گروه بين الملل ـ مجمع ملى عراق اوليه جلسه خود را اوايل ماه مارس (اسفند) برگزار مى كند.
به گزارش خبرگزارى فرانسه، «يونادم غنا» از جنبش دموكراتيك آشورى هاى عراق گفت كه به محض مشخص شدن تكليف رئيس جمهور و معاون وى، اولين جلسه مجمع با حضور تمامى اعضا برگزار مى شود.
وى افزود: كردها خواهان رياست جمهورى عراق هستند و بر اين امر پافشارى مى كنند. انتخاب رئيس جمهور و دو معاون وى بايد به تصويب دو سوم نمايندگان مجمع برسد.
رئيس جمهور و دو معاون وى كه شوراى رياست جمهورى را تشكيل مى دهند، بايد نخست وزير را معرفى كنند كه دولت وى نيز بايد از تصويب مجمع ملى بگذرد.

صباح زنگنه
در فرهنگ عامه، دو نوع صدا بر مى خيزد: صداى پيروى از آنچه مرسوم و معهود است، و صداى ابداع و نوآورى كه به پرسشگرى در مورد واقعيتها دعوت مى كند و در راه علم و آگاهى افزونترى حركت مى كند. با اين همه، فرهنگ عامه، تهى از شناخت و علم نيست. به عنوان مثال، سيره و داستانهايى كه در فرهنگ عامه وجود دارد، مملو از شناخت تاريخى، جغرافيايى، انسان شناسى و جهانهاى تخيلى و ايده آليستى است كه موضوع ذوق و شوق و آرزوهاى انسان مى باشد.
اين عناصر فرهنگى، همواره در جلسات و جمعهاى مردمى و شب نشينى ها، مطرح مى شود و راهى به سوى مبادله شناخت تاريخى با احكام و مقررات مربوط به عرفهاى اجتماعى، مى گشايد. بسيارى از داستانها، شأن و مقام «علم و معرفت» را بالاتر از «مال و دارايى مادى» مى برد. احترامى كه فرزندان جوامع مردمى براى «نوشتن» و «نويسنده» و «سوادآموز» قائلند، به بهترين وجه در مراسم فارغ التحصيلان «مكتب خانه ها» و «قرآن آموخته ها» و ... مى يابيم.
\ گشايش فرهنگى، از همسان سازى تاكنش و واكنش خلاق:
فرهنگ عربى، در ممارست تاريخى خود، يك نظام فرهنگى بسته، تشكيل نداده؛ بلكه همواره در مقاطع تاريخى بزرگ، از توان بالايى در انفتاح و رشد و از خودگذشتگى برخوردار بوده است. برهمين مبنا بود كه تجربه هاى ديگر ملل پذيرفته شده و آنها را در معارف و نظامها و زندگى خود، عليرغم صفات اختلاف و تمايزى كه نسبت به ديگران داشته، ادغام كرده است.
در دو مقطع تاريخى بزرگ، دو تجربه جاى يادآورى دارد: نخست، عصر تدوين علمى و تلاقى با تمدن و علوم يونانى و وارد كردن آن علوم، بويژه در دو قرن سوم و چهارم هجرى (نهم و دهم ميلادى) است. آقاى «وارطان گريگوريان» ، از متفكران معاصر مى گويد: «عباسيها به ترجمه، اكتفا نكردند بلكه به جمع آورى معارف و علوم پرداختند و بر آنها افزودند. به نحوى كه اين دوره اسلامى، حقيقتاً، ظرف ذوب كردن فرهنگها، اديان، آموختن ها وعلوم مختلف بود. دوره اى كه تمدنهاى بزرگى آفريد و برتمدنهاى ديگر از چين تا آفريقا، آثار شگرفى برجاى گذاشت.»
