دكتر شيرين نوروى
(روانشناس از آمريكا)

خانم دكتر! سؤال من درباره آزاررسانى در محيط خانواده به كودكان است. مى  خواستم بدانم چه رفتارهايى را مى توان «آزار جسمانى به كودكان در محيط خانواده» ناميد؟
آزار جسمانى به هرگونه تنبيه يا ضرب و شتم يا هر نوع برخورد منفى فيزيكى نسبت به كودكان اطلاق مى شود كه برخى از انواع آن مى تواند شامل موارد زير باشد:
۱ ـ كتك زدن با دست مانند سيلى زدن يا با مشت زدن
۲ ـ آزار با وسايل مختلف و به وسيله اشيايى چون كمربند، كفش، خط كش و ...
۳ـ محروم كردن كودك از غذا و گرسنه نگاه داشتن او
۴ـ استفاده از قاشق داغ براى سوزاندن يا باهر وسيله ديگر
۵ـ پرت كردن اشيا به سمت كودكان به قصد تنبيه يا ترساندن
۶ ـ پاشيدن فلفل، پودر صابون يا ... در دهان كودك
۷ ـ هل دادن كودكان يا پرت كردن آنها
اين آزارهاى جسمانى چه تأثيراتى بر روى كودكان دارد؟
نخستين تأثير اينگونه رفتارها ايجاد احساس ترس، ناامنى و وحشت در كودكان است. آنها در برابر والدين خويش قدرتى ندارند و به همين دليل احساس ناتوانى، ضعف، هراس و خشم و عصبانيت در چنين كودكانى ريشه مى دواند چرا كه ناتوانى و ضعف روى ديگر سكه ترسيدن و عصبانيت است. اين نوع كودكان اعتماد خود را به والدين خويش كه بايد حامى آنها باشند به طوركلى از دست مى دهند. در مرحله بعد آنها اعتماد و اطمينان خود را نسبت به محيط اجتماعى و مردم ديگر هم از دست خواهند داد. در نتيجه به احتمال زياد به آدمهايى مشكوك و مظنون، داراى احساسى دايمى از ناامنى، وفاقد حرمت نفس مبدل خواهند شد.
او حرمت نفس خود را از دست مى دهد زيرا مدام خودش را بد و بى ارزش مى داند. مدام صدايى در درون اوست كه مى گويد: «من بد هستم و مستحق تنبيه!» اينها ضرباتى است كه بر اعتماد به نفس او وارد شده و لذا به حس ناتوانى اش منجر مى شود. مجموعه اين احساسات در او توليد خشم و عصبانيتى پنهان مى كند كه نسبت به خودش دارد؛ و سرانجام به دام افسردگى و اضطراب هاى شديدى مى افتد كه او را ويران مى سازد.
براساس تحقيقات انجام شده، آزارهاى جسمانى مى تواند حتى بر ضريب هوشى كودك نيز تأثيرات مخرب و منفى بگذارد و به بخشهاى مهمى از مغز او آسيب بزند. اين كودكان براى رهايى از خشم و عصبانيت درونى خويش، آنجا كه زورشان مى رسد، قدرت نمايى مى كنند مثل آزاردادن حيوانات يا اذيت كردن همكلاسى ها در مدرسه يا خواهر و برادر كوچكتر در منزل. از آنجا كه او مورد ظلم و ستم والدين قرار گرفته است، در نتيجه خود نيز به شخصيتى ظالم و ستمگر مبدل مى شود و همان رفتارها را با ديگران در محيط اجتماعى اش انجام مى دهد.
وقتى كه پدر يا مادرى از دست فرزند خويش آنقدر عصبانى است كه احساس مى كند باآزار دادن يا به عبارتى تنبيه جسمانى و كتك زدن كودك خود آرام خواهد گرفت، چه روشهايى براى كنترل خويش پيشنهاد مى كنيد؟
اولاً بايد والدين بدانند كه رفتارى چون آزار جسمانى به كودك زشت ترين و بدترين عمل ممكن است و كاملاً بى نتيجه در ياددادن يك رفتار درست به او. پس بايد به هيچ دليلى كودك را مورد آزار جسمانى قرار نداد. اما در صورتى كه برخى والدين به دليل عدم شناخت يا درك درست از اين موضوع يا ساختار روانى شان با چنين احساسى مواجه مى شوند بهتر است براى كنترل و نهايتاً حذف چنين رفتارى از روشهاى زير استفاده كنند:
الف: خود را از فضاى آزاردهنده اى كه پيش آمده به سرعت دور كنند.
