رايزنى به چه منظور؟
زمانى كه دستگاه ورزش و كميته ملى المپيك براى مبارزه با استفاده از مواد نيروزا و محرك داروهاى ممنوعه كه آفت سلامت گروهى از قهرمانان و ورزشكاران است و حيثيت، مقام و منزلت آنان و كشورمان را در محافل بين المللى ورزش با ناهنجارى زير سؤال مى برد، ستادى با تصدى مقامى در حد معاونت سازمان تربيت بدنى تشكيل دادند ، بارقه اميدى در دل ها پديد آمد و بيش از همه دل سوختگان ورزش را شاد كرد. گزينش نام ستاد ملى مبارزه با دوپينگ رسالت و وظيفه اين نهاد را خود به خود تشريح مى كند و نيازى به قرائت و تفسير به شرح وظايف اين ستاد باقى نمى گذارد . اختصاص يك ساختمان معظم در قسمت شمالى مجموعه ورزشى انقلاب با تجهيزات لازم براى تحقق وظايف ستاد دلالت بر توجه مسؤولانه و متعهدانه متوليان ورزش به اين امر مهم و حياتى ورزش قهرمانى دارد .
در مدت كوتاهى كه اين ستاد در تدارك كارهاى مقدماتى و اجرايى خود است ، موضوع محروميت يك ساله فدراسيون ملى از سوى مقامات بين المللى به خاطر مثبت بودن آزمايش هاى دوپينگ چند وزنه بردار ايرانى ، اين ستاد را شوكه كرده و آن را در بوته آزمايش و تجربه جدى قرار داده است .
اين نخستين بار نيست كه وزنه بردارى ايران در آزمايشگاه تست دوپينگ روسياه و مردود مى شوند و سواى محروميت هاى فردى ، سازمان ورزش ، كميته ملى المپيك و فدراسيون ملى را نزد محافل جهانى ورزش سرافكنده مى كنند !
آغازگران دوپينگ در تاريخ المپيك
در بازى هاى المپيك مونيخ ۱۹۷۲ محمدرضا ناصحى ارجمند ، وزنه بردار دسته مگس وزن در اثر سهل انگارى و غفلت سرپرست تيم دچار محروميت شد . او بى گناه بود بنابراين فدراسيون ملى به رايزنى پرداخت و در نهايت مشخص شد ، پزشك وى براى كاهش ميزان سرماخوردگى ناصحى ارجمند قطره افدرين براى او تجويز كرده است، تأييد مقامات پزشكى و داروخانه دهكده المپيك بى گناهى او را ثابت كرد .
به هر روى از ناصحى و يك وزنه بردار اتريشى به عنوان آغازگران دوپينگ در تاريخ المپيك ياد مى شود !
به دنبال ناصحى ، وزنه برداران مشهورى چون رمضانعلى تيمورى ، عزيز حسينى و چند وزنه بردار ملى پوش ديگر محروميت را به جان خريدند . در ماجراى دوپينگ تيمورى به خاطر آنكه آزمايش اصلى تعمداً بدون حضور نماينده ايران انجام شده بود ، ابهاماتى به وجود آمد و البته سرانجام با رايزنى هاى لازم تيمورى از محروميت نجات پيدا كرد . اما از آنجا كه به موازات اين رهايى مسائلى برملا مى شد كه در روابط فدراسيون ملى و بين المللى از يك سو و روابط ورزشى ايران و بلغارستان از جهت ديگر تأثير سويى گذاشت مقامات ورزشى ايران مصلحت ديدند نتيجه مثبت مشكوك تست را بپذيرند و تيمورى كه شانس كسب نشان هاى مسابقه جهانى ، بازى هاى   ۱۹۸۶ و المپيك ۱۹۸۸ را داشت دو سال محروم شود . قضيه عزيز حسينى آن قدر مضحك بود كه حتى او را به عنوان عضو تيم اعزامى به بازى هاى آسيايى ۱۹۸۲ بردند و از آنجايى كه اين وزنه بردار نه چندان بى گناه از طريق فدراسيون جهانى در دهلى نو متوجه محروميت خود شد و تا فهميد رندان هموطن در لباس دوستى و محبت چه كلاه بزرگى بر سرش گذارده اند!
تفاوت ها
نحوه آزمايش ها و محروميت آن روزها با امروز تفاوت هاى زيادى دارد بدين ترتيب كه:
۱- امروز آزمايش ها از طريق تست خون انجام مى شود و نه ادرار . بزرگترين حسن اين نوع آزمايش آن است كه از خود ورزشكار خون گرفته مى شود .
۲- در آزمايش ها علاوه بر فدراسيون بين المللى ، يك آژانس بين المللى تحت نام آژانس جهانى ضد دوپينگ WADA بر كار آزمايش نظارت دارد .
۳- در گذشته محروميت شامل افراد يعنى ورزشكاران و بعضاً مربيان يا پزشكان مى شد، در حالى كه امروزه مجموعه فدراسيون ملى زير سؤال مى رود و محروميت شامل حالش مى شود .
(محروميت يك فدراسيون ملى با عملكرد نه چندان دقيق سازمان ملى مبارزه با دوپينگ كشور محروم شده مساوى است .  )
۴- قبلاً جريمه مالى به همراه محروميت ورزشكار برقرار بود كه اينك جريمه نقدى برداشته شده و جريمه سنگين تر معنوى يعنى محروميت مجموعه فدراسيون ملى جاى آن را گرفته است .
۵- امروزه يك سازمان ملى نظارت بر استفاده و آزمايش هاى دوپينگ را در كشورها برعهده دارد كه در گذشته نه اين سازمان وجود داشت و نه آزمايش ها به طور مرتب و منظم انجام مى گرفت .
چند وزنه بردار ايرانى شركت كننده در مسابقه هاى بين المللى كارگران كه در انگلستان ترتيب يافته بود ، در آزمايش هاى دوپينگ مجرم شناخته شدند. نتيجه اين آزمايش كه جاى هيچگونه بحث، اعتراض و پژوهشى را هم ندارد موجب شده است فدراسيون بين المللى در اجراى قوانين تازه تصويب شده خود فدراسيون وزنه بردارى و پرورش اندام ايران را به مدت يك سال از شركت در تمام فعاليتهاى بين المللى محروم كند.
تنگنا
اعلام اين خبر بيش از همه فدراسيون وزنه بردارى و ستادملى مبارزه با دوپينگ را در تنگنا قرار داد. مسؤول اين ستاد كه تصدى ورزش قهرمانى را نيز بر عهده دارد و رئيس كميته ملى المپيك از جمله مسؤولان ورزشى هستند كه در اين رابطه به اظهارنظر پرداخته اند، ولى آنچه سؤال برانگيز است اصرار آنان در «رايزنى» براى كاهش اين محروميت است تا اينكه تيم ملى ايران موفق به شركت در يك مسابقه منطقه اى يا بين المللى و احتمالاً مسابقه جهانى اين رشته در سال۲۰۰۵ ميلادى شود!
رئيس سازمان ملى مبارزه با دوپينگ گفته است: «به دنبال محروميت تيم ملى ايران از سوى فدراسيون جهانى وزنه بردارى با على مرادى صحبت كردم و مشخص شد فدراسيون جهانى قانون قبلى خود را مبنى بر جريمه نقدى لغو كرده و به جاى آن جريمه زمانى را جايگزين كرده است...»