دوم، زمان تلاقى جهان عرب معاصر با تمدن غربى و بازشدن درها به سوى علوم و ادبيات و آشنايى با چهره هاى فرهنگ غربى، از اوايل قرن نوزدهم است. محصول اين تلاقى، تجديد و تجدد در ميراث فرهنگى عربى كه از تاريخ سر زده و به آينده رو كرده، و از وسايل مدرنيته مقادير انبوهى برداشته وتوليدات پربارى در همه بخشهاى معرفت و علوم و هنر و ادبيات و فناورى به دست آورده است.
اما فرهنگ عربى، همانند ساير فرهنگها، خود را در برابر مشكلات جهانى و يكپارچه سازى فرهنگى و تنوع فرهنگها و شخصيتهاى فرهنگى، در برابر مشكلات «خويشتن» و «ديگرى» ؛ در برابر مشكل «شخصيت تمدنى» و مفاهيم و اصطلاحات و مسائل ديگرى يافته است و همراه با آن، تراوشهاى نگرانيها و واهمه ها، و خطرهايى كه در روان فرزندان خود موج مى زند، احساس مى  كند. واهمه ها و دغداغه هاى انقراض زبان و هويت، يا «پلاسيده شدن» هويت و ذوب شدن آن، اين دغدغه ها شاخصى شده است كه خود را بر تفكر و انديشه و فرهنگ عربى تحميل مى كند و از آنها گريزى نيست.
و در حقيقت، فرهنگ عربى، راهى ندارد جز اينكه وارد اين تجربه جهانى جديد شود چرا كه فرهنگ عربى نمى تواند در پيله خود پنهان شود و تنها از گذشته و تاريخ و فرهنگ موروثى تغذيه نمايد، آنهم در جهانى كه نيروهاى پيروز آن، تمامى اركان جهان را تسخير كرده و اشكال گوناگون معرفت و سلوك و زندگى و مصنوعات و نو آوريها را توليد مى كند. شكى نيست كه برخى از جريانها در لابلاى اين فرهنگ و جود دارند كه سياست رد و تجاهل و درپيله خود فرورفتن و دشمنى با مجموعه آورده هاى فرهنگ جهانى و غربى از جمله ارزشها و انديشه ها و ممارستهاى آن را، در پيش گيرند. اين سياست شايد از بعضى وجوه، قابل توجيه باشد، اما سياست «عدم تعامل» به جايى نخواهد رسيد، مگر تضعيف بنيه فرهنگى عربى و ناچيز شدن آن و نه تقويت و رشد آن.
علاوه بر آن، فرهنگ جهانى وجوه معرفتى، علمى و فناورى غير قابل انكارى دارد. تعامل با اين فرهنگ جهانى و دريافت و اجرا و مراجعه و نقادى و بررسى آن، يكى از اسباب توليد دانش و ابداع خواهد بود.
اين نوع كنش و واكنش ها، همچنان ادامه دارد، عليرغم دو نوع سياست منفى كه وجود دارد: سياست هيمنه وسلطه فرهنگى بر ديگران و سياست درگيرى و جنگ و خصومت فرهنگى و تمدنى.

در حالى كه عزاداران عراقى در سوگ امام حسين (ع) و يارانش در دهمين روز محرم به عزادارى و سوگوارى پرداخته بودند، هشت عمليات انتحارى در بغداد ۵۵ شهيد و بيش از ۱۳۰ زخمى برجاى گذاشت.
به گزارش ايسنا به نقل از آسوشيتدپرس، اين در حالى است كه طى روزهاى گذشته نيز ۹۱ نفر در اين ناآرامى ها جان خود را از دست داده  بودند. شبه نظاميان عراقى روز شنبه براى دومين سال متوالى در روز عاشورا به عزاداران حسينى حمله ور شدند.
در حالى كه اكثريت شيعه براى اولين بار در تاريخ عراق كنترل اين كشور را در دست گرفته اند، دولت موقت و سياستمداران شيعه سوگند ياد كردند كه نمى گذارند اين درگيرى ها عاملى براى ايجاد جنگ داخلى در عراق شود.
