مترجم : امير نورى زاده
همانگونه كه نشريه كايه دو سينما در طول دهه هايى كه از انتشار آن مى گذرد همواره در كشف استعدادهاى جديد سينمايى سرآمد ساير نشريات و رسانه ها بود و نقدها و نظرات نويسندگان آن برجريان سينما تأثيرگذار بوده است.
مجله رولينگ استون نيز چنين عملكردى در دنياى موسيقى داشته است تا جايى كه عبارت « روى جلد رولينگ استون» در زبان انگليسى به عنوان يك عبارت اصطلاحى به معناى مشهور شدن است.
اين نشريه معتبر در ماههاى گذشته اقدام به انتشار دو فهرست مشروح و بلند كرد كه هريك از آنها ۵۰۰ آلبوم برجسته موسيقى و ۵۰۰ آهنگ برتر موسيقى را شامل مى شد.
اين فهرست پس از نظرسنجى از هيأتى متشكل از خوانندگان، نوازندگان، تهيه كنندگان، منتقدان و نويسندگان و اشعار آهنگ تهيه شد و حدود ۱۷۲نفر اقدام به انتخاب ۵۰آلبوم و آهنگ موردنظرشان در دو جدول جداگانه كردند. نتيجه كار ذكر ۲۱۰۳آهنگ و ۱۸۹۵آلبوم از دنياى پاپ، راك و راك اندرول بود. اما همانطور كه مى شد از قبل نيز حدس زد سه چهره اصلى موسيقى جهان كه ظهور آنها در دنياى موسيقى تقريباً همزمان و تأثيرگذاريشان برروند موسيقى در دهه هاى آينده كتمان ناپذير بود عمده رده هاى بالا در هر دو جدول را به خود اختصاص دادند. باب ديلن، بيتلز و رولينگ استون در مجموع ۱۴۷ آهنگ و آلبوم در اين دو جدول داشتند كه البته حضور آنها در جدول برترى آلبومها كاملاً محسوس است اما از آنجايى كه ذكر كامل هر دو رده بندى در اين نشريه مقدور نبود، به ذكر ۲۰آلبوم و آهنگ برتر بسنده مى كنيم: بهترين آلبومهاى تاريخ موسيقى به انتخاب نشريه رولينگ استون
۱- Sgt. Peppers lonely Hearts Club Band از بيتلز
اين آلبوم مهمترين آلبوم تاريخ راك شناخته مى شود و از همه جهات از جمله محتوا، صدا بردارى، شعر، كاور آلبوم و تكنولوژى استوديو يك نوآورى است و سيزده آهنگ آن يك الگوى قطعى براى شناخت ۸سال فعاليت هنرى بيتلز به عنوان يكى از بهترين گروههاى راك اندرول محسوب مى شود. اين آلبوم در اول ژوئن ۱۹۶۷عرضه شد و گرچه براى علاقه مندان آنها بهترين و كاملترين آلبوم به شمار مى رفت اما براى بيتلز به معناى خداحافظى با چند شاخصه مهم گروه از جمله كنسرت هاى جهانى و ضبط پياپى آلبوم بود. مك كارتنى چندين دهه بعد گفت: ما از بيتلز بودن خسته شده بوديم، ديگر پسرانى ماجراجو نبوديم بلكه همه مرد شده بوديم و فراتر از اجراكنندگان موسيقى، خود را هنرمند مى دانستيم.
هيچ آلبوم ديگرى در تاريخ موسيقى نتوانسته تأثير سريع و گسترده اى همچون اين آلبوم برتمامى ژانرهاى موسيقى در دوره خود داشته باشد. جان لنون در سال ۱۹۷۰ در گفت وگويى با رولينگ استون پيرامون اين آلبوم و روابطش با پل مك كارتنى گفت: اين آلبوم اوج كار ما بود و پل و من در آن زمان در اوج همكارى بوديم. در اين آلبوم نكته اصلى اين بود كه هركسى كه بهترين ايده را داشت آن را طرح مى كرد و مورد تأييد همه نيز قرارمى گرفت. هيچكس مثل دوسال بعد از آن بدون دليل بر نظرخود اصرار نمى كرد.