بايد يادآور شد اين محروميت فقط شامل تيم ملى ايران نيست و مجموعه فدراسيون و تمامى تيمهاى ايران در سطوح مختلف و نيز وابستگان فدراسيون از جمله هيأت هاى كارگرى، دانشجويى، دانش آموزى، ارتشى، جهادسازندگى و... را هم دربرمى گيرد.
پاسخ سازمان ملى مبارزه با دوپينگ
جا دارد سازمان ملى مبارزه با دوپينگ كه بالاترين مرجع مسؤول در كشور است به طور شفاف اعلام كند آيا در جريان اعزام تيم وزنه بردارى كارگرى به انگلستان بوده است يا نه؟ آيا براى اين وزنه برداران كارنامه تست دوپينگ تشكيل داده و قبل از اعزام از آنان آزمايش به عمل آورده است يا خير؟
اگر اين سازمان بگويد مسؤول تشكيل پرونده براى قهرمانان اعزامى به مسابقات مهم بين المللى جهانى، بازيهاى آسيايى و المپيك نيست و وظيفه ندارد قبل از اعزام قهرمانان به چنين مسابقاتى از آنان تست دوپينگ بگيرد، پس وظيفه مهم ديگرش چيست؟!
سازمان ملى مبارزه با دوپينگ بايد در جريان كليه قوانين و مقررات مصوبه كميته بين المللى المپيك IOC، آژانس جهانى ضددوپينگ WADA و نيز مقررات محروميت از سوى اين دو نهاد و فدراسيون هاى بين المللى قرار گيرد. اگر اين سازمان فاقد اين اطلاعات باشد، چگونه مى تواندكنترل و نظارت خود را در اين امر مهم اعمال كند؟
بايد ديد آيا فدراسيون وزنه بردارى و مسؤول آن، كميته هاى المپيك و دونهاد «ورزش قهرمانى» و «ستاد ملى مبارزه با دوپينگ» مصوبات جهانى و مقررات مربوط به محروميت در اثر مثبت بودن تست دوپينگ را به موقع در اختيار اين كميته و نهادها قرار داده است؟ اين اطلاع رسانى بسيار مهم است زيرا چه بسا كميته و ستاد مبارزه با وقوف به اين تصميم مهم جهانى فوراً دست به كار شدند و قبل از اعزام تيم كارگرى از نفرات آزمايش به عمل مى آورند، در اين ميان وظيفه و نقش كميسيون برون مرزى كه اعزام هر دسته و تيم به خارج از كشور را از الك خود مى گذراند چيست و چقدر بايد پاسخگو باشد (علاوه بر اينكه رئيس فدراسيون وزنه بردارى خود يكى از اعضاى تأثيرگذار در تصميمات اين كميسيون است!)
ممكن است سخنگوى اين كميسيون يا سازمان ورزش بگويد مسأله دوپينگ از وظايف اين نهاد نيست. بسيار خوب، ولى آيا اين كميسيون نمى تواند بگويد به شرطى با اعزام فلان دسته يا تيم موافقت مى كندكه نتيجه منفى تست دوپينگ ورزشكاران اعزامى به كميسيون اعلام شود؟
رئيس ستاد مبارزه با دوپينگ در ادامه مصاحبه خودمى گويد: «از طرفى با توجه به اينكه تيم وزنه بردارى كارگران در چارچوب كنترل سازمان تربيت بدنى نبوده از مرادى خواستم تا با WADA و فدراسيون بين المللى وارد مذاكره شود تا محروميت ايران كاهش يابد.»
كاش رئيس ستاد بدين صراحت چنين اظهارنظرى نمى كرد و بسيارى از ساختارهاى تشكيلاتى ورزش كشور و فدراسيون هاى ملى و از همه مهمتر طرح جامع چندميليارد ريالى ورزش را به زير سؤال نمى برد. اين امرى بديهى است كه كليه فعاليتهاى ورزشى حداقل با نظارت سازمان تربيت بدنى در كشور انجام مى شود. رئيس اين سازمان در مقام معاونت رئيس جمهور از مقبوليت بالا و والايى برخوردار است چطور فعاليت يك سازمان در حد «مديريت كل» در يك وزارتخانه اى كه جزو مهمى از ورزش مملكت است در كنترل يا نظارت سازمان تربيت بدنى نيست و يا نبايد باشد؟
مقصر كيست؟
چرا به جايگاه ويژه ورزش كارگرى در كشورمان نمى خواهيم بها دهيم و يا چرا فعاليت هاى اين قشر از ورزشكاران را در چارچوبى سواى تشكيلات فراگير ورزش مملكت و فدراسيون هاى ملى قرار مى دهيم؟
نگارنده دراين بررسى به هيچ عنوان نه قصد متهم كردن مقام يا دستگاهى را دارم نه به نيت دفاع از كسى يا نهادى اين سطور را مى نگارم. صحبت از اين است كه مقصر را دراين ماجرا بشناسيم و اجازه ندهيم در آينده بدين گونه سرافكنده شويم.
من در بررسى خود به اين نتيجه رسيده ام كه هيأت وزنه بردارى كارگران ايران يا مديريت ورزش در وزارت كار مقصر نيست زيرا اين تشكيلات فاقد ابزار لازم براى تست دوپينگ از ورزشكاران كارگر اعزامى به خارج از كشور است. آيا دو وزنه بردار متخلف با صلاحديد و راهنمايى مربى ، سرپرست تيم، رئيس هيأت وزنه بردارى كارگران و يا مديريت ورزش وزارت كار مبادرت به استفاده از داروهاى نيروزا و ممنوعه كرده اند؟ پاسخ كاملاً منفى است ، آنها اين كار را مخفيانه انجام داده اند. اگر غيراز اين نيست ، بهتر است اين دو متخلف كه دانسته يا ندانسته به حقوق صدها قهرمان و فدراسيون ملى تجاوز كرده اند، زير سؤال برده شوند. از قراين برمى آيد رئيس جوان و مؤقر ستاد مبارزه با دوپينگ در كارش جدى بوده و طبيعى است با توجه به مسؤوليت اش به عنوان «رئيس ورزش قهرمانى » بايد در دل شورى براى مقام و منزلت تيم هاى ملى ايران درمسابقات بزرگ منطقه اى و بين المللى داشته باشد. اين شوردلى و اين تعصب قابل تحسين است اما وقتى پاى منافع معنوى كشور در ورزش جهان مطرح است و اينگونه به عنوان اولين فدراسيون ملى پيشگام مجرميت در دوپينگ مطرح شده ايم و در حقيقت «ركورد جهانى » دوپينگ كسب كرده ايم و جا دارد به جاى «رايزنى » براى كاهش محروميت به فكر و انديشه طرحهاى ديگرى باشيم ؛ طرحى كه بگويد چرا بايد خطاى چند ورزشكار گريبان صدها ورزشكار ديگر را كه تقصير ندارند ، بگيرد.