موفق الربيعى مشاور امنيت ملى دولت موقت عراق، به آسوشيتدپرس گفت: اين عمليات هاى انتحارى، تلاش براى ايجاد يك جنگ مذهبى در عراق است. عراقى ها اجازه نمى دهند چنين امرى اتفاق بيفتد. عراقى ها متحد خواهند شد و نمى گذارند جنگ فرقه اى در اين كشور آغاز شود.
وى افزود: تروريست هايى كه در مساجد شيعه و مكانهاى مقدس در عاشورا بمبگذارى كرده اند و خود را مسلمان مى دانند، در حقيقت تروريستهايى هستند كه تنها با ايجاد جنگ و ناآرامى فرقه اى، خون بيشترى از مسلمانان را بر زمين مى ريزند.
همزمان با از سرگيرى درگيرى ها در عراق، يك هيأت پنج نفره از كنگره آمريكا از جمله هيلارى كلينتون، همسر رئيس جمهورى سابق آمريكا با مقامات دولت عراق در منطقه سبز در بغداد ديدار كردند.
كلينتون به خبرنگاران گفت: در حقيقت شما اين عاملان عمليات هاى انتحارى را در حالى مشاهده مى كنيد كه مردم به دعا و سوگوارى مشغولند. اين امر نشانه اى از شكست اين افراد است. يكى از اعضاى برجسته مجلس اعلاى انقلاب اسلامى عراق اعلام كرد: اين حملات نمى تواند تفرقه اى ميان شيعه و اقليت سنى ايجاد كند.
در همين حال، «سيد عبدالعزيز حكيم» ، رئيس مجلس اعلاى انقلاب اسلامى عراق با سخنرانى در جمع عزاداران حسينى در بغداد گفت:  من از همه عراقى ها مى خواهم متحد شوند. به همه اطمينان مى دهم ما خواستار اتحاد و حفظ كشور هستيم. ما مى خواهيم همه شهروندان در امان باشند و بدون استثنا از عدالت و برابرى بهره ببرند.
وى خطاب به عزاداران كه فريادهاى «الله اكبر» و «ياحسين ياحسين» سر داده بودند، گفت: ما مى خواهيم همه در بازسازى عراق مشاركت داشته باشند. ما خواهان سيستمى هستيم كه به همه مردم عراق حق يكسان بدهد. ما اين سخنان را همواره خواهيم گفت. تك قطبى كردن عراق يا تصميم گيرى براى ديگران حق هيچ گروه خاصى نيست.

گروه بين الملل ـ «جورج بوش» رئيس جمهورى آمريكا در سفر ۵ روزه خود به ۳ كشور اروپايى آلمان، بلژيك و اسلواكى خواهان فائق آمدن بر مشكلات آمريكا و اروپا و جذب همراهى هاى بيشتر اروپا با سياست هاى خود خواهد شد.
به گزارش «سى.ان.ان» اين سومين سفر اروپايى بوش پس از انتخاب مجدد او در نوامبر سال گذشته است. رئيس جمهورى آمريكا پيش از آغاز سفر خود گفت: آمريكا و اروپا ستون هاى جهان آزاد هستندو رهبران دو سوى آتلانتيك مى دانند كه اميد به صلح در جهان، به اتحاد مداوم ملل آزاد بستگى دارد. بوش قرار است در سفر خود با رؤساى اتحاديه اروپا، آلمان، بلژيك، اسلواكى، فرانسه، انگليس، ايتاليا، روسيه و اوكراين ديدار كند. اكثر اين ديدارها روز سه شنبه (فردا) در مقر اتحاديه اروپا در بروكسل انجام مى گيرد.