۲- Pet Sounds از بيچ بويز
در سال ۱۹۷۶درحاليكه برايان ويلسون مغز متفكر گروه بيچ بويز مشغول كار بر روى چندآهنگ جديد براى اين آلبوم بود مايك لاو خواننده گروه از او پرسيد: چه كسى به اين آشغالها گوش مى كند؟ اين آهنگ ها بيشترشبيه صداى حيوانها است!
همين اظهارنظر لاو ايو، ايده انتخاب عنوان آلبوم را به اعضاى گروه داد هرچند كه صداى حيوانات از جمله سگ ويلسون به نام بنانا در چند آهنگ آلبوم به عنوان نواى پس زمينه قابل تشخيص است و بعداً اين ايده توسط بيتلز در آلبوم sgt pepperss نيز استناد شد. در واقع ويلسون بخش عمده اى از اين آلبوم را به تنهايى ساخت و فقط از اعضاى گروه براى تنظيم نهايى استفاده كرد و حتى در مقطعى تصميم داشت اين آلبوم را به شكل انفرادى عرضه كند و آهنگ اول آلبوم به نام «نه، كارولين» نيز تحت نام خود او عرضه شد و به همين دليل شركت كپتيوى ركوردز هم در مقطعى از عرضه آلبوم خوددارى كرد و در نهايت با توافق ويلسون براى كناره گيرى از آلبوم، اين اثر منتشر شد.
۳- Revolver از بيتلز
جورج هريسون سالها بعد در مورد اين آلبوم گفت: من تفاوت چندانى بين اين آلبوم و Rubber Soul نمى ديدم. براى من اين مى توانست بخشى از آن آلبوم محسوب شود. «اين آلبوم كه در آگوست ۱۹۶۶ عرضه شد و نمونه اى آشكار از تصور موسيقيايى از دهه ۱۹۶۰ محسوب مى شود. در بين آهنگ هاى اين آلبوم، برجسته ترين كار مى تواند آهنگ فردا هيچكس نمى داند از جان لنون تلقى شود كه اشعار آن را از كتاب تبتى «مرگ» نوشته تيموتى لرى گرفته بود، هرچند كه آهنگهايى چون براى هيچكس (از پل مك كارتنى) و مى خواهم به تو بگويم (جورج هريسون) نيز بيادماندنى است.
۴- Highway 61 Revisited از باب ديلن
بروس اسپرينگسين آغاز آهنگ همچون يك سنگ غلطان از اين آلبوم كه اولين آهنگ آن نيز محسوب مى شود را به ضربه اى تشبيه كرده كه شخصى براى ورود به ذهن شنونده ، ايجاد مى كند. فيل اوكس خواننده فولك نيز در مورد اين آلبوم گفت: اين آلبوم بيش از حد خوب است و چگونه ذهن يك نفر مى تواند چنين چيزى را عرضه كند. اين آلبوم ظرف شش روز در آگوست ۱۹۶۵ ضبط شد و عنوان آن از جاده مينه سوتا (زادگاه ديلن) به مى سى سى پى ولتا است.
۵ - Rubber Soul از بيتلز
اين آلبوم در دسامبر ۱۹۶۵ عرضه شد، در سالى كه دو آهنگ بزرگ تاريخ موسيقى نمى توانم راضى شوم (رولينگ استونز) و همچون يك سنگ غلطان (باب ديلن) عرضه شد. در اين آلبوم تأثير موسيقى ديلن بركار اعضاى گروه بويژه ،جورج هريسون كاملاً مشخص است. هريسون اين آلبوم را بهترين كار گروه عنوان كرد چرا كه به عقيده او «ما ناگهان صداهايى را مى شنيديم كه قبلاً قادر به شنيدن آنها نبودم. اين آلبوم پر از تجارب جديد است.»