بياييم مردانه خطاى اتفاق افتاده و جريمه و بهاى حاصل از آن را بپذيريم و به فدراسيون بين المللى وزنه بردارى كه به خاطر «دوپينگ » و مسائل حاد حاشيه اى مربوط به آن در خطر حذف در بازيهاى المپيك قرار گرفته و مى رود تا در خانواده بزرگ المپيك منزوى شود حق بدهيم تا مجرى مقرراتى باشد كه در مجمع خود با حضور رئيس و نايب رئيس فدراسيون وزنه بردارى ايران تصويب كرده و به اطلاع عموم رسانده است. مگر كسب چند نشان و امتياز بيشتر در مسابقاتى كه در چندماه آينده در منطقه يا جهان برگزار مى شود، چه اثرى در مجموع فعاليتهاى ورزش قهرمانى ايران به جاى مى گذارد كه رئيس فدراسيون ملى را كه هنوز از خود به دفاع برنخاسته يا بطور شفاف تقصير كم كارى فدراسيون را به گردن نگرفته است روانه «رايزنى» كنيم؟
چانه زنى
پاسخ آژانس جهانى ضددوپينگ و فدراسيون بين المللى وزنه بردارى به رئيس فدراسيون وزنه بردارى ايران كه خود مسؤول اصلى (نه مقصر اصلى ) مسائل وزنه بردارى در سطح كشورش است، دراين رايزنى بى حاصل چه خواهد بود؟ ولو آنكه درزمان مجازات و اين محروميت تغييرى داده مى شد كه تيم ايران بتواند در چندمسابقه ديگر در آينده نزديك شركت نمايد، چانه زنى در اين شرايط دور از شأن ما است و بيش از هركس خود «رايزن» را به زير سؤال مى برد.
اسماعيل كدخدازاده

هومن كواكبى
۲ ميليون معتاد تابلو
۴۰ ميليون آسيب پذير!

صدايت مى كند؛ «داداش!». برنگرد. بو مى دهد. يعنى فكر مى كنى بو مى دهد؛ «داداش» خط سفيد خودش را ول كرده كف آسفالت خيابان. توى دلت كلمات را كنار هم مى چينى؛ «برو لعنتى. راحتم بذار». ماشين از خط سفيد مى گذرد. سبقت ممنوع نيست. تكيه ات را به پياده رو مى دهى و راه مى روى. فقط لحظه اى فرصت داشتى تا چشم هاى روى هم افتاده اش را ببينى با مردمكى كه دارد مى ميرد. كسى نيست براى اين چشم ها فاتحه بخواند؟ نيست؟ نه نيست.
صاحب صدا تلو تلو مى خورد. توپى از بالاى ديوار مى خورد توى سرش. حال آخ گفتن ندارد. مى روى تا مبادا كت اعتياد به پيراهن سالمت بمالد؛ «خجالت هم نمى كشند. قيافه شهر رو به هم زدن. اگه جاى دولت بودم اعدامشون مى كردم.»
و آنوقت احساس لذت مى كنى. انگار وجودشان لازم است تا من و تو خودمان را با آنها قياس كنيم و نفسى بكشيم «اوف خوش به حال من كه اينقده خوبم.» شرم با سرعت باد از زير پوست صاحب صدا رد مى شود. شرمى كه دارد مى ميرد. خط سفيد خيابان حالا از زيرپاى ماشينى رد مى شود كه بوى جوا نى  مى دهد. بچه ها به سلامتى دوستى تازه «اكس» خورده اند؛ «يكى ديگه بتركونيم؟... بتركونيم!».
و مى تركانند. چيزى توى مغزشان منفجر مى شود.
و تو خوشحالى كه خانواده ات كاملاً در امان هستند. مثل من. مثل بقيه!...
نيم ساعت بعد! تو نمى بينى ولى پسرت دارد توى پارك پايين با بچه چيلى حشيش مى كشد. (تو كه نديده اى)
حدود ۲‎/۵ سال پيش، اتفاق ديگرى افتاد و اعضاى ستاد مبارزه با مواد مخدر تصميم گرفتند به چيزهاى ديگرى نيز بينديشند. موضوع اصلاً به يك شوخى شباهت نداشت. آمار معتادان نشان مى داد بايد كار ديگرى كرد. برخى آدم هاى ايرانى در كنار بساط مى نشستند (و مى نشينند) تا براى ساعتى در دود فرزند خشخاش فرور وند و كيفور شوند!!!
و اين تقلب فيزيكى براى به خلسه رفتن هنوز وجود دارد. با اين حال بعضى از مسؤولان اميدوارند بشود كارى كرد. هر چند مشكل مثل هميشه باقى است؛ «بودجه». دكتر «محمدرضا كردى» استاد دانشگاه در گفت و گو با روزنامه ايران سعى كرده است زواياى تازه اى از مشكلات، بايدها و راهكارها ارائه كند. او اكنون نماينده سازمان تربيت بدنى در ستاد مبارزه با مواد مخدر است. واقعيتى وجود دارد اعتياد حالا ديگر يك شوخى نيست. در بين سلول هاى شهر، زير پوست شهر و يا كنار اندام ديوارها، بچه ها و جوانان زيادى دارند آتش مى گيرند. اتفاقى كه از جنگ هم مهم تر است. ايران ما براى رهايى از اين پديده نياز به تلاش دارد. بايد آنها را آن قدر جدى گرفت تا كمرنگ و كمرنگ تر شود. دور ميدانها در درون پاركها مى فروشند و درون خود مى كشند. نه! اين چهار ديوارى گاه نبايد اختيارى باشد. آمار دو ميليون معتاد تابلو چيز كمى نيست كه فقط سرهايمان را تكان دهيم و بگوييم؛ «عجب! عاقبت او هم...»
۴۰ ميليون ايرانى در معرض آسيب هستند و ۴۰ ميليون يعنى من، تو، بچه هايمان، همسرانمان و شايد نسل هاى ديگر كه قرار است قطعات پازل فردا را آنها روى هم بچينند.
اميدى به ريشه كن كردن نيست
چه بايد كرد؟ انگار موضوع، كمكى به حل مشكل نمى كند. دو ميليون نفر تابلو به معناى وجود تعداد بيشترى معتاد زيرزمينى است كه هيچ گاه حاضر به اعتراف نيستند. اگر چه مبارزه با مواد مخدر از سابقه اى ۱۰۰ ساله برخوردار است، ولى پس از انقلاب، استراتژى ريشه كن كردن مواد مخدر مطرح شد. تصور مى شد تشكيل ستاد مبارزه با مواد مخدر و توجه ويژه به مقابله با عرضه مى تواند كارگشا باشد. اما آيا چنين شد؟ دكتر كردى مى گويد: «فعاليت هاى مافياى جهانى و منطقه اى مواد مخدر آن قدر گسترده، منعطف و برخوردار از ادوات مدرن است كه كار را مشكل مى كند. هيچ جاى دنيا نتوانسته اند توزيع مواد مخدر را قطع كنند.»
و اين نتوانستن يعنى ممكن است اتفاقى بيفتد. در را باز كن. پشت در، دهها دست با چيزهايى براى تعارف كردن دراز مى شوند. بكش، بخور! و حالا آسمان اينجاست. جامعه  ما براى مقاومت دقيقاً چه بايد بكند؛ «طى ۲‎/۵ سال گذشته، كارفرهنگى به عنوان استراتژى كلان ستاد مطرح شده است. بايد جنبشى فراگير و پيشگيرانه آغاز شود تا قشر آسيب پذير كه حدود ۴۰ ميليون نفر هستند مصون بمانند.»