ب: دقت كنيد كه در كدام بخش از اندامهاى خود بيشتر احساس عصبانيت مى كنيد؛ گلو، صورت، سينه، دستها، پا و... روى همان بخش از بدن خود متمركز شويد و سعى كنيد خشم خود را به شيوه درستى (و در يك فضاى امن و به دور از تنش) از آن بخش خارج كنيد مثلاً اگر احساس عصبانيت متوجه گلو و حنجره شماست، در يك بالش يا متكا فريادبكشيد، اگر در دستهاى شماست به بالش مشت بزنيد، اگر پاهاى شما نقطه ثقل عصبانيت شماست سعى كنيد راه برويد يا بدويد. اگر در برخورد با فرزندتان حس كرديد مى خواهيد به سر او فرياد بكشيد، با دست دهان خود را بسته نگهداريد، يا پا و دست خودرا كه مى خواهيد با آنها ضربه اى وارد كنيد محكم نگاه داشته و كنترل كنيد و سپس هر چه سريع تر خود را از آن محيط دور سازيد.

اللّهُمّ صَلّ عَلَى مُحَمّدٍ عَبدِكَ وَ رَسُولِكَ كَمَإ؛ظظّّ بَلّغَ رِسَالَتَكَ وَ صَدَعَ بِأَمرِكَ وَ نَصَحَ لِعِبَادِكَ.
اللّهُمّ اجعَل نَبِيّنَا صَلَوَاتُكَ عَلَيهِ وَ عَلَى آلِهِ يَومَ القِيَامَةِ أقرَبَ النّبِيّينَ مِنكَ مَجلِساً وَ أمكَنَهُم مِنكَ شَفَاعَةً وَ أَجَلّهُم عِندَكَ قَدراً وَ أوجَهَهُم عِندَكَ جَاهاً.
اللّهُمّ صَلّ عَلَى مُحَمّدٍ وَ آلِ مُحَمّدٍ وَ شَرّف بُنيَانَهُ وَ عَظّم بُرهَانَهُ وَ ثَقّل مِيزَانَهُ وَ تَقَبّل شَفَاعَتَهُ وَ قَرّب وَسِيلَتَهُ وَ بَيّض وَجهَهُ وَ أتِمّ نُورَهُ وَ ارفَع دَرَجَتَهُ 
وَ أحيِنَا عَلَى سُنّتِهِ وَ تَوَفّنَا عَلَى مِلّتِهِ وَ خُذ بِنَا مِنهَاجَهُ وَ اسلُك بِنَا سَبِيلَهُ وَ اجعَلنَا مِن أهلِ طَاعَتِهِ وَ احشُرنَا فِى زُمرَتِهِ وَ أورِدنَا حَوضَهُ وَ اسقِنَا بِكَأسِهِ 

خدايا بر محمد بنده و پيامبر خود رحمت فرست همچنانكه او پيام ترا ابلاغ كرد و امر ترا آشكار ساخت و بندگانت را پند داد.
خدايا در روز رستاخيز پيغمبر ما را (كه رحمت تو بر او و بر آلش باد) از حيث مكانت مقربترين پيغمبران به خود و از جهت شفاعت برترين و از جهت قدر بزرگترين و از جهت منزلت آبرومندترين ايشان نزد خود قرار ده.
خدايا بر محمد و آلش رحمت فرست. و كاخ دين و شرفش را افراخته ساز و حجتش را قاهر و كفه ميزانش را سنگين گردان و شفاعتش را بپذير و توسلش را قبول كن و روسفيدش نماى و نورش را كامل ساز و درجه اش را بالا بر و ما را بر طريقت او زنده بدار. و بر دين او بميران و در شاهراهش پويا دار. و در مسلك او پيش بر و از پيروان او قرار ده. و در زمره او گرد آور و به حوض او وارد كن و از جامش سيراب نما.