۶ - Whatشs going on از ماروين گى
ماروين گى در مورد اين آلبوم گفت: در سالهاى ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰ تلاش كردم تا محتواى جديدى را براى موسيقى ام انتخاب كنم من بشدت تحت تأثير نامه هايى بودم كه برادرم از ويتنام مى فرستاد و اوضاع اجتماعى در داخل آمريكا هم اصلاً خوب نبود. من خيلى زود به اين نتيجه رسيدم كه اگر مى خواهم آهنگ هايى بسازم كه با روح مردم ارتباط برقرار كند بايد فانتزى خودم را كنار بگذارم و به آنچه در جهان مى گذرد نگاه كند.
اين آلبوم انتقادى در ابتدا از سوى شركت موتاون رد شد ولى ماروين گى تهديد كرد كه در صورت عدم انتشار اين آلبوم هرگز با اين شركت همكارى نخواهدكرد. موفقيت تجارى تك آهنگ «چه خبره» باعث شد تا سرانجام شركت موتاون راضى به انتشار آلبوم شد.
۷ - exile on main street از رولينگ استونز
كيت ريچاردز اين آلبوم را اولين آلبوم موسيقى سبك گرانژ مى داند. اين آلبوم دوبل كه در سال ۱۹۷۲ عرضه شد. مجموعه اى از سبك هاى بلوز، كانترى كه در ويلاى شخصى ريچاردز در جنوب فرانسه ضبط شد و عنوان آلبوم نيز از اظهارنظر ريچاردز در مورد محل ضبط آلبوم گرفته شد كه گفت: استونز ديگر خانه اى ندارد و مثل يك تبعيدى شده ولى هنوز همه در كنار هم هستند.
۸ - London calling از گروه كلش (The Clash)
در اوج بيكارى و اشاعه مصرف موادمخدر در انگلستان در سال ۱۹۷۹ آلبوم در لندن ضبط شد و در ژانويه ۱۹۸۰ عرضه شد. متن ۱۹ آهنگ اين آلبوم را نااميدى و سردرگمى تشكيل مى دهد. گذشته از شرايط انگلستان و بويژه شهر لندن در آن دوره، گروه بشدت مقروض بود و از اين رو همه اعضاى گروه در آپارتمان مادربزرگ ميك جونز زندگى مى كردند. اين آلبوم در سال عرضه فقط تا مكان بيست و هفتم جدول برترين آلبومهاى هفته بالا آمد ولى چندسال بعد به عنوان يكى از آثار تأثيرگذار موسيقى جهان شناخته شد.
۹ - Blonde on Blonde از باب ديلن
اين آلبوم كه در ۱۶ مه ۱۹۶۶ عرضه شد اولين آلبوم دوبل از يك هنرمند راك به حساب مى آمد. ديلن در سال ۱۹۷۸ درباره آن گفت: «اين بهترين تلاش من در عرضه موسيقيايى آنچه بود كه در ذهن مى گذشت.»
و اين مى تواند بهترين توضيح براى آلبوم تلقى شود. بجز آهنگ يكى از ما بايد بداند كه ماحصل فعاليت ويلن با گروه هاوكز در پاييز ۱۹۶۵بود، باقى آلبوم در طول شش روز در فوريه و مارس ۱۹۶۶ ضبط شد و همين شتاب در ضبط آلبوم نشان دهنده توانايى ديلن در آهنگسازى و برگزارى كنسرت هاى متعدد است.
۱۰ - White Album از بيتلز
كاور مينى ماليستى آلبوم (كه با نام بيتلز نيز خوانده مى شد) يك نشان سمبليك بود. اعضاى گروه ديگر نمى توانستند خود را به عنوان يك مجموعه واحد تحمل كنند و هركدام از سه عضو اصلى گروه سعى داشتند ديدگاههاى شخصى شان را درآهنگهايشان دنبال كنند و دو عضو ديگر را به عنوان موزيسين در كنارشان داشته باشند و از اين رو بيتلز ديگر يك گروه موسيقى نبود بلكه مجموعه اى از استعدادهاى مجزاى موسيقى محسوب مى شد و جورج هريسون و پل مك كارتنى هر دو اصرار داشتند كه آهنگهايشان در اين آلبوم گنجانده شود. هريسون در مورد اين آلبوم مى گويد: مثل اين بود كه سه استوديو همزمان بردر يك آلبوم واحد فعاليت كنند و هر چند كه كار در نهايت تكميل شد ولى هيچكس از نتيجه راضى نبود.