اينها را كردى مى گويد و ما زير رقم ۴۰ ميليون نفر خط قرمز ضخيمى خواهيم كشيد تا طعم فاجعه پشت پنجره حس شود. اگر نوزادان، كودكان و افراد سالخورده را به آمار فوت اضافه كنيم آن گاه بايد نگران كشورى با ۷۰ ميليون جمعيت شويم كه نامش ايران است. هر چند توجه به عقايد مذهبى و احساس مسؤؤليت خانواده ها عوامل مؤثرى در راستاى محدود كردن استفاده از مواد مخدر محسوب مى شوند، ولى قصد، گاه خيلى تلخ مى شود. اميدى به عدم عرضه مواد مخدر نيست. حتى با ضرب و شتم و زندان در هيچ جاى اين زمين بزرگ. از سويى سياست مقابله با عرضه نيز، كه پس از انقلاب در دستور كار قرار گرفت، اهداف مورد نظر را برآورده نكرد. آنها وجود دارند و گه گاه خبرهاى نگران كننده اى از گسترش آن به گوش مى رسد. آيا بستن گوشها راه خوبى است؟ استفاده از واژه كار فرهنگى كمى خسته كننده شده، با اين حال نماينده سازمان تربيت بدنى در ستاد مبارزه با مواد مخدر به نكات جالبى اشاره مى كند، «بايد به افراد آموزش داد، بخصوص در سطح آموزش و پرورش كه مى تواند نقشى حياتى داشته باشد. بايد ابتدا اين هنر را در دانش آموزان به وجود آورد كه ياد بگيرند چگونه دست رد به سينه دعوت كنندگان استفاده از مواد مخدر بزنند.»
گرچه آمار دقيقى از ميزان دانش آموزان معتاد وجود ندارد، ولى رقم ۴۰ ميليون نفر براى كسانى كه در معرض خطر هستند نشان مى دهد بايد مراقب بود.
پس از اينكه بچه ها ياد گرفتند چگونه بگويند: «نه»، آن گاه فصل جديد داستان آغاز مى شود. چه چيزى به آنها مى دهيم؟ جايگزين ها كدام هستند؟
ايلام، سالم ترين استان، ورزش مؤثرترين حربه
گاه طرح اين همه پرسش، آزاردهنده است، مگر آن كه واقعاً اتفاق ديگرى بيفتد، سازمان ورزش كشور مى تواند براى زمان رد كردن دعوت به استفاده از مواد مخدر وارد صحنه شود؟
«پرويز زاهدى»، كارشناس ورزش به نكته جديدى اشاره مى كند: «هنوز ورزش و نقش آن را جدى نگرفته ايم. پيشنهاد من اين است كه مجتمع هاى ورزشى محلات ايجاد شود و هر طبقه آن به ورزشى خاص اختصاص يابد تا خانواده ها بتوانند براى اوقات فراغت خود برنامه ريزى گروهى انجام دهند. اين ساختمان هاى عمودى نقش خاصى در گرايش لايه هاى مختلف جامعه به تفريحات سالم ايفا خواهند كرد. مشابه آن در مسكو وجود دارد. در اين اماكن هم ورزش است براى جوانها، هم استراحت است براى بزرگترها و فرزندان من و شما در كنار والدين و در حصار امنيت. كدام گرگى مى تواند از اين حصار بگذرد؟ در آمار ارائه شده، استان ايلام كمترين ميزان آلودگى به مواد مخدر را دارد. مردم شهرستان ايلام طى ماه هاى اخير برنامه جالبى براى خود تدارك ديده اند. آنها در دامنه كوه جمع مى شوند، منتظر دوستان و آشنايان مى مانند و سپس همگى كوهپيمايى مى كنند و اين لذتبخش است. چه كسى مى تواند ادعا كند در فضاى خانوادگى شكل گرفته در دامنه كوه، ردپاى افيون، پيدا خواهد شد؟
توسعه ورزش محلات
ستاد مبارزه با مواد مخدر ۶۰ ميليارد تومان اعتبار در سال ۸۳ به خود اختصاص داد كه ۱۰ درصد آن به طور ثابت در اختيار سازمان تربيت بدنى قرار گرفت تا برنامه هاى خود را اجرا كند. سازمان تصميم گرفت اعتبار خود را صرف ورزش محلات كند. آنها معتقد بودند مهم تر از هر چيزى كاهش تقاضا است و نه آن چيزى كه تاكنون اجرا شده است. محمدرضا كردى مى گويد: «همه در معرض خطر قرار دارند. خانواده ها فكر مى كنند تمام موفقيت فرزندانشان در رفتن به دانشگاه است. بچه هاى ما تحت فشار درس هستند. به تبعات آن فكر نمى كنيم. همان گونه كه تا به حال درباره اعتياد دانشجويان بحث چندانى نشده است.»
سازمان تربيت بدنى تصميم گرفت بخشى از بودجه را به محلات ببرد همان جا كه كودكان به دنيا مى آيند، رشد مى كنند، بستنى مى خورند و توى كوچه ها گهگاه دعوا مى كنند. همان كوچه هايى كه زير چادر آجرها و گذرگاه هاى باريك پنهان شده اند و مى توانند مكان امنى براى يك تعارف سياه باشند؛ «بيا. بكش. يه بار كه كاريت نمى كنه.» به گفته نماينده سازمان تربيت بدنى در ستاد مبارزه با مواد مخدر آنها دو محور اساسى را درنظر گرفته اند: «تجهيز مراكز ورزشى موجود و توسعه ورزش محلات.»
اين طرح از نيمه دوم سال ۸۲ شروع شده و متوليان آن اميدوارند در سال ۱۳۸۴ قدم هاى محكم ترى بردارند. كردى به جزئيات اشاره مى كند: «۴ ميليارد و دويست ميليون تومان به استان ها داديم تا ورزش محلات را بسط دهند. استان خراسان بيشترين بودجه را جذب كرد و ايلام در رتبه آخر قرار گرفت.»
براى طبقه بندى استانها سه شاخصه درنظر گرفته شد: سطح آلودگى استان به مواد مخدر، برخوردارى از جمعيت جوان و مساحت استان. بر همين اساس استان خراسان (البته قبل از تقسيمات اخير) بر سكوى نخست ايستاد. اين استان آلوده ترين بود و تهران بزرگ با تمام جذابيت هاى ظاهرى اش مكان دوم جدول را به خود اختصاص داد. زير آسمان اين شهر چند ميليونى، تنها دود ماشين ها نيست كه به ريه ها خنج مى كشد. شايد بزودى همه ما نشئه رايحه هاى اجبارى شويم. تلخ است ولى شوخى نيست.