فرازى از صحيفه سجاديه

هدف انسان از ازدواج بايد هدفى معنوى و مقدس و پاك باشد. ازدواج بايد براى اطاعت از دستور حق و پيروى از روش انبياء و براى تأمين سعادت همسر و تربيت الهى و ملكوتى فرزندان صورت بگيرد.
زن و مرد در مسأله ازدواج بايد خود را آماده ورود در يك عبادت بزرگ كنند.
زن و مرد بايد در ازدواج خوشنودى حق را منظور نظر بدارند و بدانند كه هر دوى آنان از طريق صلب و رحم امانتدار حضرت حقند.
بايد بدانند كه فرزند آنان كه امانت حق است در مدتى كوتاه مهمان صلب پدر و بين شش تا نه ماه مهمان رحم مادر است و در اين دو مدت با گيرندگى دقيقى كه حضرت حق به وى عنايت فرموده از تمام وجود پدر و مادر تمام حالات و مشخصات را بدون اختيار به خود منتقل مى نمايد.

دكتر لرين استرن(پروفسور پزشكى اطفال از دانشگاه كاليفرنيا)
مترجم: مريم زمانى عادل
چگونه از كودكتان در مقابل سرماخوردگى و آنفلوآنزا مراقبت كنيد؟ كودك شما به راحتى از سرماخوردگى معمولى بهبود مى يابد اما بيماريهايى نظير برونشيت، آنفلوآنزا، ويروس معده و ويروس چرخشى (Rota Virus) نياز به مراقبت بيشترى دارد.
ويروسهاى تنفسى
زمستان درمطب من به معناى اتاق انتظارى است كه از كودكان بيمار و تلفنهاى بى شمار والدين نگران پر شده است. خوشبختانه اكثر بچه هايى كه به سرماخوردگى ساده مبتلا مى شوند يا از يك دل درد خفيف رنج مى برندو به سرعت و به سادگى به بهبودى مى رسند.
هرچند كه ويروسهاى ديگرى كه احتمال دارد كودكان در طول ماههاى سرد زمستان بگيرند اهميت بيشترى دارند. در اينجا تفاوت اين بيماريها بيان شده است تا شما بتوانيد تشخيص دهيد كه چه زمانى بايد به پزشك مراجعه كنيد.
وقتى فرزند شما يك سرماخوردگى معمولى مى گيرد: اين نوع سرماخوردگى معمولاً با تبى نسبتاً پايين يا بدون هيچگونه تبى شروع مى شود يا آب ريزش بينى پيدا مى كند (به صورت شفاف) و يا راه بينى اش گرفته مى شود و يا بعد از چند روز آب ريزش بينى كودك تغيير رنگ مى دهد و ممكن است سرفه هاى خشك و يا سرفه هاى باخلط داشته باشد.
در روزهاى اول سرماخوردگى كودك بى قرارى زيادى مى كند اما علايم بيمارى يك يا دو هفته بعد كاهش مى يابد. دو تا از بيماريهاى تنفسى برونشيت و آنفلوآنزا هستند كه همانند سرماخوردگى شروع مى شود اما عواقب بدترى دارند.
برونشيت: (التهاب راههاى تنفسى)
تاكنون درمانهاى خاصى براى كودك بيمار يافت نشده است. چرا كه عامل برونشيت يك ويروس است و آنتى بيوتيك ها تأثيرى ندارند. به علت شباهت برونشيت به بيمارى آسم (مثل آسم باعث تنفس صدادار مى شود) من به عنوان يك پزشك سعى مى كنم نوزادان را با داروهاى تنفسى آسم درمان كنم. اين داروها ممكن است براى مدت كوتاهى تأثيرگذار باشدو يا اصلاً تأثير خاصى نداشته باشد ولى واضح است كه كودك را آرام مى كند.