۱۱ The sun session - از الويس پريسلى
۱۲ kind of Blue - از مايلز ديويس
۱۳ velvet underground and nico - از ولوت آندرگراند
۱۴ - Abby Road از بيتلز
۱۵ Are you Experienced - از جيمى هندريكس
۱۶ Blood on the Tracks - از باب ديلن
-17 Nevermind از نيروانا
۱۸ - Born to Run از بروس اسپرنيگستين
Astral weeks -19 از ون موريسون
۲۰ - The Great Twenty Bight از چاك برى
بهترين آهنگهاى تاريخ موسيقى به انتخاب نشريه رولينگ استون
۱- همچون يك سنگ غلطان از باب ديلن (۱۹۶۵)
باب ديلن بلافاصله پس از نوشتن و ضبط اين آهنگ در ژوئن ۱۹۶۵ گفت: «من آن را نوشته و در اين كار موفق بودم» ال كوپر نوازنده ارگ در اين آهنگ به خاطر مى آورد: «هيچ نت و تبلچرى براى اين آهنگ نوشته نشد و همه چيز غير سازمان يافته بود و به اصطلاح به شكل گوشى ضبط شد. در سال ۱۹۶۵ در خلال تور انگلستان، ديلن چند خط شعر نوشت كه به گفته خود او بازتابى از نفرت جهت گيرى شده او بود. او در بازگشت به نيويورك در ظرف سه روز در اوايل ژوئن شعر اين آهنگ را مهيا كرد.
۲- نمى توانم راضى شوم از رولينگ استونز (۱۹۶۵)
اين آهنگ يكى از اولين نمونه هاى تأثير باب ديلن بر رولينگ استونز در سالى است كه موسيقى در اوج به سر مى برد. استيو وان زندت گيتاريست گروه هاى استريت در مورد اين آهنگ مى گويد: شما ريف گيتار اين آهنگ را در مقام جهان مى شنويد! اين ريف گيتار به شكل اتفاقى در مى ۱۹۶۵ به ذهن كيت ريچاردز خطور كرد و پس از ضبط آن با يك دستگاه و نوشتن تبلچر ضبط آهنگ در فرداى آن روز آغاز شد. دو دهه بعد يك ژگر تأييد كرد كه اين آهنگ در واقع ديدگاه او به جهان در آن برهه زمانى و ناشى از نااميدى او از برخى مسائل زندگى بوده است.
نمى توانم راضى شوم اولين آهنگ رولينگ استونز بود كه در آمريكا و انگلستان به رده نخست جدول برترين آهنگهاى هفته رسيد و ژگر سالها بعد در سال ۱۹۹۵ در گفت وگويى اشاره كرد كه شايد ريچاردز عنوان اين آهنگ را به شكل ناخودآگاه از آهنگ ۳۰ روز چاك برى (۱۹۵۵) گرفته باشد كه مى خواند «نمى توانم از قضاوت راضى باشم» هر چند كه اين قضيه هرگز از سوى ريچاردز تأييد نشده است.
۳- خيال كن از جالالنون (۱۹۷۱)
يوكو اونو همسر لنون در مورد اين آهنگ مى گويد: اين آهنگ در واقع آنچه بود كه جان به آن اعتقاد داشت ما همه مردمان يك كشور و يك جهان و يك ملت هستيم و او مى خواست نظر خود را به اين شكل مطرح كند. البته خود لنون نيز اذعان داشت كه آهنگ ويژه اى ساخته و در يكى از آخرين گفت وگوهايش اين آهنگ را به خوبى بهترين كارهايش با بيتلز دانست. اما آهنگ او در اوج
غم و اندوه از مرگ خودش در سال ۱۹۸۰ تا حادثه ۱۱ سپتامبر هميشه مرهمى براى اذهان مردم جهان بوده است و قسمت است كه اكنون دنيا را بدون آهنگ «خيال كن» تصور كنيم.