در طرح فعلى، سازمان به هر استان كشور ۵۰ ميليون تومان پرداخت كرد و سپس به نسبت رده بندى جدول آلودگى اعتبارات ديگر را برآورده ساخت. آذربايجان شرقى ،۱۱۵ اردبيل ،۱۱۵ اصفهان ،۱۸۰ خراسان ۲۲۰ و تهران ۲۱۵ ميليون تومان دريافت كردند. ايلام تنها ۸۰ ميليون گرفت و جالب آن كه به عقيده كردى اين استان توانست بهترين عملكرد را داشته باشد. فعال كردن يك هزار و ۱۵۳ محله در كشور مورد توجه قرار گرفت. براى مثال سهم آذربايجان شرقى ۳۹ و اصفهان ۴۷ محله بود. با اين حال از ديدگاه كردى و ساير مديران سازمان، اين بودجه جوابگو نيست. خيلى كم است. به زيرمجموعه هاى خود گفته ايم تلاششان را بكنند. بگردند و افرادى را بيابند كه قبلاً تيمدارى مى كرده اند يا دلسوز هستند. ما تا حد توان بودجه در اختيارشان مى گذاريم. ما دنبال آدم هايى هستيم مثل دانايى فرد، آقا مدد، دهدارى و ... كه در گذشته در محلات تهران تيمدارى مى كردند.
چندى پيش ستاد مبارزه با مواد مخدر از اعضاى خود خواست تا بودجه مورد نيازشان را كه بتوانند تمام برنامه ها را اجرا كنند، اعلام نمايند. پس از برآوردهاى تخصصى، رقم ۲ هزار ميليارد تومان مطرح شد كه در صورت تأمين، قادر به پاسخگويى نسبتاً كامل خواهند بود، اما بودجه تصويبى از ۶۰ ميليارد تومان بالاتر نرفت كه آن هم با مشكلاتى مواجه شده است.
تهديد جدى
پارلمان ايران ۵۰ درصد بودجه را در اختيار نيروى انتظامى گذاشت. سازمان تربيت بدنى، بهزيستى، نيروى مقاومت بسيج نيز هر كدام ۱۰ درصد [۶ ميليارد تومان] دريافت كردند. به ستاد مركزى ۱۲ درصد رسيد و ۸ درصد باقيمانده بين ۱۶ دستگاه ديگر تقسيم شد. مشكل همين جا بود.
كردى به تلاش فراوان انجام شده براى حاكم كردن ديدگاه محوريت كاهش تقاضا اشاره مى كند. چيزى كه با بودجه تصويبى اخير در تضاد قرار دارد: «دستگاههايى كه در بخش كاهش تقاضا كار مى كنند، طى ۲‎/۵ سال گذشته سعى كرده اند تا ديدگاه فوق حاكم شود. حتى نظر آقايان خاتمى و رفسنجانى نيز همين است. البته اين به معناى رد مقابله با عرضه نيست، اتفاقاً بسيار به آن نياز داريم، ولى بايد كارى كرد كه تقاضا به حداقل برسد.»
به نظر مى رسد اين موضوع نشان دهنده اين است كه تفكر اصلى هنوز به محوريت مقابله با عرضه استوار است. يعنى دوباره همان بگير و ببندهاى هميشگى. از نظر دكتر محمدرضا كردى، حركتى بر خلاف بحثهاى كارشناسى صورت گرفته است. «اين موضوع باعث ناراحتى همه افرادى شده كه طى ۲‎/۵ سال گذشته مدارك زيادى مبنى بر اثبات نظريه كاهش تقاضا ارائه كرده اند. تئورى مقابله با عرضه نبايد بخش عمده اى را به لحاظ عملياتى و بودجه به خود اختصاص دهد. اگر قرار بود موفق شود، تاكنون مى شد. چيزى كه در عمل اتفاق افتاد، معلوم كرد نگاه مجلس هنوز يك نگاه مقابله اى است و اعتراض دستگاههاى عضو ستاد نيز دقيقاً همين جا شكل گرفت.»
اما چه دليلى وجود دارد؟ آيا مجلس قصد پيگيرى فعاليتهاى مشابه گذشته را دارد؟ كردى مى گويد: «نمى دانم. اگر اعضاى ستاد متوجه شوند، واقعاً چه دليلى مى تواند داشته باشد. آنگاه شرايط فرق مى كند. البته اين اعتقاد هست كه هرچقدر نيروى انتظامى لازم دارد، بايد به آنها داد، اما دستگاههاى ديگر نيز بايد تقويت شوند.»
و آنگاه جمله اى تكان دهنده مى گويد: «اعتياد، تهديدى جدى تر از جنگ عليه كشور است.»
در بودجه در نظر گرفته شده، آموزش و پرورش در كنار ۱۵ نهاد ديگر سهم كمى دارند. همين موضوع واكنشهاى متفاوتى در پى داشته است، ولى به نظر نمى رسد اتفاق تازه اى بيفتد. در مقابل، سازمان تربيت بدنى تلاش مى كند تا ورزش را فراگير كند، اما چگونه؟ آن هم وقتى كه مدارس، به عنوان پيش نياز سالم سازى فضا از حداقل امكانات محروم هستند. برگزارى مسابقات محلات، ايجاد جشنواره هاى روزانه ورزشى و فعال كردن فضاهاى موجود در اولويت طرح سازمان قرار دارند. اين درحالى است كه مشكل بعدى باز هم در سوى ديگر سر  باز كرده است.
موازى كارى شهردارى
محمدرضا كردى تلاش زيادى كرد تا بتواند با دكتر «احمدى نژاد»، شهردار تهران ارتباط برقرار كند. او مى خواست به احمدى نژاد بگويد: «ما خودمان پول داريم و مى خواهيم در كنار شهردارى، ورزش محلات را احيا كنيم.»
سازمان مى داند مديريت شهرى مى تواند كمك بزرگى باشد، اما عملكرد شهرداريها و ورود آنها به حوزه فعاليتهاى گسترده ورزشى، نوعى موازى كارى را به وجود آورده كه مشكل ساز است. نماينده سازمان تربيت بدنى در ستاد مبارزه با مواد مخدر، سعى دارد راههاى ديگرى را امتحان كند؛ «از همين جا دست نياز به سوى شهردارى ها دراز مى كنيم. آنها مى توانند به ما كمك كنند. خواهش مى كنم شهردارى فردى را متولى اين كار كند تا به نتايج روشنى برسيم.»
روزهاى تعطيل، روزهاى خطرناك
روزهاى تعطيل، روزهاى خطرناكى است. تحقيقات نشان مى دهد معمولاً افراد در روزهاى تعطيل براى نخستين بار استفاده از مواد مخدر را تجربه كرده اند. چيزى حدود ۷۰ تا ۷۵ درصد. جمعه ها و عصرهاى پنجشنبه خطرناك هستند. جايى براى برون فكنى انرژى نيست و آنگاه زنگ به صدا در مى آيد. توليد شيميايى برخى مواد جديد مانند «اكس» باعث شده جامعه مخاطبان ستاد، افزايش پيدا كند. بخشى از آنها در لابراتوارهاى زيرزمينى داخل كشور تهيه مى شوند. كردى موردى را به خاطر دارد كه به جاى هرويين، بسته اى گچ به خريدار فروخته بودند و همين امر باعث رويكرد ستاد به تحقيقات تازه اى شده بود. با اين حال بودجه موجود كافى نيست. مشكل ها، مانند زنجيرى طولانى، حلقه وار به هم متصل شده اند. سازمان تربيت بدنى جزو معدود دستگاههايى است كه بودجه ثابتى دارد، ولى كردى اين نگرانى را مطرح مى كند: «چرا بايد ۱۶ دستگاه ديگر را حذف يا محدود كنيم؟»
پاسخى براى اين سؤال وجود ندارد. داريم زمان را از دست مى دهيم و ورزش به عنوان ابزارى قدرتمند در كنارمان وجود دارد. چيزى بيشتر از يك تفنن.
