* نوين اسماعيلى افروز، پيانيست، مدرس و شاعر، متولد ۱۳۲۰ تهران.
* تحصيلكرده در ايتاليا و سوئيس
عضو دائمى فستيوال لوگاندى سوئيس و...
از اعضاى هيأت داوران مسابقه هاى جهانى برترين پيانيستها.
* داراى جايزه صلح آلبرت انيشتين، نشان افتخار بين المللى رم
جايزه سنت والنتين طلايى و جايزه برترين فعاليتهاى فرهنگى زنان از سازمان ملل متحد.
* از آثار: ساخت قطعات بسيار براى پيانو، كوئيتست، دوئت، پيانو و اركستر و گروه كر و... سازهاى ايرانى؛ نيز اجراى قطعات كلاسيك از بتهوون، چايكوفسكى، شوپن و... و كتابهاى شعر: «اميد صلح»، «انعكاس ها» و «شبنم» و «نمايى از ايتاليا».
* سيد عليرضا ميرعلى نقى: نوين افروز را در خارج از ايران بيشتر
مى شناسند تا در داخل ايران، با اين كه تمايل او غير از اين بوده و خود را هميشه ايرانى و عاشق وطنش دانسته است. حداقل اين حرفى است كه بسيارى از شاگردانش، آن را گواهى مى كنند. آوازه بلند او در جهان محدود به مقام بلند موسيقايى او نيست، او هنرمندى بزرگ در موسيقى و شعر است كه از موفقيت هايش به عنوان هديه اى آسمانى در خدمت به بشريت و رضاى خداوند ياد مى كند و چهره انسانى او بسيار بارز و روشن است.
نوين افروز در خانواده اى اهل موسيقى متولد شده است. اين موهبتى است كه تنها موسيقيدانانى كه از آن محروم بوده اند، اهميتش را مى دانند. در خانه آنها پيانو وجود داشت و او به اين ساز علاقه نشان مى داد. او را به كلاس پيانو فرستادند و كار آموزش از حدود هفت _ هشت سالگى او شروع شد. در ميلان ايتاليا وارد هنرستان موسيقى شد، دوره آموزش را با صبورى و جديت گذراند و از آنجا درجه ممتاز گرفت. بعد از گرفتن ديپلم هنرستان ميلان، به كلاسهاى پروفسور آرتور و بنه دتى ميكل آنجلى رفت. او در آن زمان، بزرگترين پيانيست ايتاليا و از بزرگترين پيانيست هاى جهان بود و از چهار گوشه دنيا شاگرد داشت. نوين افروز مى گويد: «او در نوازندگى بسيار جدى و پايبند به آنچه بودند كه آهنگساز نوشته بود و اجازه نمى داد شاگرد دخل و تصرفى در قطعه داشته باشد. بسيار به متن نوشته و سبك آهنگساز وفادار بود. من مقاله اى به زبان ايتاليايى درباره او نوشته بودم كه با اين جمله تمام مى شد: «پروفسور ميكل آنجلى به من آموخت كه هنرمند، بنده و هنر، ارباب اوست. ايشان به ديسيپلين و انضباط بسيار اهميت مى دادند ومن كه در آن زمان خيلى جوان بودم اين مسائل را از ايشان آموختم. او به قطعات ساده خيلى اهميت مى داد كه از لحاظ تكنيكى گرچه خيلى قطعات مشكلى نبودند ولى در عين سادگى از حيث ظرافت در اجرا و سبك و جمله بندى مهم بودند. البته جوان ها دوست دارند قطعاتى را بنوازند كه تكنيك چشمگيرى داشته باشدو مهارت ها را نشان بدهد. استادم ميكل آنجلى معتقد بودند كه قطعه سخت و قطعه آسانى وجود ندارد. قطعه اى كه ساده به نظر مى آيد ممكن است عملاً خيلى پيچيده تر از آنى باشد كه به نظر مى آيد و اجرايش مهارت و دانش زيادى را لازم داشته باشد.»
نوين افروز بعد از تحصيل در ايتاليا به كنسرواتوار عالى موسيقى در ژنو (سوئيس) رفت و از همان جا نيز كنسرت هاى خود را آغاز كرد. او را مى توان چهره اى برجسته از نسل سوم پيانيست هاى ايرانى شناخت. نسل اول با افرادى همچون گيتى اميرخسروى و امانوئل مليك اصلانيان، نسل دوم با افرادى چون تانيا آشوت و وسگواوهانسيان و نسل سوم با نوين افروز و پرى و آريانا بركشلى شناخته مى شوند. اولين معرفى نامه كوتاه درباره او، در يكى از شماره هاى روزنامه اطلاعات (سال ۱۳۸۲) منتشر شده ولى تا شناخت او در ايران، هنوز راه درازى مانده بود.