رئيس جمهورى آمريكا در مورد روابط كشورش با فرانسه وژاك شيراك رئيس جمهورى آن كشور گفت: زمان آن رسيده است كه اختلافات را كنار بگذاريم و به طرف زمينه هايى حركت كنيم كه مى توانيم در آنها با هم همكارى كنيم. بوش اميدوار است در سفر به اروپا بتواند سران اين قاره را به حضور بيشتر در عراق ترغيب كند. به جز عراق، بحران خاورميانه، ايران و مبارزه با تروريسم موضوعات مورد بررسى بوش با سران اروپا خواهند بود.
در اين حال، «خوزه مانوئل باروسو» رئيس كميسيون اروپايى در اين ارتباط گفت: فكر مى كنم جورج بوش در تماس هاى شخصى اش بهتر از آنچه در تلويزيون مشاهده مى شود، باشد و رهبران اروپايى بتوانند اين فرصت را به دست آورند كه نظر رهبر آمريكا را در نشست ناتو واتحاديه اروپا در بروكسل جلب كنند.
باروسو، نخست وزير سابق پرتغال و از حاميان بوش در جنگ عراق گفت: موضع ما همكارى با يكديگر در چارچوب نهادهاى بين المللى است چرا كه در سايه همكارى با يكديگر، جهان، مكان بهترى خواهد بود.
وى تأكيد كرد كه اروپا نيازمند اتحاد بيشتر در سياست هاى خارجى براى جدى گرفته شدن از جانب آمريكاست.
باروسو گفت: فكر مى كنم آمريكايى ها مراقب اروپايى ها هستند و مى خواهند ببينند كه آيا اروپا مى تواند يك شريك جهانى باشد يا نه.

حزب الله لبنان در پى بوجود آمدن فضاى بحرانى ناشى از ترور «رفيق حريرى» عليه حضور نيروهاى سوريه در لبنان، سعى در كاهش تنش موجود دراين كشور دارد.
به گزارش سى.ان.ان «سيدحسن نصرالله» رهبر حزب الله در سخنرانى خود در جريان مراسم عاشورا از هم صدايى با ساير مسؤولان اين كشور براى در خواست خروج نيروهاى سوريه از لبنان خوددارى و خاطر نشان كرد كه آتش اين نيروها به سوى اسرائيل و آمريكا است.
وى از سياستمداران لبنانى خواست كه اختلافات خود را از طريق گفت وگو حل و فصل و از ملتهب ساختن بيشتر و تنش اجتناب كنند.

گروه بين الملل ـ ماجرا از جلسه ويژه مخالفان سوريه در هتل «بريستول» بيروت شروع شد. حدود ۲ ماه قبل «وليد جنبلاط» ، «رفيق حريرى» و برخى از سران مارونى ها در هتل بريستول گردهم آمدند تا يك نهضت ضد سورى در جهت سرنگون كردن دولت «اميل لحود» را سازماندهى كنند.
«امين جميل» رئيس جمهورى پيشين و «ميشل عون» ژنرال فرارى مقيم پاريس نيز از اين نشست حمايت كردند. شركت كنندگان در نشست هتل بريستول، هدف خود را پيروزى در انتخابات پارلمانى ارديبهشت ماه آينده قرار دادند.
\چرا انتخابات پارلمانى؟
سيستم سياسى لبنان به گونه اى است كه رئيس جمهور با آراى غير مستقيم مردم، يعنى توسط نمايندگان پارلمان برگزيده مى شود. چند ماه قبل كه مجلس لبنان تصميم گرفت رياست جمهورى لحود را تمديد كند، مخالفان وى و سوريه نداى اعتراض سر دادند و اين اقدام را مخالف قانون اساسى دانستند. آمريكا و فرانسه نيز با طرح قطعنامه ۱۵۵۹ در شوراى امنيت خواستار خروج نيروهاى سورى از لبنان شدند و با تمديد دوران رياست جمهورى لحود مخالفت كردند. اما لحود دوباره به اين سمت انتخاب شد و حتى يكى از نمايندگان پارلمان يعنى «مروان حمده» كه مخالف اين تصميم گيرى بود، در پى انفجار اتومبيلش تا يك قدمى مرگ رفت.