اگر تنفس كودك شما مناسب به نظر مى رسدبهترين كارى كه مى توانيد برايش بكنيد اين است كه مطمئن شويد او مقدار كافى مايعات دريافت كرده است. يا اينكه او دچار از دست دادن آب بدن نمى شود. كم و متناوب به او شير بدهيد يا در صورت لزوم به او سرم بزنيد. اگر متوجه شديد كه خلط بينى كودك غليظ تر شده است و شفاف نيست فرزند شما دچار كمبود آب بدن شده است و نياز به مايعات بيشترى دارد.
اگر به نظر مى رسد كودك شما نمى تواند شير بخورد بايد دهانش را براى تنفس باز بگذارد، نشانه اين است كه او دچار نارسايى تنفسى شده است و نياز به بسترى شدن در بيمارستان دارد. در بيمارستان ، نوزادان تا زمانى كه بتوانند تنفس كنند و به راحتى غذا بخورند در چادر اكسيژن قرار مى گيرند. براى اينكه كودك آسان تر تنفس كند مى توان بينى كودك را با پوار تميز كرد اگرچه اكثر كودكان از اين كار متنفرند.
همچنين بخور نيز مى تواند به راحت تنفس كردن كودك كمك كند. اگر كودك شما تب دارد براى كنترل تب از استامينوفن و ايبوبروفن استفاده كنيد. اگر تب كودك بالا رود تنفسش سريع تر و اوضاع وخيم تر مى شود.
آيا مى توانيم از اين بيمارى پيشگيرى كنيم؟
از آنجايى كه اين ويروس بسيار رايج است تقريباً غيرممكن است كه بچه را از معرض آن دور نگه داشت. راه حل اين مسأله اين است كه حتى الامكان تا ۶ماهگى سعى كنيم در معرض ابتلا به بيمارى قرار نگيرند و اين بيمارى را به تأخير بيندازيم. نوزادان نارس، بچه هايى كه بيمارى مزمن ريوى، نارسايى قلبى شديد و يا سيستم ايمنى ضعيفى دارند در معرض عوارض ويروس RSV هستند. توصيه مى شود كه اين كودكان هر ماه از (مهر تا فروردين) واكسن بزنند تا در بدنشان آنتى بادى در مقابل ويروسى به نام Palivizumab (Synagis) ايجاد شود اين اقدام پيشگيرانه مى تواند احتمال بسترى شدن كودكان مستعد به بيمارى را تا ۵۰درصد كاهش دهد.
آنفلوآنزا
چگونه به اين بيمارى مبتلا مى شويد؟ زمانى كه فرد مبتلا عطسه مى كند ويروسها در هوا پخش مى شود و انتقال مى يابد. چگونه اين بيمارى را درمان كنيم؟
پزشك اطفال مى تواند تست سريع آنفلوآنزا را در مطبش با استفاده از نمونه آب بينى بچه شما بگيرد. اگر نتيجه آزمايش مثبت باشد، داروهايى نظير آمانتادين، ريمانتدين يا استناميوير مى توانند براى درمان كودكان بزرگتر از يك سال تجويز ودر ۴۸ساعت اوليه شروع علايم بيمارى مصرف شوند.
در غير اين صورت تنها كارى كه مى توانيد انجام دهيد اين است كه به كودكتان مايعات فراوان و تب بر بدهيد تا آرامش بيشترى پيدا كند. اگر پس از ۵ تا ۷روز حال فرزندتان رو به وخامت گذاشت با پزشك اطفال تماس بگيريد.
آيا مى توان از بروز اين بيمارى پيشگيرى كرد؟
آكادمى پزشكان اطفال آمريكادر حال حاضر توصيه مى كنند كه تمام كودكان ۶ماهه تا دو ساله همچنين مربيان كودك خواهر يا برادر كودك و ساير كسانى كه با كودك تماس نزديك دارند واكسن آنفلوآنزا بزنند. خطر ابتلا به عوارض بيمارى آنفلوآنزا نظير ذات الريه هم براى بچه هاى كوچك و هم براى سالمندان وجود دارد.كودكانى كه آسم يا ساير بيماريهاى مزمن را دارند در معرض خطر بيشترى هستند.
