سؤال: فرزند نوزده ماهه ام هميشه بچه خوبى بود و هر كارى از او مى خواستم با خوشرويى انجام مى داد. اما تازگى دائم گريه مى كند و مرا مى زند. حتى وقتى كارهاى خيلى ساده اى از او مى خواهم ، باز هم مخالفت مى كند و به من مشت مى زند. به نظر شما من در تربيت او مرتكب چه اشتباهى شده ام؟ آيا او هميشه همينطور باقى خواهد ماند؟
جواب : بچه هاى پدر و مادرهاى كامل هم (اگر چنين والدينى وجود داشته باشند) از اين مراحل رشدى كه فرزندتان در آن است مى گذرند. بچه هاى سالم هميشه هم با والدين خود موافق نيستند. پدر و مادرهاى ايده آل والدينى هستند كه اجازه مى دهند بچه هايشان به سلامت از اين مراحل دشوار عبور كنند.
اگرچه هر كودكى با شخصيت منحصربه فرد خود به دنيا مى آيد ، تجربه هاى اوليه آنها تا حد قابل ملاحظه اى تحت تأثير موقعيت جسمانى و محيط (و بيش از هرچيز والدين آنان) است. بنابراين ، پيش از هرچيز بايد ديد رفتارهاى او واكنش به نيازهاى جسمى است (مثلاً ، گرسنه است و غذا مى خواهد ، خوابش مى آيد ، پوشكش را خيس كرده است) يا بازتاب چيزهاى مورد علاقه شماست (مثلاً ، بچه چيزى را مى خواهد كه شما را خوشحال مى كند يا توجه شما را به خودش جلب كرده است).
وقتى شما لبخند مى زنيد ، او هم لبخند مى زند. وقتى اخم مى كنيد ، ناراحت مى شود. در واقع، كودكتان آينه رفتارهاى شماست .
كم كم (معمولاً پس از آنكه كودك راه رفتن را مى آموزد) نيازى مقاومت ناپذير او را وامى دارد خودش انتخاب كند. اين پيشرفتى هيجان انگيز است. اما جنبه بد آن اين است كه براى انتخابى مستقل به شيوه دلخواه خود بايد با شما مخالفت كند. به همين دليل است كه وقتى از او مى خواهيد كارى انجام دهد ، سرپيچى مى كند.
اصلاً جالب نيست كه كسى كه او را دوست داريم در برابر خواسته ما مقاومت كند. وقتى اين مخالفت از سوى پسر كوچولوى دردانه ديده مى شود ، موقعيت بسيار آزاردهنده خواهد شد. اين نخستين نشانه هاى بزرگسالى و استقلال در كودك است. اين دوره قبل از دوسالگى آغاز مى شود و تا مدتى طولانى نيز ادامه پيدا مى كند. اما در اكثر كودكان ، اين دوره از يكسال و نيمى شروع مى شود و تا سه سالگى ادامه پيدا مى كند.
از نشانه هاى بارز اين مرحله ، رفتارهاى مخالف است. كودك عزيزمان مى خواهد دقيقاً عكس كارى را كه از او خواسته ايم ، انجام دهد. ما انتظار رفتارى منطقى و مثبت داريم اما او مى گويد : نه ! يا فقط مى زند زير گريه.
كودكان در اين مرحله از رشد ، مشكلات زيادى با انتخابها و كارهاى مختلفى كه دوست دارند انجام دهند ، دارند. مثلاً ، از كودكتان مى پرسيد شام چى درست كنم؟ و او مى گويد : ماكارونى. شما هم با عشق اين غذا را براى او آماده مى كنيد، و به محض اينكه غذا آماده شد مى گويد : «من اين غذا رو نمى خوام.»
براى بچه بسيار طبيعى است كه به محض اينكه تصميمى گرفت ، آن را عوض كند چراكه در اين مرحله او حتى با خودش هم مخالف است.
وظيفه شماست كه به او كمك كنيد در انتخاب مناسب مهارت پيدا كند. براى كمك به او مى توانيد در هر بار ، پيشنهادات محدودى ارائه كنيد و انتخابهاى كمى براى او قرار دهيد. يقيناً وقتى فقط به كودك دستور بدهيم بى آنكه انتخاب ديگرى براى او قرار داده باشيم ، بچه عصبانى و خشمگين خواهد شد. اگر انتخابهاى زيادى هم در برابر او بگذاريم ، باز هم عصبى خواهد شد. بطور كلى دو يا سه انتخاب كافى و كارساز است.