۴- چه خبره از ماروين گى (۱۹۷۱)
اين آهنگ منعكس كننده مشكلات عديده ماروين گى در زمان ضبط اين آهنگ بود. قبل از آن در سال ،۱۹۷۰ او برترين خواننده شركت موتاون محسوب مى شد ولى پس از آنكه تامى ترى خواننده همراهش پس از سه سال مبارزه با تومور مغزى درگذشت، در زندگى شخصى با همسرش آناگوردى نيز دچار مشكل شد و از آنجايى كه همسرش خواهر رئيس شركت موتاون برى گوردى بود رابطه اش با شركت نيز ضربه خورد. او در آهنگى كه رنالدو نسبون (از گروه فورتاپس) به او پيشنهاد كرده بود تغييرات كلى داد و آن را مبدل به بهترين كار استوديويى خود كرد.
۵- احترام از آرتا فرانكلين(۱۹۶۷)
اوتيس ردنيگ در سال ۱۹۶۵ اين آهنگ را براى اولين بار نوشت و اجرا كرد ولى اجراى مجدد فرانكلين تبلاى متفاوت بود كه اكثر علاقه مندان اين آهنگ را به نام او مى شناسند. او اولين بار اين آهنگ را در روز والنتاين سال ۱۹۶۷ اجرا كرد. «احترام» اولين آهنگ شماره ۱ فرانكلين بود و خواهرش كارولين دارما نيز در اجراى اين آهنگ در دفعات بعد او را همراهى كرد.
۶- Good vibrations از بيچ بويز (۱۹۶۶)
برايان ويلسون سالها بعد در توضيح نام اين آهنگ گفت: به طور كلى لغت Vibration باعث وحشت من مى شود. زمانى كه پسربچه اى بودم مادرم سعى مى كرد تا به من توضيح دهد كه چرا سگها به برخى از افراد پارس مى كنند و به ديگران كارى ندارند. او مى گفت كه آنها تكانهاى بسيار ريزى را در برخى افراد مشاهده مى كنند كه انسانها از مشاهده آن عاجز هستند و بر اساس آن افراد را شناسايى مى كنند.
گر چه اين آهنگ سومين آهنگ شماره ۱ بيچ بويز بود ولى نتوانست باعث حل اختلافات موجود در گروه شود. قرار بود اين آهنگ در آلبوم لبخند گروه در سال ۱۹۶۷ عرضه شود ولى ويلسون كه از افسردگى شديد رنج مى برد و با ساير اعضاى گروه اختلافات شديدى داشت، عرضه آلبوم را در ابتدا منتفى دانست اما سرانجام در اواخر سال ۱۹۶۷ اين آلبوم به بازار رسيد.
۷- جانى بى گود از چاك برى (۱۹۵۸)
اين آهنگ به عقيده بسيارى بزرگترين آهنگ راك اندرولى درباره دموكراسى شهرت در دنياى موسيقى است. عنوان اين آهنگ بنا به گفته چاك برى كنايه اى از خود اوست وى در اين مورد مى گويد: در شعر اصلى عبارت آن پسر بچه رنگين پوست مى تواند سازبزند آمده بود كه من رنگين پوست را به روستايى تغيير دادم تا آهنگ امكان پخش از راديو را داشته باشد. در سال ۱۹۵۸ برى پس از الويس پريسلى مشهور ترين چهره موسيقى بود و برخلاف الويس تهامى آهنگهايش را خودش مى نوشت و پريسلى در مورد او گفته بود: آرزو مى كنم مى توانستم مثل برى احساساتم را بيان كنم.
