اعتراض موفق شوراى روابط اسلامى  آمريكايى

پس از اعتراض شوراى روابط اسلامى  آمريكايى به اصول يك مدرسه دولتى در ايالت تنسى آمريكا، اين مدرسه اصول پوشش خود را تغيير داد و از اين پس به دختران مسلمان اجازه مى دهد حجاب داشته باشند. اين مدرسه براى اولين بار به دانش آموزان دختر اجازه داد تا اصول دينى خود را براى داشتن حجاب رعايت كنند. اميلى اسميت دانش آموز مسلمان ۱۸ساله اين مدرسه ۱۴ دى نامه اى به شوراى روابط اسلامى  آمريكايى نوشته بود و از اين شورا خواستار حمايت در حفظ حجاب خويش شده بود. مدير مدرسه پس ازمشورت با وكلا و ساير مسؤولان مدرسه، با حجاب دانش آموز مذكور موافقت كرد (خبرگزارى مهر، به نقل از سايت اينترنتى فرست امند منت سنتر)

مردان اجازه ندارند

آيت الله سيستانى، عالى ترين مرجع شيعه درعراق، فتوا داده است كه مرد نه تنها اجازه ندارد مانع رفتن همسرش به پاى صندوق رأى شود، بلكه واجب است كه روز انتخابات، امنيت او را براى حضور در پاى صندوق رأى فراهم كند. (خبرگزارى زنان  ۲۷دى)

راه اندازى راديوى زنان افغانستان

نخستين ايستگاه راديويى افغانستان براى پرداختن به موضوع هاى موردعلاقه زنان راه اندازى شد. انتظارمى رود امواج اين ايستگاه راديويى دركابل و تعدادى ديگر ازولايات نزديك پايتخت شنيده شود. مدير اين راديو، جميله مجاهد، يكى از سرشناس ترين زنان افغان است. وى نخستين زنى بود كه در سال ۲۰۰۱ با حضور در تلويزيون، سقوط طالبان را خبرداد. محور برنامه هاى اين راديو، آموزش و افزايش سطح آگاهى زنان افغان اعلام شده است. هدف اين آموزش ها دفاع از حقوق زنان در مسائلى نظير ازدواج هاى اجبارى، خشونت خانوادگى، تربيت كودكان و مشاركت زنان در نهادهاى اجتماعى و سياسى است. اعضاى دولت افغانستان درمراسم راه اندازى راديو شركت كرده اند و حامد كرزاى پيامى درحمايت آن ارسال كرده است. اين راديو با كمك يك سازمان غيردولتى آلمانى راه اندازى شده است.

دومين زن در كابينه بحرين

درجريان ترميم كابينه بحرين، وزارتخانه جديدى به نام امور اجتماعى ايجاد شده و فاطمه البلوشى به عنوان وزيرجديد اين وزارتخانه و دومين زن حاضر در كابينه، به هيأت دولت كشورش راه يافت. پيش از اين، ندى حفاظ به عنوان اولين زن بحرينى در رأس وزارت بهداشت اين كشور قرارگرفته بود. بحرين دو هفته قبل نيز شاهد برگزارى كنفرانس حقوق زنان درمنامه پايتخت اين كشور بود.

حق امپراتور شدن

براساس يك نظرسنجى در ژاپن، ۷۹ درصد مردم با قرارگرفتن زنان در مقام امپراتورى اين كشور موافقند. حساسيت موضوع درآن است كه سالها است درخانواده امپراتورى فرزند پسر به دنيا نيامده و وليعهد ۴۵ساله داراى يك دختر سه ساله است.

ارتقاى جايگاه خلبانان زن در ارتش خلق

نيروى هوايى چين كه تاكنون فقط به خلبانان زن اجازه مى داد كه درامور اكتشافى، باربرى هوايى، سوختگيرى هوايى و سيستم هاى هشدار دهنده فعال باشند، قصددارد از امسال (۲۰۰۵) ۳۰ خلبان جديد زن استخدام كند و از آنان درجهت گشت هوايى و اعزام به فضا بهره گيرد. اين خلبان ها، به گفته خبرگزارى شين هوا، بزودى به نيروى هوايى خواهندپيوست.