ويروس معده
ابتلا به يك ويروس ساده معده مى تواند، باعث چند روز استفراغ و يا چند روز اسهال شود. روز اول مايعات سبك به فرزندتان بدهيد پس از آن در روزهاى بعدى از يك رژيم غذايى محدود و سبك استفاده كنيد تا به كودك براى پشت سر گذاشتن بيمارى كمك كرده باشيد. انگلهاى جدى تر معده و يا ويروسهاى چرخشى (Rota virus) علت اصلى استفراغ شديد و اسهال هستند كه باعث كم شدن آب بدن بچه هاى كم سن تر مى شوند تا سن ۲ سالگى از هر ۴ كودك، ۳ كودك به اين بيمارى مبتلا شده است.
اين ويروس عموماً از طريق تماس با مدفوع آلوده منتقل مى شود. بنابراين در صورتى كه مربيان مهدكودك دستهاى خود را پس از عوض كردن بچه ها به خوبى نشويند، اين بيمارى در مهدكودك شايع مى شود.
چگونه اين بيمارى درمان مى شود؟
مهم اين است كه آب بدن كودكتان را تأمين كنيد. تمام مايعاتى كه به صورت استفراغ و اسهال از بدن كودك رفع مى شود بخصوص اگر كودكتان كوچكتر از ۱۸ ماه است در معرض خطر از دست دادن آب بدن قرار دارد و از جمله نشانه هاى از دست دادن آب بدن لبها و دهان خشكيده، نبودن اشك در هنگام گريه، عدم وجود ادرار بيش از ۳ تا ۴ ساعت و چشمهاى گودافتاده است. علاوه بر اين كودكان ممكن است خسته به نظر برسند و به كندى به شما جواب دهند.
براى اينكه آب بدن تأمين شود به صورت متوالى جرعه جرعه به او ( سرم) بدهيد. آب ميوه و ساير نوشيدنى ها و نوشابه هاى غيرالكلى ممكن است باعث تشديد اسهال شود.
اگر كودكتان تازه استفراغ كرده، مقاومت كنيد و بلافاصله به او مايعات ندهيد. منتظر شويد كه فاصله بين وعده هاى غذا (۳ ساعت) رعايت شود و بعد دوباره به او جرعه جرعه مايعات دهيد. اگر مقادير اندك مايعات جذب شد (و بچه استفراغ نكرد) به تدريج افزايش دهيد. مراقب نشانه هاى از دست دادن آب بدن باشيد و اگر نگران اين موضوع هستيد، با پزشكتان تماس بگيريد.
هرگز به كودكتان داروهاى ضداسهال ندهيد. اين داروها تأثيرى ندارند و ممكن است عوارض جانبى بسيارى برجاى بگذارند.
نكاتى در مورد پيشگيرى
كودكانى كه به مهدكودك مى روند و يا خواهر و برادر مدرسه اى دارند كه مى توانند اين ويروس ها را به خانه آورند خطر ابتلا به بيمارى را افزايش مى دهند. اگرچه بعضى از بيماريها اجتناب ناپذيرند ولى مى توان خطر ابتلا به آنها را با رعايت برخى موارد كاهش داد.
به خاطر داشته باشيد كه شما و ساير كسانى كه از كودك مراقبت مى كنند بايد مرتب و به خوبى دستانتان را بشوييد.
به نوازد شير خودتان را بدهيد آنتى باديها در شير مادر موجود است كه ايمنى بدن را در مقابل بيماريها افزايش مى دهد.
سطوحى نظير ميز غذاخورى و اسباب بازى هاى كودك را هر روز تميز و ضدعفونى كنيد.
اجازه ندهيد كه بچه ها از ليوان مشترك استفاده كنند.
دستمال مستعمل را به سرعت دور بيندازيد.
سيگار نكشيد و اجازه ندهيد كسى در منزلتان سيگار بكشد. قرار گرفتن در معرض دودسيگار خطر ابتلا به بيماريهاى تنفسى را در كودكتان افزايش مى دهد.
مراقب باشيد كه نوزادتان در تماس مستقيم با افراد زيادى خصوصاً آنهايى كه مبتلا به سرماخوردگى هستند قرار نگيرد.