اين مرحله هم براى كودكان و هم براى والدين دشوار است. وقتى كودك در برابر خواست والدين خود مقاومت مى كند ، احساسات و عواطف خشنى را تجربه مى كند كه تحملش براى او سخت است. پناه بردن به گريه ، بيانى مناسب براى شدت عواطفى است كه كودك درون خود احساس مى كند.
منبع: سايتhealth

أَيّهَا الخَلقُ المُطِيعُ، الدّائِبُ السّرِيعُ، المُتَرَدّدُ فِى مَنَازِلِ التّقدِيرِ، المُتَصَرّفُ فِى فَلَكِ التّدبِيرِ. آمَنتُ بِمَن نَوّرَ بِكَ الظّلَمَ، وَ أَوضَحَ بِكَ البُهَمَ، وَ جَعَلَكَ آيَةً مِن آيَاتِ مُلكِهِ، وَ عَلَامَةً مِن عَلَامَات  سُلطَانِهِ، وَ امتَهَنَكَ بِالزّيَادَةِ وَ النّقصَانِ، وَ الطّلُوعِ وَ الأُفُولِ، وَ الإِنَارَةِ وَ الكُسُوفِ، فِى كُلّ ذَلِكَ أَنتَ لَهُ مُطِيع، وَ إِلَى إِرَادَتِهِ سَرِيع  سُبحَانَهُ مَا أَعجَبَ مَا دَبّرَ فِى أَمرِكَ وَ أَلطَفَ مَإ؛ع عّ ّ صَنَعَ فِى شَأنِكَ جَعَلَكَ مِفتَاحَ شَهرٍ حَادِثٍ لِأَمرٍ حَادِثٍ 
فَأَسأَلُ اللّهَ رَبّى وَ رَبّكَ، وَ خَالِقِى وَ خَالِقَكَ، وَ مُقَدّرِى وَ مُقَدّرَكَ، وَ مُصَوّرِى وَ مُصَوّرَكَ أَن يُصَلّيَ عَلَى مُحَمّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَن يَجعَلَكَ هِلَالَ بَرَكَةٍ لَا تَمحَقُهَا الأَيّامُ، وَ طَهَارَةٍ لَا تُدَنّسُهَا ال آثَامُ 
هِلَالَ أَمنٍ مِنَ ال آفَاتِ، وَ سَلَامَةٍ مِنَ السّيّئَاتِ، هِلَالَ سَعدٍ لَا نَحسَ فِيهِ، وَ يُمنٍ لَا نَكَدَ مَعَهُ، وَ يُسرٍ لَا يُمَازِجُهُ عُسر، وَ خَيرٍ لَا يَشُوبُهُ شَرّ، هِلَالَ أَمنٍ وَ إِيمَانٍ وَ نِعمَةٍ وَ إِحسَانٍ وَ سَلَامَةٍ وَ إِسلَامٍ

اى آفريده فرمانبردار، و اى پوينده گرم رفتار، و اى آمد و شد كننده در منازل تقدير، و اى متصرف در چرخ تدبير، ايمان آوردم به آن كس كه تاريكى ها را به وسيله تو روشن كرد، و مبهمات را در پرتوت آشكار ساخت، و ترا نشانى از نشانهاى جهاندارى و علامتى از علامات پادشاهى خود قرار داد. و در چنبر فزونى و كاستى و طلوع و غروب، و تابندگى و گرفتگى مسخر ساخت. در همه اين احوال، تو او را مطيع فرمان، و بسوى اراده اش شتابانى. منزه است او! چه شگفت انگيز است تدبيرى كه در باره تو به كار برده! و چه دقيق است آنچه در باره تو انجام داده: ترا كليد ماهى نو، براى كارى نو ساخته است.
پس از خدايى كه پروردگار من و تو، و آفريننده من و تو، و مهندس من و تو، و صورتگر من و تو است، مسألت مى كنم كه بر محمد و آلش رحمت فرستد، و ترا هلال بركتى قرار دهد كه گردش ايام آن را در محاق نيفكند، و پاكى اى كه لوث گناهان آن را نيالايد: هلال ايمنى از آفتها، و سلامت از بديها: هلال سعدى كه نحس در آن نباشد. هلال بركتى كه عسرت ضميمه آن نگردد، و آسانى اى كه دشوارى با آن نياميزد، و خيرى كه شائبه شرى در آن نباشد: هلال ايمنى و ايمان، و نعمت و احسان، و سلامت و اسلام.