مبارزه براى ۶۸ كرسى

زنان عراقى در هفته گذشته در انتخابات پارلمانى عراق براى كسب ۶۸كرسى (يك چهارم ۲۷۵ كرسى كل مجلس) مبارزه كردند. براساس قانون اداره عراق در دوران انتقالى، حداقل ۲۵درصد ۲۷۵كرسى مجلس ملى عراق به زنان اين كشور اختصاص خواهديافت.دراين انتخابات ۷۷۴۷ نفر نامزد شده اند كه ۲۵۸۰ تن آنان را زنان تشكيل مى دهند.
براساس قانون اساسى موقت عراق، سومين اسم در هر فهرست انتخاباتى احزاب اين كشور، بايد نام يكى از نامزدهاى زن باشد. طبق اين قانون، هر فهرست انتخاباتى به شرطى پذيرفته مى شد كه فهرست زنان آن كامل بود.
زنان عراقى براثر جنگ هاى سه گانه صدام (حمله به ايران و كويت و جنگ با آمريكا) لطمات بسيارى متحمل شده اند. اما گفته مى شود به دليل كشته شدن مردان بسيارى در جريان جنگ ها و اعدام ها، زنان حدود ۵۵ تا ۶۰ درصد جمعيت عراق را تشكيل مى دهند. پس از سقوط رژيم صدام، پرونده هايى يافت شد كه دستور اعدام هزاران زن بين ۱۶ تا ۶۲ سال در آنها ديده مى شد.

استعفا به خاطر حس مسؤوليت

«دنيا بوزار» زن مسلمان فرانسوى از عضويت در شوراى دينى مسلمانان فرانسه، به دليل عدم موفقيت اين شورا درحل مشكلات پنج ميليون مسلمان فرانسوى، بويژه تضييع حقوق زنان مسلمان استعفا كرد. بوزار شورايدينى مسلمانان فرانسه را متهم به شكست درمقابله با قانون منع حجاب و ديگر نمادهاى دينى در مدارس كرد و گفت: اين شورا به جاى مقابله و مطرح كردن مسائل اساسى، فقط حكم كرد كه حجاب يك مسأله دينى است و راهكارى براى اين موضوع نيافت. بوزار دوسال قبل، به جاى «بتول لامبيوت» ديگر عضو زن اين شورا انتخاب شده بود.

گسترش منع حجاب به ساختمان هاى
دولتى فرانسه

از ورود ۵ زن باحجاب به ساختمان شهردارى «سانزسانز» درحومه پاريس جلوگيرى شد.
سه تن از اين ۵نفر براى شركت درجلسه اى به آنجا رفته بودند تا طى آن بتوانند تابعيت فرانسه را به دست آورند.
پليس از اين ۵ زن خواست پيش از ورود به ساختمان، حجاب خود را بردارند. افسران پليس مدعى شدند كه از مقام هاى مافوق خود دستور مى گيرند. اگرچه اين دستورات براساس قانون خاصى صادرنشده است، اما برخى اصول براى شركت دراين جلسه نمادين، كه سرودملى فرانسه درآن نواخته مى شود، باعث شده تا ازورود زنان محجبه به آن جلوگيرى شود. اكنون در فرانسه، مسلمانان، بويژه زنان مسلمان، با اين سؤال روبرو هستند كه آيا دولت فرانسه قصددارد قانون ممنوعيت حجاب را خارج از مدارس نيز به مرحله اجرا درآورد ياخير؟!