دكتر كردى مى گويد: «اگر چيزى را مى خواهيم، بايد بهايش را نيز پرداخت كنيم. براى نمونه چندى پيش جشنواره اى مردمى تدارك ديديم كه استقبال از آن بى نظير بود. هر روز به تعداد شركت كنندگان اضافه مى شد. خانواده ها مى آمدند و در كنار هم انواع ورزشها را انجام مى دادند. چرا اين كار را ادامه ندهيم؟ هرچند بعضى ها دلشان نمى خواهد همين هم باشد!»
جامعه ما آسيب پذير است. حتى ورزشكاران نيز در معرض خطر هستند. هرچند آمارى از ورزشكاران معتاد در دست نيست. مانند ساير مردم كه ترجيح مى دهند همه چيز مخفى باقى بماند، اما در بررسى ها مشخص شده است اگر ورزشكارى به اعتياد روى آورد، معمولاً در سالهاى پس از قهرمانى است.
و بسيارى از آدمها قهرمانهاى خانواده هاى خود هستند كه شايد روزى به دليلى دوران قهرمانى شان تمام شود. شايد من باشم يا تو يا فرزندانمان.
در را باز كن. پشت در دستهايى دراز شده اند. هر كس چيزى تعارف مى كند. در را نبند. توپ پلاستيكى دوپوسته را كه آن گوشه افتاده، بردار و دعوتشان كن به صرف يك لقمه شوت و دويدن دنبال توپ. اين بايد تمام استراتژى پيچيده ما باشد.
چون ۲ ميليون معتاد تابلو داريم و ۴۰ ميليون قشر آسيب پذير. ۴۰ ميليون!!!

تيمى كه ژاپنى ها را در ورزشگاه سايتاما و بحرينى ها را در شهر پيونگ يانگ به ستوه آورده و به گفته كارشناسان در هر دو بازى فرصتهاى زيادى را در اثر جوانى و كم تجربگى هدر داده بود. مثل هميشه، مثل ۳۱ سال گذشته در مقابل ايران تسليم شد و در شهر و ديار خود و در نزد حدود ۶۰ هزار تماشاگر يكدست و يكپارچه ورزشگاه كيم ايل سونگ ۳ گل خورد و حرفى براى ادعا كردن نداشت، مگر آن دقايقى كه تيم ايران براى حفظ سه امتياز بازى كمى مضطرب بود و تن به دفاع و احتياط داده بود.
تيم ايران كه حالا با كسب ۷ امتياز از سه بازى «رفت» در گروه خود بالاتر از همه ايستاده است، نسيم جام جهانى ۲۰۰۶ آلمان را روى پوست خود احساس مى كند، اگرچه هنوز دو بازى خانگى با كره شمالى و بحرين و يك بازى ديگر با ژاپن در ورزشگاه جهانى يوكوهاما در پيش دارد.
بدون دايى، كاپيتان تيم كه در نيمه اول بازى با ژاپن آسيب ديد و مصدوميت مختصر نصرتى، مدافع چپ كه هر دو از ياران ثابت تيم بودند، برانكو از نظر جانشينان اين دو هرگز هراسى به دل راه نداد. علوى در كنار نكونام قرار گرفت تا كريمى به خط حمله نزديكتر شده و حامى وحيد هاشميان باشد و زارع با تكنيكى بهتر و مطمئن تر با ميل به تهاجم در سمت چپ گمارده شده و زوج مكملى براى فريدون زندى به حساب آيد.
برانكو تغييرات تاكتيكى ديگرى هم در تيم خود داده بود. اين بار حسين كعبى با اوورلپ هاى مهدوى كيا از جناح راست نفوذ مى كرد تا اين بازيكن ايرانى تيم هامبورگ در مركز ميدان بازيگردان باشد و امكان نزديك شدن نكونام و زندى به دروازه حريف و شليك از راه دور و نزديك آنان را فراهم كند. گل دوم ايران كه با پاس كريمى و شليك نكونام به ثمر رسيد، حاصل اين تدبير و تغيير تاكتيكى بود.
> اشتباه كره و گل اول ايران
كره شمالى تا دقيقه سى و سوم كه تسليم ضربه ايستگاهى مهدوى كيا شد، هرگز قادر به قدرت نمايى نبود و از تيمى كه ژاپن را مغلوب كرده بود، مى ترسيد. ۶۰ هزار تماشاگر كره اى خيلى زود پى بردند همهمه و سر و صداى آنان كارساز نيست و درست از دقيقه سوم بازى بود كه پس از خطا روى كريمى، ميزبان به عجز افتاد و سپس با پاس مهدوى كيا و فرار كعبى بود كه با نخستين ضربه كرنر دومين تهديد ايران شكل گرفت تا كره به ضد حمله دل ببندد. تركيب تهاجمى ايران با وجود هاشميان و كريمى در جلو و پشتيبانى زندى و مهدوى كيا از پشت سر و فرارهاى كعبى در سمت راست امان مدافعان كره را گرفته بود، اما چه سود كه تأخير در پاسكارى اجازه نمى داد اين حملات بموقع نتيجه بخش باشد. همين درنگهاى وقت كش اجازه مى داد هجوم ناگهانى و جمعى كره ايها ما را به ياد بازيهاى اين تيم در جام جهانى ۱۹۶۶ لندن بيندازد كه ۱۰ بازيكن اين تيم به شيوه بسكتبال جلو و عقب مى كردند.
با اين وصف، تيم ايران بود كه تهديدهاى جدى ترى داشت. شليك زندى كه روى تور دروازه كره فرو نشست يكى ديگر از اين تهديدها بود و حريف كه تازه پى برده بود پس از فرارهاى كعبى در جناح راست دفاع ايران، مى تواند از اين سو دست به تهاجم بزند، غافل از آن بود كه گل محمدى و رضايى چه خوب اين فضا را مى پوشانند و كعبى با چه سرعتى در جاى خود ظاهر مى شود.
سرانجام فشار مكرر تيم ايران در دقيقه ۳۲ نتيجه داد و مدافعان سردرگم و هراسان كره كه براى مهار هاشميان او را بين خود ساندويچ كرده بودند، ضربه ايستگاهى و موجدار مهدوى كيا را با اشاره سر به درون دروازه خويش هدايت كردند. هانگ سونگ چول كه به زحمت بر سر راه ضربه قوسدار مهدوى كيا ظاهر شده بود، اين توپ را به درون دروازه خودى فرستاد.
> اعتراض، اخراج، انفجار
مهار «كيم چيل چول» بهترين مهاجم كره توسط زارع و رضايى و برترى نسبى تيم ايران در دقايق ۴۰ و ۴۱ نيز دو شانس ديگر نصيب ايران كرد كه شليك از راه دور نكونام خطرى جدى تر بود، اما هجومهاى جمعى كره اى ها كه يك بار تا دهانه دروازه ايران و موجب برخورد شديد با ميرزاپور شد، اگرچه با سوت داور پايان گرفت، اما كره اى ها باور كردند كه در نيمه دوم بازى مى توانند براى جبران گل از دست داده هجومى تر و بى احتياط تر بازى كنند.