مخالفان سوريه و سيستم سياسى كنونى لبنان كه در هتل بريستول گردهم آمده بودند، اميدوار بودند على رغم تمامى اختلافاتى كه با يكديگر داشتند، جبهه اى واحد براى پيروزى در انتخابات پارلمانى آتى تشكل دهند و از طريق پيروزى در انتخابات پارلمانى، قانون اساسى را تغيير دهند و رئيس جمهور مورد حمايت سوريه را نيز از قدرت به زير بكشند.
\ جبهه نامتحد معارضه
آنچه معارضه ضد سورى در لبنان خوانده مى شود و اكنون پس از مرگ رفيق حريرى توسط مارونى ها، وليد جنبلاط و دستياران حريرى اداره مى شود، ملغمه اى از تفكرات سياسى و حتى مذهبى و قومى است كه تنها وجه مشترك آنها تلاش براى اخراج نيروهاى سوريه از لبنان و خارج ساختن حكومت و ساختار سياسى در بيروت از نفوذ دمشق است. پس از مرگ حريرى، فراكسيون پارلمانى وابسته به وى در پارلمان هنوز يكى از اركان معارضه ضد سورى به شمار مى رود. اين فراكسيون كه در پارلمان ۱۲۸ نفره لبنان داراى ۲۵ كرسى است و يكى از قوى ترين فراكسيون ها به شمار مى رود، به فراكسيون «اراده بيروت» مشهور است. در آخرين نشست مهم معارضه ضد سورى كه جمعه شب گذشته برگزار شد، «سمير فرنجيه» از همين فراكسيون اداره كننده واقعى كنفرانس مطبوعاتى بود؛ كنفرانسى كه خواستار تشكيل كميته تحقيق بين المللى تحت نظارت سازمان ملل متحد براى بررسى قتل حريرى شد.
در اين كنفرانس، ضلع ديگر معارضه را وليد جنبلاط رهبر دروزيهاى لبنان تشكيل مى داد. جنبلاط همواره يك سياستمدار غير قابل كنترل براى سورى ها بوده است. جنبلاط دلايل محكمى براى مخالفت با سوريه دارد و مهم ترين آن، به حاشيه رانده شدن وى و حزبش در دو دهه اخير يعنى دوران طلايى نفوذ سوريه در لبنان بوده است. در شرايطى كه رئيس جمهور در دو دهه اخير از بين مارونى هاى نزديك به سوريه انتخاب شده (الياس هراوى و اميل لحود) و نخست وزيرى در اختيار حريرى يا رشيد كرامى بوده و رياست مجلس نيز به نبيه برى رهبر حزب شيعى امل واگذار شده است. دروزى ها بويژه جنبلاط به عنوان رهبر آنها هيچ سمت مهمى را در اختيار نداشته اند و اكنون قتل حريرى بهانه لازم را براى طرح مجدد جنبلاط در عرصه سياست لبنان مطرح كرده است. او كه سالها در حاشيه بوده است، اكنون تلاش دارد خود را به عنوان رهبر معارضه مطرح كند، معارضه اى كه مارونى هاى مخالف سوريه نيز به همين دليل بدان پيوسته اند.
در رأس مخالفان مارونى سوريه، حزب كتائب به رهبرى «كريم بقرادونى» قرار دارد. حزب كتائب كه در اوايل دهه ۸۰ ميلادى به رهبرى «پى ير جميل» و با حضور «امين  جميل» و «بشير جميل» دو فرزند وى، يكى از قدرتمندترين احزاب لبنان به شمار مى رفت، حتى پس از ترور «بشير جميل» توانست رياست جمهورى را توسط امين جميل در اختيار گيرد و سورى ها نيز مدتى به ناچار حضور اين حزب را در قدرت تحمل كردند. اما بعدها كه ميشل عون جانشين خودخوانده جميل توسط ارتش سوريه سركوب شد و در سلسله تحولاتى «الياس هراوى» رئيس جمهور شد و حريرى نيز براى فراهم كردن فضاى فعاليت اقتصادى به همكارى با سورى ها روى آورد، حزب كتائب حاشيه نشين و منزوى شد.