همزمان با اوجگيرى انتخابات رياست جمهورى، دفاع از حقوق زنان، طرفداران بسيار يافته است. همايش هاى متعددى در دفاع از حقوق زنان درحال برگزارى است و اغلب اين همايش ها نيز با عنوان «همايش بزرگ» ، «گردهمايى بزرگ» ، «مجمع سراسرى» درصدد نشان دادن دربرگيرى بيشترى از بانوان استانها يا مناطق هستند. ازطرف ديگر، اغلب نامزدهاى انتخاباتى، مدح و ستايش حقوق زنان را آغازكرده و از زواياى گوناگون در فوايد و ضرورت دفاع از حقوق زنان خطابه و سخنرانى ايراد مى كنند.
نكته مهم آن است كه بسيارى از احزاب، گروهها و حتى نامزدهاى انتخاباتى درحواشى و اطراف ابعاد حقوق زنان قلم فرسايى و سخنرانى مى كنند، اما كمتر گروه يا نامزد انتخاباتى است كه حاضر باشد به صراحت اين پوسته را شكسته، ازمفاهيم و كليات عبوركرده، به شكل مصداقى و ملموس از تعهد خويش به اجرايى كردن اين مفاهيم سخن بگويد. اكنون موارد بسيارى از چالش هاى حقوقى مربوط به بانوان وجوددارد كه هيچيك از نامزدهاى انتخاباتى حاضرنشده اند به صراحت نظر و ديدگاه خود را درباره آنها اعلام كنند و اثباتاً يا نفياً درباره آنها موضع گيرى نمايند.
براى مثال، هيچيك از نامزدهاى انتخاباتى به چالش هاى اساسى ذيل پاسخ روشن و مشخصى كه معلوم كند درصورت پيروزى در انتخابات دربرابر اين چالش ها به چه اقدام مشخصى دست خواهندزد، نداده اند؟
۱ـ آيا پس از گذشت ۲۶ سال از پيروزى انقلاب اسلامى و شعارهاى كلى احزاب و گروهها درمورد نقش و جايگاه زن، حاضر هستند كه در ازاى خدمات زنان در انقلاب، دفاع مقدس و دوران سازندگى و اصلاحات، حداقل يك وزير از بين وزراى بيست و چندگانه خود را ازبين زنان انتخاب كنند؟
۲ ـ آيا حاضر هستند به طورمشخص به اين سؤال پاسخ دهند كه زنان و بانوان حق تماشاچى شدن در ورزشگاهها را دارند يا خير.
۳ ـ به طور مشخص ديدگاه و برنامه اجرايى آنان براى جبران «كار زنان درخانه» كه تاكنون درهيچ سند و برنامه اى جايگاهى براى جبران و حتى برآورد ارزش اقتصادى و اجتماعى آن ديده نشده، چيست؟
۴ ـ برنامه آنان براى مقابله با تبعيض هاى محسوس و غيرمحسوس و ملموس و غيرملموس دراستخدام هاى ادارى نسبت به زنان و نيز تبعيض هاى ادارى نسبت به ارتقاى ادارى زنان درادارات و اكراه بسيارى از مسؤولين در واگذارى مديريت هاى كلان ادارى به زنان چيست؟
۵ ـ به طور مشخص، در دفاع از حقوق كارگران زن، كه بعضاً با دستمزدهاى اندك و حتى ۱۵ تا ۲۵هزارتومان در برخى كارگاهها بويژه كارگاههاى مربوط به صنايع دستى به كار مشغول هستند، چه برنامه و دستورالعمل اجرايى را به كار خواهندبست؟
۶ـ راهكار اجرايى آنان براى مهار پديده نابه هنجار «دختران فرارى» چيست؟
۷ ـ براى مهار پديده فراگير «خشونت عليه زنان» درانواع مختلف جسمى، روانى، جنسى، كارى و... كدامين برنامه عملى را پيشنهادمى كنند و اين برنامه براساس كدامين فرضيات و شناخت ارائه شده است؟
۸ ـ راهكار پيشنهادى آنان براى حمايت از «زنان بى سرپرست و سرپرست خانوار» چيست و اصولاً آيا از شناخت كافى اين مقوله و ابعاد و اجزاى آن برخوردارند و يا درصدد شناخت اين مسأله و زواياى آن برآمده اند؟
۹ ـ براى مهار واقعى و نه جمع آورى ضربتى «زنان خيابانى» ، چه برنامه اى دارند و اين برنامه از كدامين قواعد علمى و عملى تبعيت مى كند و به چه ميزان با ريشه ها و زمينه هاى بروز اين نابهنجارى هماهنگى و همخوانى دارد.
۱۰ـ راهكار اجرايى آنان براى مهار و كنترل «ازدواج هاى اجبارى» چيست؟
۱۱ ـ اگر به اصلاح قوانين مربوط به زنان معتقدهستند، چگونه اين مهم را تحقق خواهدبخشيد و در راه تغيير يا اصلاح قوانين تا چه حد حاضر به پافشارى اصرار و پرداخت هزينه هاى لازم هستند.
نگاهى به سؤالات و چالش هاى فوق نشان مى دهد كه متأسفانه هيچيك از نامزدهاى انتخاباتى، هنوز با صراحت به اين چالشها پاسخ نگفته و يا اگر در جلسات خصوصى و داخلى ، قائل به رويارويى با اين چالشها بوده اند، طرح علنى آن را يا به مصلحت ندانسته و يا از اهميت كافى براى طرح در سخنرانى ها و ديدارهاى عمومى برخوردار ندانسته اند.
