادان را تحمل كنند. زمان برايشان اهميت دارد و از كسانى كه وقت خود را هدر مى دهند بيزارند.
- كسانى كه سس را به صورت نقطه اى روى غذا مى ريزند، رفتار دوستانه اى دارند و در زندگى محافظه كار هستند. در عين حال ممكن است رؤياى ماجراجويى هم درسر داشته باشند.
- افرادى كه استعداد هنرى دارند ممكن است اشكال يا حروفى را روى غذا ايجاد كنند. آنها زندگى را ساده مى گيرند.
- و اما كسانى كه روى غذايشان سس نمى ريزند. آنها افرادى خاموش و درون گرا هستند كه از جمع كناره گيرى مى كنند. بايد به آنها بيشتر توجه شود.
- و خوب است يك نكته هم درباره ظروف نگهدارى سس بدانيد؛ كسانى كه سس را در شيشه هاى باريك و تنگ هاى كوچك نگه مى دارند، ممكن است در ظاهر فريبنده باشند ولى مغرورند و از شيشه ها و ظرف هاى سس معمولى خوششان نمى آيد!
پيشينه كچاپ يا سس گوجه فرنگى
حال كه از رابطه سس و شخصيت برايتان گفتيم بد نيست كه چند سطرى هم از گذشته و تاريخچه سس گوجه فرنگى برايتان بگوييم.
درحقيقت سس گوجه فرنگى معادل فارسى لغت انگليسى كچاپ است.
ولى كچاپ از همان ابتدايى كه بوجود آمد گوجه فرنگى نداشت، بلكه نوعى سس بود بدون گوجه فرنگى.
برمى گرديم به عقب در قرن ،۱۷ يك نوع سس ماهى تند و ادويه دار وجود داشت كه بسيار مورد توجه مردم چين بود. اين سس چينى از ماهى كولى، گردو، قارچ و نوعى لوبيا درست شده بود و بسيار خوش طعم بود. بعدها ملوانان انگليسى كه به چين مى آمدند از اين سس خوششان آمد و آن را به وطنشان بردند.
سپس نامش را تغيير دادند و بعد از مدتى در حدود سال ۱۶۹۰ كچاپ ناميده شد. بعدها هم به آمريكا رفت و گوجه فرنگى و ساير مواد ديگر به آن اضافه شد.
اما اولين توليدكننده سس گوجه فرنگى به شكل امروزى فردى به نام هنرى، جى.هينز بود كه كارش را در سال ۱۸۷۶ آغاز كرد.
به طورى كه دستورالعمل او براى تهيه سس گوجه فرنگى تا به امروز باقى مانده است. اين محصول به قدرى محبوب بود كه ساير توليدكنندگان در تلاش بودند مشابه آن را عرضه كنند.
در كارخانه هينز محصولاتى با نام هاى مختلف توليد مى شدند كه همگى آنها گوجه فرنگى داشتند.
هينز براى فروش محصولاتش تبليغ مى كرد. اين تبليغات مزاياى مصرف سس گوجه فرنگى براى سلامت انسان را بيان مى كردند. اينكه استفاده از گوجه فرنگى خطر ابتلا به سرطان را كاهش مى دهد.
گوجه فرنگى رنگدانه اى دارد به نام ليكوپن. اين رنگدانه به عنوان يك آنتى اكسيدان براى جلوگيرى از سرطان عمل مى كند و رنگ قرمز گوجه فرنگى هم ناشى از آن است.
طبق گفته دكتر لئور كوهلمير، پروفسور تغذيه از دانشگاه كاروليناى شمالى، ليكوپن در غذاهايى كه گوجه فرنگى پخته دارند بهتر جذب مى شود. او سفارش مى كند كه مردم اين غذاها را مصرف كنند. اما مواظب باشيد، چون اضافه كردن سس گوجه فرنگى به همبرگر و مصرف ليكوپن بهانه خوبى است براى سفارش دادن يك بشقاب سيب زمينى سرخ كرده.
اين مقدار سسى كه مصرف مى شود به اندازه كافى ليكوپن ندارد تا تأثير قابل ملاحظه اى داشته باشد. بنابراين پس از مدتى افزايش وزن و چاقى شما را به دنبال خواهد داشت. چون شما بيشتر از آنچه ليكوپن مصرف كنيد، چربى خورده ايد. گذشته از تمام اينها برابر چشم هاى كنجكاو مراقب سس زدن به غذايتان باشيد!

كدو گياهى است بالارونده و علفى داراى برگهاى ساده و خشن كه برخى از برگ هاى آن به صورت پيچك هايى در مى آيند كه گياه به وسيله آن ها به تكيه گاه مى پيچد.
ميوه كدو حجيم و پر دانه است. كدو داراى انواع مختلفى است كه اغلب آنها داراى ميوه هاى گوشتدار و خوراكى هستند از آن جمله كدو حلوايى (كدو زمستانى) را مى توان نام برد كه تقريباً به اندازه يك خربزه و گاهى به وزن حدود ۳۰ كيلوگرم است. به جز كدو حلوايى، كدو اسلامبولى، كدو عسلى، كدو سبز مسمائى، كدو سفيد و ... را هم مى توان نام برد. كوچكترين كدو، كدو سفيد است كه پوستى سفيد مايل به سبز دارد و بسيار پر تخم هم هست. اين كدو را به صورت خام و پخته در سالاد و يا غذا استفاده مى كنند. يكى ديگر از انواع كدوها كه زياد مصرف خوراكى ندارد، كدو قليانى است كه به دليل شكل ظاهريش به آن كدو قليانى مى گويند. قديم سر اين كدو را سوراخ مى كردند و به عنوان ته قليان از آن استفاده مى كردند، گاهى هم از اين كدو براى نگهدارى حبوبات و چيزهاى ديگر در آشپزخانه استفاده مى شد، اما از بين همه كدوها، كدو سبز بيشترين طرفدار را داراست و از آن در تهيه غذاها استفاده مى شود. اين كدو داراى طبيعت سرد و ملين است. كدوى سبز سرشار از مقدار قابل ملاحظه اى املاح معدنى و ويتامين هايى مانند ويتامين آ . ب . پ پ است.
اين كدو همچنين داراى پروتئين، چربى، قند، كلسيم و آهن نيز هست.
بسيارى از هورمون ها و آنزيم هاى مورد نياز بدن هم در آن يافت مى شود.
كدو معالج چربى خون (كلسترول) است. هضم آن آسان و براى رژيم لاغرى مفيد است. سموم بدن را دفع مى كند و براى بيماران قندى بدون ضرر است.
خوردن كدو به بيماران قلبى، مبتلايان به امراض صفراوى، يرقان، كم خوابى، كم خونى توصيه مى شود و براى تجديد قواى جسمى و روحى مفيد است. اين كدو براى دفع تب و از بين بردن حالت استفراغ مفيد بوده و به عنوان يك داروى شفابخش براى بيماران سنگ كيسه صفرا عمل مى كند.


.