اكنون مارونى هاى مخالف سوريه با محوريت حزب كتائب و چراغ سبز اسقف «نصرالله صفير» ، خونخواهى حريرى را بهانه مناسبى براى بازگشت به قدرت يافته اند و در چارچوب معارضه اى كه مورد حمايت آمريكا و فرانسه قرار گرفته است، به شدت فعال شده اند.
همراهى غير معمول فرانسه با آمريكا
فرانسوى ها كه در معادلات فلسطين و عراق به عدم همراهى با آمريكا معروف شده اند، در لبنان سياست متفاوتى برگزيده اند و همسو با آمريكا هم از معارضه ضد سورى حمايت مى كنند و هم به طور مشترك، طراح قطعنامه ۱۵۵۹ شده اند تا ارتش سوريه را از لبنان بيرون كنند. دليل اين همراهى غير طبيعى پاريس با واشنگتن، تلاش فرانسه براى اعاده نفوذ سنتى خود در لبنان است. لبنان پس از جنگ جهانى اول طبق قرارداد «سايكس - پيكو» كه بين فرانسه و انگليس براى تقسيم مستعمرات امپراتورى عثمانى منعقد شد، همراه با سوريه به منطقه نفوذ فرانسه تبديل شد و درست به همين دليل انگليسى ها كه وعده حكومت سوريه را به «فيصل» فرزند «شريف حسين هاشمى» داده بودند، مجبور شدند او را از دمشق به بغداد ببرند و تحت عنوان «ملك فيصل» به تخت بنشانند. فرانسه على رغم استقلال لبنان و سوريه پس از جنگ جهانى دوم، نفوذ تاريخى خود را در منطقه بويژه در لبنان حفظ كرد و بسيارى از نخبگان و روشنفكران و محافل دانشگاهى و آكادميك لبنان و نيز بسيارى از رسانه هاى جمعى تحت نفوذ فرهنگ فرانسوى بودند و با اين وجود، پس از پايان جنگ داخلى و تحكيم نظام سياسى متمايل به سوريه، نفوذ سياسى فرانسه نيز به حاشيه رانده شد. «ژاك شيراك» رئيس جمهورى فرانسه و نخبگان نزديك به پاريس بويژه مارونى ها، اكنون قتل حريرى را بهانه مناسبى براى كاهش نفوذ سوريه در لبنان و احياى نفوذ تاريخى فرانسه مى دانند. اگرچه برخى كارشناسان معتقدند كه آمريكا، همراهى فرانسه را تا پايان تحمل نخواهد كرد و پس از كاهش نفوذ سوريه در لبنان، آمريكايى ها مانع از بازگشت نفوذ فرانسه به اين كشور خواهند شد.
\ آمريكايى ها چه مى خواهند؟
آمريكاييها كه با احضار سفير خود از دمشق و تقاضاى تحقيق بين المللى در مورد قتل حريرى در صدد تشجيع مخالفان سوريه در لبنان هستند، حمايت از معارضه ضد سورى و تلاش براى اخراج ارتش سوريه در لبنان را در چارچوب طرح كلى خود براى خاورميانه جديد مى بينند. پس از سقوط رژيم صدام حسين، آمريكا فشار بر رژيم سوريه را تشديد كرد تا رفتار رژيم دمشق را در معادلات خاورميانه بويژه منازعه اعراب و اسرائيل تغيير دهد. پس از سقوط رژيم صدام، دولت اسد بين رژيمهاى دشمن (اسرائيل) يا نزديك به دشمن (تركيه) و يا متحد آمريكا (اردن و عراق جديد) گرفتار شده است. آمريكايى ها با استفاده از بهانه قتل حريرى در صدد هستند تا رژيم سياسى لبنان را نيز تغيير دهند و محاصره امنيتى سوريه را كامل كنند. اگر ارتش سوريه تحت فشار از لبنان خارج شود و دولت لحود و «عمر كرامى» سقوط كند يا تضعيف شود، زمينه را براى پيروزى متحدان آمريكا و فرانسه در انتخابات آينده فراهم تر مى شود و در صورت پيروزى در انتخابات پارلمانى آنها قادر خواهند بود تا پارلمان و دولت را در اختيار بگيرند.