در مقابل، نامزدهاى انتخاباتى تا آنجا كه فرصت بوده و توانسته اند، هيچ فرصتى را براى طرح كليات و گشت و گذار در بين مفاهيم زيباى دفاع از حقوق زنان و قرض گرفتن فرهنگ غنى اسلام و ايران از دست نداده اند ، بدون آنكه بگويند خود به چه ميزان به اين مفاهيم غنى و زيبا، متعهد خواهند بود و ضمانت اجراى آنها براى رعايت اين تعهد در فرداى پس از پيروزى در انتخابات چيست! ترديدى نيست كه تعهد هريك از نامزدها و حاميان آنان به اجرايى كردن اين مفاهيم حقوقى ، جز با ارائه يك برنامه و سناريوى اجرايى امكان پذير نيست. به عبارت ديگر ، حتى اگر نامزدهاى انتخاباتى بطور مشخص تعهد و التزام خود را به پيگيرى سؤالات و چالش هاى اساسى زنان اعلام كنند ، اين تعهد و التزام ، اجراشدنى نخواهد بود، مگر آنكه يا خود نامزد انتخاباتى ، سناريوى اجرايى آن را ارائه كند و يا گروهها و احزاب حامى وى ، يك برنامه و دستورالعمل اجرايى و داراى جزئيات را براى پاسخگويى به سؤالات وچالش هاى مذكور ارائه نمايند.
متأسفانه روند موجود تاكنون نشان مى دهد كه ۱ـ نامزدها در سخنرانى ها و ديدارهاى خود به ذكر مفاهيم كلى بسنده كرده اند ۲ـ هيچ نشانه اى از اشاره خاص آنان به چالش هاى مصداقى وسؤالات روشن زنان وجود ندارد ۳ـ هنوز هيچ كانديدايى برنامه عملى خود را در حوزه مسائل زنان ارائه نكرده است ۴ـ هنوز ضمانت اجرايى مشخصى براى وفادار ماندن نامزدهاى انتخاباتى به شعارها و وعده هاى انتخاباتى خود ، بويژه در حوزه مسائل زنان ، در جامعه ما وجود ندارد و كانديداى خاصى را نمى توان به لحاظ حقوقى و قانونى ملتزم به ارائه اين ضمانت كرد و فقط ضمانت هاى اخلاقى وجود دارند كه براى پاسخگو كردن نامزدها در برابر رأى دهندگان و از جمله رأى دهندگان زن ، كافى به نظر نمى رسند.
مجموع اين وضعيت و ارائه شعارها و مفاهيم كلى از سوى نامزدهاى انتخاباتى و وجود تعداد اندكى از تشكل ها و نهادهاى غيردولتى نيرومند در حوزه زنان، بيانگر اين نگرانى است كه دراين دوره انتخابات رياست جمهورى نيز ، هريك از نامزدها پيش از رأى گيرى و در شرايطى كه به رأى زنان نياز دارند، بر ديدارهاى انتخاباتى خود با تشكل ها و گروههاى زنان افزوده و با شعارهاى كلى و بدون ضمانت تلاش كنند تا خود را مدافع حقوق زنان معرفى نمايند و آراى زنان را به خود اختصاص دهند. متأسفانه فقدان رابطه روشن بين نظام حزبى و نظام انتخاباتى كشور نيز باعث شده كه ميزان وابستگى نامزدها به احزاب ، بطور نهادينه شده و سيستماتيك ، غيرشفاف بوده ، امكان پيگيرى مطالبات و خواسته هاى زنان از طريق احزابى كه نامزدهاى موردنظر خود را حمايت مى كنند، اندك و در مواردى ناممكن به نظر برسد. امروزه در شرايط موجود، نه تنها زنان، بلكه ساير شهروندان نيز براى پيگيرى شعارها و مفاهيمى كه كانديداها در رقابتهاى انتخاباتى ، خود را بدانها متعهد و ملتزم نشان مى دهند، امكانات اندكى در اختيار دارند.
تجارب گذشته نيز نشان مى دهد كه نامزدها و كانديداها، در تفسير مصاديق وعده هاى خود، تنها مفسر موجود هستند و نهايت آنكه، مقيدترين آنها به وعده هايشان ، در شرايطى كه قادر به انجام تعهدات خويش در برابر زنان به عنوان نيمى از جمعيت كشور نباشند، زنان فقط مى توانند اميدوار باشند كه در انتخابات بعدى از فرد ديگرى حمايت كنند و اين در حالى است كه اين سيكل در حال تكرار است و نامزدهاى بعدى و بعدى نيز ضمانت اجرايى خاصى براى تعهداتشان در قبال حقوق زنان ارائه نمى كنند و يا نمى توانند ارائه كنند؛ هرچند در ماههاى اخير و در دوره نهم انتخابات رياست جمهورى ، برخى تشكل هاى زنان تلاش كرده اند تا خواسته ها و مطالبات زنان را به شكل مدون ترى ارائه كنند و در پى ضمانت هاى اجرايى كافى براى تحقق آنها برآيند.