شوت خطرناك كيم يونگ چول مهاجم سريع اين تيم كه از كنار دروازه ايران گذشت، يكى از اين تهديدها بود، اما ضربه ايستگاهى زندى كه دروازه بان كره، كيم سونگ چيل را به شيرجه بلندى وادار كرد، نشان مى داد خط حمله ايران حرفه اى تر و زهردارتر است.
با آمدن نيكبخت به جاى زندى در ۳۰ دقيقه آخر بازى، تا حدى نظم بازى ايران به هم خورد. تيم ايران حالت تدافعى تر به خود گرفت. هجوم جمعى كره اى ها بيشتر شد. دفع عجولانه، ناقص و بى هدف مدافعان ايران اجازه تهاجم پى در پى به حريف و امكان گل تساوى را به ميزبان داده بود. حتى خطاى گل محمدى درون محوطه جريمه در اين دقايق بوى «پنالتى» مى داد كه از چشم داور سورى «محمد كوسا» پنهان ماند.
آتش حملات كره هردم شعله ورتر مى شد كه توپ در يك ضد حمله به پاى هاشميان رسيد. او آن را به كريمى سپرد و فرياد نكونام در جناح راست موجب پاسى عرضى به او شد كه شليك نكونام كار را تمام كرد تا در فاصله ۹ دقيقه پايانى اين بازى مثل جرقه اى به انبار باروت ورزشگاهى تب آلود بيفتد. چهار دقيقه به پايان بازى و در پى نفوذ به داخل محوطه جريمه ايران، انفجار رخ داد و كره اى ها كه ادعاى خطاى پنالتى داشتند، به طورى به داور حمله بردند كه حداقل سه بازيكن اين تيم مستحق اخراج بودند، اما كارت زرد نصيب «كيم يونگ چول» شد كه زودتر به خشم آمده بود.
ايران در دقايق آخر شانس گل سوم را هم داشت. پاس رو به عقب كريمى و شليك سرضرب نكونام در مسير دروازه محكم به شكم مدافع كره خورد تا فرياد او را از درد به آسمان بلند كند و قربانى گل سوم تيمش باشد. يكى دو دقيقه بعد در عين برترى تيم ايران سوت داور به صدا درآمد.

ايرنا: تيم بسكتبال صبا باترى تهران در آخرين روز از رقابتهاى بسكتبال قهرمانى باشگاههاى غرب آسيا، موفق شد تيم فاستلينك اردن را با نتيجه ۱۰۲ بر ۹۹ شكست دهد و جواز حضور در مرحله نهايى را دريافت كند. با كسب اين نتيجه و در مجموع بازيهاى صورت گرفته در اين دوره، تيم صبا باترى به عنوان دومين تيم صعود كننده به همراه تيمهاى الحكمه لبنان و فاستلينك اردن به عنوان تيمهاى اول و سوم براى شركت در رقابتهاى بسكتبال باشگاههاى آسيا كه در شهر مانيل پايتخت فيليپين برگزار خواهد شد، انتخاب شدند.

گروه ورزشى: تيم فوتبال پاس ايران در ادامه رقابتهاى جام باشگاههاى آسيا روز ۱۷ فروردين ماه ميزبان السالميه كويت است. برنامه ادامه اين رقابتها كه دو نماينده ايران (پاس و سپاهان) حضور دارند، به اين شرح است:
گروه اول: ۸۴‎/۱‎/۱۷: پاس - السالميه كويت، ۸۴‎/۱‎/۳۱: السالميه - پاس، ۸۴‎/۲‎/۲۱: الريان - پاس
گروه دوم: ۸۴‎/۱‎/۱۷: وحده سوريه - سپاهان، ۸۴‎/۱‎/۳۱: سپاهان - وحده، ۸۴‎/۲‎/۲۱: سپاهان - الشباب، ۸۴‎/۳‎/۴: العين - سپاهان
گفتنى است تيم پاس با داشتن چهار امتياز در صدر گروه اول قرار دارد و تيم سپاهان با دو امتياز در رده سوم جدول گروه دوم جاى دارد.

گروه ورزشى: دكتر محمد دادكان در گفت و گو با مجله تايمز درباره حضور بابى رابسون در ايران گفت: رابسون گزينه نخست ما براى سرمربيگرى تيم اميد است و وى مى تواند ما را به المپيك ۲۰۰۸ پكن ببرد.
دادكان افزود: عدم پذيرش پيشنهادهاى امارات و بحرين توسط رابسون نشانگر آن است كه وى تمايل به حضور در ايران دارد و من مطمئن هستم بزودى مشكلات ويزاى وى حل خواهد شد و او مى تواند رهبرى تيم المپيك ايران را بر عهده بگيرد.

محل بازى كره شمالى ـ ژاپن تغيير نمى كند
گروه ورزشى - كنفدراسيون فوتبال آسيا اعلام كرد به رغم تمام مسائلى كه بازيكنان و تماشاگران كره شمالى طى بازى هفته گذشته تيم ملى اين كشور با ايران در دور مقدماتى جام جهانى ۲۰۰۶ آفريدند، محل بازى حساس كره با ژاپن در چارچوب همين رقابتها تغيير نخواهد يافت و در همان پيونگ يانگ برگزار خواهد شد.
فده رر، اميدهاى آغاسى را تبديل به يأس كرد
گروه ورزشى - ديروز در مرحله نيمه نهايى تورنمنت بين المللى تنيس ميامى آمريكا روژه فده رر مرد اول اين ورزش از كشور سوئيس ۴-۶ و ۳-۶ بر آندره آغاسى از آمريكا فايق آمد تا اميدهاى حريف ۳۵ ساله و نامدارش را براى كسب هفتمين قهرمانى اش در اين پيكارها تبديل به يأس كند. فده رر در فينال با رافايل نادال اسپانيايى روبرو خواهد شد. نادال ديروز در ديگر مسابقه مرحله نيمه پايانى در دو ست متوالى بر هموطنش داويد فرر غلبه كرد.
بازى هاى آسيايى
كوچك مى شود
گروه ورزشى - رانديرسينگ دبيركل شوراى المپيك آسيا ديروز اعلام كرد اين نهاد مايل است همانند المپيك از حجم و گستردگى بازى هاى آسيايى بكاهد و اين رقابت ها را به شكلى جمع و جورتر برگزار كند. او گفت: يكى از راه هاى حل، انتقال رشته هاى غيرالمپيكى اين رقابت ها به بازى هاى داخل سالن آسيا است كه اولين دوره آن آبان ماه در بانكوك انجام مى شود.
محروميت ركابزن آلمانى
گروه ورزشى - دانيلو هوندو دوچرخه سوار آلمانى به دليل جواب مثبت پس دادن در يك آزمايش دوپينگ تا اطلاع ثانوى توسط تيمش گرول اشتاينر محروم شده است و حق شركت در هيچ مسابقه اى را ندارد. «هوندو»ى ۳۱ ساله، در اين فصل برنده دو مرحله از تور مورسيا شده و در مسابقه كلاسيك ميلان - سن رمو نيز به رتبه دوم رسيده است.