سعى كنيد كه فرزندتان را به فروشگاههاى بزرگ يا رستورانهاى خانگى در فصل زمستان نبريد.

منبع: سايتhealth
مترجم: فرح شيلاندرى
سؤال: دختر سه سال و نيمه من بتازگى از حشرات مى ترسد. قبلاً چنين ترسى در او نديده بودم. مدتى است هر جا سوسك يا حشره ديگرى مى بيند مى ايستد، جيغ مى كشد و حاضر نيست به جايى پا بگذارد كه احتمال مى دهد در آنجا حشره اى باشد. حتى از حشراتى كه نيش نمى زنند هم مى ترسد. من و شوهرم سعى كرديم برايش توضيح بدهيم كه حشرات ترسى ندارند. شوهرم مى گويد بايد او را مجبور كنيم با حشرات روبرو بشود تا ترسش بريزد. مادرم مى گويد نبايد به اين رفتارهاى او چندان توجهى كنيم. بايد بى اعتنايى نشان دهيم.
آيا اين جور ترسها عادى و طبيعى است؟ چكار بايد بكنم؟
جواب : حدود سه سالگى اكثر بچه ها وارد دوران جادويى و خيالى خود مى شوند. تخيل و خلاقيت وارد زندگى آنان مى شود. ساعت بازى براى آنان به صحنه اى تبديل مى شود كه در آن روياها و آرزوهاى آنها به نمايش گذاشته مى شود زيرا در اين سن بچه ها «وانمود كردن» را ياد مى گيرند.
اما اين دنياى خيالى سرشار از تخيلات از آدمهاى زيادى پُر مى شود : هم قهرمان هستند و هم افراد شرور ، هم پريان و هم غولها و ديوهاى شرير. ترسهاى جديد بخش لازم و ضرورى ورود به دنياى تخيلات است، دنيايى كه در آن هيچ چيز غيرممكن نيست. هنگامى كه قوه تخيل كودك شكوفا مى شود ، بچه هايى كه قبلاً از تاريكى نمى ترسيدند ، حالا از آن وحشت مى كنند. سگ مهربان همسايه به خطرى تهديدآميز مبدل مى شود. مورچه اى در پياده رو مى تواند غولى قدرتمند باشد !
اكثر كودكان يك يا چند ترس عميق براى نمايشهاى خود مى سازند. اين ترس مى تواند از آدمهايى با ماسكهاى وحشتناك باشد ، يا از پيرمردان و پيرزنان، يا آدمهايى با صورتهاى پر از جوش و غيره باشد. اين صحنه ترس مى تواند رفتن پدر و مادر به مهمانى و آمدن دزد به خانه باشد. يا حيوانات و جانوران تخيلى يا وحشى، يا حتى حشرات بى آزار !
يكى از پاسخهاى طبيعى والدين در اين هنگام مى تواند اين باشد كه بدون ترس يا هيجان با فرزند خود صحبت كنند. مسخره كردن يا تهديد كردن كودك به خاطر ترسش اوضاع را از اين كه هست بدتر مى كند. اين كار بسيار آسيب زننده است.
بجاى اين كار ، به ترس كودك اشاره كنيد. درباره آن حرف بزنيد اما خودتان آرام و خونسرد باشيد. كودك را مطمئن كنيد كه از او مراقبت و حمايت خواهيد كرد. وقتى كودك مى بيند شما مشكل او را جدى گرفته ايد ، احساس نزديكتر و صميمانه ترى نسبت به شما پيدا مى كند ، و آمادگى بيشترى براى حل مشكل خود احساس مى كند.
هرگز كودك را وادار نكنيد با آنچه از آن مى ترسد روبه رو شود. يكى از راههاى كمك سريع به كودك ، فراهم كردن فرصتهايى براى بازى نمونه هاى بدل پلاستيكى اين حشرات يا جانوران است. كودكى را مى شناسم كه از همه سگها مى ترسيد. پدر و مادرش او را به ديدن توله هايى بردند كه بتازگى به دنيا آمده بودند. بچه از توله ها خوشش آمد. برايش يك سگ اسباب بازى بسيار شبيه سگ واقعى خريدند. كارتونهايى كه شخصيت اصلى آنها سگ بود (مثل كارتون اسنوپى) برايش خريدند. بچه كم كم از سگها خوشش آمد و درحين بازى بر ترس خود غلبه كرد.