فاضل قاسمى
نسل جديدى از زنان اصلاح طلب در كنار حكومت هاى خاورميانه شكل گرفته اند كه برداشت «اصلاحات از بالا» و با برنامه ريزى حكومتى را مطرح مى كنند. اكثر همسران رهبران جديد كشورهاى خاورميانه از اين الگو پيروى مى كنند. پس از درگذشت بسيارى از رهبران سنتى و كهنسال جهان عرب، اكنون رهبرانى جوان، قدرت را بدست گرفته اند كه زنان خود را تشويق مى كنند تا در فعاليت هاى اجتماعى حضور يابند و تصوير حكومت را نزد مردم به حكومتى اصلاح گر تغيير داده، مقبوليت و مشروعيت حكومت را نزد شهروندان افزايش دهند. در اردن، قطر، مصر و بسيارى ديگر از كشورهاى عرب، چنين نوعى از جنبش هاى اجتماعى زنان، با هدايت همسران رهبرانى چون حسنى مبارك در حال ايجاد و گسترش است. اين گزارش به بررسى جايگاه سوزان مبارك، همسر رئيس جمهورى مصر، در ايجاد چنين جنبشى در كشورش پرداخته است.
زنان در خاورميانه بخش مهمى از جامعه را تشكيل مى دهند و حضور آنان در مسائل ملى و منطقه اى، در نتيجه تحولات آموزشى و اقتصادى، به سرعت در حال رشد است؛ از اين جهت تغييرات اجتماعى و كاركرد حضور زنان در محيط كار، منزل، دادگاه و حوزه هاى سياسى، مشهود است. در واقع، زنان حكومت ها را مجبور ساخته اند در قرن  آينده، نقش، منزلت، استعداد و رهبرى زنان را مورد ارزيابى مجدد قرار دهند.
در حال حاضر، زنان نيمى از جمعيت خاورميانه را تشكيل مى دهند؛ آنها ديگر مانند گذشته منفعل نيستند، بلكه در تمامى سطوح اجتماع براى كار، ترقى، بهبود زندگى و قدرت و نفوذ سياسى، شركت و مبارزه مى كنند.
اما با همه اينها در جهان سوم، كمتر زنى توانسته است بدون منسوب بودن به يكى از دولتمردان، از پله هاى قدرت بالا برود. البته اين مسأله را بايد در توسعه نيافتگى فرهنگى، اجتماعى و سياسى جستجو كرد، چرا كه در جوامع توسعه يافته، ورود زنان به عرصه سياست و پيشرفت آنان، عموماً بر اساس بهره بردن از روابط و نسبت هاى خانوادگى و فرآيندهاى غيرسياسى صورت نمى گيرد.
با اينكه سير مشاركت سياسى زنان در جهان رو به افزايش و گسترش است، اما هنوز سهم زنان در دنياى سياست، ۲ درصد است.
جالب اينجاست كه حضور جدى زنان در سياست در جهان مدرن و قرار گرفتن آنان در رأس دولت ها، از جهان سوم و قاره آسيا آغاز شده است. اندونزى اولين كشور مسلمان به شمار مى آيد كه يك زن رياست جمهورى آن را به عهده گرفته است.
البته نبايد ظهور نسل جديد از رهبران سياسى در منطقه خاورميانه را ناديده گرفت، زيرا به دنبال آن، زنان نسل جوان سران خاورميانه از جمله كشورهايى چون سوريه، اردن، بحرين، قطر و امارات تحولى جدى در عرصه زنان در اين جوامع به وجود آورده اند كه تشكيل «كنفرانس زنان عرب در قاهره» از دستاوردهاى آن بوده است كنفرانسى كه توانسته نقشى بسزا در تغيير قوانين و برداشت هاى حقوقى از حق زن در اين كشورها ايجاد كند.