توقف ايتاليا در برابر ايسلند
گروه ورزشى - تيم ملى فوتبال ايتاليا در ديدارى دوستانه در شهر پادوواى اين كشور به تساوى بدون گل با ايسلند رضايت داد. اين نتيجه در حالى به دست آمد كه ايسلند از دقيقه ۸۱ به بعد به دليل اخراج يكى از مردانش ۱۰ نفره بازى مى كرد و ايتاليا هم تعداد زيادى از نفرات اصلى اش را به كار نگرفته بود.
تبعات يك داروى جديد نيروبخش
گروه ورزشى - ژاك روگ رئيس بلژيكى كميته بين المللى المپيك (اى.او.سى) اعلام كرد در آزمون هاى مجددى كه بر روى «نمونه» تمام دو و ميدانى كاران حاضر در المپيك ۲۰۰۴ صورت گرفته، نشانه اى از تخلف و دوپينگ يافت نشده و همه نتايج منفى بوده است.
به گفته وى پس ازيافت شدن يك داروى نيروبخش تازه شبيه به «T.H.G» انجام آزمايش هاى فوق الزامى بوده است. T.H.G همان ماده غيرمجازى است كه كلى وايت دونده زن آمريكايى و دوواين چمبرز دونده مرد بريتانيايى به دليل رويكرد به آن به مدت يك سال از شركت در تمامى مسابقات محروم شده اند.
ايران در سه بازى برگشت

تيم ايران در سه بازى برگشت از اين فرصت برخوردار است كه ابتدا با كره شمالى، ضعيف ترين تيم گروه روبرو شود و بى آنكه تسليم غرور شود، هر سه امتياز بازى را با يك بازى منطقى به ذخيره هايش بيفزايد. به يقين كره شمالى اين بار محتاط نخواهد بود و اين به سود كريمى و هاشميان خواهد بود كه در خط حمله با مدافعان كمترى روبرو مى شوند. تيم ايران سپس ميزبان بحرين است كه روى تخته از تيم ايران ضعيف تر است. كسب امتياز از اين تيم ما را در بازى آخر با خيال آسوده در ورزشگاه يوكوهاما مقابل ژاپن قرار مى دهد و اين مى تواند بدون هرگونه هراسى بهترين نمايش از فوتبال ايران را به جهانيان عرضه كند.
موقعيت تيم ايران و تيمهاى ديگر
۱- ايران با ۷ امتياز و تفاضل گل ۱-۴
۲- ژاپن با ۶ امتياز و تفاضل گل ۳-۴
۳- بحرين با ۴ امتياز و تفاضل گل ۲-۲
۴- كره شمالى بى امتياز و تفاضل ۶-۲
بازيهاى باقيمانده در دور برگشت
جمعه ۱۳ خرداد ۸۴:
> ايران - كره شمالى > بحرين - ژاپن
چهارشنبه ۱۸ خرداد ۸۴:
> ايران - بحرين > كره شمالى - ژاپن
چهارشنبه ۲۶ مرداد ۸۴:
> ژاپن - ايران > بحرين - كره شمالى

گروه ورزشى - پس از درخشش وحيد هاشميان در تيم ملى فوتبال ايران و ۲ گلى كه در راه جام جهانى ۲۰۰۶ وارد دروازه ژاپن كرد بار ديگر در بورس نقل و انتقال بوندس ليگا قرار گرفت و بيشتر تيم هاى آلمانى خواستار بازيكن ايرانى تيم بايرن مونيخ شدند. در رأس اين هواخواهان تيم هانوفر ۹۶ قرار دارد كه به طور جدى مى خواهد به قدرت خط حمله اش بيفزايد. هاشميان كه تا سال ۲۰۰۶ در اختيار تيم مونيخى است در صورتى مى تواند از بايرن مونيخ جدا شود كه هانوفر يا هر تيم ديگر مبلغ ۱‎/۹ ميليون دلار در ازاى اين انتقال بپردازد. جدا از هانوفر تيم هاى بوخوم، هرتابرلين، وولفگانگ و اف.سى.كلن هم خواهان اين بازيكن ايرانى شده اند كه فصل پيش ۲۶ گل در بوندس ليگا به ثمر رسانده است.

گروه ورزشى - گل نجات بخش دوم مقابل ژاپن با پاس كريمى و ضربه سر هاشميان زده شد و در پيونگ يانگ بار ديگر پاس عرضى على كريمى بود كه با شليك نكونام به گل دوم ايران انجاميد تا كره شمالى از پا بيفتد و سومين شكست را بپذيرد و هواى حضور در جام جهانى ۲۰۰۶ آلمان را از سر بيرون كند.
كريمى كه دريبل زن ماهرى است و از اين طريق بارها به گل و شهرت رسيده است حالا كاملاً از نگاه مربى حريفان يك بازيكن كليدى و خطرناك است كه بايد مهار شود، لذا اگر او همچنان به دريبل زدن ادامه دهد، بازيكنى مى  شود قابل مهار و خنثى شدن، چنانچه در مقابل بحرين در منامه نه خود قدرت فرار پيدا كرد و نه تيم ايران راه نجات و گل زدن را شناخت. كريمى حالا كه پخته تر و كامل تر مى شود بايد بداند كريمى پاسور و گلساز به مراتب از كريمى دريبل زن مؤثرتر است. كريمى مى تواند منتظر روزى باشد كه حريفان نتوانند دست او را بخوانند. حالا او مى تواند مثل فيگو و زيدان در اوج، نقش محورى تيم ملى را بازى كند.

ايسنا - سرمربى تيم ملى فوتبال كشورمان گفت: بازيكنان ايران در بازى برابر كره شمالى استحكام و شجاعت خود را نشان دادند. وى تصريح كرد: بازى برابر كره دشوار و سنگين بود، آنها به دنبال امتياز بودند تا دستاويزى براى اميدوار بودن به جام جهانى و حتى صعود به مكان سوم گروه داشته باشند اما بازيكنان ايران محكم ايستادند و با شجاعت بازى كردند و توانستند سه امتياز بازى را به دست آورند. وى افزود: بازيكنان درخواست هاى كادر فنى را به طور كامل اجرا كردند و در نيمه اول بسيار درخشيدند به طورى كه كره در نيمه اول و حتى نيمه دوم شانس چندانى نداشت.
وى در مورد حاشيه هاى بازى نيز تأكيد كرد: خاصيت هر بازى متفاوت است و به ويژه تيم هايى كه مثل كره شمالى كثيف بازى مى كنند بعد از دريافت گل سعى مى كنند تا دست به حادثه آفرينى بزنند.
ايوانكوويچ هدف اصلى تيم ملى ايران را رسيدن به امتياز لازم براى صعود به جام جهانى عنوان كرد و افزود: برنامه هاى تداركاتى تيم ملى براى دور برگشت از روز هفدهم ماه مه (سه شنبه ۲۷ ارديبهشت) آغاز مى شود و انتظار داريم با آماده سازى مناسب در بازى هاى برگشت سريع كار صعود را در خردادماه قطعى كنيم.
گفتنى است تيم ملى روز ۱۳ خرداد با تيم كره شمالى در تهران بازى مى كند.