فرازى از صحيفه سجاديه

نقشهاى وارونه زن و مرد
زن و مرد داراى دو روحيه پنهان هستند. در وجود زن ها هم روحيه زنانه وجود دارد و هم روحيه مردانه و در مردان نيز به همين شكل. عمل و عكس العمل هر زن و مردى به چگونگى رشد و تحول اين روحيات بستگى دارد. به طور طبيعى در مردان روحيه مردانه و در زنان روحيه زنانه قالب است كه باعث مى شود آنها در يك حالت تعادل و طبيعى باشند. اما گاهى اين حالت تعادل دچار اشكال و نقش احساسات در آنها وارونه مى شود كه اين عدم تعادل با علائم مختلف بروز مى كند:
در مردان:
۱- نياز به استراحت بيش از حد و انزوا طلبى
۲- توسل به كار بيش از حد
۳- درد دل كردن با ديگران و بروز رفتارهاى زنانه
اين واكنش ها و عدم تعادل مردها به علت ارائه نشدن قدردانى از سوى همسرشان است. اگر اين نياز برآورده نشود نيازهاى وارونه جانشين آن مى شود. زنها بايد روحيات مردانه شوهرشان را تقويت كنند تا مردها احساس رضايت لازم را به دست آورند و با به كارگيرى اين انرژى به راحتى بر مشكلات روزمره غلبه كنند.
حسين نجاتى
برگرفته از كتاب عشق، زندگى

دردهاى صورتى
طبق گزارش انجمن دندانپزشكى آمريكا، بيش از ۱۵ درصد بزرگسالان آمريكايى از دردهاى قسمت صورت رنج مى برند.
بيشتر اين دردها در اطراف گوش و فكها است. به گزارش اين انجمن حتى سردرد و درد گردن نيز اغلب به دردهاى فوق اضافه مى شود. اين نشانه ها هميشه علت يكسانى ندارند. بيشتر وقتها دندانپزشك مى تواند علت درد را با معاينه و عكسبردارى با اشعه ايكس شناسايى كند. در اغلب موارد علت دردهاى صورتى مى تواند مشكلى در سينوسها، درد دندان يا مرحله آغازين بيماريهاى دهان و دندان باشد. ديگر علل دردهاى صورتى مى تواند به ماهيچه هاى صورتى يا لثه ها مربوط باشد.
درمان دردهاى صورتى شامل ورزشهاى كاهش استرس، شل كننده عضلات يا پوشش محافظت كننده از دهان براى جلوگيرى از دندان غروچه (دندان كروچه) است.
ارتباط ميان شخصيت و سرطان

محققان در مقاله تحقيقاتى كه در مجله «سرطان» در دانمارك منتشر شد، اعلام كردند: ارتباطى ميان سرطان و ويژگيهاى شخصيتى، برونگرايى و روان نژندى وجود ندارد.
بعضى از پژوهشگران عقيده داشتند ميزان زيادى از برونگرايى و ميزان كمى روان نژندى، سبب افزايش خطر سرطان مى شود. بعضى تحقيقات پزشكى اعلام كرده بودند كه اين ويژگيهاى شخصيتى بر رفتارهايى (مانند سيگار كشيدن) كه خطر سرطان را افزايش مى دهد، تأثير بسزايى دارند وليكن ديگر مطالعات، چنين ارتباطى را تكذيب مى كنند.
شيوع آنفولانزاى مرغى در ميان انسانها
از تايلند گزارش شده است كه آنفولانزاى مرغى مى تواند ميان انسانها نيز شيوع پيدا كند. تابستان گذشته، دختربچه ۱۱ ساله اى در تايلند به اين بيمارى مبتلا و آن را به مادر و خاله خود انتقال داد.
اين گزارش نخستين مورد مستندى است كه درباره سرايت آنفولانزاى مرغى از انسان به انسان اعلام شده است. اين خبر در مقاله اى در شماره ۲۷ «مجله پزشكى نيوانگلند» به چاپ رسيده است.