براى كودكانى كه از تاريكى مى ترسند بهتر است در طول روز در اتاق تاريكى با آنها بازى نور و تاريكى كنيد . نورهاى رنگى روى ديوار بيندازيد. روى ديوار با سايه دستهايتان شكلهاى مختلف درست كنيد و قصه بگوييد. براى كودكانى كه از ديو و حيوانات عجيب و غريب مى ترسند ، روى ديوار با سايه، شكل غول و دايناسور و از اين جور حيوانات درست كنيد. البته قهرمانى هم بيافرينيد كه غول را شكست دهد و قصه به خير و خوشى تمام شود.
مى توانيد سرى به يك مغازه اسباب بازى فروشى بزنيد و ماكت جانوران و حيواناتى كه كودكتان از آن مى ترسد بخريد. ماكت پلاستيكى حشرات هم وجود دارد. اينكار به بچه امكان مى دهد بدون ترس به اسباب بازى دست بزند ، با آن آشنا شود و براى خودش قصه بسازد.
پدر و مادرها مى توانند در حين بازى ، ايده هاى جالبى به بچه ها بدهند. مثلاً يكى از بچه هاى من از روح و اشباح مى ترسيد. بجاى آنكه به او بگويم روح يا اشباح وجود ندارد ، به او گفتم گاهى اوقات اشباح بيشتر از ما مى ترسند. گاهى آنها از خود تو هم مى ترسند. به اين صورت ترس او از اشباح ريخت. ما در بازيهاى روحى او شركت كرديم و با بازى و خنده ، ترس او را تبديل به احساس صميميت كرديم.
ادبيات كودكان منبعى بسيار غنى براى اين نوع كارهاست. در قصه هاى عاميانه كلاسيك معمولاً بچه اى بر غولها ، اشباح يا جادوگران پيروز مى شود.
برنامه هاى وحشتناك تلويزيونى نه تنها مشكل را حل نمى كنند كه خود مشكل ساز هم هستند. صحنه هاى وحشتناك و خون آلود فيلمها ترس را به قلاب ذهن بچه ها مى اندازند و باعث مى شوند اين صحنه ها در ذهن و حافظه آنها باقى بماند.
ديدن كابوس در اين سن چندان تصادفى نيست. اگر كودكتان با كابوسى وحشتناك از خواب پريد ، به او اطمينان دهيد كه از او حمايت و مراقبت مى كنيد، و به آرامى او را تشويق كنيد خوابش را براى شما تعريف كند. اينكار شما را به منبع ترس او هدايت مى كند. پيامهايى مانند تنها بودن ، از دست دادن ديگران، بى حسى و غيره نكات بسيار مهمى هستند كه مى توانيد كار خود را با آنها شروع كنيد.
منبع ترس كودك هرچه باشد ، كارهاى هنرى بهترين راه بيان اين ترسها است. از او بخواهيد در مورد چيزى كه از آن مى ترسد نقاشى كند ، ماكت آن را بسازد ، و غيره. كاغذ ، مداد رنگى ، ماشين ، عروسك و لگو از ابزارهاى اوليه كار هستند. آنها را در اختيار كودك بگذاريد و از او بخواهيد با آنها نقاشى بكشد يا نمايشى در مورد چيزى كه مى ترسد بدهد.
به قصه هايى كه كودك در هنگام بازى مى گويد گوش كنيد ، و آنها را براى خود او تعريف كنيد. قصه هايى با همان شكل و پيام از خودتان بسازيد.
با اين كار به كودكتان ياد مى دهيد ترسهاى خود را بشناسد ، ترسهايى كه مى توانند روياهاى او را خراب كنند. به او بياموزيد ترسهاى خود را بشناسد ، به آنها اعتراف كند ، با آنها روبه رو شود ، و روش خاص خود را براى غلبه بر آنها پيدا كند.American Baby Magazine 2004