Iran Newspaper

برگرفته از گنجينه قصه هاى پريان
گردآورى از هيلدا باسول
مترجم: منصوره كمرى
در زمان هاى خيلى دور، دختر زيبايى به نام راپانزل زندگى مى كرد كه موهاى طلايى خيلى بلندى داشت. وقتى راپانزل خيلى كوچك بود، يك جادوگر بدجنس اون رو از پدر و مادرش دزديده و در برج بلندى وسط جنگلى پهناور زندانى كرده بود. برج هيچ پلكان و يا درى نداشت، فقط در بلندترين نقطه اون پنجره كوچكى به چشم مى خورد، وقتى جادوگر مى خواست داخل برج بشه پايين اون مى ايستاد و فرياد مى زد: «راپانزل، راپانزل، موهاتو بنداز پايين!» و اونوقت راپانزل گيس بافته طلايى رنگش رو پايين مى انداخت و جادوگر مى توانست از اون بالا بره و داخل برج بشه. راپانزل خيلى تنها بود و معمولاً آهنگ خيلى غم انگيزى مى خوند تا گذر زمان رو فراموش كنه.
يك روز شاهزاده جوانى از كنار برج مى گذشت كه با شنيدن صداى زيباى راپانزل فوراً دلباخته اون شد و تصميم گرفت هر طور شده با صاحب صدا ملاقات كنه ولى هر چى اطراف برج گشت، راهى به درون اون پيدا نكرد. پس با نااميدى اون جا رو ترك كرد ولى از اون به بعد هر روز به نزديكى برج بر مى گشت تا به صداى زيبا گوش بده. يك روز وقتى نزديك برج مى شد جادوگرى رو ديد كه پايين اون ايستاده، شاهزاده پشت درخت ها قايم شد و نگاه كرد. جادوگر فرياد زد: «راپانزل، راپانزل، موهاتو بنداز پايين!» و بعد با تعجب ديد كه يك دسته موى بافته به پايين انداخته شد و جادوگر از اون بالا رفت.
شاهزاده روز بعد به برج برگشت و تا نزديكى هاى غروب صبر كرد، سپس فرياد زد: «راپانزل، راپانزل، موهاتو بنداز پايين.»
راپانزل طبق معمول دسته موى بافته اش رو به پايين انداخت و شاهزاده از اون بالا رفت. راپانزل با ديدن شاهزاده اولش خيلى ترسيد ولى بعد كه شاهزاده جوان با مهربانى صحبت كرد ترسش از بين رفت. شاهزاده گفت كه دلباخته اون شده و مى خواد باهاش ازدواج كنه. راپانزل با ناراحتى جواب داد: «اما من چطور مى تونم از اين برج بيرون بيام؟» شاهزاده گفت: «دفعه بعد من يك طناب خيلى بلند ميارم. ناراحت نباش. من كمكت مى كنم كه پايين برى و هر دو سوار اسبم مى شيم و به طرف قصر من فرار مى كنيم و ديگه هيچ وقت دست جادوگر بدجنس بهت نمى رسه.»
حالا ديگه صداى راپانزل غمگين نبود بلكه با خوشحالى آواز مى خوند و منتظر شاهزاده بود كه برگرده. اما افسوس كه جادوگر پير، شاهزاده رو هنگام پايين اومدن از برج ديد و حدس زد كه اون تصميم داره راپانزل رو با خودش ببره، پس خيلى عصبانى شد و به بالاى برج رفت و موهاى راپانزل رو با قيچى بزرگى زد و با عصبانيت گفت: اى دختر احمق. ديگه هيچ وقت شاهزاده مهربونتو نمى بينى و بعد راپانزل رو در جنگل تاريك رها كرد و خودش در برج مخفى شد تا زمانى كه شاهزاده برگشت و فرياد زد: «راپانزل، راپانزل موهاتو بنداز پايين!»
جادوگر كه منتظر اين لحظه بود يك سر موى بافته رو به پايين انداخت و سر ديگرش رو محكم به دست گرفت شاهزاده به بالاى برج اومد اما به جاى راپانزل جادوگر بدجنس با قيافه ترسناكش به اون زل زده بود جادوگر فرياد زد: ها! اومدى راپانزل رو با خودت ببرى؟ كورخوندى! ديگه هيچ وقت اون رو نمى بينى بعد دسته موى بافته رو ول كرد و شاهزاده از پنجره برج به پايين پرت شد. از شانس بد پايين برج پر از بوته هاى خاردار بود و همين كه شاهزاده به زمين افتاد يكى از خارها به چشمهاش فرو رفت و كور شد... شاهزاده نمى توانست قبول كنه كه راپانزل رو براى هميشه از دست داده و با اينكه چشمهاش نمى ديد، به دنبال اون به راه افتاد و با اسبش در جنگل مى تاخت و از همه سراغ اونو مى گرفت ولى هيچ كس ازش خبر نداشت. تا اينكه يك روز هنگامى كه در سايه درخت بزرگى استراحت مى كرد، صداى آوازى به گوشش رسيد. شاهزاده سرش رو برگردوند و سعى كرد بفهمه صدا از كدوم سمت مى آد. صاحب صدا كسى جز راپانزل نمى تونست باشه، پس فرياد زد: «راپانزل. راپانزل!»
راپانزل ديگه حالا توى جنگل زندگى مى كرد ولى هنوز به ياد شاهزاده جوانش بود و مثل هميشه با صداى غمگينش آواز مى خوند، ناگهان متوجه شد كسى اونو صدا مى زنه، به سمت صدا رفت و با ديدن شاهزاده با خوشحالى به سمت اون دويد و... اما وقتى فهميد شاهزاده نمى تونه ببينه خيلى ناراحت شد و گريه كرد و دو قطره اشكش تو چشم هاى شاهزاده ريخت. ناگهان شاهزاده احساس كرد چشمهاش خوب شده و مى تونه دوباره ببينه!
شاهزاده راپانزل رو سوار اسب سفيدش كرد و با هم به سمت قصر اون راه افتادند و تا آخر عمر به خوشى كنار هم زندگى كردند.