سئوال : مى دانم كه گاز گرفتن، نوعى بيمارى نيست ، اما ديگر از دست پسر ۲ساله ام خسته شده ام. كافى است يك ثانيه غفلت كنم، فوراً بچه هاى ديگر را گاز مى گيرد. جثه پسرم از سن اش خيلى بزرگتر است و دندانهايش كامل و تيز است. يكى از بچه هايى كه پسرم گازش گرفته است ، علامتى روى لُپش مانده كه باعث ناراحتى من مى شود و مادرش گفته بايد پسرم را به دكتر نشان بدهم. آيا اين كار براى بچه هاى همسن او عادى است؟
پاسخ : شايد برايتان اميدواركننده باشد اگر بگويم اكثر والدين دست كم يك يا دو بار با اين مشكل مواجه مى شوند. در واقع ، بچه دارد راههاى گوناگون برقرارى ارتباط و تعامل با ديگران را آزمايش مى كند تا بهترين راه ارتباطى را پيدا كند.
پسرتان در سنى است كه در تمام مدت روز ، حس كنجكاوى و تجربه او را به جلو هُل مى دهد. همچنين ، مرتباً تلاش مى كند توجه شما و ديگر بزرگسالان را جلب كند. بعضى از كودكان در اين سن بچه هاى ديگر را گاز مى گيرند تا ببينند اين كار چه تأثيرى بر روابطشان با ديگران مى گذارد. شايد توجهى را كه طالب آن هستند به آنان بدهد ، چراكه توجه را بيشتر از اسباب بازى و خود بازى مى خواهند.
كارى كه كودك شما مى كند كاملاً طبيعى است. معمولاً بچه هاى بزرگتر بچه هاى كوچكتر را گاز مى گيرند تا قدرت خود را نشان دهند. اگر بيش از اندازه به اين موضوع توجه نشان دهيد (حتى توجه منفى) درحقيقت اين عمل را در او تقويت مى كنيد. وقتى مى بينيد دارد بچه اى را گاز مى گيرد فقط كافى است محكم بگوييد «نه!» . بنابراين ، او متوجه مى شود شما از كار او خشنود نيستيد ، سپس تكرار كنيد و نام اين كار را هم ببريد «گاز نگير!» . بعد او را از آن وضعيت دور كنيد، و به مدت يك تا دو دقيقه به او توجه نكنيد  (براى هر يك سال از سن او يك دقيقه) ، حتى اگر ناراحت يا پشيمان باشد. در عوض به بچه گاز گرفته شده توجه كنيد. بعد از اينكه دو دقيقه سپرى شد، به سوى كودكتان برويد ولى اصلاً به ماجرايى كه دو دقيقه پيش اتفاق افتاد اشاره اى نكنيد.
اين كار را چند بار تكرار كنيد تا ياد بگيرد گاز گرفتن راه درستى براى جلب توجه يا بدست آوردن چيزهايى كه مى خواهد ، نيست. اگر مجبوريد او را پيش ديگر بزرگسالان بگذاريد ، به آنان هم توصيه كنيد همين واكنش را به گاز گرفتن او نشان دهند.

نوشته: جين نلسون
ترجمه: فرح شيلاندرى
دلايل زيادى براى انگيزه نداشتن نوجوانان وجود دارد، البته نوجوانان براى انجام كارهايى كه والدين شان از آنان مى خواهند ، انگيزه ندارند اما براى كارهايى كه خودشان دوست دارند (مثل گفت وگوى تلفنى با دوستانشان ، مهمانى دوستانه ، بازى با دوستان) با انگيزه عمل مى كنند.
در اينجا به بعضى از دلايل بى رغبتى نوجوانان به پيروى از دستورات والدين اشاره مى كنيم :
۱. پدر و مادرها وقتى كارى را از نوجوان خود مى خواهند عجول و عصبى رفتار مى كنند، در نتيجه فرزند خود را دعوت به مقاومت مى كنند.
۲. نوجوانان احساس مى كنند عشق والدينشان به آنان عشقى مشروط است (اگر مطابق خواسته هاى آنان عمل كنم مرا دوست دارند). اين حس آسيب زننده است و نوجوان را دچار سرخوردگى و مقاومت بيشتر مى كند.
۳. پدر و مادر اجازه نمى دهند فرزندشان چيزهايى را كه به خودش مربوط مى شود و برايش اهميت دارد كشف كند.
۴. والدين به فرزندان خود اجازه نمى دهند از شكست خود درس بگيرند. يكى از راههاى آموزش مسؤوليت پذيرى به نوجوانان ، بى مسؤوليتى آگاهانه است. به آنان اجازه دهيد كارى را شروع كنند ، در آن شكست بخورند ، سپس با آنان همدردى نشان دهيد ، به آنان كمك كنيد بفهمند چه اتفاقى افتاده ، اشكال كار در كجاست ، چه درسى از آن گرفته اند و در آينده چه بايد بكنند كه در چنين موقعيتى موفق شوند.