يكى از اين زنان كه نقشى مهم در تحولات جامعه زنان عرب داشته سوزان مبارك همسر رئيس جمهورى مصر است.
سوزان مبارك در سال ۱۹۴۱ در منطقه «الهنيا» در مصر به دنيا آمد. وى تحصيلات ابتدايى خود را در مدرسه سانت كلير مصر جديد و تحصيلات متوسطه اش را در قاهره گذراند.
سوزان براى ادامه تحصيل به دانشگاه آمريكايى قاهره رفت و موفق شد در سال ۱۹۷۷ ليسانس علوم سياسى و در سال ۱۹۸۲ ليسانس جامعه شناسى از اين دانشگاه اخذ كند.
ثمره ازدواج سوزان با حسنى مبارك، دو پسر بنام هاى جمال و علاء است.
سوزان مبارك از همان دوران جوانى، پيش از اينكه همسر رئيس جمهور مصر شود، علاقه بسيار به فعاليت هاى اجتماعى داشت. وى در سال ۱۹۷۷ مؤسسه اى به نام «جمعيت حمايت كامل» فعال در زمينه ارائه خدمات گوناگون اجتماعى، فرهنگى و سلامتى به دانش آموزان را بنيان نهاد. همسر رئيس جمهور مصر تاكنون جوائز بين المللى بسيارى دريافت كرده است.
وى به عنوان اولين زن عرب موفق به دريافت جايزه «موريس بات» ويژه مديريت يونيسف شده است. همچنين از سوى كتابخانه كنگره آمريكا، به عنوان رئيس بين المللى كتابخوانان كوچك برگزيده شده و اولين رئيس و بنيانگذار كميته بين المللى يونيسف در اسكندريه مصر بوده است. برگزارى بزرگترين جشنواره فرهنگى خاورميانه، با عنوان«مطالعه براى همه» از ديگر اقدامات سوزان است. سوزان مبارك يكى از عوامل اصلى تشكيل «كنفرانس زنان عرب» و اولين رئيس آن نيز بوده است. سوزان توجه زيادى به مسائل اجتماعى، فرهنگى و اقتصادى كودكان، به ويژه كودكان ناتوان ذهنى و جسمى و بى سرپرست دارد.
اين مسأله در صدر فعاليت هاى اجتماعى سوزان قرار دارد و كانون اصلى توجه او به شمار مى آيد از همين روست كه وى ارتباطى تنگاتنگ با مؤسسات خيريه فعال در اين زمينه دارد.
همسر حسنى مبارك مى گويد، سخت ترين لحظه زندگى ام زمانى است كه نامه هايى مانند نامه پدرى كه توان تهيه پول عمل پيوند كبد دختر ۹ساله اش را ندارد، به دستم مى رسد. وى معمولاً بيشتر اوقات، به ديدار بچه هاى معلول مى رود. زمانى كه سوزان مشكلات فراوان اقتصادى اين بچه ها را مى بيند، به گفته خودش وجدانش دچار شوك مى شود.
يكى از اقدامات مهم بانوى اول مصر، تشويق به تصويب قانون اعطاى تابعيت به فرزندانى بود كه نتيجه ازدواج يك زن مصرى با مرد غير مصرى هستند.
زنان مصر، همانند بيشتر زنان ديگر كشورهاى عربى، از مشكلات متعدد در عرصه هاى اجتماعى، اقتصادى و حقوقى رنج مى برند، كه بخش عمده آن به تفكرات سنتى رايج و حاكم بر جامعه آن كشور برمى گردد. در اين زمينه سوزان مبارك، به عنوان رئيس شوراى ملى زنان مصر، كه به تعبير خودش پارلمان زنان مصر محسوب مى شود، نقش بسزايى در تغيير وضعيت زنان مصر و تحول جدى در عرصه هاى مختلف حضور زنان در جامعه داشته است. ارتباط گسترده سوزان با تشكل هاى مختلف زنان مصرى از يك طرف و از سويى ديگر، ارتباطش با رأس قدرت، به عنوان همسر رئيس جمهور موجب شده است كه وى در بهبود شرايط عمومى زنان مصر نقشى پررنگ داشته باشد.