پس از آن، زمينه براى تحقق يكى ديگر از اهداف آمريكا يعنى اعمال فشار دولت بيروت بر حزب الله و خلع سلاح آن فراهم خواهد شد و بدين ترتيب، تلاش مى شود تا قدرت مانور ايران، سوريه و حزب الله و جهاد و حماس در اطراف فلسطين اشغالى كاهش يابد و زمينه براى مهار انتفاضه فلسطينى مهيا شود.
\ كنسرسيوم معارضه
معارضه ضد سورى در لبنان و حاميان خارجى آن از يك سو و دولت سوريه، دولت لبنان و گروههايى نظير حزب الله، حماس و جهاد اسلامى از سوى ديگر به درجات مختلف در اين بازى سرنوشت ساز كه جزئى از پس لرزه هاى جنگ عراق به شمار مى رود، حضور دارند. غربى ها در صدد هستند همانند تجربه اوكراين و گرجستان با حمايت رسانه هاى فراگير و جهان گستر مانند بى. بى. سى و سى. ان. ان معارضه داخلى را به اعتصابات و راهپيمايى هاى فلج كننده تشويق كنند. از طرف ديگر نيز اعضاى دولت لبنان تهديد و تطميع مى شوند تا استعفا دهند و دولت دچار فروپاشى شود (مانند استعفاى وزير توريسم لبنان). اكنون دولت لبنان و سوريه بر سر يك دوراهى قرار گرفته اند. دولت لبنان تهديد به استفاده از زور و استقرار ارتش در خيابان ها كرده است؛ تاكتيكى كه ممكن است به سركوب معارضه و يا تسريع فروپاشى دولت لحود منجر شود.

نوشته باب وود وارد ترجمه: كابك خبيرى

نكته مهم، منابع آنان در داخل عراق بود. آنان در شبكه هاى قومى داخل عراق نفوذ و افراد زيادى را منبع خود كرده بودند. در كنار فهرستى كه تيم و همكارانش تهيه كرده بودند، او هم عده  زيادى را در ساختارهاى امنيتى و تعداد ديگرى را در گارد رياست جمهورى و ارتش به صورت منبع درآورده بود.
سيا اطلاعاتى را در باره محل استقرار باقى مانده موشك هاى زمين به زمين و ضدهوايى را به فرنكس داد. عكس هاى هوايى نيز اطلاعات آنان را تأييد مى كرد. آنان بايد به محض آغاز جنگ، اين مكان ها را مورد حمله قرار مى دادند.
آنان نفوذى هاى مؤثر ديگرى نيز داشتند. تعدادى از مهندسين عراقى در حوزه هاى نفتى براى همكارى با سيا اعلام آمادگى كرده و قادر به تهيه گزارش هاى جامع و سريع از اقدام احتمالى صدام در انفجار چاه هاى نفت بودند. يك تيم شبه نظامى سيا به همراه واحدهاى نظامى آمريكا در مرز كويت و عراق مستقر شده و با مهندسين در تماس بود تا از هرگونه خرابكارى در منابع نفتى جلوگيرى كند.