۵. والدين در اكثر موارد به جاى آنكه از فرزند خود بخواهند با منطق و استدلال صحيح ، راه حل مسأله را پيدا كند ، به فرزند خود «مى گويند» چه بايد بكند. نوجوانان بيشتر دوست دارند برنامه اى را كه در طراحى آن كمك كرده اند دنبال كنند.
۶. والدين انتظار دارند فرزند نوجوانشان فراموش نكند كارها و وظايف شخصى خود را در منزل انجام دهد، گويى اين كار نشان دهنده مسؤوليت پذيرى اوست. نوجوانان حتى وقتى خودشان در طراحى برنامه اى همكارى كرده اند بازهم فراموش مى كنند برنامه را به طور منظم و مستمر دنبال كنند ، چون اين كارها در فهرست اولويتهاى آنان مقام اول را ندارند. اين به معنى بى مسؤوليتى آنان نيست. بلكه به اين معناست كه آنان نوجوان هستند. يك يادآورى دوستانه مشكل بزرگى ايجاد نمى كند. از حس شوخ طبعى خود براى اين كار استفاده كنيد و سعى كنيد زياد بحث نكنيد. مثلاً يادداشتى بنويسيد. اگر مجبور شديد حرف بزنيد مى توانيد فقط از او بپرسيد : «چه قرارى باهم داشتيم؟»
۷. لازم است والدين در عين قاطعيت، مهربان باشند. در فضايى به دور از عصبانيت و ايجاد تنش ، همه بهتر و راحت تركار مى كنند.
۸. والدين معمولاً «مهارتهاى حل مسأله» را به فرزندان خود آموزش نمى دهند. اين مهارتها را مى توان درحين ملاقاتهاى خانوادگى و صحبتهاى فردى با نوجوان به وى انتقال داد.
۹. مهارتهاى «مديريت زمان» را با انجام كارها و فعاليتهاى روزانه به كودكان و نوجوانان ياد دهيد. كليد موفقيت شما در «مشاركت» نهفته است.
۱۰. وظايفى بيش از حد توان به فرزند خود واگذار نكنيد. حواستان به تعداد وظايف محوله و سنگينى آنها براى نوجوانتان باشد.
۱۱. اكثر والدين نمى دانند چگونه به فرزند نوجوان خود بگويند : «دوستت دارم. اما با اين خواسته ات موافق نيستم.»
۱۲. والدين بيشتر به دنبال نتايج كوتاه مدت و سريع هستند تا نتايج درازمدت و ماندنى. مثلاً ، نوجوان را وادار مى كنند در همان لحظه تكاليف خود را حتى با بى دقتى و عجولانه انجام دهد. به جاى اينكه به او فرصت دهند پس از استراحتى كوتاه ، با دقت و علاقه بيشتر به انجام كارها يا تكاليف مدرسه خود بپردازد.

چرا بچه ها با والدين خود همكارى نمى كنند؟
اكثر والدين اين طور فكر مى كنند نوجوانانشان حس همكارى ندارند. اگر اين والدين به جاى راهنمايى كردن فرزندشان به استفاده مفيد از قدرت خود ، الگويى خشن و عصبى براى آنان طراحى كرده اند ، پس حق دارند ، فرزندشان حس همكارى ندارد! «همان كارى را بكن كه من مى گم!» اين حرف جايى براى همكارى باقى نمى گذارد. برعكس ، نوجوان را دعوت به شورش مى كند.
وقتى بچه ها نمى خواهند همكارى كنند به اين معنى است كه والدين يا معلمان محيط همكارى براى مشاركت حقيقى آنان در برنامه ريزى ، راهكارها و ايده هاى خلاق فراهم نكرده اند. بسيارى از نوجوانان به جاى استفاده از حس خويشتندارى و همكارى با بزرگترها ، با مقاومت و شورش در برابر كنترل والدين ، انرژى زيادى صرف محافظت از «حس اعتماد به نفس» خود مى كنند.
تا وقتى به جاى فرزند خود تصميم مى گيريد ، برنامه ريزى مى كنيد و مسؤوليت كارهاى او را قبول مى كنيد ، نوجوانتان انگيزه اى براى همكارى و مسؤوليت پذيرى ندارد. شايد پرسش واقعى اين باشد : «چگونه مى توانيم براى والدين انگيزه استفاده از روشهاى ايجاد انگيزه براى نوجوانان ايجاد كنيم؟»