افزايش تعداد زنان تحصيل كرده و شاغل در رده هاى بالاى ادارى و دانشگاهى، موفقيت بزرگى براى زنان مصر به شمار مى رود.
تشكل ها و انجمن هاى زنان مصرى به موفقيت هايى چشمگير دست يافته اند، كه اين امر راه ورود زنان مصرى به هرم قدرت را نيز تا حدودى هموار كرده است.
زنان مصرى توانسته اند موانع بسيارى را كه مانع دستيابى آنان به حقوقشان بوده، از سر راه بردارند.
مثال بارز آن، شركت فعال و گسترده زنان در انتخابات پارلمان مصر بود كه على رغم ناكامى آنها صرف حضور قابل ملاحظه شان در آن، تأثير گذارى چشمگير داشته است. سوزان در توجيه اين ناكامى مى گويد، علت كمى حضور زنان در پارلمان مصر مشكل آئين نامه اى حزب حاكم است، به اين معنى كه آنها ناچارند تنها كانديداهايى را برگزينند كه به موفقيت آنها اطمينان داشته باشند؛ چون رقابت آنقدر بالاست كه حزب جرأت ريسك نمى كند. وى مى افزايد، با اين همه ما در شوراى ملى زنان توانسته ايم خواسته هايمان را به گوش دولتمردان برسانيم؛ و از دستاوردهاى آن، امتيازات گسترده اى است كه براى زنان در برنامه پنج ساله بسيارى از وزارتخانه ها در نظر گرفته شده است.
سوزان مبارك از ساعت ۳۰:۷ صبح فعاليت روزانه اش را با مطالعه جرايد در حين صبحانه، شروع مى كند.
شركت در جلسات و ديدارها و ملاقات هايش از ۳۰:۱۰ صبح شروع مى شود و تا ساعت ۳ بعدازظهر، ادامه مى يابد.
پس از آن، ناهار را با حسنى مبارك و نوه هايش مى خورد و مجدداً كار را از ساعت ۶ شروع مى كند و در ساعت ۳۰:۱۰ شب به پايان مى برد. وقت خواب او ساعت ۱۱ شب است.
سوزان مبارك نسبت به ناميدن خود به عنوان «بانوى اول مصر» حساسيت دارد. او ترجيح مى دهد با نام اصلى و يا همسر رئيس صدايش كنند و مى گويد: «زمانى كه بچه ها مرا در خيابان «مامان سوزان» صدا مى كنند از خوشحالى بال درمى آورم و مى خواهم پرواز كنم.»
او از اين كه همسر رئيس جمهور مصر است، خوشحال است، اما معتقد است كه اين موقعيت سختى ها و محاسن خاص خودش را دارد.
ولى تأكيد مى كند كه من اين زندگى را پيش از اينكه با حسنى مبارك ازدواج كنم و او رئيس جمهورى مصر شود، در فعاليت هاى حزبى، انتخاب كرده بودم و انسان اگر تعهد كارى داشته باشد، كارها خيلى سخت نيست. اين سخن سوزان، درست برخلاف نظر دانيال ميتران همسر رئيس جمهور فقيد فرانسه است. دانيال از اين كه بانوى اول فرانسه بود، هميشه رنج مى برد، او معتقد بود تمامى ابراز احساسات مردم، چه زمانى كه ترا تحسين و چه زمانى كه تو را محكوم مى كنند، همگى آنى و زودگذر است؛ مردم همه چيز را زود فراموش مى كنند.
سوزان نقش مادرى را بيش از هر نقش ديگرى دوست دارد. او از اينكه مادر است، خيلى بيشتر از زن اول مصر بودنش لذت مى برد. از همين رو در بزرگ كردن نوه هايش دخالت مستقيم دارد.