۸- Hey Jude از بيتلز (۱۹۶۸)
طولانى ترين آهنگ بيتلز (۷ دقيقه و ۱۱ ثانيه) كه بيش از هر آهنگ ديگرى از آنها در مكان نخست جدول برترين آهنگهاى هفته (۷ هفته پياپى) باقى ماند، در خلال ضبط آهنگ جورج هريسون نسبت به طولانى بودن دو سازمان آهنگ تعرض بود و مدعى بود كه چندان مورد توجه ايستگاههاى راديويى قرار نمى گيرد ولى جان لنون در يك جمله پاسخ او را داد و گفت: اگر ما اين آهنگ را بخوانيم، همه آن را پخش مى كنند. نام Jude راپل مك كارتنى از نام جاد در نمايش موزيكال اكلاهاما! الهام گرفته بود و شعر آن را در مورد جوليان پسر لنون و سين سيا تنظيم كرد: والدنيت از هم جدا شده اند و مى دانم خوشحال نيستى ولى اوضاع و احوالت خوب خواهد بود. مك كارتنى اين آهنگ را در ژوئن ۱۹۶۸ نوشت.
۹- بوى تين اسپيريت مى دهد از نيروانا (۱۹۹۱)
بوچ ويگ تهيه كننده گروه اولين بار اين آهنگ را در اوايل ۱۹۹۱ در نوامبر كه توسط كريست نووسليچ ديوگروى و كرت كوبين ضبط شده بود شنيد ولى حتى او هم با آن همه سابقه نمى توانست تصور كند كه اين تك آهنگ مى تواند گزارش را از زيرزمين هاى سياتل به جريان اصلى موسيقى در جهان بياورد و كوبين را بدل به يك فوق ستاره كند. او سالها بعد گفت: من به زور مى توانستم عبارت سلام سلام را در ابتداى آهنگ تحمل كنم ولى آهنگ به قدرى غير منتظره بود كه هيچ ايده اى درباره واكنش ديگران به آن نداشتم. تين اسپيريت نام نوعى دئودورانت بود و كوبين در اولين تلاش خود براى نوشتن يك آهنگ پاپ سعى كرد تا به قول خودش از يك نام عامه پسند نيز استفاده كرده باشد اما كوبين در اواخر ۱۹۹۳ در تور آمريكا به شكل علنى نارضايتى خود را از اجراى اين آهنگ در تمامى اجراها بيان كرد و گفت: من آهنگهاى خوب زياد ديگرى هم نوشته ام ولى همه مى خواهند اين آهنگ را اجرا كنم.
۱۰- چه بگويم از رى چارلز (۱۹۵۹)
رى چارلز در واقع اين آهنگ را در اجرايى در اواخر سال ۱۹۵۸ در مقابل مردم نوشت! آنها مشغول اجراى برنامه اى در نزديكى شهر پيتزبورگ بودند و در نيمه دوم برنامه رى چارلز به هم خوانان خود گفت: هر چه كه من مى خوانم فقط پس از من تكرار كنيد. پس از پايان اجرا همه همراهان از او پرسيدند. اين آهنگ در كدام آلبوم است؟
بعدها تام داور اين آهنگ را به شكلى استادانه كوتاه كرد و نسخه شش دقيقه و ۳۰ ثانيه اى آن در استوديو آتلانتيك در ۱۸ فوريه ۱۹۵۹ ضبط شد.
۱۱- نسل من از The who (۱۹۶۵)
۱۲- تغييرى در راه است از سام كوك (۱۹۶۴)
۱۳- ديروز از بيتلز (۱۹۶۵)
۱۴- Blowin in The wind از باب ديلن (۱۹۶۳)
۱۵- London calling از گروه كلش (۱۹۸۰)
۱۶- مى خواهم دستانت را بگيرم از بيتلز (۱۹۶۳)
۱۷- Purple Haze از جيمى هندريكس (۱۹۶۷)
۱۸- may bellene از چاك برى (۱۹۵۵)
۱۹- Hound Pog از الويس پريسلى (۱۹۵۶)
۲۰- بگذار باشد از بيتلز (۱۹۷۰)