يكى از منابع عراقى كه در خدمت سيا كار مى كرد، رئيس بخش امنيتى بندر «ام القصر» بود. عراق يك سرزمين محاط در خشكى است و تنها از طريق يك خليج كوچك كه ام القصر در آن قرار دارد، به انتهاى خليج فارس مى رسد. منبع عراقى نزديك به سه ماه، اطلاعاتى را در خصوص محل استقرار مين ها و نيروهاى امنيتى تهيه كرده بود و نيروى دريايى آمريكا بر اساس اين اطلاعات مى توانست به راحتى بندر را اشغال كند.
افسران ارشد در واحدهاى نظامى عراق (نزديك به شش لشگر) توافق كرده بودند كه وارد جنگ نشوند و خود را تسليم كنند. اين كار، اميدها را براى استراتژى موسوم به «تسليم و امتياز» بالا مى برد. بدين ترتيب، واحدهاى تسليم شده مى توانستند براى اقدامات ثبات سازى در داخل پس از پايان جنگ استفاده شوند.
ديگر منابع عراقى سيا در منطقه خليج فارس، اسامى مأموران عملياتى سازمان اطلاعات و امنيت عراق را كه در كشورهاى ديگر حضور داشتند، تهيه كرده بودند. وظيفه اين افراد كه در گروه هاى دو تا چهار نفره سازماندهى شده بودند، انجام حملات تروريستى مستقيم به تشكيلات آمريكا در كشورهاى ديگر به محض آغاز جنگ بود.
سائول معتقد بود كه سيا عمليات فريب آميز مؤثرى را عليه صدام به راه انداخته است. سيا به طور طبيعى داراى مأموران دوجانبه بود: افرادى كه سيا مى دانست براى طرف مقابل كار مى كنند، و از اين طريق آنان مى توانستند به چگونگى ارتباط مأموران عراقى پى ببرند. سائول دستور جلوگيرى از فعاليت آنان را داد. مأموران دوجانبه اى كه نام آنان در سى دى پرونده هاى پرسنلى سازمان امنيت مورد شناسايى قرار گرفته بودند، از يك جهت ديگر مفيد بودند، آنان مى توانستند اطلاعات غلطى درباره زمان و چگونگى وقوع جنگ بدهند.
برخى از مأموران دوجانبه به عراقى ها اطلاع داده بودند كه اين جنگ، توفان صحراى ۲ خواهد بود، و حمله در سطحى وسيع با نيروهاى فراوان صورت خواهد گرفت. در يك مورد ديگر، يك يا دو مأمور كه مشكوك به دوجانبه كار كردن بودند، به طور ارادى به جاسوسى از مرز ايران و عراق پرداختند و تحركات ايران را تحت نظر قرار دادند. هدف از اين كار، ايجاد احساس احتمال حمله از جانب ايران، دشمن اصلى صدام، بود. ادامه دارد

دولت رژيم صهيونيستى طرح «آريل شارون» را براى برچيدن شهركهاى صهيونيست نشين در نوار غزه و چهار شهرك در شمال كرانه باخترى رود اردن، تصويب كرد. به گزارش ايرنا به نقل از منابع خبرى فلسطين، دولت رژيم صهيونيستى ديروز پس از بررسى طرح ياد شده، با ۱۷ رأى موافق و ۵ رأى مخالف آن راتصويب كرد.
برپايه اين گزارش، شارون در اين نشست اظهار داشت كه اجراى طرح جداسازى نوار غزه براى اسرائيل دشوار، اما اجتناب ناپذير است. براساس مصوبه دولت رژيم صهيونيستى، برچيدن شهرك ها از نوار غزه و كرانه باخترى، پنج ماه ديگر آغاز مى شود و در اين مدت، بايد يك رشته تدابير اتخاذ شود.
قرار است شهرك نشينان در نوار غزه و چهار شهرك در شمال كرانه باخترى، در منطقه نقب در جنوب فلسطين اشغالى اسكان داده شوند.