او موبايل را آزاردهنده ترين وسيله مى داند و تحت هيچ شرايطى علاقه ندارد چنين وسيله اى را داشته باشد. برخلاف او، حسنى مبارك تلفن همراهى دارد كه براى يك لحظه هم از صدا نمى افتد.
سوزان مبارك مى گويد، اگر عصاى جادويى داشتم، كارى مى كردم تا عامل عقب ماندگى ما، يعنى بى سوادى، از بين برود. قابل يادآورى است كه نيمى از زنان مصر بى سوادند. وى در رابطه با كمك گرفتن در برخى مسائل از حسنى مبارك مى گويد، در بسيارى از موقع، وقتى در پيشبرد مسائل مربوط به زنان و كودكان به مشكل برمى خورم، به حسنى مبارك پناه مى برم.
از كارهاى دشوار براى او، رساندن اخبار و تحليل هاى ناخوشايند رسانه ها از مصر به گوش همسرش است؛ اما اين كار را وظيفه خود مى داند.
و اصلى ترين نگرانى و دل مشغولى او خطراتى است كه حسنى مبارك را در زمينه هاى داخلى، عربى و خاورميانه تهديد مى كند. او دوستى نزديك و صميمانه اى با ديگر همسران سران عرب دارد: شيخه فاطمه (همسر امير متوفى امارات)، شيخه سبيكه (همسر پادشاه بحرين)، ملكه رانيا (همسر پادشاه اردن)، اسماء اسد (همسر رئيس جمهور سوريه)، ليلى بن على (همسر رئيس جمهور تونس)، اندريه لحود (همسر رئيس جمهور لبنان) از اين جمله اند. وى نسل جديد ملكه ها و زنان اول عرب را كه همگى تحصيل كرده و دنيا ديده هستند، عاملى مهم براى ترسيم آينده بهتر براى زنان عرب مى داند.
سوزان مبارك بسيار علاقمند است كه خاطرات خود را از كاخ جمهورى به رشته تحرير درآورد، اما كمبود وقت را مانع اصلى اين مسأله مى داند اما آيا سوزان مبارك همسر رئيس جمهورى مصر و زن اول اين كشور، دستى در سياست دارد يا خير؟
خود سوزان معتقد است آنچه تاكنون از مصائب دنياى سياست به سر خانواده اش آمده، كافى است؛ سياست جولانگاه خطرات و سختى هاست و كار هر كسى نيست كه وارد اين عرصه شود.
وى مى گويد، من مخالف حضور جمال و يا علاء، فرزندانم در عرصه سياست هستم.
اما شواهد و اخبارى كه از درون كاخ جمهورى در قاهره به بيرون درز كرده است، همه نشان از تلاش گسترده سوزان براى به قدرت رساندن جمال دارد.
گفته مى شود، سوزان مبارك لابى و شبكه رايزنى گسترده اى براى فراهم آوردن شرايط براى به قدرت رسيدن فرزندش تشكيل داده است. و حتى در اين زمينه از نفوذ اجتماعى خود نيز بهره جسته است.
سوزان مبارك همه جا فرزندش را از عوامل اصلى احقاق حقوق زنان در مصر معرفى كرده است و مى خواهد از اين پشتوانه نيز براى جمال استفاده كند. اين روزها تمامى رسانه هاى مصر و منطقه به دنبال جانشين مبارك هستند.
سوزان مبارك گفته است، يكى از آرزوهاى او رفتن به يك مرخصى طولانى به همراه تمامى اعضا خانواده اش به يك منطقه كوهستانى، به دور از هياهوهاى سياسى، كاغذ، تلفن و مسؤوليت  است.
اما آيا واقعاً سوزان خواهان تحقق اين آرزوى خود است؟!