نوين افروز، آموزش در مكتب استادى تأويل گرا همچون ميكل آنجلى، به جريان پرارزش هنرمندان مفسر متعلق است. خود در اين زمينه مى گويد: «بزرگانى كه صاحب مكتب و فلسفه و سبك مشخصى در نوازندگى بوده اند، رفته اند و در حال حاضر، پيانونوازى نوعى حالت مكانيكى و كامپيوترى و بى احساس و بى تفكر را پيدا كرده است. به نظر مى رسد كه تكنيك جوان هاى امروزى به خصوص چينى ها و ژاپنى ها و كره اى ها بهتر از نوازندگان قديمى است. ولى پيانيست هاى نسل گذشته، مطالعات عميقى در فلسفه هنر داشتند و اهدافى مثل انسانيت و مذهب و رسيدن به لحن و بيان فردى برايشان مهم بود. الآن شناختن اجراها از همديگر خيلى مشكل شده است در حالى كه در دوره  ما، نوازندگى ريختر از برندل و گيللس از گولد و ميكل آنجلى از سركين، كاملاً قابل تشخيص بود. براى اين كه هر كدام از اين بزرگان فلسفه و مكتب مشخص داشتند و اجراها مكانيكى و مثل هم نبود.»
نوين افروز البته از اين وضعيت راضى نيست و اعتقاد دارد كه موسيقى دوباره به سوى معنويت و اصالت فردى باز مى گردد؛ او در گفت وگوهاى خصوصى خود با شاگردانش مدام بر اين نكته تأكيد كرده است. در نوازندگى خود او اين دقت در سبك ها و تلاش براى رسيدن به بيانى مستقل و وفادارى به ذهنيت آهنگساز شنيده مى شود. براى درك اين مسأله كافى است اجراهاى او از بتهوون و چايكوفسكى شنيده و با همديگر مقايسه شود. اين آثار به صورت سى.دى هاى كپى شده نزد نوازندگان جوان پيانو، دست به دست مى شود و ديدن نام نوين افروز پيانيست براى آنها غرورآفرين است.
نوين افروز در خانواده اى اصيل و داراى فرهنگ ايرانى متولد شده است. خانواده او هيچگاه فرهنگ ايرانى خود را فراموش نكرده است. در خانه آنها شعر فارسى فراوان خوانده مى شد و گوش او از اشعارى كه مادرش مى خواند، انباشته شده بود. او چون در مدرسه به زبان فرانسه تحصيل مى كرد، اولين اشعارش را به فرانسه و بعد به ايتاليايى نوشت. خود مى گويد: «زبان فارسى، پر از شاعران بزرگ است و نوشتن شعر خوب به فارسى حتى براى كسى كه زبان مادرى اوست، اصلاً كار آسانى نيست». اشعار او به زبان انگليسى ترجمه شده و در سراسر جهان موردتوجه قرار گرفته است.
*  اين بانوى شاعر - پيانيست ايرانى ، در كشورهاى اتريش، بلژيك، لهستان، آلمان، چك واسلواكى ، فرانسه، ايتاليا، ژاپن، سوئيس، ايالات متحده، مجارستان، ايران، آفريقاى جنوبى و اتحاد شوروى سابق برنامه هاى متعدد اجرا كرده است. در سال ۱۳۵۸ از طرف چوئن لاى رهبر ملت چين، به آن كشور دعوت شد و با اركستر سمفونيك پكن و شانگهاى كنسرتو پيانوى شماره ۲ اثر چايكوفسكى را اجرا كرد. اين كنسرتو نسبت به كنسرتوى شماره ۱ از شهرت كمترى برخوردار است و سى. دى آن نيز كمتر در استرس است. اجرايى عالى از اين كنسرتور را نوين افروز به رهبرى على (الكساندر) رهبرى، موسيقيدان بلند آوازه ايرانى، اجرا كرده كه درسى. دى اى ضبط و منتشر شده است. نوين افروز، به عنوان يكى از اعضاى دائمى فستيوال موسيقى لوگاند در سوئيس، عضو هيأت داوران مسابقات ، مهم و بين المللى پيانو است و مستر كلاس هاى خود را در آنجا برگزار مى كند، تعداد جوايز او قابل توجه است و همچنين اعتبارى كه جوايز او براى ايران و ايرانيان به ارمغان آورده است: جايزه صلح آلبرت انيشتين (۱۹۸۴) در رشته موسيقى، نشان افتخار بين المللى رم، جايزه مجمع منتقدان رم، جايزه اسپوگتو، جايزه سن والنتين طلايى، جايزه هنر صلح سانفرانسيسكو، جايزه شهر ونيز، نشان سفير هنر (۱۹۷۹) از AEI سانفرانسيسكو و جايزه برترين فعاليت هاى فرهنگى زنان از سازمان ملل متحد؛ او به تحقيق اولين بانوى ايرانى است كه در صحنه هاى بين المللى هنر اين چنين شهرت پيدا كرده است.
*  نوين افروز پيانيست و شاعر است و وجه ديگرى هم دارد: آهنگساز، آن هم آهنگسازى كه به رفرم هاى ديگرى غير از آنچه كه در كنسرواتوار آموخته توجه دارد. او در سالهاى گذشته چندين و چند قطعه نوشته و كوئتيتى  تشكيل داده است؛ از «تار»، «كمانچه»، «قانون»، «پيانو»، «فلوت»؛ آثار او تم هاى محلى ايرانى است كه با بيانى آكادميك و البته غربى؛ بسط داده شده اند، و به قول خود او «مخلوطى از تمدن شرق و غرب» است، قطعات «گلستان» و «جاده ابريشم» از ساخته هاى اوست كه سى.دى آن در ايران منتشر نشده است.